Prof dr hab med. Julian Aleksandrowicz Prof dr hab med. Alfons Chodera Dr fil. Jan Dobrowolski



Pobieranie 4.07 Mb.
Strona37/68
Data07.05.2016
Rozmiar4.07 Mb.
1   ...   33   34   35   36   37   38   39   40   ...   68

PRZEWLEKŁY NIEŻYT ŻOŁĄDKA GASTRITIS CHRONICA

Przewlekły nieżyt żołądka jest jedną z częstszych chorób układu pokarmowego, lecz o niezbyt dobrze poznanej etiopatogenezie. Podkreśla się, że w rozwoju przewlekłego nieżytu żołądka odgrywają rolę pewne mało wyjaśnione jeszcze procesy autoimmunologiczne oraz czynniki zewnątrzpochodne, np. nieprawidłowy ilościowo skład diety, przeciążenie odżywkami, toksyny bakteryjne, odczyny polekowe. Wydaje się także, iż ważnym czynnikiem przyczynowym jest zarzucanie zawartości dwunastnicy i żółci do żołądka. Przewlekły nieżyt żołądka może być jednostką samodzielną lub też towarzyszyć innym stanom chorobowym, jak: wrzód żołądka, rak żołądka, niedokrwistość złośliwa, niedokrwistość z niedoboru żelaza. Badanie histologiczne jest podstawą do rozróżnienia trzech postaci nieżytu żołądka:

1) przewlekły powierzchniowy nieżyt żołądka

2) przewlekły zanikowy nieżyt żołądka

3) zanik błony śluzowej żołądka (gastric atrophy).

Czynność wydzielnicza żołądka (kwas solny, pepsyna, czynnik wewnętrzny) jest w przewlekłym nieżycie żołądka zawsze zmniejszona aż do całkowitej bezkwaśności, spotykanej w trzeciej postaci zapalenia żołądka.

Patomechanizm przewlekłych nieżytów żołądka jest złożony i nie w pełni poznany, zależy od udziału takich czynników etiologicznych, jak zaburzenia immunologiczne, hormonalne, od wpływów substancji zewnątrzpochodnych oraz od zmian struktury anatomiczno-czynnościowej żołądka i dwunastnicy. Podkreśla się również istotną rolę gastryny w rozwoju omawianego schorzenia.

Objawy. Chorzy skarżą się na takie dolegliwości w nadbrzuszu, jak pieczenie, bolesny ucisk, uczucie przepełnienia, bóle. Objawy te nasilają się przeważnie w krótkim czasie po przyjęciu posiłków. Pospolitą skargą jest także zmniejszenie łaknienia, osłabienie, czasami nudności i wymioty. Przedmiotowo, oprócz bolesności uciskowej nadbrzusza, nie stwierdza się zwykle innych zmian.

Rozpoznanie. Objawy przewlekłego nieżytu żołądka są mało swoiste. W celu postawienia właściwego rozpoznania trzeba wykonać badania radiologiczne przewodu pokarmowego, gastroskopię, gastrobiopsję oraz zgłębnikowanie żołądka po zastosowaniu maksymalnego bodźca wydzielniczego (tzw. sonda m. Kaya). Rozstrzyga o rozpoznaniu wynik oligobiopsji i próby wydzielniczej żołądka.

Leczenie. 1. Usunięcie wszelkich możliwych czynników przyczynowych.

2. Dieta: posiłki nie drażniące, spożywane 5—6 razy dzien-

386


nie w małych porcjach. Należy zwłaszcza unikać potraw smażonych na tłuszczu zwierzęcym, potraw wzdymających, zimnych, gazowanych i pikantnych. Ważną sprawą jest przestrzeganie jak największej czystości i świeżości spożywanych potraw. Celowe jest przygotowywanie posiłków pod zwiększonym ciśnieniem w szybkowarach.

3. Intensywne leczenie współistniejących schorzeń i zaburzeń, m.in. zaparć stolca, podawaniem Magnesium peroxydatum plv. (po łyżeczce 2 razy dziennie między posiłkami) lub Semen Lini (łyżkę nasion zalać połową szklanki wrzątku i po kilku godzinach bez odcedzenia nasion wypić przed snem).

4. W podstawowym leczeniu nie należy podawać w żadnej postaci kwasu solnego, trzeba też unikać leków mogących działać drażniąco na zmienioną zapalnie błonę śluzową żołądka. Dlatego też lekami z wyboru w przewlekłym nieżycie żołądka są preparaty osłaniające, powlekające, spazmolityczne, zmniejszające odczyn zapalny. Ponieważ w przewlekłym nieżycie żołądka istnieją często zmiany czynności jelita cienkiego i grubego oraz układu żółciowego, celowe jest też stosowanie leków ziołowych regulujących te zaburzenia: Linal (4 razy dziennie po 2 łyżeczki), Gastrochol (łyżeczkę proszku rozpuścić w ¾ szklanki ciepłej wody, pić 2—4 razy dziennie), Gastrogran (łyżeczkę granulatu popić ½ szklanki ciepłej wody, przyjmować 2—4 razy dziennie), Calmagina (po tabletce 3 razy dziennie pół godziny przed posiłkami; tabletkę należy rozgryźć i powoli popijać nie słodzoną wodą).

Rp.

Calcii carbonici 40,0

Bismuthi subnitrici 40,0

Magnesii peroxydati 20,0

M.f. pulvis

D.S. 4 razy dziennie po łyżeczce między posiłkami.

Rp.

Sem. Lini 50,0

Rad. Glycyrrhizae

Rad. Levistici

Rad. Althaeae

Fol. Menthae pip. aa 20,0

M.f. species

D.S. Czubatą łyżkę ziół zalać 11/2 szklanki wrzącej wody, gotować 3 min, odstawić na 5 min. Pić 3 szklanki dziennie.

Rp.

Polocaini hydrochlor. 0,3

Bismuthi carbonici 25,0

Gummi Acaciae 5,0

387


Tinct. Belladonnae

Tinct. Chelidonii aa 2,0

Ol. Menthae pip. gtt. II

Aquae dest. ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 4 razy dziennie po 2 łyżeczki na pól godziny przed posiłkami. Stosować w okresach zaostrzeń choroby z bólami przez 2—3 tygodnie.

Rp.

Sem. Lini

Rad. Glycyrrhizae

Fol. Menthae pip.

Fr. Foeniculi aa 15,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki stołowej ziół na szklankę wody. Pić 4 razy dziennie po szklance przed posiłkami.

Rp.

Sem. Sinapis albae 50,0

M.f. maceratio

D.S. Maceracja z łyżki nasion na pół szklanki wody. Pić 4 razy dziennie po 2 łyżeczki.

Często skutecznym preparatem w terapii przewlekłego nieżytu żołądka jest, Herbogastrin, którego działanie lecznicze opiera się na złożonym działaniu wielu składników ziołowych. Lek ten działa spazmolitycznie, przeciwzapalnie, znieczulająco, ponadto wzmaga wydzielanie soków żołądkowych, nie zwiększając stężenia kwasu solnego. Herbogastrin zmniejsza bóle brzucha, usuwa nudności, odbijanie, wzdęcia. Preparat ten stosuje się długotrwale bez wywoływania objawów niepożądanych.



Rp.

Herbogastrin lag. I

D.S. 3 razy dziennie łyżeczka płynu rozcieńczona 5-krotnie ciepłą wodą, pół godziny przed jedzeniem.

ŻÓŁCIOWY NIEŻYT ŻOŁĄDKA GASTRITIS BILIARIS

Szczególną postacią przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka jest nieżyt żółciowy. Jeżeli u wielu osób ze „zwykłym” przewlekłym nieżytem żołądka dolegliwości chorobowe albo nie występują w ogóle, albo są miernie wyrażone, to pacjenci z żółciowym nieżytem mają prawie zawsze dość ciężki zespół klinicznych objawów.

388

Przyczyną choroby jest stałe, znacznego stopnia zarzucanie żółci do żołądka. Najczęstszymi stanami, które prowadzą do powstania zarzucania żółci, są pewne typy resekcji żołądka, poza tym cukrzyca, alkoholizm, choroby dróg żółciowych i prawdopodobnie u niektórych osób przebycie cholecystektomii. Oprócz istnienia zarzucania dwunastniczo-żołądkowego patogenną rolę muszą odgrywać i inne czynniki, gdyż nie u wszystkich osób z zarzucaniem żółci rozwija się omawiana postać nieżytu żołądka.



Objawy. Stały, piekący ból w nadbrzuszu stanowi charakterystyczną cechę żółciowego nieżytu żołądka. Ból o zmiennym nasileniu, trwający prawie przez cały czas, wyraźnie zaostrza się zaraz po spożyciu niektórych posiłków, zwłaszcza smażonych lub tłustych. Prócz tego chorzy skarżą się na bolesną zgagę promieniującą do góry wzdłuż mostka oraz niekiedy na gorzkie pieczenie w jamie ustnej wywołane zwracaniem żółciowej zawartości żołądka. Pacjenci z żółciowym nieżytem żołądka tracą łaknienie i przez to chudną. Z innych objawów należy wymienić nudności, wymioty, wzdęcia brzucha.

Rozpoznanie schorzenia ustala się na podstawie wymienionych objawów klinicznych, ocenie wziernikowania żołądka, zgłębnikowania żołądka, badania histopatologicznego wycinka z błony śluzowej żołądka.

Leczenie dietetyczne i farmakologiczne opiera się na podobnych zasadach jak w „zwykłym” nieżycie żołądka, lecz z ograniczeniem co do stosowania silniej działających leków żółciopędnych. Leki żółciopędne mogą bowiem nasilić jeszcze bardziej objawy chorobowe. Szczególnie należy polecić preparaty alkalizujące (u niektórych pacjentów mogą okazać się jednakże niecałkowicie skuteczne), osłaniająco-powlekające, rozkurczowe, przeciwzapalne.

Ciężka, nie poddająca się leczeniu farmakologicznemu postać żółciowego nieżytu żołądka wymaga postępowania zabiegowego, wykonania operacji hamującej zarzucanie żółci.

Skutecznym lekiem w żółciowym nieżycie żołądka jest Gaviscon podawany 3 razy dziennie po 2 tabletki w przerwach między posiłkami. Lek ten obecnie jest jednak jeszcze trudno dostępny, dlatego też długotrwałe stosowanie preparatów ziołowych wydaje się najbardziej odpowiednie.

Rp.

Lichenis islandici 50,0

Fol. Melissae

Anth. Chamomillae aa 25,0

M.f. species

D.S. Łyżkę ziół zalać szklanką wrzątku i gotować 2 min. Pić 3—5 razy dziennie po pół szklanki, między posiłkami.

389


Rp.

Linal lag. I

D.S. Łyżka 4 razy dziennie między posiłkami.

Rp.

Sem. Lini

Rad. Althaeae

Lichenis island. aa 25,0

M.f. species

D.S. 2 łyżki ziół zalać 2 szklankami zimnej wody. Po kilku godzinach maceracji gotować przez 5 min. Przyjmować 5—6 razy dziennie porcjami w ciągu dnia.

Rp.

Sem. Sinapis albae 50,0

D.S. Macerować 5 g nasion w szklance zimnej wody. Pić 4 razy dziennie po pół szklanki między posiłkami.

Rp.

Scopolan in supp. lag. I

D.S. 1—3 razy dziennie czopek doodbytniczo.

Rp.

Amionin lag. I

D.S. 3 razy dziennie po 2 draż.

ZABURZENIA NEUROWEGETATYWNE CZYNNOŚCI ŻOŁĄDKA GASTROPATHIA FUNCTIONALIS

Czynnościowe zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym m.in. żołądka, są przynajmniej w połowie przypadków przyczyną dolegliwości pacjentów leczonych w poradniach gastrologicznych. W stanach tych nie wykrywa się żadnych organicznych zmian, natomiast przeważnie stwierdza się zakłócenia równowagi układu neurowegetatywnego, a często też objawy neurasteniczne. Przeprowadzone badanie psychologiczne wykazać może wielokrotnie wyrażone zmiany osobowości, jak również jawne i podświadome konflikty psychogenne, sytuacje wywołujące stresy i ich związek z występującym zespołem objawów chorobowych.

Rozpoznanie zaburzeń czynnościowych żołądka jest zadaniem trudnym i wielce odpowiedzialnym. Postawienie takiego rozpoznania musi być zwykle ostatnim etapem postępowania diagnostycznego oraz wynikiem szczegółowej i niekiedy długotrwałej obserwacji klinicznej i ambulatoryjnej. Należy pamiętać, że nie zawsze jest możliwe ścisłe rozgrani-

390


czenie zmian czynnościowych od organicznych, które często w początkowym okresie są mało swoiste.

Objawy. Wśród wielu dolegliwości znajdujemy takie objawy ogólne jak uczucie stałego zmęczenia, zaburzenia snu, bóle głowy, upośledzenie zdolności do koncentracji psychicznej, stany lękowe; objawy ze strony przewodu pokarmowego, upośledzenie łaknienia, zgaga, puste odbijanie, uczucie ucisku i rozpieranie w nadbrzuszu, niekiedy wymioty, bóle lub zła tolerancja niektórych potraw. Najczęściej nie udaje się wykazać wyraźnego związku powstających objawów z czasem i rodzajem przyjmowanych posiłków, rytmem dobowym lub zależnością sezonową, lecz w niektórych przypadkach zespół dolegliwości może naśladować chorobę wrzodową. Przedmiotowo można zaobserwować cechy stygmatyzacji neurowegetatywnej: wilgotne ręce, dermografizm, przyspieszenie lub zwolnienie czynności serca, skurcze dodatkowe, zmienne wartości ciśnienia tętniczego. Ponadto można stwierdzić bolesność uciskową w nadbrzuszu, bębnicę.

Rozpoznanie. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że tylko bardzo dokładnie i sumiennie przeprowadzone badanie w warunkach szpitalnych, wykluczające chorobę organiczną, przy istnieniu określonej osobowości pacjenta z wymienionym zespołem objawów, może nasuwać wniosek o czynnościowym podłożu schorzenia żołądka. Badania radiologiczne żołądka i jelit, układu żółciowego, endoskopia z wykonaniem oligobiopsji, próby wydzielnicze (sonda m. Kaya) są niezbędne.

Leczenie. W diecie należy zdecydowanie unikać tych potraw, które nasilają dolegliwości. Poza tym odżywianie nie powinno odbiegać od diety zwykłej. Nawiązanie właściwego kontaktu psychicznego z pacjentem, życzliwości i zrozumienie jego dolegliwości, usuniecie lęku związanego z chorobą, nakłonienie pacjenta do zmiany trybu życia (unikanie sytuacji konfliktowych, czynny wypoczynek, zaniechanie stosowania używek, prawidłowy sen) jest podstawą leczenia. Stosowanie leków staje się wówczas wspomagającym postępowaniem, przy czym odpowiednie preparaty są stosowane do dominujących objawów.

Pierwszą grupę stanowią leki wpływające na układ nerwowy i stan psychiczny chorego: Passispasmin (po łyżeczce 4—5 razy dziennie), Nervosol (po łyżeczce 3 razy dziennie), Neospasmin (po łyżeczce 4—5 razy dziennie), a także niektóre syntetyczne (np. Elenium, Oxazepam), jak też poniższe zestawienia recepturowe:

Rp.

Infl. Crataegi 80,0

Fr. Coriandri 25,0

Rad. Valerianae 35,0

Herb. Hyperici 60,0

391


M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 1—2 razy dziennie.

Rp.

Tinct. Colae 20,0

Tinct. Valerianae 10,0

Tinct. Crataegi 15,0

Tinct. Strychni 5,0

M.f. guttae

D.S. 2—3 razy dziennie po 30 kropli, zwłaszcza w przypadkach uczucia stałego znużenia.

Rp.

Tinct. Colae 20,0

Tinct. Adonidis vern. titr. 8,0

Tinct. Convallariae 5,0

M.f. guttae

D.S. 2—3 razy dziennie po 25 kropli.

Rp.

Luminali Natrii 0,25

Intr. Hyperici 50,0



Neospasmini ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 3 razy dziennie po 2 łyżeczki.

Rp.

Tinct. Colae 20,0

Natrii bromati 8,0

Neospasmini 90,0

Aquae dest. 50,0

Sir. Aurantii ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 3 razy dziennie po łyżce.

Rp.

Lupulini 0,5

Kalii bromati 0,2

M.f. pulvis

D.f.d. No XXX

D.S. 1—3 razy dziennie po proszku.

Rp.

Nervogran lag. l

D.S. 3 razy dziennie po łyżce, popić ½ szklanki osłodzonej, ciepłej wody.

Drugą grupą stanowią leki, które podaje się w zespole objawów naśladujących chorobą wrzodową: Castro (po 2 tabletki 4 razy dziennie między posiłkami), Gastrin (po 2 tabletki 3 razy dziennie między posiłkami), Scopolan (po tabletce

392

3 razy dziennie przed jedzeniem), Tinct. Belladonnae (5—10 kropli 3 razy dziennie przed posiłkami) oraz następujące zestawienia recepturowe:



Rp.

Alusali 60,0

Calcii carbon. 40,0

Magnesii oxydati 15,0

M.f. pulvis

D.S. Łyżeczka proszku w 1/3 szklanki płynu, 4 razy dziennie między posiłkami.

Rp.

Bismuthi subnitr.

Magnesii oxydati aa 20,0

Rhiz. Rhei plv. 10,0

Extr. Belladonnae siec. 0,5

M.f. pulvis

D.S. 4 razy dziennie po łyżeczce w niewielkiej ilości płynu między posiłkami.

Rp.

Rad. Althaeae

Rad. Glycyrrhizae aa 40,0

Fl. Lavandulae

Fl. Melissae aa 20,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 2—3 razy dziennie.

Rp.

Herb. Chelidonii

Fol. Melissae

Fol. Menthae pip. aa 20,0

Sem. Lini 60,0

M.f. species

D.S. 3 razy dziennie po szklance odwaru z łyżki ziół na 11/2 szklanki wody.

Rp.

Rad. Symphyti plv. 20,0

Sem. Lini tot. 80,0

M.f. species

D.S. Łyżkę ziół zalać szklanką wrzątku i nie odcedzając pić 2 razy dziennie po szklance.

Rp.

Tinct. amara

Tinct. Aloes

Tinct. Valerianae

Tinct. Ghelidonii

Tinct. Menthae pip. aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 30 kropli.

393


W trzeciej grupie znajdują się leki stosowane w dominującym zespole dyspeptycznym:

Rp.

Lichenis island.

Fol. Melissae

Anth. Chamomillae aa 20,0

M.f. species

D.S. Łyżką ziół zalać szklanką wrzątku i gotować przez 2 min. Pić 3 razy dziennie po szklance, zwłaszcza przy występujących nudnościach.

Rp.

Tinct. Belladonnae

Tinct. Menthae pip.

Intr. Hypeiici

Intr. Valerianae aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 3 razy dziennie po 30 kropli po jedzeniu, przy występowaniu mdłości.

Rp.

Herb. Thymi

Herb. Polygoni avic.

Fol. Melissae

Rad. Archangelicae

Rad. Gentianae aa 20,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 2—3 razy dziennie na godziną przed posiłkami. Działa korzystnie, gdy występują nudności i wymioty.

Rp.

Tinct. Tormentillae 10,0

Tinct. Gentianae 20,0

Extr. Thjmi fluid. 10,0

M.f. guttae

D.S. 3 razy dziennie po 30 kropli na godzinę przed posiłkiem w przypadku mdłości i wymiotów.

Rp.

Intr. Hyperici

Tinct. Valerianae

Intr. Nymphaeae aa 20,0

Extr. Condurango fluid. 5,0

M.f. guttae

D.S. 3—4 razy dziennie po 30 kropli po jedzeniu przy pustym odbijaniu.

Rp.

Herb. Meliloti

Herb. Anserinae

Rhiz. Calami

394


Fol. Menthae pip. aa 30,0

D.S. Łyżkę ziół zalać szklanką wrzątku i gotować ok.-. 2 min. Pić 2 razy dziennie po pół szklanki po jedzeniu przy pustym odbijaniu.

Rp.

Fol. Menthae pip. 20,0

Fruct. Foeniculi 10,0

Rad. Valerianae 10,0

M.f. species

D.S. 3 razy dziennie po szklance naparu po jedzeniu, gdy następuje rozdęcie brzucha.

Rp.

Tinct. Arnicae 15,0

Tinct. Calami

Tinct. Menthae pip.

Tinct. Valerianae aether. aa 10,0

D.S. 3 razy dziennie po 20 kropli po jedzeniu, aby spowodować zmniejszenie wzdęcia brzucha.

Rp.

Boldaloin lag. I

D.S. 2 razy dziennie po 1—2 draż.

Czwartą grupę leków stosuje się przy bólach nadbrzusza, uczuciu rozpierania i ucisku w nadbrzuszu: Bellergot (1—2 drażetki 3 razy dziennie przed posiłkami), Galmagina (po tabletce 3 razy dziennie przed posiłkiem), Gastrochol (po łyżce w ¾ szklanki ciepłej wody 4 razy dziennie po posiłkach), Cholegran (po ½ łyżeczki 3 razy dziennie po posiłkach), Succ. Hyperici (po 30 kropli 3 razy dziennie po posiłkach), Chelidonini hydrochlor. (1—2 tabletki 3 razy dziennie po posiłkach), Succ. Taraxaci (30—40 kropli 4 razy dziennie po jedzeniu), Terpichol (po kapsułce 2 razy dziennie po jedzeniu) oraz następujące zestawienia recepturowe:



Rp.

Fol. Menthae pip. 100,0

Rad. Valerianae 30,0

Fol. Salviae 20,0

Anth. Chamomillae 40,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 4 razy dziennie po pół szklanki.

Rp.

Sem. Lini

Sem. Foenugraeci

395


Rad. Althaeae

Rad. Gentianae aa 20,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody. Pić 4 razy dziennie po pół szklanki.

Rp.

Tinct. Chelidonii

Tinct. Ammi visnagae

Tinct. Menthae pip.

Intr. Hyperici aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 30 kropli w niewielkiej ilości płynu.

Rp.

Polocaini hydrochlor. 0,3

Tinct. Belladonnae

Tinct. Chelidonii aa 2,0

Ol. Menthae pip. gtt. III

Aquae dest. ad 200,0

D.S. 4 razy dziennie po łyżeczce przed posiłkami.

RAK ŻOŁĄDKA CARCINOMA VENTRICULI

Rak żołądka jest jednym z częściej występujących nowotworów przewodu pokarmowego rozwijającym się między 40 a 70 rokiem życia, w przybliżeniu dwa razy częściej u mężczyzn niż u kobiet. Wiele czynników uważane jest za istotne z etiologicznego punktu widzenia, lecz żaden z nich nie może być przyjęty bez wątpliwości. Oprócz wrodzonej predyspozycji, wymienia się nieżyt zanikowy żołądka, gruczolaki i owrzodzenie trawienne (?) jako stany, z których może rozwinąć się rak żołądka. Makroskopowo rak żołądka przedstawia się w postaci naciekowej, owrzodzenia lub guza polipowatego. Rozprzestrzenianie się tego nowotworu następuje przez naciekanie tkanek otaczających i tworzenie przerzutów przez układ limfatyczny i krwionośny do płuc, wątroby, kości, skóry i układu nerwowego.

Objawy. Początkowe objawy są nikłe, mało swoiste i rzadko w tym okresie nasuwają myśl o istnieniu tak groźnej choroby. Przy tej nieswoistości objawów wczesna diagnostyka raka żołądka jest bardzo trudna. W dalszym przebiegu choroby pojawia się ból w nadbrzuszu, utrata łaknienia, zmniejszenie masy ciała, oznaki niedokrwistości, nudności, wymioty. Bóle w raku żołądka naśladują niekiedy bóle wy-

396


stepujące we wrzodzie trawiennym. Biegunka jest rzadkim objawem w raku żołądka, nieczęsto również pojawia się zakrzepowe zapalenie żył, kaszel, czkawka lub zapalenie opłucnej.

Przedmiotowo w pierwszych stadiach choroby nie zauważa się żadnych zmian, później można stwierdzić guz w nadbrzuszu, bolesność uciskową, wodobrzusze, niedokrwistość, objawy przerzutów do innych narządów. Krwawienie z przewodu pokarmowego może być jawne lub tylko wykrywalne próbą benzydynową.

Rozpoznanie. Wczesna diagnostyka raka żołądka na podstawie wywiadów i badania przedmiotowego jest niemożliwa, dlatego też przy najmniejszej wątpliwości należy szybko uzyskać wynik badania radiologicznego, endoskopowego, ocenę kwaśności soku żołądkowego i wykonać próbą na obecność, krwi utajonej w stolcu. Rozpoznanie zaawansowanej postaci raka żołądka nie przedstawia większych trudności, lecz zwykle jest ono już wtedy spóźnione.

Leczenie. Mimo ostatecznych złych wyników leczenia chirurgicznego, po ustaleniu rozpoznania pacjenci powinni mieć jak najszybciej wykonany zabieg. Później pozostaje tylko możliwość leczenia paliatywnego (usunięcie niedrożności) i objawowego. Dietę dostosowuje się do aktualnego stanu ogólnego i miejscowego pacjenta.

W leczeniu objawowym stosuje się przede wszystkim leki przeciwbólowe i spazmolityczne: Chelidonini hydrochlor. (po 2 tabletki 3 razy dziennie po jedzeniu), Tinct. Opii simplex (15—20 kropli 4 razy dziennie), Tinct. Opii benzoica (20—40 kropli 3 razy dziennie), Spasticol (po czopku 1—3 razy dziennie doodbytniczo) oraz następujące leki recepturowe:

Rp.

Tinct. Chelidonii

Tinct. Ammi visnagae aa 15,0

M.f. guttae

D.S. 20—25 kropli 4 razy dziennie.

Rp.

Tinct. Valerianae

Tinct. Menthae pip. aa 15,0

Tinct. Chelidonii 20,0

Intr. Hyperici 10,0

M.f. guttae

D.S. 30 kropli w ½ szklanki wody 2—4 razy dziennie.

Rp.

Tinct. Chelidonii

Tinct. Arnicae

Tinct. Menthae pip. aa 10,0

397


M.f. guttae

D.S. 3 razy dziennie po 20 kropli.

Rp.

Intr. Hyperici

Tinct. Belladonnae

Tinct. Menthae pip.

Tinct. Arnicae aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 3 razy dziennie po 30 kropli po jedzeniu.

Rp.

Extr. Belladonnae siec. 0,015

Codeini phosphor.

Luminali aa 0,02

Papaverini hydrochlor. 0,04

M.f. pulvis

D.t.d. No XX

S. 2—3 razy dziennie po proszku. Stosuje się również leki osłaniające.



Rp.

Gelatum Aluminii phosphorici lag. I

D.S. 4 razy dziennie po łyżeczce stołowej między posiłkami.

Rp.

Magnesii carbonici 0,4

Anaeśthesini 0,25

Extr. Belladonnae siec. 0,015

M.f. pulvis

D.t.d. No XX

S. 4 razy dziennie po proszku między posiłkami.

Rp.

Sem. Lini

Rad. Althaeae

Lichenis island.

Fl. Verbasci aa 20,0

M.f. species

D.S. 2 łyżki ziół zalać 2 szklankami zimnej wody, macerować 10 godzin i gotować 10 minut. Pić 4—5 razy dziennie po 1—2 łyżki.

W zaburzeniach dyspeptycznych (nudności, zgaga, odbijanie, wymioty) zaleca się następujące mieszanki ziołowe:



Rp.

Lichenis island.

Fol. Melissae

Anth. Chamomillae aa 20,0

398


M.f. species

D.S. Łyżkę ziół na szklankę wrzątku, gotować przez 2 minuty, odstawić na 10 min. Pić 2 razy dziennie po szklance.

W przypadkach zgagi zaleca się:



Rp.

Rad. Althaeae pulv.

Rad. Symphyti pulv. aa 50,0

M.f. pulvis

D.S. Łyżeczkę proszku w ½ szklanki ciepłej wody.

W przypadkach wymiotów zaleca się:



Rp.

Rad. Valerianae

Rad. Glycyrrhizae

Anth. Chamomillae aa 20,0

Rad. Levistici 10,0

Fol. Menthae pip. 40,0

M.f. species

D.S. Łyżkę ziół na szklankę wrzątku. Po gotowaniu przez 2 min odstawić na 10 min. Pić 2 razy dziennie po szklance. W przypadku odbijania zaleca się:

Rp.

Intr. Hyperici

Tinct. Valerianae

Intr. Nymphaeae aa 20,0

Extr. Condurango fluid. 5,0

M.f. guttae

D.S. 4 razy dziennie po 30 kropli po jedzeniu.

W zaburzeniach snu można polecić: Bellergot retard (drażetkę przed snem), Passispasmin (łyżką przed snem), Fructus Anethi (10 g owoców zagotować w szklance wina, wypić przed snem), jak również:



Rp.

Chlorali hydrati

Aquae dest. aa 10,0

Ol. Menthae pip. gtt. II

Sir. Althaeae

Neospasmini aa 90,0

M.f. mixtura

D.S. 2 łyżki stołowe mieszanki wlać do szklanki odwaru z kwiatu lipowego (Inflor. Tiliae) i wypić przed snem.

399


Rp.

Fl. Calendulae

Rhiz. Valerianae aa 20,0

Strobili Lupali 50,0

M.f. species

D.S. Szklanka naparu z łyżki ziół przed snem.

Tonizująco i wzmacniająco korzystnie działają następujące zestawienia recepturowe:



Rp.

Extr. Strychni siec. 0,45

Extr. Colae sicc. 6,0

Rad. Glycyrrhizae plv. 3,0

Extr. Gentianae spis. q. s,

M.f. pilulae

D. No XXX

S. Po pigułce 3 razy dziennie.

Rp.

Tinct. Strychni 10,0

Extr. Colae fluid. 15,0

Neospasmini 50,0

Sir. Aurantii ad 200,0

M.f. mixtura

D.S. 3 razy dziennie po łyżeczce.

W krwawieniach z przewodu pokarmowego w przebiegu choroby nowotworowej żołądka warto zastosować:



Rp.

Rutisol lag. I

D.S. 30—50 kropli w kieliszku wody, 2—3 razy dziennie przez 5 dni w tygodniu.

Rp.

Fl. Hippocastani

Cort. Hippocastani aa 25,0

Fr. Rosae

Herb. Violae tricol. aa 20,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na 2 szklanki wody wrzącej. Pić porcjami kilka razy dziennie, godziną po posiłku.
1   ...   33   34   35   36   37   38   39   40   ...   68


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna