Podręcznik „Prawo dyplomatyczne I konsularne Juliusza Sutora



Pobieranie 118.25 Kb.
Strona1/3
Data08.05.2016
Rozmiar118.25 Kb.
  1   2   3
12.X.2006
PODRĘCZNIK „Prawo dyplomatyczne i konsularne” Juliusza Sutora.
Prawo dyplomatyczne należy do najstarszych dziedzin prawa, bo wynika z konieczności ochrony interesów narodowych. Jest częścią prawa międzynarodowego publicznego. Służy realizacji celów polityki zagranicznej, współcześnie podstawową funkcją jest zapewnienie pokojowego współżycia.
Podmioty:

  1. Państwa

  2. Organizacje międzynarodowe

  3. Naród walczący o niepodległość

  4. Stolica apostolska


Geneza:

  1. starożytna Grecja  pierwsze wzmianki o dyplomatach (warunki: ukończone 50 lat i bycie dobrym oratorem); nazwa pochodzi z języka greckiego  diplos oznacza podwójny, od 2 glinianych tabliczek będących dokumentami upoważniającymi dyplomatę do przemieszczania między miastami-państwami; termin ten przyjął się w Europie w XVII/XVIII wieku jako początek dyplomacji współczesnej

  2. Cesarstwo Rzymskie i łacina przejęły prym aż do XVIII wieku; konsul – osoba udzielająca rady w starożytnym Rzymie był to dostojnik cesarza, legat – dyplomata apostolski (wysłannik) a nuncjusz – zwiastun

  3. Pierwsze stałe misje dyplomatyczne pojawiły się na przełomie VVII/XVIII wieku (bo wcześniej miały charakter ad-hoc). Przeważnie byli to przedstawiciele papieża, bądź cesarza bizantyjskiego. Niektóre miasta-państwa takie jak: Genua, Florencja, Wenecja też wysyłały własnych. Pierwszym ministrem do spraw zagranicznych był Sekretarz do spraw cudzoziemskich we Francji. W Anglii i Rosji pojawili się oni w końcu XVIII wieku. Tworem tamtych czasów są także immunitet dyplomatyczny i jurysdykcyjny (nie podleganie pod prawa wewnętrzne państwa przyjmującego).

  4. Rok 1815 był przełomowy ze wzg. na Kongres Wiedeński (państw, które zwyciężyły Napoleona: Rosja, Austria, Prusy) – ustalono na nim obecne zasady funkcjonowania dyplomacji – przyjęto je w regulaminie wiedeńskim:

    1. Precedencji (kolejności w korpusie dyplomatycznym  o tym kto jest pierwszy w korpusi dyplomatycznym decyduje data wystawienia listów uwierzytelniających; ale istnieje odstępstwo – w krajach katolickich dziekanem korpusu jest nuncjusz apostolski a nie najstarszy stażem ambasador)

    2. Stopni dyplomatycznych (i tytułów istnieją trzy klasy szefów misji dyplomatycznych: 1 – ambasador, nuncjusz 2 – poseł 3 - charge d’affaires)

  5. 1961 rok – Konwencja o stosunkach dyplomatycznych

  6. 1963 rok – Konwencja o stosunkach konsularnych

  7. Pierwszym dziełem o polityce zagranicznej i stosunkach międzynarodowych z XVII wieku to „Księga o prawie wojny i pokoju” Hugo Grocjusza.

  8. Rozkwit dyplomacji w Polsce przypada na XVI wiek za panowania Jagiellonów (ale tej dyplomacji niestałej). W XVII wiek nasz sejm przyjął uchwałę zakazującą wysyłania i przyjmowania stałych ambasadorów (poza wysłannikami papieskimi). Sytuacja zmieniała się za Stanisława Augusta – sejm wyraził zgodę na misje stałe i powstał prototyp ministerstwa spraw zagranicznych z budżetem. W drugiej połowie XVIII wieku otworzyliśmy stałe placówki. W XIX wieku, kiedy to dyplomacja się rozwija, Polska była pod zaborami. Jednak Polacy uczestniczyli w pracach dyplomatycznych (zwłaszcza w zaborze Pruskim), ale ambasadorami nie byli. Po odzyskaniu niepodległości stworzyliśmy korpus z urzędników z zaboru Austriackiego. W okresie międzywojennym było ok. 100 placówek dyplomatycznych, z czego 15 to ambasady (ambasadorowie to tylko od głów koronowanych, wyjątkiem są państwa sąsiednie, bo ich placówki także uznane za ambasady) a reszta poselstwa. [Dyplomatów w Polsce kształciła Akademia Nauk Politycznych.] Obok konsuli zawodowych  urzędnik MSZ istniała instytucja konsula honorowego  osoba, która nie musi posiadać obywatelstwa i sama utrzymuje placówkę dyplomatyczną. Podczas okupacji (1939-1945) polska dyplomacja funkcjonowała normalnie, bo z punktu widzenia prawa międzynarodowego istniała Polska z siedzibą rządu w Londynie i terytorium pod okupacją. W latach 1945-1990 istniał w Polsce dualizm dwa rządy: w Polsce (w Warszawie) – rząd PRL (niesuwerenna dyplomacja, zniesiono instytucję konsula honorowego) i rząd emigracyjny (słabł z biegiem lat 50tych, zamarł niedługo potem a przestał istnieć w 1989 roku).


Dyplomacja – na dyplomację składają się trzy elementy: oficjalna działalność organizacyjna państw o kompetencjach w sferze stosunków międzynarodowych realizujących zewnętrzne funkcje państwa służące utrzymaniu i prowadzeniu stosunków z innymi państwami. Stosunki te zapewniają ochronę praw i interesów państwa i jego obywateli za granicą. W celu realizacji dyplomacji są wyodrębnione metody, które mają służyć osiąganiu tych celów.

Służba dyplomatyczna/ konsularna – zasoby ludzkie.
(brak ze trzech linijek)
Źródło prawa dyplomatycznego:

  1. Umowy międzynarodowe wielostronne

    1. Regulamin wiedeński z 19.II.1815 roku

    2. Konwencja hawajska o przedstawicielstwach dyplomatycznych (miała charakter lokalny, pierwsza omowa międzynarodowa kodyfikująca dotychczasowe zasady (ale Ameryka PN. nie przystapiła)

    3. Konwencja wiedeńska (opierając się na konwencji hawajskiej skodyfikowała przepisy prawa zwyczajowego, ratyfikowana przez Polskę w 1967 roku)

    4. Konwencja miejscach specjalnych z 1969 roku

    5. Konwencja o zapobieganiu i karaniu przestępstw przeciwko osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej

    6. Konwencja o przywilejach i immunitetach organizacji wyspecjalizowanych w ONZ z 1947 roku

  2. Zwyczaj (jednakowe postępowanie państw w takiej samej lub podobnych sytuacjach i występuje ono z przekonaniem, że inaczej postąpić nie można, że to postępowanie jest najlepsze) – MTS musi badać sprawy pod kątem zwyczaju, bo tylko w międzynarodowym prawie publicznym nadal instytucja zwyczaju istnieje, zaś w prawie wspólnotowym UE kolejność jest taka: pierwotne, zwyczajowe, wtórne

  3. Praktyka sądowa i dyplomatyczna

  4. Doktryna prawa dyplomatycznego

  5. Akty uchwalane przez organizacje międzynarodowe (ONZ itp.)

  6. Akty na zakończenie konwencji


Organy wewnętrzne i zewnętrzne w stosunkach międzynarodowych:

(obie reguły określone w konstytucji a kompetencje określają ustawy)



  1. W RP organami wewnętrznymi są:

    1. prezydent

    2. premier

    3. minister spraw zagranicznych

(mają całkowite pełnomocnictwo w stosunkach zewnętrznych  sami wyznaczają zadania, cele, tematy  nie muszą uzyskać zgody np. Parlamentu i wypowiadają się w imieniu Polski; zaś prezydent i premier prowadzi tzw. Własną politykę zagraniczną  ma własny aparat do jej realizacji)

      1. parlament

      2. ministrowie

(w dużo mniejszym zakresie)

        1. Organy zewnętrzne:

          1. Stałe (ambasady, poselstwa, urzędy konsularne i stałe misje przy organizacjach międzynarodowych)

          2. Tymczasowe (misje o charakterze ad-hoc, delegacje zagraniczne, oddziały wojskowe udające się za granicę, wizyty okrętów wojennych, ministrowie za granicą – też korzystają z obu immunitetów)


Paradyplomacja – obok dyplomacji zawodowej wykonywanie zadań dyplomatycznych powierzane jest osobom spoza kręgu dyplomatów. Takim osobom powierzane są niektóre zadania. Są to postacie znane w świecie, jak aktorzy, piosenkarze, sportowcy (USA – Chiny ping-pong).
Kompetencje prezydenta zależą od pozycji ustrojowej w danym państwie, określone w konstytucji. W RP mamy system rządów parlamentarno-gabinetowych, ale prezydent ma stosunkowo wysoką rangę w stosunkach międzynarodowych:

        1. Prowadzi własną politykę zagraniczną

        2. Może prowadzić negocjacje i rokowania za granicą bez pełnomocnictw

        3. Może podpisywać umowy

        4. Wszystko, co powie za granicą, jest to wyraz racji stanu

        5. Przyjmuje listy uwierzytelniające od ambasadorów i od szefów misji przy organizacjach międzynarodowych

        6. Mianuje polskich ambasadorów za granicą i przy misjach organizacji międzynarodowych (wymagana kontrasygnata premiera lub ministra spraw zagranicznych)

        7. Ratyfikuje umowy międzynarodowe i je wypowiada

        8. Udziela zady ambasadorom państw obcych (tzw.agreement)

        9. Jest reprezentantem Polski, ale nie Polaków

        10. Może składać oficjalne i nieoficjalne delegacje

        11. Może występować w parlamencie w sprawach polityki zagranicznej.



26.X.2006
Prawo legacji.
Legacja – każde państwo może utrzymywać stosunki dyplomatyczne i z innymi państwami.

Prawo legacji – prawo podmiotu międzynarodowego do utrzymywania stosunków dyplomatycznych z innymi państwami.

Wewnętrzne prawo legacji – w państwach federacyjnych podmioty np. Republika Tatarstanu mogą wymieniać przedstawicieli dyplomatycznych z innymi na poziomie federalnym.


  1. Państwo nie ma obowiązku do wysyłania swoich przedstawicieli lub przyjmowania przedstawicieli państw obcych.

  2. Ustanowienie stosunków dyplomatycznych następuje za obopólną zgodą (zgodnie z Konwencją Wiedeńską).

  3. Nawiązanie stosunków dyplomatycznych musi nastąpić na drodze pokojowej.

  4. Prawo legacji jest domeną każdego suwerennego państwa.


Konwencja Hawajska z 1928 roku o stosunkach dyplomatycznych miała charakter regionalny i nie została podpisana przez USA.
Powody, dla których państwo nie wysyła do innego swojego ambasadora mogą mieć charakter ekonomiczny, jeśli ma z jakimś krajem stosunki dyplomatyczne a pozostaje on w stanie wojny z innym, w sytuacji zawieszenia lub zerwania stosunków dyplomatycznych itp. – państwo może w każdej chwili wycofać swego ambasadora.
Nawiązanie stosunków międzynarodowych odbywa się w oparciu o:

  1. Akt pisany – umowa międzynarodowa określająca termin rozpoczęcia stosunków międzynarodowych; szczebel placówki, czy ambasador będzie miał siedzibę w danym państwie czy państwie trzecim (np. mamy ambasadora na Ukrainie, który jest jednocześnie naszym ambasadorem w Turkmenistanie).

  2. Prawo wewnętrzne – zapisy konstytucyjne określające organy uprawnione do przyjmowania listów uwierzytelniających i zaopatrywania w takie listy naszych przedstawicieli.

Podmioty legacji:

  1. Państwa – pełne podmioty prawa międzynarodowego

  2. Organizacje międzynarodowe rządowe – np. NATO, ONZ, WE

  3. Rządy emigracyjne – np. Polski rząd w Londynie

  4. Organizacje ruchu wyzwolenia narodowego – np. Organizacja Wyzwolenia Palestyny

  5. Inne organy organizacji walczących o swoją niepodległość

Ad.1 – państwa:



  1. Unitarne (np. Polska)  stosunki międzynarodowe na linii władza centralna – inne państwo (podmioty administracyjne wchodzące w skład państwa nie mogą utrzymywać stosunków dyplomatycznych)

  2. Złożone:

    1. Federacyjne – np. Niemcy podzielone na landy, które mają swoich przedstawicieli; nie mają prawa legacji, ale mogą podpisywać umowy (pomiotem prawa legacji jest Federacja Niemiecka), Federacja Rosyjska podzielona na republiki, które mają własne zapisy konstytucyjne (a np. zgodnie z konstytucją Tatarstanu, może być ona podmiotem prawa legacji, ale w praktyce nim nie jest, bo podlega konstytucji Federacji Rosyjskiej), USA  podmiotem prawa legacji jest prezydent

    2. Konfederacyjne – związek 2 lub więcej suwerennych państw, które mają wąski pas, tego co je łączy, czyli mają wspólną głowę państwa i powinny prowadzić wspólną politykę zagraniczną i wojskową – np. Wspólnoty Brytyjskie  Wielka Brytania, Irlandia, Australia – gdzie królowa brytyjska jest uznawana za głowę państwa, ambasadora zastąpiono Wielkim Komisarzem, państwa takie samodzielnie podpisują umowy międzynarodowe

ZBIR – parlament międzyzwiązkowy – prezydentem obu państw miał być zamiennie prezydent Białorusi i Rosji, każde państwo miało prawo legacji.


Prawo legacji Stolicy Apostolskiej:

Jest traktowana dwojako  jako Stolica Apostolska i państwo Watykan. Podpisała Konwencję wiedeńską. Ma 120 nuncjuszy (reprezentują Papieża i Stolicę Apostolską) a akredytowanych przedstawicieli innych państw jest ponad 170ciu, zaś w krajach muzułmańskich są internuncujsze i przedstawiciele państwa Watykan.


Legacja małych państw:

Małe państwa są albo samodzielnymi podmiotami prawa legacji albo prawo to przysługuje państwom opiekuńczym: np. San Marino Włochy, Lichtenstein  Szwajcaria, Monako  Francja/ Hiszpania.


Podmiotem prawa międzynarodowego jest Zakon Maltański (utworzony w Palestynie w XI wieku). Utrzymuje 30 ambasadorów, drukuje paszporty, znaczki itp. Polska nawiązała z nim stosunki w 1990 roku.
Stosunki dyplomatyczne – urzędowe stosunki, które występują między uznającymi się państwami lub podmiotami prawa międzynarodowego. Mają charakter urzędowy, bo realizowane są w imieniu państw lub rządów.

Główną odpowiedzialność za realizację stosunków dyplomatycznych ponosi minister spraw zagranicznych przy pomocy swojego resortu.


Kandydat na ambasadora musi mieć obywatelstwo RP, ale nie może mieć obywatelstwa państwa przyjmującego (bo musiałby być wobec niego lojalnym). Może interesy RP reprezentować ambasador innego państwa.

W historii składano kilka kandydatur na ambasadora (do wyboru), ale obecnie tylko jedną.


Powoływanie ambasadora:

(Przy powoływaniu ambasadora biorą udział trzy osoby: minister spraw zagranicznych, premier i prezydent  minister spraw zagranicznych zgłasza kandydaturę do premiera a ten do prezydenta.)




  1. Składana jest prośba do państwa przyjmującego o zgodę na to, by dana osoba mogła pełnić obowiązki ambasadora w danym państwie (w postaci pisemnej tzw. „noty werbalnej”) składana jest do MSZ państwa przyjmującego przez ustępującego ambasadora, charge d’affaires lub charge d’affaires stałego a także może być złożona przez ambasadora w państwie trzecim.

  2. Z reguły czas na podjęcie decyzji przez państwo przyjmujące wynosi 2 miesiące a agreement ma charakter poufny (wymagany jest w stosunku do ambasadora i posła).

  3. MSZ państwa przyjmującego sprawdza, czy dana osoba spełnia kryteria uznawane przez dane państwo, czy nie wypowiadała się przeciw temu państwu itp.

  4. Gdy jest odpowiedź odmowna, to odmowa może dotyczyć samej kandydatury albo aktualnych stosunków politycznych (że są na tyle niepoprawne, że przyjazd takiego ambasadora nie byłby odzwierciedleniem prawdziwych stosunków).

  5. Można nie otrzymać w ogóle odpowiedzi – to tzw. ignorancja.

  6. Jeżeli dotychczasowy poseł lub charge d’affaires nie został ambasadorem w danym państwie, to jest proszony o powrót do kraju na tzw. konsultacje i czeka na agrement. Może potem wrócić do tamtego kraju lub zostać w RP.

  7. Komisja Spraw Zagranicznych przepytuje kandydata na ambasadora RP w innym kraju (ale jej opinia nie jest wiążąca).

  8. Zatwierdzony kandydat dostaje listy uwierzytelniające od prezydenta RP (w PRL od przewodniczącego Rady Państwa).

  9. Ustala się termin wyjazdu ambasadora na placówkę.

  10. Głównym celem takiego ambasadora jest jak najszybsze dotarcie do głowy państwa przyjmującego, bo dopóki osobiście nie spotka się z nim, nie jest uznawanym ambasadorem w tym państwie (nikt nie może zastąpić w tym głowy państwa) odnotowuje się datę, miejsce i godzinę, bo świadczy to potem o kolejności w korpusie dyplomatycznym

  11. Sam fakt otrzymania agrement nie zapewnia stołka ambasadora (jeśli w trzy miesiące inni ambasadorzy są przyjmowani a nasz nie – należy go wycofać).

  12. Jeżeli w państwie przyjmującym zmienia się głowa państwa, to może złożyć prośbę o złożenie nowych listów uwierzytelniających (zwykle głowy koronowane tego wymagają z powodu prestiżu).



9.XI.2006
Odwołać ambasadora może tylko państwo wysyłające.

Uznanie ambasadora z persona non-grata to zerwanie stosunków dyplomatycznych.



Przyczyny odwołania ambasadora:

  1. Źle wyraża się o swoim rządzie lub głowie państwa

  2. Jeśli jest nieudolny

  3. Jeśli dokonał czynu bezprawnego na terytorium państwa przyjmującego (czynu zagrożonego karą więzienia)

  4. Jeśli likwiduje się dana placówka w danym państwie (stosunki dyplomatyczne są utrzymywane, ale placówkę materialnie się likwiduje)

Ambasador nie może się sam zrzec immunitetów. Ale może zdarzyć się, że po dokonaniu przestępstwa może zostać pozbawiony przez państwo wysyłające immunitetów (odbiera je wyłącznie państwo przyjmujące).


Kompetencje ambasadora:

  1. Jest szefem placówki

  2. Reprezentuje państwo i rząd za granicą

  3. Jest upoważniony do prowadzenia negocjacji i parafowania umów (ale podpisanie umowy wynika z wystąpienia o pełnomocnictwa ze strony polskiego rządu)

  4. Jako jedyny może się posługiwać flagą na limuzynie, ambasadzie i rezydencji (ale ma też do tego prawo konsul generalny, gdy jest oddzielnie, bo gdy są w jednym miejscu naraz – tylko najważniejszej osobie)


Personel zagraniczny:

  1. Dyplomatyczny  wszyscy merytoryczni pracownicy ambasady – przysługuje im paszport dyplomatyczny (tym, którzy posiadają obywatelstwo RP i stopnie dyplomatyczne: ambasador, minister pełnomocny powołuje go premier, kieruje wydziałem politycznym ambasady, jest zastępcą ambasadora, gdy go nie ma; pierwszy radca, pierwszy/drugi/trzeci sekretarz, attache dyplomatyczny)

  2. Niedyplomatyczny:

    1. Techniczny

    2. Administracyjny osoby pracujące w księgowości, tłumacze, sekretarki, pracownicy biurowi (jeżeli są to obywatele RP przysługuje im paszport MSZ), ale mogą to być miejscowi obywatele (przeważnie tłumacze, mechanicy)

W RP mamy ustawę o paszportach – wymienia ona trzy rodzaje paszportów, w tym dyplomatyczne i MSZowskie służbowe.



Paszport dyplomatyczny przysługuje:

  1. Personelowi dyplomatycznemu ambasad

  2. Wszystkim pracownikom MSZ i merytorycznym pracownikom służby zagranicznej

  3. Prezydentowi

  4. Członkom Rady Ministrów

  5. Sekretarzowi stanu

  6. Vice ministrom

  7. Innym kierownikom urzędów centralnych i ich zastępcom

  8. Osobom zatrudnionym w kancelarii prezydenta na stanowisku ministra lub vice ministra

  9. Posłom i senatorom

  10. Byłym prezydentom

  11. Wojewodom (bo to przedstawiciele RM w terenie)

  12. Za granicą członkom rodzin tych, którzy posiadają paszport dyplomatyczny lub osobom będącym na ich utrzymaniu

(mają oni PEŁNY immunitet jurysdykcyjny i dyplomatyczny – 24h na dobę)


Paszport MSZ służbowy przysługuje:

  1. Administracji MSZ

  2. Kurierom dyplomatycznym

(mają OGRANICZONY immunitet - co do zakresu wykonywanych obowiązków)


Uznanie za persona non-grata leży gestii państwa przyjmującego, gdy uzna to za zasadne. Taka osoba powinna opuścić terytorium danego państwa w określonym czasie. Gdy nie chce opuścić tego państwa, przestaje obowiązywać w stosunku do tej osoby immunitet dyplomatyczny i następuje ekspulsja - zostaje wydalona przez państwo przyjmujące.
Attache wojskowy – jednostka ambasady zajmująca się kontaktami wojskowymi w danym państwie przyjmującym (od współpracy z miejscową policją jest przedstawiciel policji państwowej); na czele stoi wyższy rangą oficer (np. generał), członków może być od 4 do 8; podlegają pod MON, posiadają stopnie dyplomatyczne i paszporty dyplomatyczne.
Pierwsze attachaty ustanowił Napoleon w ambasadzie francuskiej w Wiedniu (XIX wiek).
Na czele korpusu dyplomatycznego stoi dziekan korpusu. Jest to funkcja społeczna, reprezentuje przed władzami państwa przyjmującego cały korpus dyplomatyczny czyli wszystkich ambasadorów w danym państwie.

Kompetencje:

  1. Występuje w imieniu ambasadorów

  2. Zawsze ma dostęp do MSZ, premiera, ministrów

W państwach katolickich szefem korpusu dyplomatycznego jest nuncjusz papieski a innych największy stażem dyplomata.


Żony/ małżonkowie ambasadorówzajmują się sprawami charytatywnymi i organizują dni swojego kraju. Z tego koła też wybiera się nieoficjalnego przywódcę.
Grupy w korpusie dyplomatycznym wg podziału w regulaminie wiedeńskim):

  1. 1sza grupa

    1. ambasador nadzwyczajny

    2. nuncjusz

  2. 2ga grupa

    1. posłowie

    2. ministrowie

    3. internuncujsze

  3. 3cia grupa

    1. charge d’affaires

Ad 1 i 2 (dziekanowie korpusu dyplomatycznego) składają oni listy uwierzytelniające głowie państwa i wyposażani w nie prze własne głowy państwa.

Ad.3 mianowani przez MSZ swojego państwa i akredytowani przy MSZ państwa przyjmującego.
Egzekwator obejmuje 1szą i 2gą grupę.
Akty dyplomacji – wszystkie czynności, które są wykonywane przez dyplomatę na placówce – kroki, które on podejmuje (mają różny charakter, mogą służyć różnym celom, mogą mieć formę pisemną, ustną lub łączoną.

Są to:


  1. „de marche” – każde oficjalne wystąpienie dyplomaty wobec władz państwa przyjmującego (dot. konsultacji, rokowań, propozycji, zaniepokojenia, ostrzeżenia)

  2. „de menti” – szczególna forma „de marche” – to oficjalne zaprzeczenie lub sprostowanie, może być ogłoszone przez placówkę dyplomatyczną lub MSZ.


Język dyplomacji – jeden lub kilka języków przyjętych lub uznawanych w stosunkach międzynarodowych jako języki dyplomacji do stosowania w stosunkach międzynarodowych.

Historycznie:



  1. Łacina (do XVIII wieku)

  2. Francuski (do I wojny światowej)

  3. Angielski

  4. A po powstaniu ONZ za języki dyplomatyczne uznano  angielski, rosyjski, chiński, francuski, hiszpański (stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ + hiszpański)

  5. Ostatnio doszedł arabski

Umowy dwustronne są podpisywane w obu językach ze względu na równość państw suwerennych. Przy podpisywaniu występuje zasada alternatu - podpisu obu (po prawej ważniejszy niż po lewej)  w naszej wersji nasz podpis po prawej a drugi po lewej.

Za obopólną zgodą można odejść od podpisywania umów w 2 językach, gdy są odpowiednie przesłanki (np. nie mamy tłumacza przysięgłego tego języka)  wtedy podpisujemy umowę w jednym z języków światowych. Wtedy podpisy składamy po obu stronach w większej ilości egzemplarzy.

Jeżeli w państwie obowiązują dwa języki, to można sobie wybrać jeden.


Korespondencja dyplomatyczna:

Ze względu na podmioty:



  1. Na szczeblu głowy państwa i szefa rządu

  2. Ściśle dyplomatyczna (noty dyplomatyczne wymieniane między MSZ a placówkami dyplomatycznymi)

  3. Oficjalna i prywatna

  4. Organizacji międzynarodowych

  5. Depesze dyplomatyczne

  6. Specyficzne formy przekazu stanowisk państw (komunikacje, deklaracje, proklamacje)

W dyplomacji obowiązuje pisemna forma korespondencji (ale nie elektroniczna).


Pisanie not dyplomatycznych przysługuje MSZ i może kancelarii prezydenta, premiera i ambasadorowi.
  1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna