Plan ochrony dla rezerwatu przyrody „Kępa redłowska”



Pobieranie 3.19 Mb.
Strona31/41
Data28.04.2016
Rozmiar3.19 Mb.
1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   ...   41

8.4. Zagrożenia fauny


  1. Najpoważniejszym zagrożeniem dla ptaków oraz dużych i średnich ssaków jest niekontrolowana penetracja ludzka terenu całego rezerwatu. Gęsta sieć ścieżek i liczne wydepczyska ograniczają powierzchnię dostępną dla żerowania i lęgów ptaków z gatunków gniazdujących na ziemi. Fragmentaryzacja powierzchni przez sieć ścieżek powoduje, że niektóre płaty stają się za małe i przez to nieatrakcyjne lub nieużyteczne lęgowo. Intensywność penetracji ludzkiej (i jej przestrzenna powszechność) może stanowić psychologiczną barierę przy wyborze miejsca i siedliska, w którym zwierzęta się osiedlają i przystępują do rozrodu. Szczególną plagą są „wyczynowcy” na rowerach górskich, którzy nie tylko tworzą i wykorzystują gęstą sieć ścieżek, ale nawet konstruują skocznie i przeszkody, zmieniając ukształtowanie terenu oraz niszcząc podszyt i glebę.

  2. Powszechnym zjawiskiem na terenie rezerwatu jest wprowadzanie do lasu psów bez smyczy i kagańca, również dużych i niebezpiecznych ras. Obecność swobodnie biegających psów powoduje płoszenie zwierząt oraz może stanowić realne zagrożenia dla ssaków i gnieżdżących się na ziemi ptaków. Ludzie i wprowadzane przez nie psy mogą powodować bezpośrednie zniszczenie lęgów ptaków lub, poprzez płoszenie rodziców, przyczyniać się do zniszczenia ich przez drapieżniki.

  3. Konsekwencją intensywnego wykorzystania turystycznego rezerwatu jest jego zaśmiecenie, szczególnie dużą ilością puszek i butelek, wrzucanych m.in. do głębokich wąwozów biegnących wzdłuż dróg. Przedmioty takie mogą być groźną pułapką dla drobnej fauny, zwłaszcza bezkręgowej.

  4. Jedyne na terenie rezerwatu zimowiska nietoperzy są poważnie zagrożone przez nielegalną penetrację tych obiektów przez ludzi. Szczególnie tzw. „Jaskinia Goryla” jest licznie odwiedzana przez „turystów”, uczestników imprez integracyjnych i miłośników gier terenowych, takich jak geocaching6. Osoby te poszerzają również otwór wejściowy jaskini (zmieniając jej mikroklimat) i rozkopują końcowe partie korytarza, nie tylko wybudzając i płosząc nietoperze, ale również niszcząc bezpowrotnie jego walory geomorfologiczne. Również wnętrze schronu jest intensywnie penetrowane przez ludzi – wykorzystuje się je jako latrynę i składowisko odpadów, których znaczne ilości wypełniają niektóre pomieszczenia. Wybudzanie nietoperzy ze stanu hibernacji prowadzi do poważnego uszczuplenia zapasów tłuszczu i zmniejsza szansę na przeżycie zimy.

  5. Siedliska wielu cennych gatunków owadów na terenach bezpośrednio przylegających do rezerwatu od północnego zachodu (przy ścieżce na Polankę Redłowską) są zagrożone rozprzestrzenianiem się ekspansywnego, obcego geograficznie krzewu – derenia białego Cornus alba. Zarósł on już większą część łąk i ziołorośli, w tym zbiorowiska obfitujące w rośliny baldaszkowe – kluczowe żerowisko dla gatunków antofilnych, również tych, które przechodzą rozwój larwalny na przyległych terenach leśnych.


8.5. Sposoby eliminacji zagrożeń i zasady ochrony siedlisk gatunków szczególnej troski


  1. Należy pozostawiać nadal in situ wszelkie ilości martwego drewna, zwłaszcza zwalone pnie o dużej średnicy, niezależnie od gatunku drzewa i jego zgodności z siedliskiem. Na miejscu pozostać muszą również wszystkie stojące drzewa obumierające, dziuplaste i z wewnętrznymi próchnowiskami. Wyjątkowo – w sytuacji gdy przewrócą się na ścieżkę wyznaczoną przez plan ochrony rezerwatu do ruchu pieszego – mogą być jedynie przecinane i usuwane na bok, tak aby nie blokowały przejścia, nawet wówczas jednak nie mogą być korowane czy usuwane z terenu rezerwatu.

  2. Wskazane jest przeprowadzenie w rezerwacie systematycznej inwentaryzacji
    zasobów martwego drewna na wyznaczonych transektach oraz inwentaryzacji wybranych grup saproksylobiontów, w szczególności chrząszczy i grzybów wielkoowocnikowych. Posiadane obecnie skąpe informacje na ten temat uniemożliwiają zaplanowanie długofalowego monitoringu tych walorów, tymczasem rezerwat może stanowić jedną z najcenniejszych ostoi saproksylobiontów (w tym gatunków rzadkich i zagrożonych, m.in. reliktów lasu pierwotnego) na polskim Pobrzeżu Bałtyku. Uzyskanie tych danych pozwoli na reagowanie w przypadku intensyfikacji nielegalnego pozyskiwania drewna na cele opałowe, jak również na zaplanowanie ewentualnych zabiegów czynnej ochrony flory i roślinności w sposób, który nie naruszy stanowisk najcenniejszych gatunków owadów i grzybów.

  3. Konieczne jest utrzymanie aktywnych procesów denudacyjnych na klifach, ponieważ kształtują one siedliska dla rzadkich i zagrożonych gatunków
    owadów, zwłaszcza żądłówek związanych z nasłonecznionymi, gliniastymi
    ścianami. Dlatego należy powstrzymać wszelkie próby stabilizacji
    klifu i innych stromych stoków na terenie rezerwatu.

  4. Należy skuteczniej przeciwdziałać zaśmiecaniu terenu rezerwatu przez odwiedzających go turystów i spacerowiczów (edukacja, być może również kosze na śmieci przy ścieżkach wyznaczonych do ruchu pieszego). Zarazem wskazana byłaby – przynajmniej jednorazowa – akcja sprzątania tego obszaru, w szczególności zaś usunięcie dużych ilości zalegających tu butelek i puszek – antropogenicznych pułapek dla drobnej fauny.

  5. Należy skutecznie ograniczyć antropopresję związaną z nielegalną penetracją terenu rezerwatu przez ludzi. Funkcja rekreacyjna rezerwatu jest społecznie ważna i nie należy jej eliminować, natomiast kanalizacja ruchu pieszych i jego ograniczenie do kilku oznakowanych ścieżek będzie korzystne zarówno dla przyrody jak i dla zainteresowanych nią ludzi. Do eliminacji ruchu rowerów (a także motorowerów, motocykli i quadów) można użyć leżące martwe drzewa, przemieszczane w taki sposób, by przegradzały „dzikie” ścieżki. Przy odpowiedniej masie kłód jest to sposób równie skuteczny jak szlaban, lecz bardziej estetyczny i neutralny krajobrazowo.

  6. Egzekwowany powinien być zakaz wprowadzania i puszczania bez smyczy psów.

  7. Konieczne jest skuteczne przeciwdziałanie nielegalnej penetracji ludzkiej w odniesieniu do „Jaskini Goryla”, jak również schronu będącego zimową kryjówką nietoperzy, celem zapewnienia spokoju hibernującym tam zwierzętom. Otwór wejściowy schronu powinien zostać zabezpieczony specjalistyczną kratą, o odstępach 50 cm między pionowymi elementami i odstępach 15 cm między elementami poziomymi. Krata musi być otwierana, tak aby umożliwiała dostęp (raz w roku, w pierwszej połowie lutego) osobom wykonującym monitoring liczebności zimujących nietoperzy. Wnętrze schronu musi również zostać oczyszczone z zalegających tam, częściowo gnijących odpadków. Podobne działania można też przeprowadzić w pozostałych schronach, co stymulować będzie zasiedlenie je przez nietoperze i zapewni ochronę wnętrz obiektów przed dalszą dewastacją. Celowa jest też instalacja kraty w otworze wejściowym Jaskini Goryla.

  8. Niecelowe jest rozwieszanie na terenie rezerwatu skrzynek dla nietoperzy, ponieważ dojrzałe drzewostany obfitują w kryjówki naturalne, brak jest więc szansy na intensywne zasiedlenie przez omawiane ssaki sztucznych schronień w okresie letnim. Również niekorzystny mikroklimat w dolnych partiach dojrzałych lasów liściastych nie sprzyja zasiedlaniu skrzynek dla nietoperzy (por. Ciechanowski 2005).
1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   ...   41


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna