Politechnikaszczeci ń s k a wydział techniki morskiej



Pobieranie 177.74 Kb.
Data28.04.2016
Rozmiar177.74 Kb.





















P O L I T E C H N I K A S Z C Z E C I Ń S K A













WYDZIAŁ TECHNIKI MORSKIEJ
























































Katedra Technicznego Zabezpieczenia Okrętów
LABORATORIUM BADAŃ CECH POŻAROWYCH MATERIAŁÓW


























BADANIE ZAPALNOŚCI MEBLI

TAPICEROWANYCH

metodą wg Kodeksu FTP, Część 8, IMO

Res. A.652(16) IMO:1998










Procedura badawcza PB-KTZ-09






Opracował:






















dr hab. Zygmunt Sychta, prof. nadzw. PS










mgr inż. Krzysztof Sychta






















©2005 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, powielanie, przetwarzanie treści, rysunków i programów zawartych w niniejszej witrynie dozwolone wyłącznie za zgodą autorów.

Spis treści











1.

WPROWADZENIE

3




1.1. Międzynarodowy kodeks stosowania procedur prób ogniowych (Kodeks FTP)

3




1.2. Zastosowanie Kodeksu procedur prób ogniowych

3

2.

METODY BADANIA I KLASYFIKACJA

3




2.1. Odporność materiału wyrobu na działanie zewnętrznych źródeł podpalania

3




2.2. Źródła podpalania

3




2.2.1. Źródło zapłonu: tlący papieros

4




2.2.2. Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

4




2.3. Metoda badania

4




2.4. Kryteria palenia

5




2.4.1. Palenie w postaci postępującego tlenia

5




2.4.2. Palenie się płomieniem

5




2.5. Klasyfikacja

5

3.

OPIS STANOWISKA

5




3.1. Stelaż

5




3.2. Źródła podpalania

6




3.2.1. Źródło zapłonu: tlący papieros

6




3.2.2. Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

7

4.

WYMAGANIA OGÓLNE PRZEPROWADZENIA BADAŃ

7




4.1. Pomieszczenie i srodki bezpieczeństwa

7




4.2. Przygotowanie próbek

8




4.2.1. Klimatyzowanie

8




4.2.2. Materiał pokryciowy i rozdzielający

8




4.2.3. Wypełnienie tapicerskie

9

5.
PRZEPROWADZENIE BADAŃ

9




5.1. Przygotowanie układu tapicerskiego

9




5.2. Badanie zapalności zestawu tapicerskiego pod wpływem tlącego się papierosa

10




5.2.1. Metodyka badań

10




5.2.2. Ocena wyników

10




5.3. Badanie zapalności zestawu tapicerskiego pod wpływem płomienia palnika gazowego równoważnego płomieniowi zapałki

10




5.3.1. Metodyka badań

10




5.3.2. Ocena wyników

11

6.

PROTOKÓŁ Z BADAŃ

11

7.

KONSERWACJA I NAPRAWY

12



  1. WPROWADZENIE

1.1. Międzynarodowy kodeks stosowania procedur prób ogniowych (kodeksFTP)

Międzynarodowy kodeks stosowania procedur prób ogniowych (Rezolucja MSC 61.(67)) przeznaczony jest do stosowania przez administrację i uprawnioną organizację państwa flagi przy dopuszczaniu wyrobów do montażu na statkach pływających pod banderą tego państwa, zgodnie z wymaganiami bezpie­czeństwa pożarowego Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu SOLAS 1974, z poprawkami. Kodeks powinien stanowić podstawę badań i oceny wyrobów przez laboratoria.
1.2. Zastosowanie Kodeksu procedur prób ogniowych

Niniejszy Kodeks ma zastosowanie do wyrobów, które wymagają badań, oceny i uznania zgodnie z nim procedur prób ogniowych, jak podano w Konwencji.

Jeżeli przywołanie Kodeksu jest określone w Konwencji SOLAS przez sformułowanie "...zgodnie z Kodeksem stosowania procedur prób ogniowych", to dany wyrób powinien być badany zgodnie z mającą zastosowanie procedurą lub procedurami badań ogniowych, o których mowa w punkcie 4.1.

Jeżeli odsyłacz w Konwencji SOLAS dotyczy tylko przeprowadzania badania palności wyrobów i ma brzmienie "...i ich odsłonięte powierzchnie powinny mieć właściwości wolnego rozprzestrzeniania się płomienia", to dany wyrób powinien być badany zgodnie z mającą zastosowanie procedurą lub procedurami badań ogniowych przedstawionymi w załączniku nr 1 Rezolucji MSC.61(67).



CZĘŚĆ 8 - BADANIE MEBLI TAPICEROWANYCH

1 Zastosowanie

Jeżeli wymagane jest, aby meble tapicerowane były odporne na zapalenie i rozprzestrzenianie się płomienia, powinny one spełniać wymagania niniejszej czę­ści Kodeksu.



2 Procedura badania

Meble tapicerowane powinny być badane i oceniane zgodnie z procedura badania podaną w Rezolucji A.652(16).



3 Wymagania dodatkowe

Badania należy wykonywać stosując próbki z wyrobu końcowego (np. z nałożonym barwnikiem). W przypadku gdy tylko kolor ulega zmianie, powtórne badanie nie jest konieczne. Jednakże w przypadku gdy zmienia się wyrób podstawowy albo tech­nologia, wymagane jest przeprowadzenie powtórnego badania.



2. METODY BADANIA I KLASYFIKACJA

    1. Odporność materiału wyrobu na działanie zewnętrznych źródeł podpalania

Z punktu widzenia zapobiegania rozprzestrzenianiu się pożaru w dowolnym obiekcie lądowym lub morskim przedmiotem zainteresowania jest między innymi odporność materiału (wyrobu) na działanie zewnętrznych źródeł podpalania oraz analiza możliwości wywołania przez ten materiał pożaru sąsiednich materiałów w następstwie indukcji.

Pośrednio, dla określonych stałych warunków rozkładu termicznego i spalania materiału, miarą jego odporności na działanie zewnętrznych źródeł podpalania jest czas, po upływie którego wystąpi jego zapłon. Badania dotyczą reakcji na działanie małych źródeł podpalania mebli tapicerowanych, materacy, zestawów pościeli i użytkowanych w pozycji pionowej wyrobów włókienniczych.

Jako źródła podpalania stosuje się:


  • tlący papieros,

  • równoważnik płomienia zapałki,

  • płomień palnika gazowego.

W przypadku mebli tapicerowanych źródłami podpalania są: tlący papieros i płomień palnika gazowego o mocy cieplnej równoważnej płomieniowi palącej się zapałki.

Chociaż badania takie nie dają bezpośrednich wskazówek odnośnie zachowania się tkanin lub ich zestawów w układach tapicerskich i pościelowych w warunkach rzeczywistego pożaru, to jednak umożliwiają dobór pewnych cech mających istotny wpływ na rozwój pożaru w jego fazie przedrozgorzeniowej.




    1. Źródła podpalania

Badając w warunkach laboratoryjnych stopień palności materiałów, ich dymotwórczość i emisję toksycznych produktów określa się jedynie zachowanie tych materiałów i ich właściwości w określonych umownych warunkach rozkładu termicznego i spalania, nie zaś ich zachowanie i ich właściwości w warunkach rzeczywistego pożaru.

Dobrą powtarzalność wyników pomiarów, w granicach dopuszczalnego błędu, można uzyskać zachowując stałość warunków rozkładu termicznego i spalania próbek badanego materiału. Oznacza to bezwzględną konieczność zachowania, określonych normą dla danej metody badań, warunków rozkładu termicznego i spalania próbek badanych materiałów. Każda, nawet niewielka, zmiana warunków wymiany ciepła może mieć znaczny wpływ na wynik końcowy badań materiałów. Jest to często główna przyczyna rozbieżności wyników badań nawet na tym samym stanowisku, jeżeli dokładnie przed każdym pomiarem nie kontroluje się stałości warunków rozkładu termicznego i spalania badanego materiału, czyli stałość warunków podpalania w przypadku mebli tapicerowanych.


2.2.1. Źródło zapłonu: tlący papieros

Jako źródło tlące stosuje się okrągły papieros bez ustnika spełniający następujące wymagania:




-

długość

70  4

mm

-

średnica

8 ± 0,5

mm

-

masa

1 ± 0,1

g

-

szybkości tlenia

12  3,0

min/50 mm


2.2.2. Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

Źródło podpalania zaprojektowano tak, aby miało moc cieplną zbliżoną do płonącej zapałki. Za znormalizowane źródło podpalania przyjmuje się palnik gazowy w postaci rurki ze stali nierdzewnej o:



  • średnicy zewnętrznej 8 0,1 mm,

  • średnicy wewnętrznej (6,5 0,1) mm

  • długości (200 5) mm

zasilany butanem o temperaturze 25 oC i objętościowym natężeniu przepływu 45 2 ml/min.

Moc cieplną palnika Mp określa wzór:






gdzie:

To

-

temperatura gazu dla warunków normalnych, K,




Tg

-

temperatura spalanego gazu, K,




pb

-

ciśnienie barometryczne, Pa,




p

-

ciśnienie spalanego gazu, Pa,




po

-

ciśnienie gazu dla warunków normalnych, Pa,






-

średnie objętościowe natężenie przepływu gazu o temperaturze Tg i pod ciśnieniem pb + p, m3/s,




csp

-

ciepło spalania jednostki objętości gazu odniesionej do warunków normalnych, kJ/m3,


Zachowanie stałości warunków rozkładu termicznego i spalania próbek badanego materiału wymaga stałej mocy źródła podpalania. Spełnienie tego warunku (zgodnie z powyższą zależnością) wymaga również znajomości ciśnienia absolutnego pb + p, pod wpływem którego wywołane jest objętościowe natężenie 45 ml/min butanu o temperaturze 25 oC. Norma tego nie podaje. Podanie wymiarów palnika i objętościowego natężenia przepływu butanu dla konkretnych wartości temperatury i ciśnienia absolutnego pozwala na wykonanie jednoznacznego i powtarzalnego źródła podpalania (patrz wyrażenie na moc palnika).

Odpowiada to wysokości płomienia około 35 mm przy 25 oC.


    1. Metoda badania

Badanie zapalności mebli tapicerskiego polega na oddziaływaniu małych źródła podpalania (punkt 2.2.) na próbki odpowiadające rzeczywistemu układowi tapicerskiemu i obserwacji skutków tego oddziaływania. Ułożony na ste­lażu metalowym układ materiałów tapi­cerskich, tj. materiałów pokryciowych, rozdzielających, wypełniających itp., poddaje się kolejno działaniu tlącego papierosa i płomienia palnika gazowego o mocy cieplnej równoważnej płomieniowi palącej się zapałki. Poddawany badaniom układ przedstawia w stylizowanej formie. występujące w typowych krzesłach i fotelach połączenie pomiędzy siedziskiem i oparciem lub siedziskiem i podłokietnikiem.

W czasie badań obserwuje się sposób zapalania się układu tapicerskiego (palenie się płomieniem, postępujące tlenie, żarzenie, itp.). Po zakończeniu każdej próby rozbiera się badany układ tapicerski celem ustalenia ewentualnego wewnętrznego postępującego tlenia.


2.4. Kryteria palenia

2.4.1. Palenie w postaci postępującego tlenia

Pod pojęciem postępującego tlenia rozumie się bezpłomieniowe egzotermiczne utlenianie, które samo się rozprzestrzenia, tzn. jest niezależne od źródła zapłonu. Dla celów tej normy, wszystkie niżej wymienione rodzaje zachowania uważa się za palenie w postaci postępującego tlenia:



  1. każdy próbny układ, który wykazuje wzmagające się palenie, niebezpieczne dla kontynuowania badania i wymagające aktywnego gaszenia;

  2. każdy próbny układ, który tli się aż do całkowitego zniszczenia w czasie trwania badania;

  3. każdy próbny układ, w którym w czasie trwania badania tlenie osiąga koniec próbki, mianowicie górny, dolny brzeg albo jeden z boków lub przechodzi przez całą grubość;

  4. każdy próbny układ, który tli się dłużej niż przez 1 godzinę;

  5. każdy próbny układ, który podczas oględzin końcowych (patrz 9.3) wykazuje ślad zwęglenia inny niż przebarwienie, w odległości większej niż 100 mm od najbliższej części początkowego położenia źródła, w dowolnym kierunku poza pionowym w górę.


UWAGA: W praktyce stwierdzono, że zwykle można wyraźnie odróżnić materiały, które zwęglają się pod wpływem źródła ognia, lecz zwęglenie to nie rozprzestrzenia się dalej (nie postępujące spalanie) od tych materiałów, których tlenie rozwija się w pewnych granicach i rozprzestrzenia (postępujące spalanie).
2.4.2. Palenie się płomieniem

Pod pojęciem palenia się płomieniem rozumie się spalanie zachodzące w fazie gazowej z emisją światła. Dla celów tej normy wszystkie niżej wymienione rodzaje zachowania się uważa się za palenie się płomieniem:



  1. każdy próbny układ, który wykazuje wzmagające się palenie, niebezpieczne dla kontynuowania badania i wymaga aktywnego gaszenia;

  2. każdy próbny układ, który w czasie trwania badania płonie, aż do całkowitego strawienia przez ogień;

  3. każdy próbny układ, w którym w czasie trwania badania czoło płomienia osiąga dolną krawędź, jeden z boków lub przechodzi przez całą grubość próbki.

  4. każde palenie się płomieniem, które trwa ponad 120 s po usunięciu rurki palnika.


2.5. Klasyfikacja

Wyniki powyższego badania odnoszą się jedynie do zapalności kombinacji materiałów w danych warunkach badania; nie są one przeznaczone do oceny całkowitego potencjalnego zagrożenia pożarowego użytkowanych materiałów.

Chociaż badania takie nie dają bezpośrednich wskazówek odnośnie zachowania się tkanin lub ich zestawów w układach tapicerskich i pościelowych w warunkach rzeczywistego pożaru, to jednak umożliwiają dobór pewnych cech mających istotny wpływ na rozwój pożaru w jego fazie przedrozgorzeniowej.

Zgodnie z wymaganiami konwencji SOLAS zestaw tapicerski uważa się za odporny na zapalenie i rozprzestrzenianie płomienia (trudno zapalny), gdy w żadnej próbie nie występuje palenie się płomieniem i postępujące tlenie.




  1. OPIS STANOWISKA

W skład stanowiska do badania zapalności mebli tapicerowanych wchodzą:

  • stelaż do badań,

  • źródła podpalania,

  • butla z butanem,

  • zestaw do moczenia tkanin,

  • przymiar o podziałce elementarnej 1 mm,

  • zegar.


3.1. Stelaż do badań

Próbki zestawu tapicerskiego montuje się na specjalnym stelażu, pozwalającym odtworzyć występujące w typowych krzesłach (fotelach) połączenia (Rys. 2.) miedzy siedziskiem i oparciem (lub siedziskiem i podłokietnikiem). Stelaż składa się z dwóch prostokątnych ram stalowych (Rys. 3.), stanowiących oparcie i siedzisko połączonych sworzniem zawiasowym, co umożliwia rozkładanie (ustawianie oparcia i siedziska w jednej płaszczyźnie) oraz składanie i blokowanie ram względem siebie pod kątem prostym przy pomocy śruby lub kołka. Ramy wykonano ze stalowych płaskowników o nominalnych wymiarach przekroju 25 mm x 3mm. Wymiary wewnętrzne ram:










oparcia

podstawy

szerokość

mm

450  2

450  2

wysokość/głebokość

mm

300  2

150  2




Rys. 2. Przekrój pionowy modelu zestawu tapicerskiego



Rys. 3. Stelaż


Boki ram wystają poza tył każdej z nich, zapewniając miejsce na otwory zawiasów i tworzą tylne nogi. Sworzeń zawiasu ze stali przechodzi w poprzek oparcia ste­laża. Przednie nogi przyspawano w przednich narożnikach ramy pod­stawy. Wysokość nóg zapewnia odległość pomiędzy dolną powierzchnią ramy podstawy i powierzchnią podłoża nie mniejszą niż 50 mm.

W ramach zamontowano na stałe siatkę stalową o powierzchni prześwitów oczek od 15 mm2 do 150 mm2. Wokół siatki stalowej może być zastosowana stalowa kształtka brzegowa, zabezpieczająca siatkę i nadająca jej większą sztywność.
3.2. Źródła podpalania

3.2.1. Źródło zapłonu: tlący papieros

Jako źródło tlące stosuje się okrągły papieros bez ustnika spełniający następujące wymagania:




-

długość

70  4

mm

-

średnica

8 ± 0,5

mm

-

masa

1 ± 0,1

g

-

szybkości tlenia

12  3,0

min/50 mm

Będące w sprzedaży na rynku papierosy nie spełniają powyższych kryteriów źródła podpalania. W związku z tym zastosowano zawijarkę do papierosów „GIZEH” pozwalającą wykonać papierosy o powyższych wymaganiach.

Szybkość tlenia wyznacza się w następujący sposób:


  1. papieros bezpośrednio przed badaniem należy klimatyzować przez co najmniej 16 godzin w powietrzu o temperaturze (23 ± 2) °C i wilgotności względnej (50 ± 5)%,

  2. począwszy od końca papierosa, który ma być zapalony zaznaczyć na długości 5 mm i 55 mm (odcinek 50 mm),

  3. zapalić papierosa i wciągnąć przez niego powietrze, aż jego koniec jasno się rozżarzy,

  4. nasunąć nie zapalony koniec papierosa na poziomo usytuowany drut na głębokość nie większa od 13 mm,

  5. przy prędkości przepływy powietrza mniejszej od 0,2 m/s zmierzyć czas tlenia na długości 50 mm (między znakiem 0,5 mm i 55 mm,

  6. czas ten powinien wynosić 12  3,0 minut.



3.2.2. Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

Źródło podpalania zaprojektowano tak, aby miało moc cieplną zbliżoną do płonącej zapałki. Za znormalizowane źródło podpalania (Rys. 4.) przyjmuje się palnik gazowy w postaci rurki ze stali nierdzewnej o:



  • średnicy zewnętrznej 8 0,1 mm,

  • średnicy wewnętrznej (6,5 0,1) mm

  • długości (200 5) mm

zasilany butanem o temperaturze 25 oC i objętościowym natężeniu przepływu 45 2 ml/min.

Rys. 4. Schemat układu zasilania palnika gazowego równoważnego płomieniowi zapałki


W skład zestawu źródła podpalania równoważnego płomieniowi zapałki wchodzą:

  • butla z butanem wyposażona w zawór odcinający i reduktor,

  • ultratermostat z wężownicą miedzianą do stabilizacji temperatury przepływającego gazu na poziomie 25 oC ,

  • precyzyjny zawór regulacyjny,

  • manometr cieczowy,

  • przepływomierz z roztworem mydlanym,

  • sekundomierz,

  • palnik.

Do kontroli natężenia przepływu gazu służy przepływomierz z roztworem mydlanym. Precyzyjnym zaworem regulacyjnym ustala się wymagane normą natężenie objętościowe przepływu 45 ml/min. Odczytuje się wskazania rotametru dla ustalonego natężenia objętościowego przepływu i nadciśnienie na manometrze cieczowym.

Po tej operacji należy zapalić gaz na wylocie z palnika. Po dwóch minutach stabilizacji płomienia (wysokości płomienia około 35) żródło podpalania równoważne płomieniowy zapałki gotowe do badań.



Uwaga: ze względu na wpływ kształtu ułożenia przewodu elastycznego łączącego przepływomierz z palnikiem na natężenie przepływu butanu należy ten kształt zachować w czasie podpalania zestawu tapicerskiego.
4. WYMAGANIA OGÓLNE PRZEPROWADZENIA BADAŃ

4.1. Pomieszczenie i srodki bezpieczeństwa

Badania należy wykonać w pomieszczeniu o temperaturze 10 oC  30 oC i wilgotności względnej powietrza 15 %  80 %.

Ze względu na konieczność zapewnienia odpowiedniej ilości tlenu w czasie badań, badania należy przeprowadzić w pomieszczeniu o objętości przekraczającej 20 m3.

Badania można przeprowadzić w mniejsza obudowie z przepływem powietrza. System nawiewno - wywiewny powinien zapewniać odpowiednią ilość tlenu nie zakłócającą warunków palenia się badanej próbki przy pręd­kości przepływu powietrze 0,02  0,2 m/s w otoczeniu stelaża.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa w czasie wykonywania pomiarów, należy przewidzieć odpowiednie środki gaszące badany układ, biorąc pod uwagę, że niektóre zestawy materiałów mogą się intensywnie spalać. Przydatny może być ręczny lub stały na­trysk wodny, który można skierować na płonący ob­szar. Przydatne również mogą być inne środki, takie jak: gaśnice, koce gaśnice.

W niektórych przypadkach tlenie może być trudne do całkowitego wygaszenia i może okazać się niezbędne całkowite zanurzenie mebla w wodzie.



4.2. Przygotowanie próbek

W próbnym układzie materiały powinny stanowić reprezentatywne próbki pokrycia, wypełnienia i innych składników, takich jak tkanina rozdzielająca, które mogą być użyte w prawdziwym układzie.


Uwaga: Próbne układy można wykonać z identycznych materia­łów w części poziomej i pionowej.
4.2.1. Klimatyzowanie

Materiały, przeznaczone do badań i papierosy powinny być bezpośrednio przed badaniem klimatyzowane przez co najmniej 16 h w następujących warunkach atmosferycznych:

- temperatura: (20 ± 5) °C

- względna wilgotność powietrza: (50 ± 5)%


4.2.2. Materiał pokryciowy i rozdzielający

Badania zapalności zestawu tapicerskiego należy wykonać na próbkach materiału pokryciowego o wymiarach 800 +10 mm x 650 +10 mm. Dłuższy wymiar powinien być cięty równolegle do brzegu wyrobu. Pokrycie może być zrobione z mniejszych kawałków materiału pod warunkiem, że miejsca szwów nie wystą­pią w odległości 100 mm od miejsc bezpośredniego działania źródła podpalania.

Pokrycie powinno mieć wycięcia w odległości 325 mm od jednego końca po obu bokach (Rys. 5.). Wycięcia powinny być rozmieszczone tak, że gdy tworzy się układ na ste­lażu badawczym, to kierunek "z włosem" będzie biegł w dół układu oparcia i od zawiasu do przodu ramy siedziskowej. Wymiar tych wycięć powinien wynosić: około 50 mm (szerokość podstawy) x 100 mm (wyso­kość) X 25 mm (szerokość u góry).

Rys. 5. Próbka wyrobu obiciowego z wycięciami


Tam, gdzie stosuje się tkaninę rozdzielającą, należy wyciąć ją identycznie i przy tej samej orientacji jak tkaninę pokryciową, aby pasowała do stelaża badawczego pod pokryciem.

Do badania odporności na działanie tlącego się papierosa wystarczy przygotować jeden zestaw. Badanie odporności na działanie płomienia wymaga przygotowania co najmniej dwóch próbek.


4.2.3. Wypełnienie tapicerskie

Dla każdego badania po­trzebne są dwa układy próbne o następujących wymia­rach:

a) jeden kawałek 450 4 mm x 300 5 mm x 75 2 mm grubości,

b) jeden kawałek 450 5 mm x 150 5 mm x 75 2 mm grubości.

Niektóre układy wyściełające mogą składać się z kilku warstw, którymi zwykle są: wojłok, watolina lub różne pianki. Jeżeli łączna grubość przekracza 75 mm, należy odtworzyć górną część układu wyściełającego o grubo­ści 75 mm z tym zastrzeżeniem, że górna warstwa nie powinna przestawać ponad i wokół krawędzi układu.

Tam, gdzie wypełnienie ma grubość mniejszą niż 75 mm, próbny układ powinien być ułożony do wyma­ganej grubości przez dodanie kolejnej warstwy materia­łu dolnego do spodu układu. Niektóre rodzaje materia­łów wypełniających (np. kawałki pianki, pierze) można oceniać tą metodą. W tych przypadkach luźne wypeł­nienie powinno być ułożone pod materiałem pokrycio­wym, aby odtworzyć układ o grubości 75 mm przy rzeczywistej gęstości układu. Tam, gdzie jest to niezbędne, na siatkę stelaża badawczego można położyć delikatną tkaninę siatkową lub tkaninę o dobrej przepuszczalności powietrza, w celu przytrzymania wypełnienia.

Jeżeli stosuje się luźne wypełnienie, które jest zamknięte w tkaninie rozdzielającej (lub płótnie wsypowym), do­puszczalne jest wówczas wykonanie dwóch odpowied­nio wypełnionych worków z tkaniny rozdzielającej, zgodnie z wymiarami podanymi wyżej i użycie ich jako wypełnienie tapicerskie pod materiałem pokryciowym.

Metoda ta nie jest przydatna i nie można jej stosować dla takich układów, w których luźny materiał wypełnia­jący wypływa z układu podczas badania i może gasić, przesuwać lub w inny sposób ujemnie wpływać na pale­nie się źródła zapłonu.



5. PRZEPROWADZENIE BADAŃ

5.1. Przygotowanie układu tapicerskiego

  1. Otworzyć stelaż badawczy i przeciągnąć materiał pokryciowy i rozdzielający, jeżeli taki jest, poza sworzeń zawiasu.

  2. Próbki wypełnienia położyć pad materiał pokryciowy i umieścić w zagłębieniach ramy.

  3. Pozostawić 20 mm zakładkę na wewnętrznej stronie ramy i przymocować materiał na górze, spodzie i na bokach za pomocą zacisków (Rys. 6.).

Uwaga: Ta czynność nadaje pokryciu pewne naprężenie i stwierdzono, że łatwiej ją wykonać, gdy ramy są złożone razem i częściowo ściskają tapicerkę.




  1. Upewnić się, czy materiał jest dobrze przymocowany i równo napięty. Następnie zablokować ramy pod kątem prostym za pomocą śrub lub kołków.


Rys. 6. Stelaż z pokryciem i wypełnieniem

5.2. Badanie zapalności zestawu tapicerskiego pod wpływem tlącego się papierosa

5.2.1. Metodyka badań

  1. Przygotowany wg 3.2.1. i klimatyzowany w warunkach określonych w 4.2.2. papieros zapalić i rozżarzyć jego koniec, zwracając uwagę, aby w tym czasie nie uległo spaleniu nie mniej niż 5 mm i nie więcej niż 8 mm jego długości.

  2. Umieścić tlący papieros wzdłuż połączenia pomiędzy pionowym i poziomym układem tapicerskim tak, aby odległość papierosa od najbliższej krawędzi bocznej lub od jakichkolwiek śladów pozostawionych przez wcześniejsze badania wynosiła nie mniej niż 50 mm i jednocześnie uruchomić czasomierz.

  3. Obserwować postęp spalania i zanotować każde pojawienie się postępującego tlenia lub palenia się płomieniem we wnętrzu i / lub w materiale pokryciowym.


Uwaga: Wykrycie tlenia może być trudne i ułatwia to obserwowanie dymu pojawiającego się w miejscach oddalonych od papierosa. Najłatwiej zauważyć dym patrząc z góry na wznoszący się słup za pomocą lustra.


  1. Jeżeli zaobserwuje się postępujące tlenie lub palenie się płomieniem składników tapicerki w czasie 1 godziny od momentu położenia papierosa, należy układ próbny ugasić i zanotować to, łącznie z czasem jaki upłynął pomiędzy położeniem i wygaszeniem. W tych okolicznościach przerwać badanie i wypełnić sprawozdanie z badań. Jeżeli nie zauważy się postępującego tlenia lub palenia się płomieniem albo jeżeli papieros wygasł przed spaleniem się na całej długości, zanotować to i powtórzyć badanie z nowym papierosem, położonym w nowym miejscu, nie bliżej niż 50 mm od jakiegokolwiek śladu zniszczenia z poprzedniej próby. Jeżeli w powtórne badanie również nie wykaże postępującego tlenia lub palenia się płomieniem lub jeżeli papieros zgaśnie przed wypaleniem się na całej długości, zanotować to i przeprowadzić oględziny końcowe.

  2. Bezpośrednio po zakończeniu programu badawczego na próbnym układzie, rozebrać układ i obejrzeć go od wewnątrz poszukując postępującego tlenia. Jeżeli wykryje się tlenie, ugasić układ próbny i zanotować wynik negatywny dla odpowiedniego źródła próbnego. Ze względów bezpieczeństwa, przed pozostawieniem stelaża bez opieki należy upewnić się, że tlenie zupełnie ustało. Zanotowano wypadki postępującego tlenia nie ujawnionego na zewnątrz.


5.2.2. Ocena wyników

Jeżeli w ciągu 1h od momentu przyłożenia tlącego się papierosa nie zostanie zaobserwowane postępujące tlenie się lub palenie się płomieniem żadnego elementu układu tapicerskiego, wynik badania tego układu uznaje się za pozytywny.

Jeżeli w tym czasie zaobserwuje się postępujące tlenie lub palenie się płomieniem jakiegokolwiek składnika układu tapicerskiego. wynik badania tego układu uznaje się za negatywny.
Uwaga: Jeżeli uważa się za stosowne, badanie powtórne można przeprowadzać równocześnie z pierwszym.
5.3. Badanie zapalności zestawu tapicerskiego pod wpływem płomienia palnika gazowego równoważnego płomieniowi zapałki

5.3.1. Metodyka badań


  1. Przygotować układ tapicerski wg 5.1.

  2. Uruchomić palnik gazowy wg 3.2.2. Zapalić gaz uchodzący z palnika. Ustawić wymagane Kodeksem FTP, część 8 natężenie objętościowe przepływu butanu 45  2 ml/min. Poczekać na ustabilizowanie się płomienia przez co najmniej 2 min.

  3. Rurkę palnika umieścić osiowo wzdłuż osi połączenia siedziska z oparciem tak, aby płomień był w odległości nie mniejszej niż 50 mm od krawędzi boku lub jakiego­kolwiek śladu pozostawionego, przez wcześniejsze ba­danie, i jednocześnie włączyć zegar.

  4. Pozwolić na palenie się gazu przez 15 1 s, następnie zakończyć proces palenia przez ostrożne usunię­cie palnika z badanego układu.

  5. Obserwować postęp palenia i zanotować każde pojawienie się postępującego tlenia lub palenia płomieniem we wnętrzu i/lub na materiale pokryciowym. Po­mijać płomienie, poświatę, dymienie lub tlenie, które ustaje w 120 s od momentu usunięcia palnika.

  6. Jeżeli zaobserwuje się postępujące tlenie lub palenie płomieniem składników tapicerki, ugasić układ próbny i zanotować wynik negatywny. W tych okolicznościach przerwać badanie i wypełnić formularz sprawozdania z badań.

  7. Jeżeli nie zauważy się postępującego tlenia lub palenia się płomieniem powtórzyć badanie w nowym miejscu, nie bliżej niż 50 mm od jakiegokolwiek śladu zniszczenia z poprzedniej próby. Jeżeli w powtórne badanie również nie wykaże postępującego tlenia lub palenia się płomieniem, zanotować to i przeprowadzić oględziny końcowe.

  8. Bezpośrednio po zakończeniu programu badawczego na próbnym układzie tapicerskim, rozebrać układ i obejrzeć go od wewnątrz poszukując postępującego tlenia. Jeżeli wykryje się tlenie, ugasić układ próbny i zanotować wynik negatywny dla odpowiedniego źródła próbnego. Ze względów bezpieczeństwa, przed pozostawieniem stelaża bez opieki należy upewnić się, że tlenie zupełnie ustało. Zanotowano wypadki postępującego tlenia nie ujawnionego na zewnątrz.


Uwaga: Wykrycie tlenia może być trudne i ułatwia to obserwowanie dymu pojawiającego się w miejscach oddalonych od papierosa. Najłatwiej zauważyć dym patrząc z góry na wznoszący się słup za pomocą lustra.
5.3.2. Ocena wyników

Jeżeli w ciągu 1h od momentu przyłożenia palącego się palnika nie zostanie zaobserwowane postępujące tlenie się lub palenie się płomieniem żadnego elementu układu tapicerskiego, wynik badania tego układu (dla zastosowanego czasu oddziaływania płomienia 15 1 s) uznaje się za pozytywny.

Jeżeli w tym czasie zaobserwuje się postępujące tlenie lub palenie się płomieniem jakiegokolwiek składnika układu tapicerskiego. wynik badania tego układu dla tego czasu działania płomienia uznaje się za negatywny.
Zestawienie końcowe wyników badań





Wynik testu

Źródło podpalania


Próbka nr 1

Próbka nr 2

Test końcowy

Papieros

pozytywny

pozytywny

pozytywny

Palnik

negatywny

negatywny

pozytywny

Wynik końcowy

negatywny



6. SPRAWOZDANIE Z BADAŃ

Programu komputerowego obsługi stanowiska nie wyposażono w procedury edycji protokółów badań. Do tego celu należy wykorzystać profesjonalne edytory tekstów i programy kalkulacyjne. Nie ma potrzeby konkurować z tego typu programami, tym bardziej, że korzysta się z nich przy edycji innych tekstów. Pozwala to opracować dla własnych potrzeb charakterystyczny profesjonalny wzór dokumentów. Wyniki w postaci tekstowej zapisane na dysku lub dyskietce łatwo przenieść do dowolnego tekstu i poprzez zmianę kroju pisma i formatu dostosować do własnych potrzeb. Sprawozdanie z badań powinno obejmować ocenę zestawu tapicerskiego w postaci:


1. Źródło zapłonu

    1. Tlący papieros




Kryteria tlenia

1

2

Uwagi

Niebezpieczne narastające spalanie

NIE

NIE




Układ próbny strawiony przez ogień

NIE

NIE




Tli się do końca

NIE

NIE




Tli się na wskroś grubości

NIE

NIE




Tli się dłużej niż 1 godzinę

NIE

NIE




Dalej niż 100 mm od źródła zapłonu

NIE

NIE




Kryteria palenia się płomieniem

Niebezpieczne narastające spalanie

NIE

NIE




Układ próbny strawiony przez ogień

NIE

NIE




Palenie się płomieniem do końca

NIE

NIE




Palenie się płomieniem na wskroś

NIE

NIE





1.2. Równoważnik płomienia zapałki

Kryteria tlenia

1

2

Uwagi

Niebezpieczne narastające spalanie

TAK

TAK

Widoczne uszkodzenia spowodowane spalaniem płomieniowym zestawu tapicerskiego



Układ próbny strawiony przez ogień

NIE

NIE

Tli się do skrajów próbki

NIE

NIE

Tli się na wskroś grubości

NIE

NIE

Tli się dłużej niż 1 godzinę

NIE

NIE

Dalej niż 100 mm od źródła zapłonu

NIE

NIE

Kryteria palenia się płomieniem

Niebezpieczne narastające spalanie

NIE

NIE

Układ próbny strawiony przez ogień

NIE

NIE

Palenie się do skrajów próbki

TAK

TAK

Palenie się na wskroś grubości

TAK

TAK

Pali się dłużej niż 120 s.

TAK

TAK

Uwaga: TAK - kryteria są przekroczone, NIE - kryteria są spełnione.
Inne obserwacje : opad kroplisty w postaci opadających palących się fragmentów zestawu tapicerskiego.

7. KONSERWACJA I NAPRAWY

Ważną sprawą jest utrzymanie stelaża w czystości, aby być pewnym, że próbne układy nie ulegną zanieczyszczeniu resztkami pozostałymi po wcześniejszych badaniach.

Szczególne znaczenie ma utrzymanie w czystości sworznia zawiasu. Zadanie to można ułatwić stosując sworzeń, który można wyjąć w celu zminimalizowania zanieczyszczenia jak i w celu ułatwienia tej operacji. Stwierdzono, że dopuszczalne jest użycie sworznia zawiasu, który jest zawieszony na zawleczkach.

Stelaż do badań można wyczyścić rozpuszczalnikiem lub wypalając pozostałości na nim. Należy zachować ostrożność przy wypalaniu, aby nie spowodować zniekształcenia. W wypadku stosowania rozpuszczalników zachować ostrożność, aby nie dopuścić do zanieczyszczenia rozpuszczalnikiem układów próbnych. Należy przestrzegać zwykłych przepisów bezpieczeństwa, zwłaszcza przy stosowaniu palnych i/lub lotnych trujących rozpuszczalników.





Szczecin 2005 r.
Adres: 71-065 Szczecin al. Piastów 41

tel./fax: 48 (091) 4339877 tel.: 48 (091) 4494174 e-mail: Zygmunt.Sychta@ps.pl





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna