Plan ochrony dla rezerwatu przyrody „Kępa redłowska”



Pobieranie 3.19 Mb.
Strona6/41
Data28.04.2016
Rozmiar3.19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   41

4.2. Stosunki wodne


Pod względem hydrograficznym rezerwat Kępa Redłowska położony jest w bezpośrednim zlewisku Morza Bałtyckiego, przy czym jego południowa część należy do zlewni rzeki Kaczej, a pozostała do niewielkich, lokalnych zlewni o niezorganizowanej sieci hydrograficznej. Teren rezerwatu jest bardzo ubogi w wody powierzchniowe. Reprezentowane są one wyłącznie przez dwa niewielkie cieki, nieliczne wysięki w dolinach i na klifie oraz przez stałą podmokłość w bezodpływowym zagłębieniu typu ewapotranspiracyjnego na wierzchowinie wysoczyzn (zał. kartogr. 3). Słabo przepuszczalne podłoże z przewagą glin i duże nachylenia zboczy wpływają na bardzo duży odpływ powierzchniowy wody, który koncentruje się linijnie w dnach dolin, prowadząc nawet na niektórych odcinkach do wykształcenia się erozyjnych koryt. Niektóre formy erozyjne są pozostałością odpływu wód opadowych z kolektorów kanalizacji deszczowej (zob. rozdz. 11.).

Na południe od rezerwatu, na odcinku o długości ok. 150 m, wzdłuż jego granicy, przepływa rzeka Kacza. Kacza ma swe źródła na wierzchowinie wysoczyzny Pojezierza Kaszubskiego. Długość rzeki wynosi 15,4 km. Do Kaczej uchodzą: Potok Źródło Marii (7,7 km), Potok Wiczliński (6,4 km), Potok Przemysłowy (3,5 km) i Rów Chwaszczyński (1 km) („Program ochrony środowiska wraz z projektem planu gospodarki odpadami dla miasta Gdyni” 2005).

Średni przepływ Kaczej określany dawniej na 0,94 m3/sek. (Szukalski 1974), systematycznie wzrasta w związku ze wzrostem znaczenia Kaczej jako odbiornika wód opadowych z nowych terenów zabudowanych Gdyni Zachód. Ujściowy odcinek cieku ulegał dużym zmianom w czasie spiętrzeń sztormowych. W latach 2006-2007 koryto rzeki w ujściowym odcinku umocniono gabionami i narzutem kamiennym (degradując tym samym tzw. siedlisko naturowe - Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 maja 2005 r. w sprawie typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, wymagających ochrony w formie wyznaczenia obszarów Natura 2000. Dz. U. Nr 94, poz. 795).

Plaża w rezerwacie jest okresowo zalewana przez wody morskie, przede wszystkim w okresie jesiennych i zimowych spiętrzeń sztormowych. Ma wówczas miejsce abrazja klifu.

Dla warunków hydrogeologicznych Kępy Redłowskiej charakterystyczne jest występowanie lokalnych soczewek wód gruntowych i brak ciągłego poziomu wodonośnego, co najmniej do głębokości związanej z poziomem morza. Wynika to z budowy geologicznej, z niewielkiej powierzchni Kępy i z jej ograniczenia ze wszystkich stron głęboko wciętymi strefami drenażu (Obniżenie Redłowskie od zachodu i południa, Pradolina Kaszubska od północy, strefa brzegowa morza od wschodu). Lokalne soczewki wód gruntowych występują w utworach podścielonych glinami lub iłami. O ich istnieniu świadczą m. in. wysięki na klifie.

4.3. Gleby


Na stopień wykształcenia pokrywy glebowej rezerwatu „Kępa Redłowska” wpłynął przede wszystkim czas trwania procesu glebotwórczego. Główne czynniki tego procesu to morfogeneza terenu i wynikające z niej zróżnicowanie ukształtowania powierzchni, utwory powierzchniowe jako skała macierzysta gleb, stosunki wodne oraz specyficzne warunki klimatyczne i roślinne. Dominującymi na obszarze rezerwatu skałami macierzystymi są osady plejstoceńskie – gliny zwałowe i piaski gliniaste.

Spiaszczenie górnego poziomu gleb sprzyja ich przemywaniu, co prowadzi do ługowania kationów zasadowych wapnia i magnezu oraz do zubożenia w składniki pokarmowe. Miejscami gleby brunatne wykazują cechy bielicowania. Jest to prawdopodobnie efektem sztucznego wprowadzenia drzewostanów iglastych, zwłaszcza sosnowych, na siedliskach z przewagą utworów piaszczystych w podłożu. Ze względu na duże nachylenie terenu i spływ powierzchniowy wód opadowych oraz na ubóstwo lub brak runa na znacznych terenach (wydepczyska, klepiska), gleby brunatne i brunatno-bielicowe zagrożone są erozją wodną, a zwłaszcza zmywem powierzchniowym.

Jedynie lokalnie występują w rezerwacie gleby posthydrogeniczne, reprezentowane przez czarne ziemie (lokalnie w dnach dolin) i gleby murszowe (zagłębienia w obrębie terasy deluwialnej).

Specyficzny charakter pod względem glebowym mają aktywne klify. Albo brak w ich obrębie gleb w ogóle, albo przy okresowym ustabilizowaniu podłoża występują słabo wykształcone rankery właściwe.

W ramach „Planu urządzania lasu. Lasy komunalne Miasta Gdyni na lata 1996 – 2005” wykonany został operat glebowy dla rezerwatu „Kępa Redłowska”. Dla potrzeb operatu wykonano 9 profili glebowych oraz 20 wierceń glebowych. Rozmieszczenie typów i podtypów gleb wraz z typami siedliskowymi lasu przedstawione zostało na mapie glebowo-siedliskowej (zał. kartogr. 4).

W obrębie rezerwatu stwierdzono występowanie następujących typów i podtypów gleb (wg „Planu urządzania lasu. Lasy komunalne Miasta Gdyni na lata 1996 – 2005”):



Gleby rdzawe właściwe należą do rzędu gleb bielicoziemnych, skałami macierzystymi są na ogół dość przepuszczalne utwory piaszczyste ubogie w składniki pokarmowe. Gleby te są z reguły silnie zakwaszone, cechują się niską pojemnością sorpcyjną oraz niską zdolnością buforową. W rezerwacie wytworzyły się z piasków zwałowych, w tym piasków słabogliniastych pylastych i piasków luźnych pylastych z niewielkim udziałem pyłów w stropie i gliny w spągu profilu. Ich występowanie wiąże się wyłącznie z siedliskiem lasu mieszanego świeżego (LMśw1). Zajmują ok. 18 ha powierzchni.

Gleby brunatno-rdzawe stanowią formę przejściową między glebami brunatnymi wytworzonymi z piasków a glebami rdzawymi. Charakteryzuje je nieco wyższe pH niż gleb rdzawych oraz lepsze wysycenie kompleksu sorpcyjnego kationami o charakterze zasadowym. W rezerwacie wykształciły się z głębokich piasków słabogliniastych pylastych lub piasków gliniastych lekkich pylastych podścielonych niekiedy gliną piaszczystą lub piaskiem gliniastym mocnym. Na tych glebach występuje głównie las świeży (Lśw1) lub las świeży zniekształcony (Lśw 1z). Zajmują ok. 16 ha powierzchni.

Gleby bielicowo-rdzawe wykształcają się głównie pod roślinnością leśną. W poziomie próchnicznym widoczne są czasem początki procesu bielicowania. W rezerwacie ich skałę macierzystą budują głównie piaski luźne lub nawet węglanowy żwir gliniasty, wierzchnie poziomy stanowią głównie piaski słabogliniaste często pylaste, a w środkowej części profilu występują piaski luźne lub niekiedy piaski gliniaste. Ich występowanie wiąże się z siedliskiem lasu mieszanego świeżego (LMśw1). Zajmują ok. 27 ha powierzchni.

Gleby bielicowe – naturalną roślinnością dla tego typu gleb są głównie bory lub lasy mieszane z dużym udziałem gatunków iglastych. W pewnych warunkach mogą one także wystąpić na siedliskach lasów świeżych. Intensywność procesów przemywania powoduje wyodrębnienie się samodzielnego poziomu eluwialnego położonego pomiędzy poziomem próchnicznym i poziomem wzbogacania. W rezerwacie skałę macierzystą budują głównie piaski lodowcowe, w tym główne piaski luźne, niekiedy podścielone glina zwałową. Wykształciło się na nich siedlisko lasu mieszanego świeżego (LMśw1) oraz boru mieszanego świeżego (BMśw1). Siedliska z tym typem gleb występują przede wszystkim na wierzchowinach wzniesień oraz stokach silniej nachylonych. Zajmują ok. 25 ha powierzchni.

Gleby brunatne kwaśne typowe występują głównie pod lasami mieszanymi świeżymi i lasami świeżymi. Charakteryzują się intensywnym fizycznym i biochemicznym procesem wietrzenia w wyniku, czego powstaje samodzielny poziom wzbogacania pod poziomem próchnicznym. W rezerwacie gleby te wykształciły się z silnie kwaśnej gliny zwałowej. Występują tu siedliska lasu świeżego (Lśw1) oraz lasu świeżego zniekształconego (Lśw1z). Zajmują ok. 27 ha powierzchni

Czarne ziemie glejowe – ich powstanie wiąże się z akumulacją materii organicznej w warunkach dużej wilgotności, na utworach zasobnych na ogół w węglan wapnia. W rezerwacie występują na niewielkiej powierzchni (ok. 0,13 ha). Występuje tu siedlisko lasu wilgotnego w odmianie umiarkowanie wilgotnej. (Lw1).

Czarne ziemie zdegradowane – profil gleby niewyraźny. Gleby wykształciły się na piaskach morskich z udziałem denudowanych utworów lodowcowych.

Gleby opadowo-glejowe właściwe – w rezerwacie wykształciły się w niewielkich zagłębieniach terenu na zwięzłych utworach mineralnych. Zajmują ok. 0,56 ha powierzchni i wiążą się z siedliskiem lasu wilgotnego w odmianie umiarkowanie wilgotnej i silnie wilgotnej.

Gleby glejowe właściwe – należą do rzędu gleb zabagnionych, wykształconych na utworach przepuszczalnych. W rezerwacie występują na powierzchni ok. 0,56 ha i wiążą się z siedliskiem lasu wilgotnego w odmianie silnie wilgotnej (Lw2).

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   41


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna