Prof dr hab med. Julian Aleksandrowicz Prof dr hab med. Alfons Chodera Dr fil. Jan Dobrowolski



Pobieranie 4.07 Mb.
Strona36/68
Data07.05.2016
Rozmiar4.07 Mb.
1   ...   32   33   34   35   36   37   38   39   ...   68

OWRZODZENIE TRAWIENNE PRZEŁYKU

ULCUS PEPTICUM OESOPHAGI

Przyczyną tej choroby są te same czynniki, które wywołują przewlekłe zapalenie przełyku, zwłaszcza zaś zarzucanie żołądkowo-przełykowe. Owrzodzenie trawienne przełyku jest stosunkowo rzadkim schorzeniem, lecz nie leczone, lub źle

372

leczone, może spowodować bardzo poważne następstwa. Najczęstszym powikłaniem owrzodzenia przełyku jest przewlekłe krwawienie lub ostry krwotok i przedziurawienie przełyku z następowym zapaleniem śródpiersia. Powstające również organiczne zwężenia przełyku stanowią trudny problem leczniczy. Zwykle wrzód trawienny przełyku jest umiejscowiony w części dystalnej, rzadziej w części środkowej, a stopień nasilenia zmian jest różny — od niewielkich ostro odgraniczonych, powierzchownych nadżerek do głębokich, drażniących całą ścianę, ubytków.



Objawy są podobne do objawów w przewlekłym trawiennym zapaleniu przełyku. Chorzy najczęściej odczuwają stały ból zamostkowy lub w dołku sercowym, nasilający się znacznie pod wpływem posiłków, zwłaszcza twardych lub gorących. W odróżnieniu od zapalenia przełyku bez wrzodu trawiennego, w chorobie tej bóle występują dość często niezależnie od przyjmowanych posiłków, są silniejsze, dłużej trwające, powstają zarówno w nocy, jak i w dzień. Częściej ten stan ogólny chorego z wrzodem przełyku, wskutek obronnego drastycznego ograniczenia dietetycznego, ulega wyraźniejszemu upośledzeniu, do czego przyczynia się również dołączające się przewlekłe, utajone krwawienie.

Leczenie. Zalecenia dietetyczne są podobne do zaleceń jak w przypadkach zapalenia przełyku. Należy jednakże szczególną uwagę zwrócić na to, aby temperatura posiłków wynosiła ok. 30 C; większość potraw powinna być spożywana w postaci płynno-papkowatej, np. jako galaretki, koktajle itp. Celowe jest wypijanie po posiłkach pół szklanki letniej, przegotowanej zwykłej wody lub wody alkalicznej, mineralnej. Posiłki powinno się w zasadzie spożywać 5—6 razy dziennie, lecz przeszkodą są występujące często silne bóle przy przełykaniu nawet właściwie przygotowanych potraw. Trzeba wówczas częściej stosować leki alkalizujące i osłaniające, np.:



Rp.

Alusali 60,0

Calcii carbonici 40,0

Magnesii oxydati 15,0

M.f. pulvis

D.S. Łyżeczka proszku w 1/3 szklanki płynu co 2—3 h.

Silife bóle można łagodzić przez przyjmowanie leków miejscowo znieczulających:



Rp.

20% Sol. Xylocaini 50,0



D.S. 2—3 razy dziennie po 5 ml, rozpuszczone w niewielkiej ilości płynu.

373


Zioła oraz ich przetwory okazują się w tej chorobie bardzo przydatne. Spośród ziół zawierających śluzy i działających powlekające można polecić: Flos Malvae, Fol. Farfarae, Sem. Lini, Lichen islandicus, Sem. Sinapis albae, Rad. Althaeae, Rad. Symphyti.

Rp.

Sem. Lini 100,0

D.S. Odwar z łyżki nasion na szklankę wody. Pić 4—5 razy dziennie między posiłkami po pół szklanki. Do każdej porcji dodawać 10 kropli nalewki miętowej.

Rp.

Sem. Sinapis albae 50,0

D.S. Macerować 5 g nasion w szklance zimnej, wody. Pić 4 razy dziennie po pół szklanki między posiłkami, przyjmując również Calcium carbonicum 4 razy po łyżeczce.

Rp.

Sem. Lini 50,0

Fol. Althaeae 15,0

Lichenis islandici 20,0

Fl. Malvae 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki stołowej ziół na szklankę wody. Pić 4—5 razy dziennie po 1—2 łyżki.

Rp.

Rad. Gycyrrhizae pulv. 0,2

Bism. subcarbonici 0,25

Magn. carbonici 0,15

Rhiz. Calami 0,05

M.f. pulvis. D. t. d. No XXX

D.S. 4 razy dziennie proszek między posiłkami.

W celu złagodzenia bólów można stosować następujące mieszanki ziołowe:



Rp.

Herb. Chelidonii

Rad. Valerianae

Fl. Lavandulae

Fol. Melissae aa 20,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 3—4 razy dziennie po ¼ szklanki.

374


Rp.

Fol. Menthae pip.

Herb. Millefolli

Fl. Callunae aa 25,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 3—4 razy dziennie po ¼ szklanki.

Rp.

Tinct. Chelidonii 15,00

D.S. 15—30 kropli w kieliszku wody 4 razy dziennie.

Rp.

Amionin lag. I

D.S. 2—3 razy dziennie po 1—2 draż. po jedzeniu.

Rp.

Chelidonini hydrochlor. lag. I in tab.

D.S. 3 razy dziennie po tabletce po jedzeniu.

Rp.

Scopolan supp. lag. I

D.S. 1—3 razy dziennie czopek doodbytniczo.

Leczenie owrzodzenia przełyku jest trudne i przeważnie wielotygodniowe. Dlatego też należy umiejętnie kojarzyć chemioterapię ze stosowaniem preparatów naturalnych. W pierwszym, ostrym okresie choroby należy stosować głównie leki syntetyczne; natomiast leki roślinne — jako wspomagające. W miarą poprawy można stopniowo zmniejszać dawki leków syntetycznych. W leczeniu podtrzymującym można stosować prawie wyłącznie leki ziołowe.



ACHALAZJA PRZEŁYKU ACHALASIA OESOPHAGI

Jest to dość rzadkie schorzenie przełyku o niezbyt dobrze poznanej etiologii i patogenezie. W chorobie tej prawdopodobną przyczyną zaburzeń ruchowych przełyku jest nieprawidłowe unerwienie cholinergiczne narządu. Stwierdza się bowiem degenerację i zanik zwojów Auerbacha i krótkich włókien pozazwojowych związanych z komórkami mięśniowymi przełyku. Achalazja przełyku jest więc wynikiem uogólnionych zaburzeń ruchowych — trzon przełyku nie przewodzi pierwotnej fali perystaltycznej, a dolny zwieracz przełyku

375

nie ulega prawidłowemu zakurczowi podczas połykania, co w konsekwencji prowadzi do różnego stopnia rozszerzenia światła przełyku i zalegania pokarmów.



W zależności też od nasilenia tych zmian dzieli się achalazję przełyku na trzy stopnie (określenie danego stopnia dokonuje się na podstawie badania radiologicznego). W stopniu I przy istniejących dolegliwościach przełyk w pozycji stojącej pacjenta przedstawia się prawidłowo, natomiast zaleganie kontrastu stwierdza się w pozycji poziomej. W stopniu II można zauważyć wyraźne rozszerzenie trzonu przełyku i zaleganie już w pozycji pionowej, brak pierwotnej fali perystaltycznej. W stopniu III przełyk jest bardzo rozszerzony i wydłużony (megaoesophagus).

Choroba rozwija się zwykle powoli, w ciągu 10—15 lat. W około 50% przypadków pacjenci wiążą początek choroby z silnym przeżyciem psychicznym. Również i później stresy psychiczne potęgują dolegliwości.

Objawy. Pierwszym i najczęściej występującym objawem jest zaburzenie połykania pokarmów stałych, później również płynnych. Ponadto chorzy skarżą się często na bóle w dolnej części mostka występujące przy połykaniu, wymioty, zmniejszenie masy ciała, osłabienie. Połykanie ułatwia popijanie podczas jedzenia większej ilości płynów, chodzenie w czasie spożywania.

Rozpoznanie nie jest zwykle trudne. Długoletni przebieg choroby, charakterystyczne zaburzenia połykania twardych kęsów, wyraźny związek powstawania i nasilania się dolegliwości z przeżyciami psychicznymi oraz typowe zmiany radiologiczne są podstawą diagnostyki.

Achalazję trzeba różnicować z rakiem przełyku, sklerodermią i ze starczymi zaburzeniami motoryki. W każdym przypadku należy wykonać ezofagoskopię.

Leczenie. Postępowanie zachowawcze nie przynosi poprawy. W achalazji I i II stopnia wykonuje się mechaniczne rozszerzenie dolnego zwieracza przełyku, np. aparatem Starka. W achalazji III stopnia wykonuje się zabieg chirurgiczny — operację Hellera (cardiomyotomia). Po wykonaniu zabiegów rozszerzających dolny odcinek przełyku chorzy wymagają jeszcze przez różny okres leczenia wspomagającego, które ma na celu tonizowanie układu nerwowego, usuwanie uczucia lęku związanego z możliwością nawrotu choroby, leczenie lub zapobieganie zapaleniom przełyku. Miernie wyrażony nawrót choroby jest również wskazaniem do leczenia zachowawczego, uspokajającego i rozkurczowego.



Rp.

Bellergot lag. I

D.S. 1—3 razy dziennie po drażetce na ½ godziny przed posiłkami.

376


Rp.

Bellergot retard lag. I

D.S. 2 razy dziennie po drażetce co 1 h.

Rp.

Passispasmin liq. lag. I

D.S. 2—4 razy dziennie po łyżeczce.

Rp.

Nervosol lag. I

D.S. 2—4 razy dziennie po łyżeczce.

W przypadkach nieustępowania bolesnej dysfagii, mimo stwierdzonej radiologicznej poprawy po wykonaniu zabiegu Starka, można stosować:



Rp.

Sem. Lini 50,0

Herb. Chelidonii

Fol. Melissae

Fol. Menthae pip.

Rad. Valerianae aa 20,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić kilka razy dziennie po 1—2 łyżki.

Rp.

Sem. Lini

Fol. Althaeae

Herb. Chelidonii

Fl. Malvae

Anth. Chamomillae aa 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z 2 łyżek ziół na 2 szklanki wody. Pić 4 razy dziennie po ½ szklanki.

RAK PRZEŁYKU CARCINOMA OESOPHAGI

Rak przełyku jest chorobą o zdecydowanie niepomyślnym rokowaniu i dotyczy zwykle ludzi w wieku starszym, powyżej 65 roku życia. Częściej rak przełyku występuje u mężczyzn oraz u alkoholików. W połowie przypadków zmiana nowotworowa jest umiejscowiona w dolnej trzeciej części przełyku, blisko wpustu żołądka. Oprócz tej lokalizacji rak rozwija się również na poziomie łuku aorty oraz górnego zwieracza przełyku. Nowotwór może mieć postać owrzodzenia, zmian guzowatych oraz nacieków o-zwężających, trudnych niekiedy do odróżnienia od łagodnych przewężeń.

377

Objawy. Głównym objawem raka przełyku jest utrudnienie połykania (dysfagia). W początkowym stadium choroby dysfagia jest umiarkowana i dotyczy tylko twardych kęsów, a następnie stale narasta aż do ciężkiego stopnia. Ból nie jest dominującą cechą raka przełyku, z wyjątkiem przypadków, w których naciek nowotworowy obejmuje również narządy sąsiednie. Chorzy odczuwają bóle zwykle w okolicy zamostkowej z promieniowaniem do pleców. Może występować także uczucie pełności, dławienia oraz zwracania pokarmów. Szybko następuje zmniejszenie masy ciała, niedokrwistość i osłabienie z powodu niedożywienia, utajonego krwawienia i toksemii nowotworowej.



Rozpoznanie. Powyższy obraz kliniczny zaburzeń połykania, sugerujący raka przełyku, udokumentowują badania radiologiczne. Niezbędne jest, zwłaszcza w przypadkach wczesnych lub w postaciach zwężających, wykonanie ezofagoskopii i oligobiopsji.

Różnicowanie dotyczy głównie łagodnych, pierścieniowa-tych zwężeń przełyku, będących wynikiem trawiennego owrzodzenia przełyku lub achalazji przełyku.

Leczenie. Jeżeli wycięcie nowotworowego odcinka przełyku jest możliwe, to najwłaściwszym postępowaniem jest radykalne leczenie operacyjne. W bardziej zaawansowanej fazie choroby istnieją wskazania do radioterapii lub chirurgicznego leczenia paliatywnego. Możliwości leczenia objawowego są wprawdzie niewielkie, lecz zawsze należy uważnie rozpatrzyć, czy w konkretnym przypadku nie będzie to najwłaściwsze postępowanie.

Dieta powinna być pełnoenergetyczna, uboga w resztki pokarmowe, płynna lub papkowata o częstych, lecz objętościowo małych posiłkach. Po posiłkach wskazane jest przepłukanie przełyku roztworem wodnym wodorowęglanu sodowego lub płynami antyseptycznymi.

Podając leki należy starać się zmniejszyć bóle, poprawić stan ogólny i psychiczny pacjenta. W tym aspekcie leki ziołowe są szczególnie warte stosowania.

Rp.

Azulan lag. I

D.S. Łyżeczką w ½ szklanki letniej wody do płukania przełyku.

Korzystne może okazać się przyjmowanie przed posiłkami preparatów atropinowych i spazmolitycznych, które zmniejszają dysfagię. Szczególnie można polecić: Scopolan (3—4 razy dziennie po drażetce lub 1—3 razy dziennie czopek), Bellergot retard (2 razy dziennie po drażetce), Resergot (2—4 razy dziennie po 1/2—1 drażetce), Tinct. Ammi visnagae (5 razy dziennie po 5—10 kropli).

378

Jako leki przeciwbólowe, uspokajające lub rozkurczowe stosuje się: Tinct. Opii benzoica (20—40 kropli kilka razy dziennie), Tinct. Opii simplex (15—20 kropli 4 razy dziennie), ewentualnie Tinct. Chelidonii (20—25 kropli 3 razy dziennie).



Spośród leków poprawiających stan ogólny i tonizujących układ nerwowy należy wymienić: Biostyminę (l ampułka co drugi dzień domięśniowo przez 3 tygodnie), Succ. Taraxaci (po 30 kropli 3 razy dziennie) oraz

Rp.

Succ. Taraxaci 30,0

Succ. Hyperici 10,0

M.f. guttae

D.S. 3 razy dziennie po 30 kropli.

Rp.

Tinct. Strychni 5,0

Extr. Colae fluid. 15,0

Neospasmini 30,0

Sir. Aurantii ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 3—4 razy dziennie po łyżeczce.

Rp.

Rhiz. Valerianae

Rad. Inulae

Fol. Rabi frutic.

Fol. Melissae aa 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki ziół na szklankę, wody. Pić 4 razy dziennie po ½ szklanki.

Rp.

Sir. Jodotannici phosphorici lag. I

D.S. 3 razy dziennie łyżeczkę.

W przypadku dość częstej w nowotworze przełyku wzmożonej skłonności do krwawień zaleca się stosowanie:



Rp.

Intr. Hippocastani lag. I

D.S. 2—3 razy dziennie po 15—25 kropli pół godziny po jedzeniu.

Rp.

Herb. Millefolii 100,0

Cort. Hippocastani 50,0

M.f. species

D.S. ½ szklanki naparu 3 razy dziennie.

379


UCHYŁKOWATOSĆ PRZEŁYKU DIYERTICULOSIS OESOPHAGI

Uchyłki przełyku umiejscawiają się zwykle w części Szyjnej na granicy gardła i przełyku, na poziomie rozdwojenia tchawicy i w części nadprzeponowej przełyku. Uchyłek w części szyjnej znany jest również pod nazwą uchyłka Zenkera. Uchyłki przełyku są niewielkie i mogą nie wywoływać żadnych objawów.

Objawy. Jeżeli uchyłki są przyczyną dolegliwości, to pacjenci na początku choroby skarżą się na suchość, drapanie w gardle i uczucie ciała obcego po jedzeniu. W późniejszym okresie występuje utrudnienie połykania, niekiedy ból i zwracanie cuchnącej zawartości. Zewnętrznie uchyłek może być wyczuwalny w postaci guza, który opróżnia się przez uciskanie. Powikłaniem uchyłkowatości jest owrzodzenie i przebicie ściany przełyku.

Rozpoznanie uchyłkowatości ułatwia badanie radiologiczne wykrywające symetrycznie worek gromadzący papkę barytową.

Leczenie. Nasilone objawy uchyłkowatości są wskazaniem do operacji. W miernie wyrażonych dolegliwościach stosuje się leki osłaniające oraz płukanie przełyku po jedzeniu.

Rp.

Azulan lag. I

D.S. Łyżeczkę w 1/2 szklanki letniej wody, do płukania.

Rp.

Linal lag. I

D.S. 4 razy dziennie po 2 łyżeczki.

Rp.

Sem. Lini

Fol. Althaeae

Rad. Althaeae

Lichenis islandici

Fl. Malvae aa 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki stołowej ziół na szklankę wody. Pić 4—5 razy dziennie po 2 łyżki odwaru.

W źle opróżniającym się uchyłku dochodzić może do rozwoju patogennej flory bakteryjnej. Należy wówczas oprócz częstego płukania przełyku zalecić:



Rp.

Alliostabil lag. l

D.S. 3—4 razy dziennie po 20—30 kropli.

380


PRZEPUKLINA PRZEPONOWA HERNIA DIAPHRAGMATICA

Jest to stan chorobowy, w którym następuje częściowo przemieszczenie się żołądka powyżej rozworu przełykowego. W przepuklinie przyprzełykowej wpust żołądka przemieszcza się do klatki piersiowej przez otwór w przeponie obok prawidłowo usytuowanego połączenia przełykowo-żołądkowego. W drugim typie — przepuklinie ześlizgowej, połączenie przełykowo-żołądkowe jest przemieszczone powyżej poziomu przepony. W przybliżeniu około 75% przepuklin przeponowych, to przepuklina ześlizgowa, 20% — przepuklina przy-przełykowa i 5% — to skojarzone postacie przepuklin. Większość przepuklin przeponowych jest pochodzenia nabytego. W rozwoju tego schorzenia wydają się mieć udział takie czynniki, jak otyłość, ciąża, puchlina brzuszna i inne stany patologiczne podnoszące ciśnienie wewnątrzbrzuszne. Przepuklina przeponowa występuje trzykrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Objawy. Ucisk w nadbrzuszu lub klatce piersiowej oraz ból są najczęstszą skargą pacjentów z przepukliną przeponową. Ból może promieniować do dołu brzucha lub do barków, szyi i naśladować ból stenokardialny. Ponadto chorzy mają często czkawkę, częste odbijania, rzadziej pojawiają się nudności i wymioty. Dolegliwości wywołane przepukliną przeponową nasilają się po spożyciu posiłku, zwłaszcza z następującym przyjęciem pozycji leżącej. Powikłaniem przepukliny przeponowej jest trawienne zapalenie przełyku, owrzodzenie przełyku i krwawienie. Rozpoznanie przepukliny przeponowej opiera się głównie na danych z wywiadów oraz wynikach badań radiologicznych i ezofagoskopowych.

Leczenie. Pacjenci otyli przez stosowanie diety o małej wartości energetycznej powinni uzyskać prawidłową masę ciała. Posiłki należy spożywać dość często, lecz w niewielkich objętościach. Nie należy udawać się na spoczynek wcześniej niż po 3 godzinach od spożycia posiłku. W przypadkach powikłanych może zaistnieć konieczność leczenia operacyjnego. Jeśli stwierdzi się zarzucanie zawartości żołądka do przełyku i zapalenie trawienne przełyku, należy zastosować odpowiednie leczenie (str. 371 i 372). W skąpoobjawowych przepuklinach przeponowych, oprócz wprowadzenia odpowiedniej diety, dalszą poprawę przynosi stosowanie preparatów uspokajających i rozkurczowych.



Rp.

Fl. Callunae

Fl. Lavandulae aa 15,0

381


Fol. Menthae pip. 30,0

Fol. Melissae 20,0

Strob. Lupuli 10,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody, rano i wieczorem.

Rp.

Fl. Crataegi 100,0

Fr. Coriandii 30,0

Rad. Valerianae 30,0

Herb. Hyperici 90,0

M.f. species

D.S. Łyżkę ziół zaparzyć szklanką wrzątku. Pić 2 razy dziennie.

Rp.

Inf. Herb. Millefolii 5,0/100,0

Tinct. Valerianae simpl. 20,0

M.f. mixtura

D.S. 3 razy dziennie po łyżeczce.

Rp.

Sem. Lini

Rad. Althaeae

Fl. Callunae

Fl. Lavandulae

Fr. Anisi aa 20,0

M.f. species

D.S. Odwar z 2 łyżek ziół na 21/2 szklanki wody. Pić 4 razy dziennie po ½ szklanki.

Rp.

Calcii bromati 5,0

Tinct. Colae 10,0

Neospasmini 100,0

Aquae dest. 50,0

Sit. Auranti ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 4 razy dziennie po łyżce.

Rp.

Polocaini hydrochlor. 0,3

Bismuthi carbonici 15,0

Gummi Acaciae 5,0

Tinct. Belladonnae

Tinct. Chelidonii aa 2,0

Ol. Menthae pip. gtt. II

Aquae dest. ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 4 razy dziennie po 2 łyżeczki na pół godziny przed jedzeniem.

382


Rp.

Extr. Hyoscyami sic. 0,015

Calcii carbonici 0,5

Magnesii oxydati 0,2

M.f. pulvis

D.t.d. No XXX

D.S. 2—3 razy dziennie po proszku na pół godziny przed posiłkami.

Rp.

Scopolan lag. I

D.S. 3 razy dziennie po 1—2 draż. przed posiłkami.

Rp.

Bellergot lag. I

D.S. 3 razy dziennie po 1—2 draż. przed

posiłkami.

U osób z przepukliną rozworu przełykowego przepony dość często występuje nasilenie objawów w związku ze wzdęciami brzucha, powstającymi wskutek wolniejszego przesuwania się zawartości pokarmowej przez jelita i nadmiernych procesów fermentacyjnych. Poprawa warunków trawienia zmniejsza lub usuwa wzdęcia brzucha i tym samym łagodzi objawy, przepukliny przeponowej. W tym celu pacjenci mogą przyjmować:

Rp.

Gastrochol lag. I

D.S. 2—3 razy dziennie po płaskiej łyżeczce proszku rozpuszczonego w ¾ szklanki ciepłej wody.

Rp.

Boldaloin lag. I

D.S. 2 razy dziennie po 1—2 tabletki.

Rp.

Cholegran lag. I

D.S. 1—3 razy dziennie po ½ łyżeczki do herbaty z wodą.

Rp.

Neonormacol lag. I

D.S. 2 łyżeczki raz dziennie popijając ciepłą wodą, po śniadaniu.

Rp.

Cort. Frangulae

Fol. Menthae pip. aa 20,0

Fr. Coriandri

Herb. Hyperici 30,0

Herb. Chelidonii aa 15,0

383


Herb. Hyperici 30,0

Fol. Rutae 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki ziół na szklanką wody. Pić 1—2 razy dziennie przed jedzeniem.

Rp.

Fr. Foeniculi

Fr. Carvi aa 10,0

Fol. Menthae pip.

Herb. Millefolii

Rad. Taraxaci aa 20,0

M.f. species

D.S. Szklanka odwaru z łyżki ziół raz dziennie.

Rp.

Sylimarol lag. I

D.S. 3 razy drażetka dziennie.

Pacjentom otyłym dodatkowo zaleca się Degrosan, podawany 1—2 razy dziennie w postaci odwaru z łyżki ziół na szklankę wody.



OSTRY NIEŻYT ŻOŁĄDKA GASTRITIS ACUTA

Choroba ta może być wywołana przez takie czynniki jak alkohol, leki (np. aspiryna), inne preparaty chemiczne. Ostry nieżyt żołądka spotyka się również w zatruciu pokarmowym, mocznicy, zatruciu metalami ciężkimi. Choroba rozpoczyna się dość nagle i trwa krótko, kilkanaście godzin do kilku dni.

Objawy. Utrata łaknienia, niesmak w ustach, odbijania, ból gniotący w nadbrzuszu, nudności, wymioty oraz często gorączka. W ciężkich przypadkach może dojść do znaczniejszych zaburzeń wodno-elektrolitowych.

Rozpoznanie jest łatwe na podstawie charakterystycznych wywiadów i badania przedmiotowego, którym stwierdza się wyraźną bolesność uciskową w dołku sercowym.

Leczenie. Ograniczenie dietetyczne (głodówka) przez 1—3 dni. Podawać wtedy należy tylko płyny nie słodzone. Po tym okresie stosuje się kleiki, sucharki, ryż, jednodniowe pieczywo. Następnie w miarę ustępowania dolegliwości dietę rozszerza się stopniowo.

Z leków podaje się preparaty osłaniające, przeciwzapalne, rozkurczowe i przeciwbólowe: Bismutannal (4 razy dziennie po 2 tabletki), Chelidoninum hydrochloricum (3 razy dziennie

384

po 1—2 tabletki), Tinct. Menthae pip. (25 kropli kilka razy dziennie), Tinct. Opii simplex (20 kropli 3 razy dziennie)



Rp.

Dec. Lichenis island, 30,0/300,0

Tinct. Chelidonii 15,0

M.f. mixtura

D.S. Kilka razy dziennie po łyżce.

Rp.

Intr. Hyperici

Tinct. Chelidonii

Tinct. Menthae pip. aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 20 kropli w łyżce wody.

Rp.

Tinct. Aloes

Tinct. Belladonnae

Tinct. Calami

Tinct. Menthae pip.

Intr. Hyperici aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 15 kropli w niewielkiej ilości wody.

Rp.

Tinct. Tormentillae

Tinct. Rhei vinosa

Tinct. Ammi visnagae aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 20 kropli.

Z leków przeciwbakteryjnych i antyseptycznych podaje się:



Rp.

Alliostabil lag. I

D.S. 3—4 razy dziennie po 30 kropli.

Rp.

Tannosan Jag. I



D.S. Wywar z łyżki ziół w szklance wody gotować 15 min, odstawić pod przykryciem na 10 min. Pić 3 razy dziennie po ½ szklanki.

Rp.

Enteroseptol lag. I

D.S. 4 razy po 2 tabl. dziennie.

Rp.

Alliofil lag. I

D.S. 3 razy po 1—2 tabl. dziennie.

385

1   ...   32   33   34   35   36   37   38   39   ...   68


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna