PodróŻe guliwera gulliver’s travels lemuel Gulliver jack black



Pobieranie 65.61 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar65.61 Kb.
PODRÓŻE GULIWERA

GULLIVER’S TRAVELS

Lemuel Gulliver JACK BLACK

Horatio JASON SEGEL

Księżniczka Mary EMILY BLUNT

Darcy Silverman AMANDA PEET

Król Theodore BILLY CONNOLLY

Generał Edward CHRIS O’DOWD

Dan T.J. MILLER

Jinks JAMES CORDEN

Królowa Isabelle CATHERINE TATE

Król Leopold EMMANUEL QUATRA

Książę August OLLY ALEXANDER


Reżyseria ROB LETTERMAN

Produkcja JOHN DAVIS

GREGORY GOODMAN

Scenariusz JOE STILLMAN oraz

NICHOLAS STOLLER

Kierownictwo produkcji JACK BLACK

BENJAMIN COOLEY

Zdjęcia DAVID TATTERSALL

Scenografia GAVIN BOCQUET

Montaż DEAN ZIMMERMAN

ALAN EDWARD BELL

Kostiumy SAMMY SHELDON

Muzyka HENRY JACKMAN

Konsultacja muzyczna DAVE JORDAN


Produkcja: Davis Entertainment Company,

Twentieth Century Fox we współpracy z Dune Entertainment, 2010


Film w polskiej wersji językowej
W wybranych kinach cyfrowa wersja 3D
Barwny (Deluxe)
Czas projekcji:
O FILMIE

„Podróże Guliwera” to nie tylko komedia rodzinna, ale i współczesne spojrzenie na klasyczną powieść Jonathana Swifta.

Główny bohater, Lemuel Guliwer (Jack Black), pracuje jako roznosiciel poczty w nowojorskim piśmie. Pewnego dnia dostaje wielką szansę – ma napisać artykuł o Trójkącie Bermudzkim. Udaje się w podróż i trafia do nieznanej Krainy Liliputów. Jej mieszkańcy są dużo mniejsi od ludzi i Guliwer jest dla nich wielki wzrostem, a wmawia im, że również charakterem. Przypisuje sobie niesamowite zasługi – wymyślenie najwspanialszych wynalazków, udział w ważnych wydarzeniach historycznych. W końcu prowadzi swoich nowych przyjaciół w walce z ich odwiecznymi wrogami. Niestety przegrywają i Guliwer musi odkupić swoje winy. Udowadnia, że naprawdę jest wielki , ale to nie wzrost się liczy.

Pomysł na film zrodził się w głowie producenta, Johna Davisa, który podzielił się nim z Jackiem Blackiem. Aktor od razu podchwycił tę myśl – nie tylko zapragnął zagrać Guliwera, ale i został producentem wykonawczym filmu. „Natychmiast podjąłem decyzję. Ja, Guliwer, podróże, bycie wielkoludem. To musiało się udać.” – mówi aktor.

Jonathan Swift napisał „Podróże Guliwera” w XVIII wieku kiedy wspaniali odkrywcy święcili triumfy. Wyspa zamieszkana przed Liliputy nie wydawała się wtedy zwariowanym pomysłem. Scenarzysta, Joe Stillman, reżyser, a także inni twórcy dołożyli wszelkich starań, by uwspółcześnić tę historię. Rozważali nawet wysłanie bohatera na inną planetę, aż w końcu wymyślili, że trafi do innego wymiaru.

„Pragnęliśmy, by widzowie uwierzyli w Liliputy i przeżyli taką przygodę jak Guliwer.” – mówi John Davis.

Reżyser, Rob Letterman, położył duży nacisk na to, by historia bawiła. Wcześniej nakręcił hit „Potwory kontra Obcy”, miał więc doświadczenie w robieniu filmu o wielkich postaciach wkraczających do nowego świata. Twórcy musieli dopracować film w najdrobniejszych szczegółach. Rozważali takie kwestie jak ta, czy Liliputy muszą krzyczeć do Guliwera, żeby je usłyszał i jak to pokazać na ekranie.

Kiedy poznajemy Lemuela Guliwera jest małym, nic nie znaczącym człowiekiem w wielkim świecie. Mieszka na Manhattanie i pracuje w poczytnym piśmie, ale jako roznosiciel poczty. Marzy o czymś więcej, ale nie spełnia pragnień, bo boi się porażki. „Chciałby pisać powieści podróżnicze, ale brakuje mu odwagi i wiary w siebie, by zacząć działać. Nie potrafi pokonać lęku, ale kiedy trafia do Krainy Liliputów czuje się jak król.” ­– mówi Rob Letterman i dodaje : „W Nowym Jorku jest maluczki, a w Krainie Liliputów staje się kimś.”

Liliputy początkowo obezwładniają Guliwera, żeby dowiedzieć się kim jest. Lemuel zdobywa ich zaufanie i szacunek opowiadając m.in. o tym jak pokonał Dartha Vadera i prawie zginął gdy Titanic szedł na dno… Wspomina też, że jest prezydentem świata (a wice-pezydent to Yoda). Zaprzyjaźnia się z Horacym (Jason
Segel) i pomaga mu zdobyć serce księżniczki (Emily Blunt), a przede wszystkim staje z Liliputami do walki przeciw mieszkańcom krainy Belfuscu.

Mimo, że Guliwer oszukuje nowopoznanych przyjaciół i tak go lubimy. Jack Black zagrał z charakterystyczną dla siebie energią i humorem. „Ten film nie powstałby gdyby nie on” – mówi reżyser, a Benjamin Cooley dodaje : „Jego Guliwer jest niewinny, choć to krętacz. Przypomina duże dziecko.”



W filmie wystąpili aktorzy słynący z ogromnego talentu komediowego – wspomniani Jack Black i Jason Segel, a także Emily Bunt (księżniczka Mary), Amanda Peet (Darcy), Billy Connolly (król Teodor), Chris O’Dowd (generał Edward) i Catherine Tate (królowa Izabela).

Guliwer trafia do krainy Liliputów kiedy wyrusza w podróż służbową. Przekonuje Darcy, do której czuje miętę, żeby powierzyła mu napisanie artykułu o Trójkącie Bermudzkim. Dostaje zlecenie i ląduje w Krainie Liliputów. Jedną z pierwszych osób, którą poznaje jest generał Edward. Przewodzący armią Liliputów dowódca obezwładnia, wraz z żołnierzami, nowego przybysza w obawie, że grozi im niebezpieczeństwo. Kiedy Liliputy zaprzyjaźnią się z Guliwerem, Edward przechodzi na ciemną stronę mocy. Uważa, że wszystko powinno się odbywać wedle określonego porządku, a przybycie Guliwera burzy ład. „Lubi kiedy wszystko jest zorganizowane i zachowanie liliputów bardzo go rozczarowuje.” ­– mówi Chris O’Dowd.

Edward ma na swoim koncie sukcesy wojskowe, a Horacy to szaraczek, który ma wielkie marzenia. Kiedy trafia z Guliwerem do więzienia, paradoksalnie szczęście zaczyna się do niego uśmiechać. Gdy Guliwer staje się bohaterem, Horacy zyskuje w oczach Liliputów i zwraca na siebie uwagę księżniczki, która jest zaręczona z Edwardem. „Guliwer uświadamia sobie, że warto być sobą, gdy obserwuje Horacego. Szczerość to podstawa – w każdym aspekcie życia, również w miłości.” - mówi Jack Black.

Księżniczka Mary spędza większość dni w oczekiwaniu na porwanie przez mieszkańców krainy Belfuscu. Zdarza się to dość często i księżniczka ma tego serdecznie dość. Na dodatek Edward potwornie ją nudzi… Zainteresowanie Horacego budzi jej ciekawość… Emily Blunt słynie z odważnych i zróżnicowanych ról. Wystąpiła między innymi w filmach „Diabeł ubiera się u Prady”, „Sunshine Cleaning” czy „Młoda Wiktoria”. Aktorka przyznaje, że przyjęła rolę księżniczki, bo spodobało jej współczesne ujęcie klasycznej historii : „Jack sprawił, że Guliwer jest na czasie. Trafia do nieznanej krainy i dzięki niemu Liliputy zaczynają inaczej patrzeć na świat.”



Ojciec księżniczki, król Teodor, to surowy, ale sprawiedliwy władca. Podobnie jak generał Edward, jest początkowo wrogo nastawiony do Guliwera. „Czuje się zagrożony i boi się tajemniczego obcego. Szybko jednak zdaje sobie sprawę z tego, że warto sprzymierzyć z Guliwerem i tak właśnie robi.” – mówi grający króla szkocki komik, Billy Connolly.

Królowa Izabela to tradycyjna władczyni, ale po pojawieniu się Guliwera przechodzi metamorfozę. „Po prostu wrzuca na luz.” – śmieje się Catherine Tate i dodaje : „Dzięki Guliwerowi w małżeństwie Teodora i Izabeli znów pojawia się iskra.”



Największą niespodzianką jest…robot. Buduje go Edward pragnący pozbyć się Guliwera. Tworzy maszynę na podstawie artykułu, który znajduje we wraku łodzi, na której przypłynął Guliwer. Edward steruje robotem siedząc w jego…głowie. Mechaniczna bestia spuszcza Guliwerowi niezły łomot.

Efekty wizualne to dzieło hy*drau’’lx i WETA Digital, którzy pracowali przy takich filmach jak „Avatar”, „Władca Pierścieni” czy „King Kong”. Stworzyli robota, który jest nowoczesny, a jednocześnie zlepiony z kompletnie nie nowoczesnych elementów. „Jest pionierski, choć stworzony w krainie z czasów wiktoriańskich.” -mówi Erik Liles z hy*drau’’lx i dodaje : „Robot funkcjonuje głównie dzięki takim metodom jak krążek linowy. Chcieliśmy skorzystać też z silnika parowego, ale zadyma była zbyt duża.”



Czarodzieje od efektów wizualnych nie szli na łatwiznę. Najpierw stworzyli miniaturowego robota i dokładnie zaplanowali jak będzie się poruszał w walce z Guliwerem. Kulisy sceny bitwy wyglądały tak, że Jack Black walczył z kaskaderem przebranym za robota, a dopiero potem naniesiono efekty komputerowe.

Aktorzy i ekipa chwalą Jacka Blacka nie tylko za pracę przed kamerą, ale i za zaangażowanie producenckie. Podwójna rola mobilizowała Blacka do pracy. W scenie, w której Guliwer walczy z armią krainy Blefuscu, Jack rozebrał się do pasa i zachowywał się tak, jakby naprawdę atakowały go dziesiątki małych postaci. Był pełen poświęcenia, dał się nawet związać i ciągnąć po plaży w deszczu.

Nawet kiedy Jack nie grał w jakichś scenach i tak wpadał na plan, żeby pomagać ekipie i kolegom. Wszyscy zgodnie przyznają, że był nieoceniony.

W filmie wykorzystano kamery DualMoCo, z których nigdy wcześniej nie korzystano tak intensywnie. Dzięki nim i efektom można było kręcić Liliputy i Guliwera jednocześnie mimo, że na ekranie ich rozmiar znacznie się różni. „Zależało mi, by Jack i inni aktorzy grali razem, żeby wszystko wyglądało naturalnie. Interakcje między aktorami są bardzo ważne, zwłaszcza w komedii.” – mówi reżyser, a producent, Gregory Goodman, dodaje : „Widzowie zobaczą Guliwera żyjącego wśród liliputów. Dzięki kamerze DualMoCo wszystko wypadło realistycznie, a jednocześnie pokazaliśmy coś, czego nikt przed nami nie pokazał.”



Wiele scen nakręcono w Pinewood Studios w Anglii, gdzie powstała większość zdjęć. Scenografia to dzieło Gavina Bocqueta, który stworzył wielkie wystroje dla liliputów i małe dla Guliwera. „Kwestia skali była niezwykle istotna. Trzeba było dobrze zaplanować budowę scenografii. Szczególnie domku na plaży, który Liliputy postawiły dla Guliwera. Na pierwszy rzut oka wygląda normalnie, ale kiedy się przyjrzeć można dostrzec, że wygląda tak, jakby postawiły go dziesięciocentymetrowe postaci.” – mówi Bocquet.

Filmowcy skorzystali z pięknych angielskich lokalizacji. Kręcono między innymi w Blenheim Palace i Old Royal Naval College w Greenwich. Właśnie tam powstała scena zamykająca film – bohaterowie tańczą do przeboju lat siedemdziesiątych „War” Edwina Starra. Refren, w którym padają słowa „Wojna? Co po niej dobrego? Absolutnie nic.” idealnie pasują do antywojennego przesłania Swifta. „Daliśmy czadu, a jednocześnie chcieliśmy pozostać wierni charakterowi Liliputów.” - mówi Jack Black. Piosenkę nagrano przy użyciu instrumentów używanych w czasach baroku, ścieżkę dźwiękową skomponował Henry Jackman. W scenie wystąpiło czterdzieścioro tancerzy i ponad dwie setki statystów.

W okresie post-produkcji skupiono się na efektów wizualnych i trójwymiarowych. Reżyser podkreśla, że choć robią wrażenie i dopełniają film to najważniejsi są bohaterowie i ich przeżycia. „Pragnęliśmy pokazać jak pojawienie się Guliwera zmienia zarówno życie Liliputów, jak i jego samego. Efekty specjalne to tylko wisienka na torcie.” – mówi Rob Letterman.

O OBSADZIE

JACK BLACK (Lemuel Guliwer/produkcja wykonawcza) zagrał w ostatnim czasie w trzech filmach, które wejdą do kin w 2011 roku. Udzielił głosu Po – tytułowemu bohaterowi drugiej części „Kung Fu Pandy”, wystąpił w „The Big Year” ze Steve’em Martinem i Owenem Wilsonem. Jednym z nowszych filmów z jego udziałem jest „Bernie” Richarda Linklatera, w którym zagrali też Matthew McConaughey, Rip Torn i Shirley MacLaine.

Ostatnie lata były dla niego bardzo pracowite. Wystąpił w takich filmach jak „Jaja w tropikach” Bena Stillera z Robertem Downeyem Jr i Tomem Cruise’em, „Szkole rocka” czy „Nacho Libre” wyprodukowanym prze założoną przez niego wytwórnię „Black and White”. Użyczył też głosu Eddie’emu Riggsowi – bohaterowi gry „Brutal Legend”.

W 2005 roku wystąpił w „King Kongu” Petera Jacksona . Film był wielkim hitem i zarobił ponad 540 milionów dolarów.

Jest nie tylko aktorem, ale i muzykiem. Razem z kumplem, Kyle’em Gassem założył zespół Tenacious D. Pierwszy album wydali w 2001 roku, pokrył się złotem. W 2006 roku powstał film „ Tenacious D: Kostka Przeznaczenia”, powstały też dwa filmy dokumentalne o zespole.

Jack mieszka w Los Angeles z żoną i dwoma synami.
WYBRANA FILMOGRAFIA:

2009 Rok Pierwszy (Year One)

2008 Jaja w tropikach (Tropic Thunder)

2006 Tenacious D: Kostka Przeznaczenia (Tenacious D in The Pick of Destiny)

2006 Nacho Libre

2005 King Kong

2003 Szkoła Rocka (The School of Rock)

2001 Płytki facet (Shallow Hal)

2000 Przeboje i podboje (High Fidelity)

1998 Koszmar następnego lata (I Still Know What You Did Last Summer)

1996 Marsjanie atakują! (Mars Attacks!)

1996 Eko-jaja (Bio-Dome)

1993 Człowiek demolka (Demolition Man)
JASON SEGEL (Horacy) jest bardzo zapracowany – zagrał ostatnio w trzech filmach, a obecnie pracuje nad „Mupetami”. W 2011 roku do kin wejdą „Jeff, Who Lives At Home” braci Duplass i „Bad Teacher” Jake Kasdana, w których zagrał główne role.

Na swoim koncie ma udział w takich filmach jak „Chłopaki też płaczą” Nicholasa Stollera, z którym napisał scenariusz do „Idola z piekła rodem”, w którym główne role zagrali Jonah Hill i Russell Brand. W 2010 roku podłożył też głosu w filmie „Jak ukraść księżyc?”.

Od lat współpracuje z Juddem Apatowem, u którego grał w serialach „Luzacy i kujony” oraz „Studenciaki”, a czy filmie „Wpadka”.

Jest jedną z gwiazd popularnego serialu „Jak poznałem waszą matkę”, w którym gra od sześciu lat.

WYBRANA FILMOGRAFIA:

2009 Stary, kocham cię (I Love You, Man)

2008 Chłopaki też płaczą (Forgetting Sarah Marshall)

2007 Wpadka (Knocked Up)

2004 Lollilove

2002 Luzacy (Slackers City)


EMILY BLUNT (księżniczka Mary) zdobyła uznanie widzów i krytyki rolą w filmie „Lato miłości” Pawła Pawlikowskiego z 2003 roku. Otrzymała za nią nagrodę za najbardziej obiecujący debiut na Evening Standard British Film Awards, a film nagrodzono nagrodą BAFTA.

Zaczynała od teatru, grała między innymi u boku samej Judi Dench. Wystąpiła w produkcjach telewizyjnych, m.in. „Boudica” i „Poirot” czy dokumentalnym „Krwawym tyranie : Henryku VIII”.

Wystąpiła w świetnie przyjętym przez krytyków filmie „Gideon’s Daughter” z 2006 roku, a także hicie „Diabeł ubiera się u Prady” z Anne Hathaway i Meryl Streep. Za rolę asystentki nominowano ją do Złotego Globu, nagrody BAFTA i Movieline Young Hollywood Awards.

Na swoim koncie ma role w takich filmach jak „Rozważni i romantyczni : Klub miłośników Jane Austen”, „Sunshine Cleaning” , „Wojna Charlie’ego Wilsona” czy „Młoda Wiktoria” produkcji Martina Scorsese.


WYBRANA FILMOGRAFIA:

2010 Wilkołak (The Woltman)

2009 Młoda Wiktoria (Young Victoria)

2008 Sunshine Cleaning

2007 Rozważni i romantyczni - Klub miłośników Jane Austen (The Jane Austen Book Club)

2007 Wojna Charliego Wilsona (Charlie Wilson's War)

2006 Diabeł ubiera się u Prady (Devil Wears Prada)

2005 Gideon's Daughter

2004 Lato miłości (My Summer of Love)

AMANDA PEET (Darcy) ma na swoim koncie wiele zróżnicowanych ról w takich filmach jak „2012”, „Syriana”, „Tożsamość” czy „Zmiana pasa”.

Grała jedną z głównych ról w serialu „Studio 60”, występowała też w „Jack i Jill”.

W 2006 roku zadebiutowała na Broadwayu rolą w „Barefoot in the Park”. Wystąpiła też w „This Is How It Goes” z Benem Stillerem.

Grała z takimi aktorami jak John Cusack, Will Ferrell, George CLooney, Matt Damon. Współpracowała z takimi twórcami jak Woody Allen, Nicole Holofcener czy Joel Schumacher.

WYBRANA FILMOGRAFIA:

2009 2012

2005 Syriana

2004 Melinda i Melinda( Melinda and Melinda)

2003 Tożsamość (Identity)

2003 Lepiej późno niż później (Something's Gotta Give)

2000 Jak ugryźć 10 milionów (The Whole Nine Yards)

1999 Nieodparty urok (Simply Irresistible)

1998 Gra w życie (Origin of the Species)

1996 Ta jedyna (She's the One)



BILLY CONOLLY (król Teodor) jest najbardziej znany ze swoich dokonań komediowych. Wzruszająco zagrał Johna Browna w świetnie przyjętej „Jej wysokości, pani Brown” („Mrs. Brown”). Jako komik zjeździł cały świat. Jego najnowsze filmy, to „Fido” („Fido”), „Garfield 2” („Garfield 2: A Tale of Two Kitties”), „Lemony Snicket: Seria Niefortunnych Zdarzeń” („Lemony Snicket: A Series Of Unfortunate Events”), „Ostatni Samuraj” (The Last Samurai”) i „Linia Czasu” („Timeline”). Wcześniej zagrał w „Białym Oleandrze” („White Oleander”) Petera Kosminsky’ego , „Świętych z Bostonu” („Boondock Saints”) Troya Duffy’ego , „Wspaniałym Joe” („Beautiful Joe”) Stephena Metcalfe’a, „Co za tupet!” („An Everlasting Piece”) Barry’ego Levinsona, „Oszustach” („The Impostors”) Stanley’a Tucciego, „Rozgrzeszeniu” („Absolution”) z Richardem Burtonem, „Snajperze Hugh” („Bullshot”), „Wodzie” („Water) z Michaelem Cainem, „Wielkim człowieku” („The Big Man” AKA „Crossing the Line”) z Liamem Nelsonem, „Mupetach na wyspie Skarbów”, „Gabriel and Me”, „Czymś dla panów” („Gentleman’s Relish”) i „Człowieku, który procesował się z Bogiem” („The Man Who Sued God”). Ma na koncie także udział w produkcjach BBC – „Down Among the Big Bad Boys” i „The Life And Crimes Of Deacon Brody”. Użyczył głosu w „Pokahontas” („Pocahontas”) i „Sezonie na misia” („Open season”)

Najbardziej znany jest z roli w serialu „Head of the Class” i jego spin-offu „Billy”. Występował także w sitcomie „Perła”(„Pearl”) z Rheą Perlman i Malcolmem MacDowellem, programach komediowych HBO i BBC, zrealizował także sześciu-odcinkowy dokument o swojej ukochanej ojczyźnie – „Billy Connolly’s World Tour of Scotland” i „The Bigger Picture” poświęcone szkockiej sztuce. Na koncie ma też „25 BC”, „Billy and Albert”, „An Audience with Billy Connolly”, „Billy Connolly Live” i „Live ‘94”.

Dla podkreślenia różnorodności projektów, w które się angażuje, wymieńmy też „Androcles and the Lion” zrealizowane przez BBC, szkocką operę „Die Fleidermaus” i napisaną przez samego Connolly’ego sztukę „The Red Runner”, wystawianą na Edinburgh Festival.

Zaczynał jako muzyk – jeździł w tournee z Gerry’m Rafferty’m i zespołem folkowym The Humblebums. Jego humorystyczne zapowiedzi były gorąco przyjmowane przez publiczność i w 1971 roku zagrał pierwszy koncert solowy. To doprowadziło do nagrania „The Great Northern Welly Boot show” – mieszanki muzyki i anegdot. Wydał podwójny album, a jego singiel „D.I.V.O.R.C.E” dotarł na pierwsze miejsca list przebojów. Od tamtej pory wydał kilka nagrań komediowych i książek.


O TWÓRCACH

ROB LETTERMAN (reżyseria) zadebiutował „Rybkami z ferajny”, które nominowano do Oscara. Wyreżyserował też filmy „Potwory kontra Obcy” i „Szeregowiec Dolot”. Jego krótkometrażowe „Los Gringos” wyświetlano w 2000 roku na Festiwalu Filmowym w Sundance.
JOHN DAVIS (produkcja) jest prezesem Davis Entertainment. „The Hollywood Reporter” nazwało go w 2005 roku najbardziej aktywnym producentem. Zrealizował ponad osiemdziesiąt filmów, które zarobiły w sumie cztery miliardy dolarów.

Jego firma ma trzy działy – filmów wysoko-budżetowych, niezależnych i telewizyjnych. Założył ją w 1985 roku.

Produkuje różne gatunki filmowe, ale szczególne sukcesy odnosi na polu kina akcji i filmów rodzinnych.

Do wyprodukowanych przez niego filmów rodzinnych należą m.in. „Marmaduke”, „Norbit”, Garfield”, „Doktor Dolittle”, „Gruby Albert” czy „Zgryźliwi tetrycy”. Filmy akcji wyprodukowane przez Davisa to m.in. „Firma”, „Za linią wroga”, „Wodny świat”,”Predator 2”, „Alien vs Predator”, „Zapłata” czy „Tunel”. Wyprodukował też remake horroru z 1979 roku „Kiedy dzwoni nieznajomy”.

W fazie produkcji jest film „Podróże Guliwera” w reżyserii Roba Lettermana, w którym zagrali Jack Black, Jason Segel i Emily Blunt.

Davis odnosi sukcesy ponieważ nawiązuje współprace ze świetnymi twórcami i aktorami. Wiele filmów, które wyprodukował okazały się kasowymi przebojami.

Wychowywał się w Denver w Kolorado. Już jako dziecko interesował się filmem – jego ojciec był właścicielem kina. John ukończył Bowdoin College i Amherst College, a także Harvard Business School.
WYBRANA FILMOGRAFIA:

2009 Garfield: Koty górą (Garfield's Pet Force)

2007 Małolaty na obozie (Daddy Day Camp)

2007 Norbit

2007 Twist

2006 Kiedy dzwoni nieznajomy (When a Stranger Calls)

2004 Ja, robot (I, Robot)

2004 Gruby Albert (Fat Albert)

2003 Zapłata (Paycheck)

2003 Szczęście na kredyt (Happy Hour)

2001 Dr Dolittle 2 (Dr. Dolittle 2)

2001 Za linią wroga (Behind Enemy Lines)

1998 Dr Dolittle (Doctor Dolittle)

1997 Morska przygoda (Out to Sea)

1996 Tunel (Daylight)

1995 Wodny świat (Waterworld)

1993 Forteca (Fortress)

1993 Firma (The Firm)

1993 Dwaj zgryźliwi tetrycy (Grumpy Old Men)

1990 Predator 2

1987 Predator
GREGORY GOODMAN (produkcja) pracuje w produkcji filmowej od dwudziestu lat. Jest producentem, producentem wykonawczym i kierownikiem produkcji. Wyprodukował takie filmy jak „Stop-Loss”, „Aeon Flux” i „Jak być sobą” (I Heart Huckabees”); zrealizował także „Hit Me” i „Summer Camp”.

Był kierownikiem produkcji przy takich filmach, jak „Candyman”, „Kalifornia” i „Oblicze mordercy” („Dead Connection”) oraz producentem wykonawczym „Ósmej mili” („8 Mile”), „Dotyku przeznaczenia” („The Gift”) i „Złota pustyni” („Three Kings”).


JOE STILLMAN (scenariusz) został nominowany do Oscara za scenariusz do „Shreka”, z który nagrodzono go BAFTĄ. Na swoim koncie ma nominacje do takich nagród jak Saturn, Annie, Cebula.

Napisał scenariusze do takich filmów jak „Planeta 51” i „Józef – władca snów”. Pracował też przy produkcjach telewizyjnych – „Beavis i Butthead” oraz „Bobby kontra wapniaki”.


NICHOLAS STOLLER (scenariusz) wyreżyserował w 2010 roku komedię „Idol z piekła rodem” z Jonah Hillem i Russellem Brandem. Powtórzył tym samym współpracę z Jasonem Segelem, z którym pracuje obecnie nad „Mupetami” Jamesa Bobina. Reżyseruje też „Five-Year Engagement”, do którego napisał scenariusz z Segelem. Film wyprodukuje Apatow Productions.

Jego reżyserskim debiutem było „Chłopaki nie płaczą”. Film zarobił ponad 100 milionów dolarów.

Jest autorem scenariusza takich filmów jak „Jestem na tak” oraz „Dick i Jane : Niezły ubaw”. Pracował też przy serialach „Strangers with Candy” i „Studenciaki”.

Studiował na Uniwersytecie Harvarda i pisał do uczelnianej gazety „The Harvard Lampoon”. Mieszka w Los Angeles z żoną i córeczką.


DAVID TATTERSALL (zdjęcia) pracował między innymi przy najnowszych częściach „Gwiezdnych Wojen” („Gwiezdne Wojny: Część I - Mroczne widmo“ („Star Wars: Episode I – The Phantom Menace”), „Gwiezdne Wojny: Część II - Atak Klonów”(„Star Wars: Episode II – Attack of the Clones”) i „Gwiezdne Wojny: Część III - Zemsta Sithów“ („Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith”).

Jest nie tylko cenionym operatorem zdjęć, ale i fotografem. Jego kunszt można oglądać w takich filmach, jak „Zabójcze radio” („Radioland Murders”), „Con Air – Lot skazańców” („Con Air”), „Majestic”, „Zielona mila” („The Greek Mile”), „Granice wytrzymałości” („Vertical Limit”), „Śmierć nadejdzie jutro” („Die Another Day”), „ Lara Croft Tomb Raider: Kolebka życia” („Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life”), „Xxx 2: Następny poziom” („XXX: State of the Union”), „Kumple na zabój” („Matador”), „W pogoni za zbrodniarzem” („Hunting Party”), „Speer Racer”, „Zoom” i „Next”.

Tattersall pochodzi z Lake District w północnej Anglii. Studiował na uniwersytecie Goldsmith w Londynie, a także Britain’s National Film and Television School, gdzie skończył specjalizację operatorską i oświetleniową.

Jako student zrealizował takie filmy, jak „King’s Christmas”, które w 1987 roku nominowano do nagrody BAFTA, „Caprice” pokazywane na festiwalach filmowych w Mediolanie i Edynburgu, a także „Metropolis Apocalypse” pokazywane w 1988 roku na festiwalu filmowym w Cannes.

Tattersall pracował również przy produkcjach telewizyjnych - “Yellowthread Street” i „Kronikach młodego Indiany Jonesa” („The Young Indiana Jones Chronicles”), za które nagrodzono go Emmy i nominowano do ASC Award za najlepsze zdjęcia.
GAVIN BOCQUET (scenografia) ukończył politechnikę w Newcastle, studiował też w Royal College of Art. Karierę w przemyśle filmowym zaczynał od pracy na planie filmu „Saturn 3”. Pracował przy takich produkcjach jak „Człowiek Słoń”, „Superman III” czy „Powrót do Krainy Oz”. Najsłynniejsze filmy, do których stworzył scenografię to „Niebezpieczne związki” czy najnowsze części „Gwiezdnych Wojen”.

Pracuje z twórcami filmowymi, ale i telewizyjnymi. Tworzył scenografię do seriali „Yellowthread Street” i „Kroniki młodego Indiany Jonesa”.

Współpracuje z twórcami reklam. W 2004 roku nagrodzono go BTAA UK Commercial Art. Direktor of the Year Award.

DON ZIMMERMAN (montaż) często współpracuje z Shawnem Levym. Zmontował jego „Noc w muzeum” (Night At the Museum”) i „Nowożeńców” („Just Married”).

Na koncie ma montaż do takich filmów, jak “Przybysze z pierwszego piętra” („They Came From Upstairs”), „Dick i Jane: Niezły ubaw” („Fun With Dick And Jane”), „Lot Feniksa” („Flight Of The Phoenix”),”Kot” („The Cat In The Hat”),”Spacer w chmurach” („A Walk In The Clouds”), „Gruby i chudszy” („The Nutty Professor”), „Kłamca, kłamca” („Liar Liar”), „Żółtodzioby” („Half Baken”), „Patch Adams”, „Znamię” („Dragonfly”), „Roxanne”, „Książę Przypływów” („Prince Of Tides”), „Komando FOKI”(„Navy Seals”), „Niemoralna propozycja” („Indecent Proposal”), „Ace Ventura, psi detektyw” („Ace Ventura: Pet Detective”) oraz „Rocky III” i „Rocky IV”.

W 1987 roku nominowano go do Oscara za montaż filmu „Powrót do domu” („Coming Home”) Hala Ashby’ego. W filmie zagrali Jane Fonda i Jon Voight. Zanim Ashby został reżyserem, pracował jako montażysta. Współpracował z Zimmermanem przez trzynaście lat.
ALAN EDWARD BELL (montaż) pracuje w przemyśle filmowym od dwudziestu lat. Zaczynał od współpracy z Robem Reinerem – był jego asystentem przy filmach „Ludzie honoru” („A Few Good Men”), „Misery” i „Prezydent – miłość w Białym Domu” („The American President”). Był montażystą przy „Tylko miłość” („The story of Us”) i „Alexie i Emmie” Reinera.

Pracował przy takich filmach jak „Przynęta” („Bait”) z Jamie’em Foxxem, „Sowie pole” („Hoot”), „Mały Manhattan”(„Little Manhattan”) Marka Levina i Jeniffer Flackett, a także dokumentalnym „Wall Rats” i „The Anarchist’s Cookbook”.

Zajmuje się nie tylko montażem, ale i efektami wizualnymi. Prowadzi firmę Handmade Digital Inc. zajmującą się tworzeniem efektów wizualnych.
SAMMY SHELDON (kostiumy) ukończyła Wimbledon School of Art. i zaczynała karierę w przemyśle filmowym jako asystentka scenografa przy filmie „Plunkett & Macleane”.

Jest autorką kostiumów do takich filmów jak „Helikopter w ogniu”, „Kozaczki z pieprzykiem”, „Autostopem przez galaktykę”, „V jak Vendetta” czy „Kick-Ass” i „Greek Zone”.


HENRY JACKMAN (muzyka) od lat tworzy muzykę filmową. Jego kompozycję wzbogacają nie tylko wielkie hity, ale i kameralne filmy niezależne.

Pracował z Lettermanem przy filmie „Potwory kontra Obcy”. Jest autorem muzyki do takich filmów jak „Kod Leonarda da Vinci”, „Holiday”, „Kick-Ass” czy „Piraci z Karaibów : Skrzynia umarlaka”.

Jego kompozycje były grane przez London Symphony Orchestra i Los Angeles Philharmonic Orchestra. Podkreśla, że dyrygowanie jest równie ważne, jak komponowanie.

Nagrał trzy płyty : „Utopię”, na której znalazł się łotewski chór i muzyka elektroniczna, „Transfiguration” , którą sam wyprodukował i „Acoustica”, przy której pracował z Augustusem Isadore’em.


BRIAN MANIS (koprodukcja) od 2001 roku pracuje w David Entertainment i jest odpowiedzialny za wyszukiwanie nowych, ciekawych projektów filmowych i telewizyjnych.

Pracował z Davisem przy pomyśle na „Podróże Guliwera”, a także przy „Garfieldzie” z 2001 roku i kolejnych częściach filmu.

Wyprodukował takie filmy jak „Doktor Dollitle 4”, „Doktor Dollitle 5”, animowane „The Spider and The Fly”, „Tokyo Ghost Story”; “The White Shadow”; “Gamebreakers” , “Twist”“, My Bodyguard”, „Akira” i „Son of Robinhood”.

Ukończył dziennikarstwo na University of Memphis.








©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna