Prawo Karne Sąd Najwyższy



Pobieranie 310.45 Kb.
Strona1/4
Data01.05.2016
Rozmiar310.45 Kb.
  1   2   3   4

Prokuratura i Prawo 10/2014

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

4 § 1 k.k. 5

12 k.k. 5

72 § 1a k.k. 6

72 § 2 k.k. 6

82 § 1 k.k. 6

86 § 1 k.k. 6

291 § 1 k.k. 6

1 § 1 k.w. 7

18 k.w. 7

119 § 1 k.w. 7

23 § 1 k.k.s. 8

5 § 2 k.p.k. 8

117 § 2 k.p.k. 8

118 § 1 k.p.k. 8

139 § 1 k.p.k. 9

343 § 1 k.p.k. 9

366 § 1 k.p.k. 9

391 § 1 k.p.k. 10

438 pkt 1 k.p.k. 10

438 pkt 2 k.p.k. 10

440 k.p.k. 11

457 § 3 k.p.k. 11

519 k.p.k. 11

540 § 3 k.p.k. 12

607k § 3 k.p.k. 12

94 § 3 k.p.w. 12


Sądy Apelacyjne

258 § 1 i 3 k.k. 13

280 § 2 k.k. 13

286 § 1 k.k. 14

309 k.k. 14

266 § 1 k.p.k. 14

291 k.p.k. 15

345 § 1 i 2 k.p.k. 15

378 § 2 k.p.k. 16

393 § 1 k.p.k. 17

413 pkt 4 k.p.k. 17

540 § 2 k.p.k. 17

540b k.p.k. 18

558 k.p.k. 19

570 k.p.k. 19

572 k.p.k. 19

596 § 1 k.p.k. 20

611c § 1 i 2 k.p.k. 20

611tg k.p.k. 21

618a § 1 k.p.k. 21

618f § 1 k.p.k. 21

618f § 2 k.p.k. 22


Prawo Cywilne

Sąd Najwyższy

35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie


wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r., Nr 10,
poz. 64 ze zm.) 23


Prawo Administracyjne

Naczelny Sąd Administracyjny

83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń


społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) 47
Trybunał Konstytucyjny

Art. 325e § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks


postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) 61

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

Art. 4 § 1 k.k.

1

Kara łączna stanowi instytucję prawa karnego materialnego, stąd jej orzekanie winno być rozpatrywane przez pryzmat reguły intertemporalnej zawartej w art. 4 § 1 k.k. Ta zaś nakazuje w wypadku, gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosować ustawę nową, chyba że ustawa obowiązująca poprzednio była względniejsza dla sprawcy.



Wyrok SN z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. V KK 211/14.

2

Zasada intertemporalności, przy wydawaniu wyroków łącznych, po dokonaniu zmian przepisów rządzących tym postępowaniem winna skutkować w pierwszej kolejności rozważeniem przez orzekający sąd, która z konkurencyjnych ustaw w danym układzie procesowym jest względniejsza dla sprawcy ubiegającego się o wydanie wyroku łącznego.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. II KK 139/14.

3

Art. 12 k.k.

W przypadku popełnienia czynu ciągłego przez sprawcę, który część zachowań składających się na czyn ciągły zrealizował przed ukończeniem 17 lat, pozostałe zaś już po ukończeniu 17 lat, jego odpowiedzialność karna odnosić się może wyłącznie do tych zachowań, które zostały popełnione po ukończeniu przez sprawcę 17 lat (…). W przypadku ustalenia, że niektóre zachowania wchodzące w skład czynu ciągłego zostały popełnione przez sprawcę przed ukończeniem przez niego 17 lat, uznać należy, że wówczas wyłącznie można przypisać temu sprawcy odpowiedzialność karną tylko za te zachowania, których on się dopuścił po ukończeniu tego wieku. Stąd też – w takiej sytuacji – tylko te „dorosłe” (w rozumieniu art. 10 § 1 k.k.) zachowania mogą stanowić podstawę skazania tego sprawcy za sprawstwo czynu ciągłego, którego to byt one kreują.



Wyrok SN z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. II KK 24/14.

4

Art. 72 § 1a k.k.

Ustalenie sposobu kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzonymi na podstawie art. 72 § 1a k.k. stanowi uzupełnienie orzeczenia obowiązku opuszczenia lokalu, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 7b k.k.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. II KK 96/14.

5

Art. 72 § 2 k.k.

Ugoda między pokrzywdzonym przestępstwem a oskarżonym, dotycząca roszczeń wynikających z tego czynu zabronionego, zawarta uprzednio w cywilnym postępowaniu pojednawczym, a niewykonana do momentu orzekania o odpowiedzialności karnej za to przestępstwo, jako niemająca charakteru prawomocnego orzeczenia przez sąd o owym roszczeniu, nie stanowi przeszkody do zobowiązania oskarżonego, w oparciu o art. 72 § 2 k.k., do naprawienia szkody jako warunku probacyjnego przy zawieszaniu mu wykonania orzeczonej kary.



Wyrok SN z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. II KK 4/14.

6

Art. 82 § 1 k.k.

Użyte w art. 82 § 1 k.k. wyrażenie „nie odwołano warunkowego zwolnienia” odnosi się do sytuacji, gdy w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie wydano prawomocnego postanowienia sądu w tym przedmiocie.



Uchwała SN z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I KZP 7/14.

7

Art. 86 § 1 k.k.

Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k., jeżeli sprawca w warunkach art. 85 k.k. popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw z art. 91 § 1 k.k., sąd orzeka karę łączną, stosując przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego, co oznacza, że kara łączna wymierzana jest w granicach od najwyższej z kar jednostkowych do ich sumy, przy czym w przypadku kary grzywny nie może przekroczyć 810 stawek dziennych.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. II KK 89/14.

8

Art. 291 § 1 k.k.

Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. – w pewnych sytuacjach, wynikających z okoliczności danej sprawy – jest własność (lub inne prawa majątkowe), a właściciel rzeczy (dysponent prawa majątkowego) może być podmiotem bezpośrednio pokrzywdzonym przestępstwem paserstwa umyślnego.



Uchwała SN z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I KZP 8/14.

Prawo o wykroczeniach

9

Art. 1 § 1 k.w.

Określona w art. 1 § 1 k.w. zasada nullum crimen sine lege, znajdująca swoje oparcie systemowe także w art. 42 ust. 1 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zabrania posługiwania się przy opisie czynu zabronionego klauzulami generalnymi, które przesuwają na sąd ustalenie, jakiego typu czyny uznane są zabronione pod groźbą kary. Nie ulega wątpliwości, iż przepisy prawne, które ingerują w prawa jednostek, muszą być odpowiednio dostępne i sformułowane z wystarczającą precyzją, aby umożliwić obywatelom dostosowanie swego zachowania do zachowań prawnie oczekiwanych.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 154/14.

10

Art. 18 k.w.

Zgodnie z treścią art. 18 k.w., kara ograniczenia wolności jest surowszą od kary grzywny, zaś karą łagodniejszą jest kara nagany.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. II KK 121/14.

11

Art. 119 § 1 k.w.

W myśl art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 r., poz. 1247), który wszedł w życie z dniem 9 listopada 2013 r., art. 119 § 1 k.w. stanowi, że kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza 1/4 wartości minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. (Dz. U. z dnia 17 września 2012 r., poz. 1026), od dnia 1 stycznia 2013 r. wynagrodzenie to zostało ustalone w wysokości 1600 złotych, zatem 1/4 tego wynagrodzenia wynosiła 400 złotych.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 136/14.

Prawo karne skarbowe

12

Art. 23 § 1 k.k.s.

Zgodnie z przepisem art. 23 § 1 k.k.s., wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa – 720. W § 3 art. 23 k.k.s. wskazano natomiast, że stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności. Punktem wyjścia dla określenia wysokości stawki dziennej grzywny orzekanej za przestępstwa skarbowe (art. 23 § 3 k.k.s.) jest zaś wysokość minimalnego wynagrodzenia w czasie popełnienia przypisanego czynu.



Wyrok SN z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. IV KK 115/14.

Prawo karne procesowe

13

Art. 5 § 2 k.p.k.

Skuteczne posłużenie się zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. może przynieść oczekiwany przez skarżącego efekt jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd jako organ orzekający), ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego, co w tej sprawie nie miało miejsca.



Postanowienie SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 157/14.

14

Art. 117 § 2 k.p.k.

Artykuł 117 § 2 k.p.k. expressis verbis stanowi, że czynności nie przeprowadza się nie tylko wtedy, gdy strona należycie usprawiedliwiła swoje niestawiennictwo, ale również wtedy, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż niestawiennictwo wynikło z wyjątkowych przyczyn.



Wyrok SN z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. V KK 34/14.

15

Art. 118 § 1 k.p.k.

Znaczenie czynności procesowej ocenia się nie tyle według jej „literalnego brzmienia” (aczkolwiek postulat zgodności „formalnego” ujęcia danej czynności z jej „merytoryczną” treścią jest jak najbardziej zasadny), ale na podstawie rzeczywistej treści złożonego oświadczenia (art. 118 § 1 k.p.k.). W postępowaniu kasacyjnym powyższe zaś oznacza – przy ustalaniu rzeczywistego znaczenia kasacji jako czynności procesowej – konieczność uwzględnienia całej jej treści – a więc nie tylko zapisów zamieszczonych w jej części wstępnej (dyspozytywnej) – co właśnie pozwoli na odtworzenie rzeczywistych intencji jej wniesienia i ustalenie istoty afirmowanego uchybienia, na którym opiera się stawiany zarzut.



Wyrok SN z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. IV KK 105/14.

16

Art. 139 § 1 k.p.k.

Pismo wysłane pod ostatnio wskazany przez stronę adres nie może być uważane, w myśl przepisu art. 139 § 1 k.p.k., za doręczone, jeżeli strona została pozbawiona wolności i nie podała swego miejsca pobytu w czasie pozbawienia wolności do wiadomości organu, przed którym toczy się postępowanie. Jest bowiem oczywiste, iż nie można mówić o zmianie miejsca zamieszkania czy pobytu w rozumieniu tego przepisu, gdy związana z pozbawieniem wolności nieobecność strony pod wskazywanym przez nią adresem jest niezależna od jej woli. Skutki przewidziane w art. 139 § 1 k.p.k. mogą zaistnieć tylko wówczas, gdy brak zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu był wynikiem swobodnej decyzji strony, a więc wtedy, gdy strona mogła dokonać takiego zawiadomienia, ale tego nie uczyniła.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 160/14.

17

Art. 343 § 1 k.p.k.

Sąd rozpoznający wniosek prokuratora złożony na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. zobowiązany jest do wnikliwej oceny tego wniosku pod kątem jego zgodności z prawem i faktami ustalonymi w konkretnej sprawie. Mimo istotnych uproszczeń w procedowaniu sąd nie jest przy tym zwolniony od analizy zgromadzonych w sprawie dowodów.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 159/14.

18

Art. 366 § 1 k.p.k.

Ponowne przypisanie oskarżonemu części okresu takiego zaniechania, którą objęto już uprzednio wcześniejszym prawomocnym wyrokiem, oznacza rażącą obrazę art. 366 § 1 k.p.k. (…) Oznacza to przy tym bez wątpienia wydanie wyroku rażąco niesprawiedliwego, skoro prowadzi do podwójnej odpowiedzialności oskarżonego za część przestępnego zachowania.



Wyrok SN z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. IV KK 114/14.

19

Art. 391 § 1 k.p.k.

Do skorzystania z przewidzianego w przepisie art. 391 § 1 k.p.k. uprawnienia wystarczająca jest względna niemożność doręczenia wezwania świadkowi, niedająca się usunąć do końca przewodu sądowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. II KK 1/14, LEX nr 1427458). Utrwalił się pogląd, że w przypadku świadków przebywających za granicą nie powinno się automatycznie stosować odstępstwa od zasady bezpośredniości, lecz należy dążyć do sprowadzenia ich na rozprawę przy wykorzystaniu wszystkich prowadzących ku temu możliwości. Takie stanowisko odnosić należy zwłaszcza do sytuacji, gdy zeznania danych świadków mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie niemożności doręczenia wezwania dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy uprzednio podjęte zostały wszelkie próby jego doręczenia, stosownie do przepisów rozdziału 15.



Wyrok SN z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. III KK 38/14.

20

Art. 438 pkt 1 k.p.k.

Obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę.



Postanowienie SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 156/14.

21

Art. 438 pkt 2 k.p.k.

Obraza przepisów postępowania ma miejsce zarówno wtedy, gdy sąd pomija w rozważaniach zarzuty zawarte w środku odwoławczym, jak i wtedy, gdy analizuje je w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny. (…) Do istoty konstytucyjnego prawa do sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP należy sprawiedliwość proceduralna. Ta sprawiedliwość jest zachowana m.in. wówczas, gdy sąd ujawnia w czytelny sposób motywy rozstrzygnięcia, w stopniu umożliwiającym weryfikację sposobu myślenia tego organu procesowego i to nawet, jeśli samo rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne (tzw. legitymizacja przez przejrzystość). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, w tym wyroku odwoławczego, pozwala na dokonanie realnej oceny, czy w działaniach sądu nie było dowolności lub wręcz arbitralności.



Wyrok SN z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. III KK 38/14.

22

Art. 440 k.p.k.

Przepis art. 440 k.p.k. uprawniający sąd do zmiany lub uchylenia orzeczenia na korzyść oskarżonego, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (w wypadku oczywistej niesprawiedliwości), dotyczy jedynie orzeczenia, które przynajmniej w części zostało zaskarżone zwykłym środkiem odwoławczym.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. II KK 115/14.

Art. 457 § 3 k.p.k.

23

Artykuł 457 § 3 k.p.k. zakreśla minimalny standard dla tego typu dokumentu i jednoznacznie wskazuje, że musi znaleźć się w nim omówienie tego, dlaczego sąd odwoławczy zarzuty apelacji uznał za zasadne albo niezasadne. Omówienie to zawsze musi odnosić się do realiów konkretnej sprawy i konkretnej treści apelacji. Może być skonstruowane w oparciu o odniesienie się do wybranych poglądów sądu I instancji, które sąd odwoławczy w pełni akceptuje, lecz nie może wskazywać jedynie, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, że sąd ten „wystarczająco jasno, a przy tym przekonująco, wyłożył powody, dla których jednym dowodom dał wiarę, a innym wiarygodności odmówił”. Bezsprzecznie rola sądu odwoławczego zawsze jest łatwiejsza, gdy, tak jak w niniejszej sprawie, dysponuje uzasadnieniem wyroku Sądu pierwszej instancji sporządzonym na wysokim poziomie, ale nigdy nie zwalnia go to od wykonania jego obowiązku ustawowego, jakim jest rozpoznanie środka odwoławczego. Wyraz zaś temu, że rozpoznanie to nastąpiło w sposób rzetelny, sąd odwoławczy może dać tylko w uzasadnieniu swojego orzeczenia.



Wyrok SN z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. II KK 51/14.

24

W razie utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku i akceptacji ze strony sądu odwoławczego ocen i ustaleń poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie jest konieczne powtarzanie przez sad ad quem argumentacji sądu meriti.



Postanowienie SN z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. III KK 17/14.

25

Art. 519 k.p.k.

Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).



Postanowienie SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 145/14.

26

Art. 540 § 3 k.p.k.

„Potrzeba” wznowienia postępowania, o której mowa w art. 540 § 3 k.p.k., może dotyczyć nie tylko postępowania w sprawie, do której odnosi się rozstrzygnięcie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka o naruszeniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale także do innych postępowań karnych, w których zaistniało naruszenie postanowień Konwencji tożsame w układzie okoliczności faktycznoprawnych do stwierdzonego w orzeczeniu tego Trybunału wydanym przeciwko Polsce.



Uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I KZP 14/14.

27

Art. 607k § 3 k.p.k.

Przy rozstrzyganiu wniosku prokuratora o zastosowanie na podstawie art. 607k § 3 k.p.k. tymczasowego aresztowania wobec osoby ściganej w trybie ENA w celu przeprowadzenia przeciwko niej na terenie innego państwa członkowskiego UE postępowania karnego, sąd nie bada podstawy dowodowej nakazu. Samoistna podstawa stosowania tymczasowego aresztowania w tym postępowaniu została określona w wymienionym przepisie, stanowiącym lex specialis względem art. 249 § 1 k.p.k. in fine. Na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o orzeczenie tymczasowego aresztowania wobec osoby ściganej może jednak mieć wpływ wystąpienie w konkretnej sprawie ustawowych przesłanek odmowy wykonania nakazu, w tym określonej w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k., zakazującej jego wykonania, jeżeli naruszałoby to prawa i wolności człowieka i obywatela.



Postanowienie 7 sędziów SN z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I KZP 9/14.

Postępowanie w sprawach o wykroczenia

28

Art. 94 § 3 k.p.w.

Zgodnie z treścią art. 94 § 3 k.p.w. wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się prawomocny. Zgodnie zaś z treścią art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 5 k.p.k. sprzeciw może być cofnięty do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II KK 179/14.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

29

Art. 258 § 1 i 3 k.k.

Jeśli zważy się, iż celem przedmiotowej grupy przestępczej miało być wyłudzanie zwrotów nienależnych podatków VAT, leasingów oraz kredytów bankowych wielkiej wartości, to niewątpliwie istotne znaczenie dla oceny, czy taka grupa istniała, kto wchodził w skład tej grupy, kto nią kierował, obok dowodów osobowych, miały dowody z dokumentów. To ich analiza przy uwzględnieniu wzajemnych powiązań między podmiotami gospodarczymi i poszczególnymi osobami, charakteru i sposobu przeprowadzenia transakcji, dała Sądowi Okręgowemu pełną podstawę do stwierdzenia, że istniała grupa przestępcza i kierował nią oskarżony. Oczywiście, należy podkreślić, że istniejąca grupa przestępcza nie była ściśle sformalizowana, nie działał w niej organ ewidencjonujący jej członków, nie istniał formalny podział czynności ani formalnie ustalone sankcje za przekroczenie określonych zasad postępowania. Nie te jednak elementy są warunkiem koniecznym istnienia zorganizowanej grupy przestępczej. Każdorazowo, z uwagi na specyfikę danej grupy, osoby wchodzące w jej skład oraz łączące je więzi należy indywidualnie oceniać na kanwie rozpoznawanej sprawy. Dowodzi tego bogate orzecznictwo sądowe w tym zakresie. Wiadomo, że grupa przestępcza, o której mowa w art. 258 § 1 k.k., powinna składać się nie mniej jak z trzech osób, których wspólnym celem jest popełnianie przestępstw stale bądź zależnie od okazji. Nie jest jednak wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania, jak szczegółowe określenie zasad przynależności, staż członkowski, sankcje za wystąpienie przeciw dyscyplinie itd. W badanej sprawie grupa przestępcza tworzyła się z uwagi na powiązania osobowe, powiązania kapitałowe i biznesowe, z racji prowadzonych firm oskarżeni dokonywali wzajemnych „transakcji” tak, by uzyskiwać w ten sposób wymierne korzyści majątkowe. Sposób działania grupy, sprawy, jakimi się zajęli jej członkowie, którym w sposób niekwestionowany zaczął przewodzić oskarżony, zakreśliły formy działania, które w sposób oczywisty miały przestępczy charakter.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 2 sierpnia 2013 r., sygn. II AKa 480/12.

30

Art. 280 § 2 k.k.

Wykorzystanie podstawowej funkcji żelazka, jaką jest prasowanie, w odniesieniu do człowieka stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia. Spowodowanie oparzeń na rozległym obszarze ciała prowadzi do naruszenia ciągłości tkanki, a w wypadku poparzeń II i III stopnia dochodzi do znacznej utraty przez ustrój płynu i składników niezbędnych do prawidłowej przemiany materii. Może dojść do zakażeń, w tym do bardzo niebezpiecznej dla życia – sepsy. Zatem, z powyższych względów, należało rozgrzane żelazko użyte wobec człowieka zaliczyć do niebezpiecznych przedmiotów w rozumieniu art. 280 § 2 k.k.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 24 października 2013 r., sygn. II AKa 238/13.

31

Art. 286 § 1 k.k.

Dla przypisania sprawstwa przestępstwa wyczerpującego kumulatywnie znamiona określone w przepisach art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. niezbędnym jest wykazanie, że w chwili przedkładania pracownikowi banku w celu uzyskania kredytu przerobionego, podrobionego, poświadczającego nieprawdę albo nierzetelnego dokumentu, sprawca nie tylko zamierzał uzyskać kredyt, ale już miał z góry powzięty zamiar jego niespłacenia w przyszłości. Wszak, gdyby założyć, że każdy, kto przedkłada takie dokumenty (a tym bardziej uzyskuje w sposób określony przepisem art. 297 § 1 k.k. kredyt) jednocześnie, „automatycznie” odpowiada za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i nie zachodzi przy tym konieczność ustalenia po jego stronie zamiaru niespłacenia tego kredytu, to ustawodawca zbędnie wprowadziłby do kodeksu karnego obok przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. także przestępstwo z art. 297 § 1 k.k.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. II AKa 262/13.

32

Art. 309 k.k.

Tylko grzywna wymierzona na podstawie art. 33 § 2 k.k. jest „grzywną orzeczoną obok kary pozbawienia wolności” w rozumieniu art. 309 k.k. i tylko w jej wypadku uprawnione jest jej obostrzanie do wysokości 2000 stawek dziennych. Takiej możliwości nie dawała grzywna orzeczona na podstawie art. 71 § 1 k.k., gdyż jest ona orzekana nie tyle razem z karą pozbawienia wolności, ile w związku ze stosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia wykonania tej kar.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 24 października 2013 r., sygn. II AKa 311/13.
  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna