Post jako metoda leczenia



Pobieranie 0.49 Mb.
Strona12/20
Data07.05.2016
Rozmiar0.49 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   20

Zaburzenia i kryzysy w poście

Wahania naszego samopoczucia ogólnego, np. uwarunkowane porą dnia, porą roku, meteorologicznie lub środowiskowo są regułą, i przez większość osób w ogóle nie są rejestrowane. Post uwydatnia takie wahania, przez co silniej docierają one do świadomości. Niemałą rolę odgrywają przy tym czynniki psychiczne, co u poszczącego po raz pierwszy, niepewnego z początku, a czasem nawet wylęknionego, wywołuje wzmożoną samoobserwację.

Od tego wyraźnie odróżniają się te zaburzenia czynnościowe przebiegu postu, które związane są z przestawieniem na odżywianie wewnętrzne i na trawienie wewnętrzne. Znajomość ich jest konieczna, gdyż poszczący ma prawo oczekiwać wyjaśnienia ich

przyczyny i oczekuje porady.

Ponadto należy rozróżniać epizody kryzysowe w przebiegu postu, których podłożem są istniejące uprzednio zaburzenia czynnościowe, zmiany organiczne, objawy gerontologiczne lub choroby.

Ocenę objawów utrudnia ich różnorodna geneza i wartościowość. Zaburzenia czynnościowe, jeśli się je przeoczy, mogą się rozwinąć do kryzysu; dlatego wymagają one natychmiastowych działań korygujących.



Każdy kryzys winien stanowić powód do ponownego zrewidowania i poszerzenia diagnostyki i ewentualnej korektury ogólnej koncepcji terapeutycznej.



Zaburzenia w poście
Bóle głowy

U około 30 % naszych poszczących już wieczorem wprowadzającego dnia jarzynowego, najpóźniej następnego ranka lub po przyjęciu soli glauberskiej występują bóle głowy, również u osób, które nigdy się na nie nie uskarżały. Ich charakter i lokalizacja są bardzo zmienne i w większości dają się określić tylko w przybliżeniu. Ustępują najczęściej po kilku godzinach i wówczas nie wymagają leczenia. W razie potrzeby pomagają takie medykamenty, jak Gelsemium D4, Spigelia D6 albo Belladonna D4 (27, 29, 74, 75).


Zawroty głowy

Szczególnie w pierwszych trzech - czterech dniach ze względu na przestawianie procesów regulacji krążenia mogą wystąpić dotąd nieznane zawroty głowy, szczególnie przy szybkim prostowaniu się lub przy kładzeniu się. Wartości ciśnienia krwi są przy tym najczęściej normalne, opóźniona jest tylko prędkość procesów adaptacji. Dlatego pomocne są zimne polewania twarzy i suche nacierania szczotką zaraz po wstaniu (27, 75, 124).


Poczucie głodu

W tym samym okresie pierwszych trzech dni postu większość pacjentów zgłasza poczucie głodu, zwłaszcza po południu lub wieczorem przed zaśnięciem. Poczucie to najczęściej nie utrzymuje się długo, daje się przetrzymać piciem herbaty ziołowej lub wody, także zajęcia odwracające uwagę pozwalają o nim zapomnieć. Wraz z zakończeniem przestawiania wegetatywnego i opróżniania jelita w dalszym przebiegu postu poczucie to prawie zupełnie nie występuje. Przy utrzymującym się poczuciu głodu podejrzewamy niedostateczne opróżnienie odbytnicy, co jest podstawą do odpowiednich działań oczyszczających (27, 75, 195).


Zespół niespokojnych nóg (Restless legs)

Zaraz na początku postu lub dopiero przy końcu pierwszego tygodnia około 10% poszczących jest dotkniętych przez dokuczliwe uczucie niepokoju w kończynach dolnych, które pojawia się w nocy i po położeniu się. Sprawdzonymi środkami zapobiegawczymi są ciepłe o zmiennej temperaturze albo zimne polewania lub obmywania ud przed pójściem na spoczynek, jak również obfity dowóz płynów. Również te objawy najczęściej po dwóch - trzech dniach ustępują (75, 189).


Kurcze łydek

Nierzadko z zespołem niespokojnych nóg powiązane są kurcze łydek; występują one jednak też w sposób wyosobniony. Są one związane z przesunięciami elektrolitowymi pierwszych dni i najczęściej szybko ustępują, jednakże powinny zawsze być powodem do skontrolowania gospodarki wodno-elektrolitowej. Przy tym niedobór sodu, potasu, magnezu, wapnia i miedzi wyraża się mniej więcej w taki sam sposób (75, 124, 189).


Kołatanie serca

W końcu pierwszego i na początku drugiego tygodnia około 20 % poszczących oczekuje nowa niespodzianka; odczuwają oni kołatanie serca najczęściej w nocy i przy położeniu się na lewym boku. Przy tym tętno z reguły nie jest przyśpieszone, jednak intensywność silna, tak iż wyzwala to uczucie lęku. Rzadziej jest równocześnie przyśpieszone też tętno, na przykład u pacjentów z nerwicą wegetatywną. U starszych pacjentów mogą niekiedy dołączać się skurcze dodatkowe. Na ile dadzą się uchwycić, są wyzwalane przez bodziec zatokowy. Przyczyną wywołującą są kwaśne produkty przemiany materii, występujące w tym okresie we krwi w zwiększonej ilości, przede wszystkim kwas moczowy. W dalszym przebiegu postu objawy te następnie ustępują najczęściej samoistnie; dobrze reagują na podawanie wyciągów z głogu oraz magnezu i potasu (28, 63, 71, 74, 79).


Ból przy połykaniu i suchość w jamie ustnej

Są to następstwa wydalania płynów i soli mineralnych. Wydzielanie śliny może zostać tak silnie ograniczone, że może wystąpić wtórny stan obrzęku i podrażnienia ślinianek, szczególnie ślinianki przyusznej, w postaci homeostatycznego zapalenia przyusznic, rzadziej również ślinianek podżuchwowych i podjęzykowych. Flusser (89) znalazł po temu prawdopodobne wyjaśnienie. Zawartość potasu w ślinie w jamie ustnej wynosi 20 mval/l i jest tym samym pięciokrotnie wyższe niż zawartość w surowicy z ok. 4 mval/l. Pod tym względem ślina różni się od wzystkich innych wydzielin gruczołowych i płynów ustrojowych; jej zawartość potasu zbliża się do płynu wewnątrzkomórkowego. Dlatego 1000 ml śliny, minimalna produkcja dzienna, zawiera więcej potasu niż cała ilość osocza krwi (3500 ml). Przerwanie produkcji śliny może więc zaoszczędzić w ciągu 24 godzin około jednej trzeciej objętości krwi krążącej i więcej potasu, niż jest zawarte w całkowitym osoczu krwi. W spadku wydzielania śliny należy więc upatrywać mechanizmu oszczędzania nie tylko dla gospodarki wodnej, lecz także w równym stopniu dla gospodarki potasowej (27, 75).


Potówki

Wysuszenie błon śluzowych dotyczy również gruczołów potowych i ich przewodów wyprowadzających. Najbardziej tym dotknięte okolice skóry wykazują czerwoną otoczkę wokół ujść gruczołów potowych z powodu zwiększonego napełnienia włośniczek. Otoczka ta blednie przy ucisku szpatułką szklaną. Przy tym nie powstaje ani ból, ani świąd. Objęte tym okolice skóry są indywidualnie bardzo różne. Mogą one dotyczyć dróg spływu potu na piersiach i na plecach, lecz też i okolicy pępka, ud i grzbietu. Po przerwaniu postu objawy te ustępują. Najczęściej wypijana jest zbyt mała ilość płynów. Celowa jest obfita podaż płynów, dalsze leczenie jest zbędne (75).


Wypadanie włosów

Nasilone wypadanie włosów obserwuje się w rzadkich przypadkach w dwa do trzech tygodni po okresie postu i dotyczy zwłaszcza kobiet po 40 roku życia. Podawaniem wapnia, magnezu, witamin z grupy B i koncentratów cysteiny można je osłabić lub całkowicie mu zapobiec. Włosy odrastają całkowicie po kilku tygodniach, najpóźniej miesiącach (75, 105).


Osłabienie akomodacji oczu

W przebiegu trzeciego tygodnia wielu poszczącym rzuca się w oczy, że ich wzrok przy czytaniu się pogarsza. Nierzadko żądają skierowania do okulisty, by im wypisał nowe okulary do czytania. Byłby to jednak błąd, gdyż wzrok w krótkim czasie po poście wraca do normy, a nawet staje się lepszy, niż był przedtem. Osłabiająca się akomodacja w poście jest zależna od zmniejszenia się ciśnienia wewnątrzgałkowego w poście i związanej z tym zmiany promienia krzywizny soczewki. Prawdopodobnie zmniejszony jest też tonus mięśnia rzęskowego, a przez to zdolność akomodacyjna. W okresie realimentacji ogólny turgor tkankowy zostaje przywrócony, a napięcie mięśniowe wzrasta. Lepszy wzrok przemawia za tym, że podczas postu poprawie także uległ stan układu optycznego oka (75).


Żółtaczkowe przebarwienie twardówek

W poście fizjologiczny jest wzrost bilirubiny w surowicy, a tym samym mniej lub bardziej wyraźne żołtaczkowe przebarwienie twardówek. Jest ono zależne od podwyższonego metabolizmu hemoglobiny i osiąga swój punkt szczytowy najczęściej przy końcu drugiego tygodnia. Niekiedy jest z tym związane pewne ogólne zmęczenie, zniechęcenie i brak napędu, ustępujące w ciągu dwu do trzech dni. Nie jest wymagane jakieś szczególne leczenie (75, 176, 192, 193).


Zaburzenia snu

Podczas całego okresu postu mogą występować - w sposób indywidualnie zróżnicowany - trudności z zasypianiem lub zaburzenia w przebiegu snu. Zostały one szczegółowo opisane w rozdziale „Sen” (27, 75, 189).


Przyśpieszenie oddechu i spontaniczny oddech głęboki

U osób z nadwagą często obserwuje się mniej lub bardziej wyrażoną oddechową niewydolność wysiłkową - rzadziej również spoczynkową, istniejącą już przed postem i najczęściej związaną z wysokim położeniem przepony i/lub zaczynającą się niewydolnością lewokomorową. Takiego rodzaju duszności nie mamy w tym miejscu na myśli.

Istnieje swoiste dla postu, metabolicznie uwarunkowane nasilenie oddychania, które rzuca się w oczy osobom zainteresowanym jako coś niezwykłego i znika po poście już w okresie realimentacji (p. str. 47-49 [w oryginale]). Jest ona subiektywnie doświadczana jako przyśpieszony oddech nawet przy niewielkich wysiłkach, jak również jako wyraźna potrzeba świeżego powietrza.

Także nierzadko spontanicznie ma miejsce pogłębiony wdech lub nawet oddech wzdychający.

Ponieważ objawy te często ulegają poprawie po podaniu kombinacji soli mineralnych (potas, sód, magnez), nasuwa się przypuszczenie oddechowej kompensacji kwasicy postnej. Przyczyną tych objawów jest zapewne uprzedni istniejący niedobór tych zasadowych soli mineralnych, nawet jeśli ich oznaczenia w surowicy dały wyniki w normie (p. rozdział "Farmakoterapia", str. 77-79 [w oryginale]).
Osłabienie mięśni, adynamia

Wśród otyłych często występuje, jak wiadomo, homeopatyczny "typ grafitowy". Tu ociężałość cielesna jest albo wrodzona, jak u większości otyłych, albo jest następstwem długoletniego, najczęściej uwarunkowanego zawodowo braku aktywności fizycznej. W tym miejscu chcemy jednak omówić niezauważane uprzednio osłabienie mięśni przy obciążeniu wysiłkiem. Przyczynowo należy tutaj myśleć o wagotonicznym przestawieniu na oszczędzanie energii, szczególnie, gdy dołączy się jeszcze do tego ogólna niechęć do ruchu.

Niemała wszakże liczba osób sportowo wytrenowanych pragnęłaby być aktywna i jest zaniepokojona niezwykłym spadkiem formy. Da się on najprawdopodobniej wytłumaczyć szybkim zużyciem zasobów mięśniowych ATP. Tu pomocne okazuje się podawanie maślanki (dwa razy dziennie po 1/8 do 1/4 l) i/lub dodatek ekstraktu drożdżowego do wywaru z jarzyn.


Kryzysy w poście



Napad migreny

Z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością u pacjentów chorych na migrenę wystąpi migrenowy ból głowy albo już we wprowadzającym dniu warzywnym, albo najpóźniej po jednym do dwóch dni postu. Dlatego dla złagodzenia i skrócenia bólów nie wahamy się możliwie najwcześniej zastosować jeszcze raz środków farmaceutycznych, skuteczność których pacjenci już wypróbowali na sobie. Może to być ostatni atak na całe tygodnie, miesiące lub dłużej, ewentualnie nawracające ataki stają się coraz rzadsze i słabsze. Bardzo podobnie zachowują się pacjenci z przewlekłym bólem głowy, wywoływanym nie naczynioruchowo (27, 75, 124).


Nerwoból nerwu trójdzielnego

Rządzi się on własnymi prawami i post go ani nie wywołuje, ani też w istotny sposób nań nie wpływa. Dobre wyniki długoterminowe daje tutaj terapia neuralna [według Hunekego, przyp. tłum.] (75).


Nerwobóle i bóle mięśniowe pochodzenia kręgowego

Te objawy bólowe rozwinęły się na przebiegu lat u najczęściej starszych pacjentów do pewnego stanu przewlekłego. Przyczyną ich są - wielopoziomowo i biograficznie uwarunkowane - zawodowe nieprawidłowości postawy i przeciążenia, następstwa wypadków, zmiany zwyrodnieniowe, przeciążenia statyczne przy nadwadze. Dużą rolę odgrywa przenoszenie napięć psychicznych na całą mięśniówkę pleców, które prowadzą do bolesnych guzowatych stwardnień tkanek, zmian zwyrodnieniowych w ścięgnach i objawów uciskowych drobnych stawów, jak tarczek międzykręgowych. Powiązane z tym wielorako nerwobóle potyliczne, szyjne i piersiowe ulegaję często poprawie dzięki już samemu nawet odprężeniu w poście lub dodatkowej miejscowej fizykoterapii. Krytyczne reakcje na tym obszarze występują właściwie tylko wtedy, gdy organizm jest przeciążony nadmiernym wysiłkiem gimnastycznym lub sportowym.


Zespół odbarczenia obrzęków lędźwiowych

Inaczej dzieje się w przypadku bólów w okolicy lędźwiowej oraz rwy kulszowej. Choć najczęściej mają długą uprzednią historię, jednakże w poście wyzwala je nie tylko nadmierne obciążenie, niewłaściwy ruch lub przechłodzenie. Główną przyczyną jest tutaj likwidacja zastoju i obrzęku żylno-limfatycznego, który zgodnie z prawami hydrostatyki oddziaływuje szczególnie w dolnej połowie ciała. Statycznie najbardziej obciążony i nieprawidłowo ustawiony kręgosłup lędźwiowy wraz ze spojeniami biodrowo-krzyżowymi bywa dotknięty najsilniej i najczęściej. Rzadziej może dochodzić do takich ostrych napadów bólowych także na obszarze górnego kręgosłupa lędźwiowego i dolnego piersiowego. Zawsze jednocześnie bywają dotknięte elementy podporowe z otoczenia, i można stwierdzić strefy bólowe obejmujące całe powierzchnie - na grzebieniach kości biodrowej, wyrostkach poprzecznych kręgosłupa lędźwiowego i 12 żebrze, Trochanter major et minor,

kości kulszowej i na części udowej [tak w oryginale] kości łonowej. Występują nasilone nerwobólopodobne bóle promieniujące jako objawy podrażnienia korzeni nerwowych w zakresie Nervi ischiadici, femorales et sacrales. Główną przyczyną jest zapewne spadek pojemności Plexus venosi vertebrales interni. Przez to uaktualniają się zmiany zwyrodnieniowe z wtórnymi objawami zapalnymi oraz reumatyczne ogniska zapalne (75).
Dychawica oskrzelowa

Gdy u astmatyków w poście występują kryzysy, to najczęściej od razu w pierwszych dniach postu. Czynnikiem wyzwalającym może być wysuszenie śluzówek górnych dróg oddechowych właśnie na początku postu. Można ich uniknąć poprzez inhalacje nawilżające, np. z solą morską, już przy najwcześniejszych objawach (74). Często farmaceutyki zazwyczaj przyjmowane dadzą się odstawić tylko częściowo i stopniowo, względnie zastąpić przez leki homeopatyczne.


Zaburzenia krążenia z niedociśnieniem

Spadek ciśnienia tętniczego w pierwszym tygodniu postu może wywołać u starszych wazolabilnych i labilnie hipotonicznych pacjentów niekiedy dłużej utrzymujące się zawroty głowy i zaburzenia równowagi, ulegające szybkiej poprawie po przybraniu pozycji poziomej. U pacjentów z podobnym obciążeniem w wywiadzie wejście w post powinno dlatego następować stopniowo, poprzez dietę coraz to niżejkaloryczną, tak, by ułatwić układowi krążenia przystosowanie się. W razie występowania objawów niewydolności naczyniowo-mózgowej nie wolno zejść poniżej określonego indywidualnego wymaganego ciśnienia minimalnego (28, 57, 146). W przypadkach skrajnych powinno się zalecić stosowną dietę, a nie post. Należy przy tym stosować w sensownej kombinacji środki poprawiające ukrwienie mózgowe (np. zimne polewania twarzy), pozycje ciała (np. wysokie ułożenie nóg) oraz medykamenty.


Kryzysy z obszaru żołądka i dwunastnicy wywołane odstawieniem pokarmów

U 60% wszystkich pacjentów z nieżytem żołądka oraz chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy w wywiadzie stan na czczo bywa powodem występowania nudności, odruchów wymiotnych, wymiotów i typowych bólów w nadbrzuszu, często już po jednym do dwóch dni postu. Dodatkowe działanie wyzwalające mają także słodkie soki i słodzone herbaty, które poza tym mogą doprowadzić do burzliwych objawów zgagi. Dolegliwości te bywają najczęściej krótkotrwałe i są przetrzymywane przez pacjentów. W drugim tygodniu postu następnie narastają aż do krytycznych stanów kolkowych. Niekiedy także dochodzi do niepowściągliwych wymiotów, uniemożliwiających wszelki dowóz płynów. Nawet jeśli dolegliwości te są łagodne i przejściowe, w żadnym razie nie wolno ich przeoczyć; wymagają one natychmiastowej zmiany napojów w poście, a przy wymiotach - dożylnego uzupełniania płynów. W przeciwnym razie grozi przykra niespodzianka - perforacja starej blizny wrzodowej, jak grom z jasnego nieba. Mniej ważkie są podobne reakcje błony śluzowej żoładka u pacjentów przewlekle nadużywających alkoholu, nikotyny lub kofeiny (66, 75).


Kolka żółciowa

W przewlekłych dyskinezach dróg żółciowych, zastojach żółci i kamicach pęcherzykowych podanie soli gorzkiej na początku postu daje najczęściej wraz z gwałtownymi wypróżnieniami stolca i śluzu natychmiastową ulgę, która może być powiązana z lekkimi, szybko przemijającymi dolegliwościami kurczowymi.

Jeżeli jednak doszło do poruszenia kamieni spoczynkowych, wówczas następstwem jest pełnoobjawowa kolka żółciowa. Nierzadko doprowadza ona do szczęśliwego wydalenia kamieni, równie często jednak nie udaje się ich wyzbyć, tak, że trzeba uciec się do pomocy medykamentów. U takich chorych na kamicę wymioty po podaniu soli gorzkiej mogą się czasem tak spotęgować, że konieczne bywa dożylne uzupełnianie płynów. Wybór i dawkowanie środków przeczyszczających jelito przy wejściu w post wymaga więc wyczucia.

Występują również późne reakcje kolkopodobne na obszarze wątroby i dróg żółciowych po niezauważalnym początku, tzn. dopiero w drugim i trzecim tygodniu postu. Jeśli na początku wraz ze stolcem pojawia się ciemna żółć pęcherzykowa, to później ze stolcem i po wlewach opróżniana zostaje nagromadzona jaśniejsza żółć wątrobowa. Stosownie do tego celowe jest dalsze pobudzenie wytwarzania żółci przez odpowiednie herbatki ziołowe (27, 75, 192, 193).


Kolka nerkowa

Kolki nerkowe należą do najboleśniejszych. Na szczęście występują w poście bardzo rzadko. U moich pacjentów były one wywoływane przez kamienie nerkowe, które również, poza jednym jedynym przypadkiem, ulegały samoistnemu wydaleniu. Są to najczęściej szczawiany i moczany lub ich mieszanina. Tylko niewielu pacjentów wiedziało o swych kamieniach narkowych. Również piasek nerkowy może zostać wydalony, przy mniej dramatycznych bólach towarzyszących. Niezbędna tu jest obfita podaż płynów i wsparcie medykamentami (27, 75, 188, 193, 268).


Kolka jelitowa

To, że opróżnianie ze starych resztek kału w poście niekiedy wyzwala przemijające szybko dolegliwości bólowe, nie jest czymś niezwykłym.

Pełnoobjawowe kolki jelitowe, przede wszystkim po wlewach, mają poważniejsze tło. Przyczyną wywołującą najczęściej jest złuszczająca się po przewlekłych procesach zapalnych wielkimi płatami błona śluzowa. Może tkwić za tym także zapalenie uchyłków, które następnie szybko się w przebiegu postu uspokaja.

Kurczowe bóle na obszarze odbytnicy prawie zawsze związane są z guzkami krwawniczymi.

Wszystkie kolkopodobne dolegliwości jamy brzusznej muszą oczywiście być wyjaśnione drogą diagnostyki różnicowej (27, 75).
Zwiększona skłonność do krwawień

W przebiegu dłuższego postu nierzadko dochodzi do krwawień z dziąseł, rzadziej do krwawień z nosa, z guzków krwawniczych, do nasilonego krwawienia miesięcznego. Praktycznie zawsze występuje tutaj brak jednego lub kilku podstawowych czynników krzepnięcia, przede wszystkim witaminy C, witaminy K, wapnia. Poprzez odpowiednią substytucję krwawienie daje się opanować najczęściej już po jednym do dwóch dni. Przy krwawieniach z dziąseł zawsze współuczestniczy przyzębica. Krwawienia z guzków krwawniczych występują nierzadko z przyjemnym uczuciem ulgi po zastoju żylnym na obszarze miednicy mniejszej. Przy nasileniu krwawień miesięcznych współuczestniczą naturalnie także wahania hormonalne, przede wszystkim w fazie progesteronowej. W każdym podejrzanym przypadku musi być wykonane rutynowe badanie ginekologiczne (51, 75).


Rzuty reumatyczne

Reumatoidalne zapalenia stawów wciąż tygodniami reagują bolesnymi rzutami zapalnymi, obrzękami stawów i gorączką, które ustępują dopiero po dłuższym poście, następnie jednak mogą uspokoić się na dłuższy okres (27, 31, 59, 75, 194).


Zapalne podrażnienie żył przy zakrzepowych żylakach

Blizny po zapaleniach i zakrzepicach żył podudzi przejawiają w bardzo rzadkich przypadkach ograniczone ogniska zapalne, bardzo wrażliwe na ucisk, które jednakże po unieruchomieniu, zimnych okładach i - w razie konieczności - przystawieniu pijawek szybko zanikają (75).


Zaostrzenie wyprysku endogennego

W normalnym przypadku wyprysk endogenny cofa się w poście stopniowo, im dłużej trwa post, tym bardziej. Jedynie świąd może ewentualnie przybrać rozmiar krytyczny. Jeden jedyny raz widziałem u pewnej pacjentki w siódmym dniu postu rzut zapalny z uogólnionym wynaczynieniem okołowłośniczkowym na obu podudziach, od którego rozpoczęła się ogólna poprawa wyprysku i złagodzenie świądu; do pełnego wyzdrowienia potrwało jednakże 14 dni (75).


Kryzys spastyczny w porfirii

Knudsen (158) donosi o ostrej przerywanej porfirynurii z występowaniem kolek brzusznych po ośmiodniowym poście zerokalorycznym u 18-letniego kolorowego z nadwagą. Autor ten reprezentuje pogląd, iż przy niedoborze węglowodanów, jak w poście, utajona porfirynuria może przejść w postać jawną. My zaobserwowaliśmy, że w porfirii wywołanej alkoholem [w oryginale: etylem] z typowymi uszkodzeniami skóry post przyniósł znaczną poprawę bez występowania kryzysów.


Ostre dolegliwości w strefach blizn

Po dwu- do trzytygodniowym poście pacjenci niespodzianie często podają występowanie krótkotrwałych, lecz intensywnych bólów na obszarze blizn pooperacyjnych lub powypadkowych. Jak ostro i krytycznie może to przebiegać, pokaże niżej przedstawiony przypadek.

Ok. 50-letni pacjent, który z powodu nadwagi po raz pierwszy zdecydował się na leczenie postem, został po dziesięciu dniach postu koło północy wyrwany ze snu przez gwałtowny ból w prawym oku. Gdy po paru minutach oglądałem to oko, z zewnątrz niczego nie można było dostrzec, nie stwierdzało się żadnego odczynu zapalnego. Jedynie przy zamkniętym oku gałka była lekko wrażliwa na ucisk i na dotyk; wilgotno-chłodne okłady z rumianku były przyjemne i po krótkim czasie przyniosły złagodzenie. Reakcji tej nie można było wyjaśnić ani oddziaływaniem zewnętrznym, ani procesami wewnętrznymi. Dopiero teraz pacjent przypomniał sobie, iż kiedyś w młodości przebył przeszywające, kłute zranienie po stronie zewnętrznej oka prawego. Ból, jaki teraz odczuł w poście, był dokładnie taki sam jak wówczas przy zranieniu.

Ponieważ post dosięga wszystkich komórek, do ingerencji w ich strukturę cząsteczkową włącznie, działanie jego dotyka wszystkich zmian, uszkodzeń, złogów i immunizacji odnośnych narządów, struktur komórkowych i łącznotkankowych elementów substancji podstawowej, do jakich doszło w przebiegu indywidualnej historii choroby. Najmłodsze zmiany są osiągane najłatwiej i najszybciej, najstarsze - najdłużej i najtrudniej. Dopiero wraz z rozciągnięciem postu w czasie wchodzimy w coraz dawniejsze warstwy naszej cielesnej przeszłości. Wybitnie zmienny przebieg postu wręcz demonstruje zdrowe niegdyś, harmonijne odcinki życia, jak i z drugiej strony zaburzone, chore.


Spadek ciśnienia krwi poniżej koniecznego minimum

U starszych ludzi w przebiegu pierwszego tygodnia postu może dojść do obniżki ciśnienia krwi poniżej niezbędnego ciśnienia perfuzji, zapewniającego zaopatrzenie w tlen zwłaszcza serca i mózgu. Zdarza się to szczególnie u nadciśnieniowców, gdy wartości ciśnienia krwi spadną wyraźnie poniżej obszaru granicznego od 140 do 160/90 mm Hg. Poprawa sytuacji zaopatrzeniowej, w poście tak korzystna właśnie dla serca i mózgu poprzez ekonomizację procesów metabolicznych, wówczas już nie wystarcza, by skompensować zaawansowane stwardnienie ścian naczyniowych czy wręcz zwężenie światła naczyń. Objawy stenokardialne oraz naczyniowo-mózgowe zawroty głowy praktycznie nie występują w spoczynku, lecz najczęściej podczas forsownego wysiłku fizycznego. Pilnym środkiem zaradczym jest pozycja pozioma z wysokim ułożeniem nóg. W wypadkach wątpliwych natychmiast podejmuje się sztuczne oddychanie tlenowe i intensywne leczenie kardiologiczne.

Zagrożony krąg osób musi być dlatego uprzednio szczególnie dobitnie poinformowany i dobrze nadzorowany (56, 71, 74, 75, 77).
Biegunki

Obfite, raczej wodniste wypróżnienia do trzeciego tygodnia postu włącznie nie są bynajmniej rzadkie, a ze względu na przepełnione brzuchy gazowo-kałowe [według klasyfikacji F. X. Mayra, przyp. tłum.] - absolutnie zrozumiałe. Zaniepokojony jest najczęściej tylko pacjent. który uważa za niemożliwe, by po tak długim poście mogły jeszcze występować obfite stolce.

Da się on łatwo uspokoić, gdy mu się w sposób wiarygodny wyjaśni, że wypróżnienia te są wyłącznie korzystne dla jego zdrowia.

Występujące niekiedy przy tym kolki jelitowe ulegają poprawie pod działaniem ciepłych okładów lub podawania preparatu Belladonna D2, pięć kropli na godzinę. Nie wolno przeoczyć krwawych domieszek w wypróżnieniach, wymagają one wyjaśnienia przyczyny. Krytyczną może ewentualnie być nadmierna utrata płynów. U pacjentów, którzy mają trudności z wypijaniem odpowiednich objętości płynów, należy w takim przypadku podać wystarczającą ich ilość drogą dożylną (75, 192, 195)



1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   20


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna