Prasa prasa [niem. < franc. < łac.]



Pobieranie 56.85 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar56.85 Kb.
Prasa
PRASA [niem. < franc. < łac.], w najszerszym znaczeniu, usankcjonowanym m.in. przez ustawę Prawo prasowe z 1984, wszelkie publikacje periodyczne ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, a w szczególności dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; w węższym znaczeniu (także potocznie) tylko druki periodyczne wydawane i rozpowszechniane pod stałymi tytułami, opatrzone numerem bieżącym i datą, zajmujące się aktualnymi wydarzeniami i problemami z różnych dziedzin; do prasy zalicza się też czasopiśmiennictwo naukowe i fachowe. Tak rozumiana prasa jest jednym z najważniejszych środków komunikowania masowego. Według klasyfikacji UNESCO (1964), stosowanej obecnie w większości państw, prasa dzieli się na: 1) dzienniki treści ogólnej, 2) inne gazety (zwłaszcza tygodniki) treści ogólnej, 3) pozostałe czasopisma. Niezależnie od tej klasyfikacji wyodrębnia się poszczególne rodzaje prasy na podstawie różnych kryteriów: częstotliwości ukazywania się (dzienniki, tygodniki itd.), zasięgu (prasa międzynarodowa, ogólnokrajowa, regionalna, lokalna, zakładowa), wydawcy-dysponenta (rządowa, partyjna, niezależna itp.), ideologii (konserwatywna, liberalna, socjalistyczna, katolicka itp.), tematyki (ekonomiczna, kulturalno-społeczna, sportowa, filmowa itp.), adresata (kobieca, młodzieżowa itp.), poziomu (elitarna, popularna, bulwarowa itp.), funkcji społecznej (informacyjna, publicystyczna, rozrywkowa, ogłoszeniowa itp.). A. Paczkowski Czwarta władza. Prasa dawniej i dziś, Warszawa 1973; W. Pisarek Prasa nasz chleb powszedni, Kraków 1978; J. Keane Media a demokracja, Londyn 1992. Historia do XIX w. Powstanie prasy poprzedziły drukowane gazety ulotne jedną z pierwszych był drukowany 1493 włoski przekład listu K. Kolumba o odkryciu Ameryki. Za najstarsze druki periodyczne uważa się: holenderski Nieuwe Tijdinghe (Antwerpia 1605), niemiecki Aviso Relation oder Zeitung (1609); potem pojawiły się: angielski The Weekly News from Italy... (1622), francuski La Gazette (1631), włoski Sincero (1645, wcześniej bez stałego tytułu), szwedzki Ordinari Post Tijdender (1645), niemiecki Einkommende Zeitungen (1650), polski Merkuriusz Polski (1661), hiszpański La Gaceta de Madrid (1661), rosyjski Wiedomosti (1703), amerykański The Boston News-Letter (1704), czeski Cesky Postilion (1719), węgierski Magyar Kurir (1789). W XVII w., oprócz gazet informacyjnych i politycznych, pojawiły się pierwsze czasopisma naukowe (Journal des Savants 1665), kulturalne (Mercure Galant 1672), ogłoszeniowe (The City Mercury 1675), kobiece (The Ladies Mercury 1682). Na rozwój prasy wpływały od początku czynniki społeczno-polityczne i gospodarcze, toteż gł. jej ośrodki w XVII w. znajdowały się w Niemczech i protestanckiej Holandii (starcia na tle religijnym i społecznym), a w XVIII w. w W. Brytanii (rewolucja przemysłowa, system parlamentarny) i Francji (ruchy opozycyjne w okresie przedrewolucyjnym i rewolucyjnym). W XVIII w. zaczęły powstawać gazety codzienne (Daily Courant 1705, Journal de Paris 1777); niektóre z nich ukazują się do dziś (np. londyński The Times 1785). Ukazywały się też czasopisma publicystyczno-dydaktyczne, zw. moralnymi (Tattler 1709, Spectator 1711), rewolucyjne (L'Ami du Peuple 1789), literackie (Gazette Litteraire de L'Europa 1764). Historia od XX w. Prasa stała się przemysłem; nasiliły się procesy koncentracji zmierzającej do monopolizacji; w prasie codziennej wykształcił się typ wielkonakładowych, ilustrowanych dzienników sensacyjnych o niewielkiej objętości, zw. tabloidami (w W. Brytanii Daily Mirror, The Sun, we Francji Paris-Soir, France-Soir, w USA The New York Daily News, w Niemczech Bildzeitung). Pierwszą połowę XX w. nazywa się epoką magazynów ilustrowanych, których najdoskonalszym wzorem stał się amerykański Life, do nielicznych już pism tego typu należy francuski Paris-Match. w XX w. ukształtował się także typ ilustrowanego tygodnika społeczno-politycznego (amerykański Time, francuski L'Express, niemiecki Der Spiegel). Struktura terytorialna prasy w poszczególnych krajach zależy zwykle od ich tradycji kulturalnych: przeciwstawia się tu system o dominacji prasy lokalnej nad krajową (USA i Niemcy) systemowi dominacji prasy ogólnokrajowej nad lokalną (W. Brytania i Japonia). W większości krajów konstytucja gwarantuje prasie wolność, mimo to bywa ona w różny sposób ograniczona, np. przez obowiązek uzyskania zezwolenia na druk i rozpowszechnianie, obowiązek rejestracji, jawną lub niejawną cenzurę prewencyjną (w Anglii zniesiono ją 1695) lub zstępną (tzn. rozmaite przywileje przyznawane przez rządy życzliwym im gazetom i czasopismom). Ogromne możliwości rozwoju prasy w ostatnim okresie przyniósł postęp techniczny (łączność satelitarna umożliwiająca m.in. przekazywanie kolumn gazety na duże odległości, komputeryzacja składu, druku i ekspedycji, rozwój agencji informacyjnych i banków informacji).
Prehistorii współczesnej prasy badacze doszukują się już w czasach starożytnych, kiedy to zaczęły powstawać prymitywne formy komunikowania masowego. W Chinach przybrały one kształt biuletynów z informacjami dotyczącymi dekretów carskich, nominowania urzędników i życia dworu. W Rzymie natomiast pojawiły się w 59 roku p.n.e. jako acta diurna, czyli gazety rozwieszane w miejscach publicznych, a zawierające ważne komunikaty, zarządzenia władz, zapowiedzi o uroczystościach. Były zaczątkiem rozwoju prasoznawstwa, które zanim dotarło do Europy, musiało przejść długą i krętą drogę. Nie od razu bowiem gazety ukazywały się regularnie, a nawet wręcz odwrotnie: w wielu krajach były zjawiskiem krótkotrwałym, powstającym na potrzeby chwili. W średniowieczu np. mamy do czynienia z tzw. gazetami pisanymi, poświęconymi początkowo najczęściej sprawom kupieckim (we Włoszech: „Scripta mercatorum", w Niemczech: „Handelsbriefe"), a następnie relacjom o nadzwyczajnych wydarzeniach. Niezależnie jednak od podejmowanej tematyki uchodziły za „wynalazki" tworzone „na teraz", co przyczyniło się do nadania im specyficznych określeń ( we Włoszech: „avissi", w Niemczech: „Neue Zeitung", w Polsce: „nowiny" lub „relacje"). W miarę upływu czasu tamtejszemu społeczeństwu, występującemu już w charakterze odbiorcy przestały wystarczać krótkie, okresowe informacje, a czas odkryć geograficznych, podróży i wypraw sprzyjał zapotrzebowaniu na powstanie innej, bardziej trwałej formy upowszechniania wiadomości. Dlatego też narodziła się nowa prasa - periodyczna, mająca tytuł i konkretny zamiar. Nie było już w niej miejsca na spontaniczność czy przypadkowość. Wszystko realizowane było po uprzednich przemyśleniach, co do układu i formy. Ową „inność", a może raczej „nowoczesność" da się zauważyć przede wszystkim w piętnastowiecznych „Nowinach z Konstantynopola", które były pierwszą gazetą w języku polskim, a także w publikacjach niemiecko i łacińskojęzycznych skupionych wokół osób J. Decjusza i J. Dantyszka. W tym samym wieku (ale w jego drugiej połowie) w wyniku postępującej aktywizacji życia społeczno-polityczno-ekonomicznego zaczęto domagać się bardziej rozbudowanego serwisu informacyjnego, niż ten, który istniał do tej pory. Spełnieniem marzeń okazał się więc wynalazek Gutenberga (ok. 1450 roku), który przyczynił się do sprawniejszego przekazywania posiadanych aktualności. Odtąd powielanie metodą mechaniczną gazet w określonych odcinkach czasowych stało się gwarancją regularnego i rzetelnego udzielania wiadomości. Wśród badaczy pojawiają się jednak spory, co do miejsca ukazania się pierwszych, drukowanych periodyków. Dla jednych kolebką dziennikarstwa są dzisiejsze Włochy, dla innych kraje niemieckie, Hiszpania, Holandia. Faktem jest jednak, że początek regularnej działalności wydawniczej przypada na XVI i XVIIw. Następne lata przynoszą rozwój dziennikarstwa nowoczesnego, które wiąże się z ówczesnymi wydarzeniami kulturalnymi (ruch umysłowy określany mianem oświecenia), społeczno-politycznymi (Wielka Rewolucja Francuska-1789r., i jeszcze wcześniej, rewolucja angielska, 1688-1689), techniczno-ekonomicznymi (rewolucja przemysłowa). Na czoło wysuwa się łączenie aktualnej informacji z publicystyką. Angielskie pismo "The Weekly review" wydawane trzy razy w tygodniu przez D. Defoe zapoczątkowuje nowy typ prasy poświęconej omawianiu dnia. Ideologię dochodzącego do głosu mieszczaństwa popularyzują tzw.czasopisma moralne, będące pierwowzorem dzisiejszej prasy opinii: "Tatler" i "Spectator" J. Addisona i R. Steel'a. Ich model zdobywa popularność niemal w całej Europie, a w Polsce przybiera postać "Monitora", którego pierwszy numer ukazuje się 21 marca 1765 r i odtąd aż do roku 1785 czytelnicy pisma będą otrzymywać dwa razy w tygodniu numery formatu małej ósemki, zawierające przeciętnie osiem stron druku. Wzrastająca rola dziennnikarstwa w kształtowaniu opinii publicznej rodzi nowe gatunki prasowe: felieton, reportaż, esej, artykuł wstępny. Ten ostatni odgrywa ogromną rolę, staje się nie tylko wyczerpującym omówieniem wydarzeń dnia, ale i wyrazem opinii oficjalnych sfer firmujących gazetę. To dzięki artykułowi wstępnemu ogromną poczytność zyskują sobie angielskie "Morning Post" i "Times". Kreuje się również nowy model prasy oparty na indywidualizmie pisarskim, który utrzymuje się aż do XIX wieku, czyli do momentu powstania agencji prasowych. Kolejny etap kształtowania dziennikarstwa wyznaczają dziewiętnastowieczne ruchy społeczne (rewolucja lipcowa we Francji-1830, Wiosna Ludów w 1848), które powodują wzrost nakładu prasy (np.w 1830r. 20 dzienników paryskich osiągało nakład 70 tys.egz., w 1846 - 28 dzienników ponad 180 tys.egz.) oraz jej zróżnicowanie typologiczne (czasopisma dziecięce, zawodowe, naukowe, kobiece, ilustrowane). Pojawiają się gazety skierowane do robotników ("Gazeta Reńska") i chłopów. Wydawcy zaczynają się orientować, że dzięki prasie można nie tylko kształtować opinię publiczną, ale i zarabiać. Dlatego też od połowy XIX wieku gwałtownie rozwija się prasa komercyjna, nierzadko eksponująca treści pornograficzne. Na rynek wchodzą tzw. gazety niedzielne, nastawione przede wszystkim na rozrywkę. Jądrem ich narodzin jest Anglia, w której dominują "Observer" i "Sunday Monitor", jednak prawdziwą rewolucję przynosi amerykański "Sunday World" J. Pulitzera. Współpracownik jego, Morill Goddard pokusza się nawet o opracowanie swego rodzaju kanonu ich zawartości. Pierwsze strony miały zawierać aktualne newsy, następnie materiały naukowe, sensacyjno-kryminalne, plotki zakulisowe ze szczególnym uwzględnieniem erotyzmu, porady dla zakochanych, dodatek z komiksami. Współcześnie w Europie ukazuje się około 50 gazet niedzielnych i liczba ta wciąż rośnie, gdyż społeczeństwo spragnione jest rozrywki i skandali. W okresie tym wykształcił się również stały nawyk czytelnictwa, a co za tym idzie walka o czytelnika, o osiągnięcie jak najwyższej liczby sprzedanych egzemplarzy. Aby zrealizować te cele wydawcy poszukują najrozmaitszych dróg (organizują konkursy, loterie, a nawet oferują ubezpieczenia!!!). Stąd też kolejnym czynnikiem determinującym rozwój prasy jest odnajdywanie innowacyjnych rozwiązań technicznych, które przyczyniłyby się do szybszego wydawania gazet. Uaktywnia się reklama, wykorzystywane są kolory, ilustracje, plakaty, a wszystko po to, by przyciągnąć jak największą rzeszę czytelników. W pracy redakcyjnej coraz większe znaczenie odgrywają agencje prasowe, zajmujące się gromadzeniem i rozpowszechnianiem informacji dla potrzeb prasy, a później radia i telewizji. Pierwsza tego typu instytucja powstaje w 1835 r. we Francji z inicjatywy Havasa, kolejne w 1849r w Niemczech (Wolff) i w 1951r. w Wielkiej Brytanii (Reuter). Procesy modernizacyjne zarówno natury technicznej, jak i redakcyjnej, które zostały powyżej zasygnalizowane, w miarę upływu czasu potęgują i wpływają na dalsze typologiczne zróżnicowanie prasy. Od połowy XIX wieku wzrasta rola czasopism ilustrowanych, a następnie kolorowych - wielobarwnych. Szczególnej intensyfikacji rozwoju podlega prasa kobieca, młodzieżowa, dziecięca ("Popcorn", "Tina", "Olivia") Powoli maleje zainteresowanie prasą opinii. W wieku XX do głosu dochodzą wielkonakładowe ilustrowane dzienniki o tematyce sensacyjnej, zwane tabloidami: niemieckie "Der Spiegel", "Stern", amerykańskie "The Sun", "The Times", francuskie:"L'Express" i "Paris Match". Największe nakłady osiągają pisma zawierające program telewizyjny, horoskopy, krzyżówki. Ogromnym zainteresowniem cieszą się partworki, czyli gazety kolekcjonerskie występujące w postaci segregatorów, np. Faktor X, Starożytne Cywilizacje, jak również polskojęzyczne wersje zagranicznych pism "Cosmopolitan", "Playboy", "National Geographic", "Dziewczyna"(niem. Madchen). Co więcej prasa staje się środkiem dystrybucji przekazów reklamowych.


Gatunki prasowe:

Depesza- ważna informacja prasowa przekazywana w zwięzłej formie, depesza zawiera przede wszystkim informacje polityczne, najważniejsze wydarzania międzynarodowe, interesujące wiadomości z ostatniej chwili, Depesza odznacza się zarówno zwięzłością jak i znaczą komunikatywnością tekstu, otrzymuje tytuł zwracający uwagę na pilność informacji.

Epigram- najczęściej 2 lub 4 wierszowy utwór, rzadziej nieco dłuższy, zazwyczaj satyryczny, lub żartobliwy (stąd często spotykany w czasopismach satyrycznych) niekiedy poważny, znaczeniowo zamknięty, zbudowany na zasadzie przysłowiowego potwierdzenia lub złotej myśli.


Esej- nieduży utwór pisany prozą, zazwyczaj na tematy ogólne, o charakterze asertywnym i niespecjalistycznym, charakteryzujący się swobodą ujęcia i dążenia do osiągnięcia wartości literackich. Esej w szerokim rozumieniu to wypowiedz prozą na pewien temat, przekazującą w dowolnym celu i za pomocą wybranych przez autora środków stylistycznych i kompozycyjnych. Jego osobiste doświadczenia, wiedze, sądy, refleksje, wrażenia, lub ujęcia związane z tematem. Na mocy przyjętej konwencji wymaga się od czytelnika, żeby traktował esej jako akty życiowe autora, a nie jak fikcję autora, tj. żeby przyjmował go tak, jak przyjmuje opowiadanie znajomego w rzeczywistej rozmowie, oświadczenie polityka w prasie, kazanie lub przemówienie okolicznościowe, a nie tak, jak traktuje się powieść, nowelę lub opowiadanie literackie. Ten umowny rys odróżnia esej posługujący się opowiadaniem od dzieł fikcji literackiej.. Objętość wielu eseji nie przekracza kilku stron, ale istnieje także esej o objętości książki.

Feature -nazwa wypowiedzi prasowej, w której rzeczywistym, obiektywnym i sprawdzalnym faktom nadaje się przez zabieg redakcji subiektywny charakter. Nazwa ta ma szersze i węższe znaczenie. W szerszym znaczeniu może oznacza relację, która prócz podstawowych faktów zawiera również szczegóły uboczne tworzące niejako tło informacyjne wydarzeń, oraz czasem odautorskich do nich komentarzy. W węższym znaczeniu określa wiadomość prasową, w której dziennikarz przedstawia swój osobisty punkt widzenia na pojedynczy relacjonowany fakt. Granice pomiędzy future, a reportażem są bardzo płynne. Różni się natomiast fututre od artykułu tym, ze przedstawiające pewne fakty analizuje je i komentuje, nie czyni tego z pozycji obserwatora znajdujące się na zewnątrz. Na odwrót czyni to wszystko niejako od wewnątrz, przy czym autor znajduje się w samym nurcie wydarzeń. Celem użycia tego stylu jest zainteresowanie czytelnika szczególnym aspektem przedstawionego zdarzenia i zaangażowanie emocjonalne odbiorcy w omawiane wydarzenia. Jest to jeden z najtrudniejszych gatunków dziennikarskich.


Fotoreportaż - prasowy gatunek dziennikarski, którego podstawową funkcją jest przedstawienie aktualnych zdarzeń oraz obiektów i zdarzeń za pomocą środków obrazowych. Materiał zdjęciowy i językowy felieton połączony jest więzią tematyczną, która może mieć charakter ścisłych związków treściowych lub stosunkowo luźnych związków socjalnych. Ze względu na sposób ujęcia fotoreportaże mogą pełnić zróżnicowane zadania: informacyjne, publicystyczne, artystyczne i inne.

Fraszka - krótki utwór wierszowany o charakterze żartobliwym, często satyrycznym, ironiczno-komicznym, rzadziej lirycznym, zbliżony do epigramu, lecz o węższym zakresie, o błahszej tematyce. Nazwę "fraszka" wprowadził Jan Kochanowski.


Humoreska - gatunek o charakterze dziennikarsko-literackich, spełniający funkcje rozrywkowe i dydaktyczno-moralizatorksie. Humoreska jest żartobliwym, krótkim, przeważnie jednowątkowym opowiadaniem fikcyjnym.
Wywiad prasowy - jest to gatunek wypowiedzi prasowej: tekst będący wynikiem spotkania przedstawiciela mediów mediów inną osobą, opublikowany w formie pytań i odpowiedzi. Celem wywiadu jest ujawnienie sprawy powierzchownie interesującej. Udzielający wywiadu bywa osoba bezpośrednio czynna z zakresu sprawy, której dotyczy wywiad.
Felieton - krótki utwór napisany w sposób leki, i efektowny, utrzymany w osobistym tonie. Felieton jest gatunkiem dającym stosunkowo znaczną swobodę w kształtowaniu trściowych, kompozycyjnych i stylistycznych cech publikacji jest indywidualizm stylu; rozpatrywany z punktu widzenia własności tekstu, felieton ma charakter synkretyczny. Miesza różne gatunki dziennikarskie i literackie. Tekstowe wyróżniki tego gatunku mają charakter jedynie ramowych i ogólnych dyrektyw. Nie tworzą one zwatrego zespołu ustalonych cech pozostających w sciśle strukturalnym związku. W zakresie tematyki publikacje felietonowe przewijają dożność do pojmowania kultury i problematyce obyczajowo moralnej. Felieton może być relaksyjny, żartobliwy lub ironiczny. Charakterystyczną cechą felietonu jest lekkość, a nawet żartobliwe hiperbole. W prasie możemy odnależć felietony: muzyczne, plastyczne, literackie, teatralne, gospodarcze, sportowe czy sądowe.
Reportaż - Gatunek publicystyczny wypowiedzi prasowej, którego podstawową funkcję stanowi sprawozdanie ze pośrednictwem obserwatora w tym przypadku reportera, o prawdziwych wydarzeniach, sytuacjach sytuacjach ludziach. Reportaż odznacza się aktualnością, autentyzmem oraz osobistym stosunkiem reportera do podmiotu. Autentyzm reportażu jako gatunku przedstawiającego rzeczywiste fakty i zdarzenia znajduje zewnętrzny wyraz w zespole środków mających utwierdzić odbiorcę o prawdziwości relacji. Do najważniejszych środków umacniających wrażenie autentyzmu należą: dane liczbowe, wypowiedzi świadków zdarzenia, dokumentacja. Reportaż możemy podzielić na następujące gatunki: -relacje:, których struktura jest ściśle określona przez następstwo wydarzeń -szkice reportażowe; posiadają luźną mozaikowatą kompozycji, element akcji jest słabo zaznaczony. Fabularne; do których zaliczamy utwory odznaczające się uporządkowanym ciągiem zdarzeniowym. Formy pośrednie; jest to reportaż, który łączy w sobie różne gatunki literacki i dziennikarskie.
Artykuł publicystyczny jest to publikacja prasowa wyrażająca stanowisko autora lub redakcji wobec istotnych problemów oraz zjawisk społecznych, która - posługuje się różnymi metodami oddziaływania intelektualnego, jak argumentacja, wyjaśnienie itp. A także wykorzystując dodatkowe środki oddziaływania emocjonalnego zmierza do kształtowania opinii czytelników. Celem artykułu jest popularyzacja, interpretacja, oraz ocena faktów i problemów zakresu polityki, ideologii gospodarki i innych dziedzin życia społecznego. Ukazując wzajemne związki między faktami, ich znaczne przyczyny, tło i konsekwencje, artykuł formuje wnioski, komentarze i postulaty, wyraża krytykę bądź aprobatę dla określonych poglądów i działań z zamiarem uzyskania poparcia czytelników dla stanowiska autora, redakcji. Forma prasowa - artykuł powstał na początku XVIII. Artykuł obok komentarza oraz listu do redakcji staje się podstawowym środkiem wyrażania i kształtowania opinii publicznej, przy czym jego gatunkowy rozwój powstaje w bezpośrednim związku z okresami szczególni intensywnych przemian społeczno-politycznych. Z formalnego punktu widzenia artykuł prasowy wywodzi się z krótkich komentarzy odredakcyjnych, jakimi opatrywano wiadomości i korespondencję z gatunku listu a także z ulotnych pism publicystyczno-politycznych. O swoistości artykułu decyduje sposób ujęcia materiału treściowego; do podstawowych wyróżników gatunkowych należy m.in. uogólniająca i problemowa metoda prezentacji faktów. Jednostkowe i konkretne dane służą w artykule jako materiał konstrukcyjny, podporządkowany nadrzędnym wymogą rozumowania, wnioskowania, postulowania lub jako materiał ilustrujący materiał publikacji. Prasowy artykuł upodabnia się do artykułu naukowego dążeniem do ścisłości i poprawności rozumowania, rozróżnia się mniej lub bardziej widoczną tendencyjnością aktualizacją i pragmatyczną orientacją, a także wykorzystywaniem środków emocjonalnego oddziaływania na poglądy i postawy odbiorców. Wśród podstawowych wymogów gatunku wymienić należy przystępność, jednoznaczność, zwięzłość i poglądowość. Artykuł stanowi w zasadzie wypowiedź ogólnego podmiotu autorskiego, dającego wyraz osobistym poglądom na omawiane fakty i problemy; stwierdzenie to dotyczy jedynie publikacji redakcji mających odzwierciedlać stanowisko redakcji.

Rodzaje artykułów:


Wstępny - publikacja przeważnie anonimowa, występująca głównie w prasie codziennej, odzwierciedlająca stanowisko redakcji wobec ważnych aktualnych problemów. Odmiana ta niektórymi swoimi cechami upodabnia się do komentarza. Jednakże w stosunku do komentarza nastawionego w pierwszym rzędzie na interpretację i wyjaśnienie poszczególnych aktualnych faktów i zdarzeń. Artykuł wstępny charakteryzuje się problemowym i uogólniającym ujmowaniem tematów oraz dobitnie podkreślona tendencją propagandową.


Redakcyjne - jest publikacją anonimową poświęconą szczególnie ważnym zagadnieniom ideologicznym i politycznym, formułując, podobnie jak artykuł wstępny stanowisko redakcji nie ma cech publikacji cyklicznych, drukowanej systematycznie w ustalonym miejscu, wyróżnia go dobitne eksponowanie.

Dyskusyjne - publikacja, której celem jest wywołanie publicznej wymiany myśli dla rozwiązania jakiegoś istotnego problemu społecznego


Okolicznościowy - publikacja z okazji jubileuszu bądź rocznicy jakiegoś ważnego wydarzenia


Polemiczny - o strukturalnej odrębności tej odmiany gatunkowej, rozstrzyga fakt, ze jej przedmiotem są tezy sformułowane w czyjejś publikacji czy wypowiedzi. Artykuł polemiczny posługuje się środkami krytycznej analizy i argumentacji, zmierza do zakwestionowania ich słuszności a następnie do pozyskania czytelników dla opinii autora.


Popularnonaukowy - publikacja prasowa przedstawiająca w sposób przystępny specjalistyczne terminy naukowe, techniczne i kulturalne.

Czasopisma edukacyjne

Anglorama

Aspekty


Biblioteka w Szkole

Biologia w Szkole

Biuletyn Informacyjny

Charaktery

Chemia w Szkole

Cogito

Delta

Dominik

Doradca

Dyrektor Szkoły

Dziennik Urzędowy MEN

Edukacja

Edukacja dla Bezpieczeństwa

Edukacja i Dialog

Edukacja Medialna

Fizyka w Szkole

Foton

Gazeta Szkolna

Geografia w Szkole

Gimnazjum. Poradnik dla Nauczycieli

Gimnazjum. Magazyn 13-16 latków

Głos Nauczycielski

Grupa i Zabawa

Guliwer

Inspiracje

Integracja

Języki Obce w Szkole

Język Polski w Szkole dla klas IV-VI

Język Polski w Szkole - gimnazjum

Język Polski w Szkole Średniej

Katecheta

Kierowanie Szkołą

Klocki Autonomiczne w szkole

Komputer w Szkole

Konspekt

Korepetytor

Kultura Fizyczna

Lider

Lubuskie Forum Oświatowe

Mała Szkoła

Matematyka

Matematyka i komputery

Matematyka w Szkole

Matura z Polskiego

Melanż

Mówią Wieki

Nauczanie Początkowe

Nauczyciele i Matematyka

Nowa Edukacja

Nowa Era w Szkole

Nowa Polszczyzna

Nowa Szkoła

Nowe w Szkole

Otwarta Szkoła

Perspektywy

5-10-15

Plastyka i Wychowanie

Podlaskie Wieści Oświatowe

Po lekcjach

Polonistyka

Po prostu TAK

Poszukiwania

Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze

Problemy Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego

Przedszkolak i uczeń

Przegląd Oświatowy

Przysposobienie Obronne w Szkole

Psychologia Wychowawcza

Remedium

Rewalidacja

Rodzice w Szkole

Szkoła Specjalna

Szkoła Zawodowa

Twoja Kasa

Victor-Gimnazjalista

Wiadomości Historyczne

Wszystko dla Szkoły

Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne

Wychowanie Komunikacyjne

Wychowanie Muzyczne w Szkole

Wychowanie Techniczne w Szkole

Wychowanie w Przedszkolu

Wychowawca

Zeszyty Formacji Katechetów

Zeszyty Szkolne

Życie Szkoły


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna