Prof dr hab med. Julian Aleksandrowicz Prof dr hab med. Alfons Chodera Dr fil. Jan Dobrowolski



Pobieranie 4.07 Mb.
Strona63/68
Data07.05.2016
Rozmiar4.07 Mb.
1   ...   60   61   62   63   64   65   66   67   68

RUMIEŃ WIELOPOSTACIOWY WYSIĘKOWY ERYTHEMA MULTIFORME EXSUDATIVUM

Przyczyna schorzenia nie jest poznana dokładnie. W jego powstawaniu zdają się odgrywać zasadniczą rolę czynniki uczuleniowe i toksyczne. Stwierdzono powstawanie rumienią po podaniu niektórych leków: barbituranów, sulfonamidów, antypiryny, chininy, salicylanów, tetracyklin i innych. Również niektóre choroby ogólnoustrojowe, np. nerczyca, wrzodziejące zapalenie jelit, zimnica, grypa, gruźlica, gościec, odgrywają pewną rolę w jego powstawaniu. Charakterystyczna dla rumienią wysiękowego jamy ustnej jest wielopostaciowość wykwitów. Na błonie śluzowej, która wykazuje cechy ostrego, nieżytowego zapalenia, zaczynają pojawiać się czerwone, wy-sycone plamy rumieniowe, pęcherze, pęcherzyki i wykwity grudkowe. Pęcherze szybko pękają, tworzą się nadżerki zazwyczaj z pozostałością strzępków nabłonka lub powierzchowne owrzodzenia otoczone obwódką zapalną, pokrytą nalotem

718

obumarłego nabłonka. Najbardziej istotną cechą jest zaczerwienienie błon śluzowych oraz zapalenie warg z surowiczo-krwawymi strupami.



Choroba zaczyna się nagle, wśród burzliwych objawów ogólnych, z wysoką temperaturą, osłabieniem, bólem mięśni i stawów. W miarę postępu choroby wzmagają się objawy subiektywne, uczucie napięcia w chorej śluzówce, pieczenie, cuchnący zapach z ust, ślinotok, obrzęk i ból okolicznych węzłów chłonnych. Najczęstszym miejscem zmian są: błona śluzowa policzków, warg, języka i podniebienia.

Leczenie rumienią wielopostaciowego wysiękowego polega na stosowaniu środków odczulających: glukonianu lub chlorku wapniowego z witaminą C, fenazoliny, wapnia z tenalidyną i witaminą B complex. W przypadku podejrzenia o pochodzenie bakteryjne stosuje się ogólne antybiotyki o szerokim zakresie działania, amid kwasu nikotynowego. Miejscowo stosuje się zraszanie 0,25% zawiesiną lub aerozolem hydrokortyzonu, płukanie roztworem atabryny (l tabletka 0,1 g na szklankę wody), 1—2% roztwór fioletu goryczki lub zieleni brylantowej, Panthenol Spray. Wykwity na wargach leczy się przy użyciu maści z kortykosterydami. W przypadkach bardzo ciężkich (zespół Stevensa-Johnsona) lekiem z wyboru są kortykosterydy. Uzupełnieniem leczenia podstawowego jest stosowanie w każdym przypadku rumienią leków roślinnych o działaniu antyseptycznym, ściągającym i uspokajającym.



Rp.

Anth. Chamomillae

Fol. Salviae aa 20,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżeczki ziół na szklankę wody do płukania jamy ustnej.

Rp.

Septosani lag. I

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody do płukania jamy ustnej.

Rp.

Tinct. Arnicae 1,0

Tinct. Tormentillae 2,0

Lanolini 6,0

Ung. leniens od 20,0

M.f. species

D.S. Smarować owrzodzenia warg 3—5

razy dziennie.

U ludzi nadmiernie pobudliwych można zastosować dodatkowo leki uspokajające, np.

Rp.

Nervosoli lag. I

D.S. Łyżeczka 2—4 razy dziennie.

719


Rp.

Neospasmini lag. I

D.S. Łyżka 2—5 razy dziennie.

TOKSYCZNE ZAPALENIA JAMY USTNEJ STOMATITIDES TOXICAE

W błonie śluzowej jamy ustnej mogą wystąpić objawy zarówno ogólnego, jak i miejscowego działania toksycznego niektórych substancji chemicznych i leków.

Polekowe uszkodzenia błony śluzowej rzadko ograniczają się tylko do jamy ustnej, częściej występują równocześnie ze zmianami skórnymi.

Oddziaływanie leków, jak i nasilenie objawów z tym związanych, może wystąpić na tle toksycznego działania związków w nich zawartych, nadwrażliwości wrodzonej ustroju, jak również nabytego uczulenia. Do leków, które stosunkowo często wywołują zmiany chorobowe błony śluzowej należą: antypiryna, kwas acetylosalicylowy, atebryna, barbiturany, chinina, chloromycetyna, dwufenylohydantoina, penicylina, sulfonamidy, streptomycyny, terramycyna, złoto. Druga grupa uszkodzeń błony śluzowej jamy ustnej związana jest z zatruciami przemysłowymi.

Najczęściej objawy zatrucia jamy ustnej występują po działaniu: arsenem, antymonem, bizmutem, benzenem i jego homologami, chromem, fosforem, fluorem i jego związkami, jodem, kadmem, ołowiem, rtęcią, siarką i jej związkami i cynkiem.

Zasadnicze leczenie sprowadza się do eliminacji czynnika szkodliwego i leczenia ogólnego.

Leczenie miejscowe zmian jamy ustnej jest tylko wspomagające i sprowadza się do usunięcia dolegliwości związanych ze stanem zapalnym błony śluzowej i do zapobiegania zakażeniom wtórnym. W leczeniu miejscowym stosuje się te same preparaty ziołowe co w zapaleniach powierzchownych czy głębokich błony śluzowej jamy ustnej.

Dodatkowo w przypadkach nadmiernego ślinienia lub zahamowania wydzielania śliny można stosować łagodnie działające mieszanki ziołowe.

Hamują wydzielanie śliny:

Rp.

Fol. Salviae

Herb. Hyssopi

Rad. Bardanae

Cort. Quercus aa 40,0

720


M.f. species

D.S. Łyżka ziół na 1 szklankę wrzątku gotować 2 minuty, odstawić na 10 min. Wypić szklanką odwaru lub płukać jamą ustną 5—6 razy dziennie.

Wzmagają wydzielanie śliny:



Rp.

Calmagina in tabl.

D.S. 3 razy dziennie po 1 tabl. rozgryźć i popić wodą.

Rp.

Rhiz. Calami

Rad. Pimpinellae

Fruct. Carvi

Rad. Cichorii

Rad. Levistici

Herb. Hyperici

Fol. Menthae pip. aa 20,0

M.f. species

D.S. Łyżka ziół na 1 szklankę wrzątku, gotować 2 min, odstawić na 10 min. Wypić szklankę odwaru lub płukać jamą ustną 5—6 razy dziennie.

Rp.

Septosan lag. I

D.S. Napar z łyżki ziół na szklankę wody do płukania jamy ustnej.

Jeżeli podaje się doustnie antybiotyki, zaleca się obecnie podawanie mieszanek ziołowych ochraniających miąższ wątroby przed uszkodzeniem.



Rp.

Herb. Hyperici

Herb. Agrimoniae

Fol. Althaeae aa 30,0

Herb. Abrotani

Herb. Chelidonii aa 20,0

Herb. Millefolii 50,0

M.f. species

D.S. Napar z 3 łyżek ziół na 3 szklanki wody, pić 3—4 razy dziennie między posiłkami.

Rp.

Herb. Violae tricol.

Herb. Polygoni avic.

Fol. Menthae pip. aa 30,0

Rad. Taraxaci 20,0

721


Inflor. Tiliae 50,0

M.f. species

D.S. Napar z 2 łyżek ziół na 3 szklanki wody, pić 3—4 razy dziennie między posiłkami.

CHOROBY PRZYZĘBIA PARODONTOPATHIAE

Przez to określenie należy rozumieć stany chorobowe zespołu tkanek przyzębia. W jego skład wchodzą: dziąsło, ozębna, okostna, kość wyrostka zębodołowego i kostniwo. Dzielimy je na postacie zapalne, zanikowe i nowotworowe.



Zapalenie powierzchowne przyzębia Parodontopathia inflammata superficialis, gingivitis

Jest zespołem jednostek chorobowych, w których dochodzi do zmian chorobowych w dziąsłach. Rozróżnia się zapalenie: nieżytowe, rozrostowe, ziarninujące i wrzodziejące.

Zapalenie nieżytowe (gingivitis catharalis) objawia się zaczerwienieniem i obrzękiem brodawek i brzegu dziąsłowego, skłonnością do krwawień, tworzeniem się kieszonek rzekomych, wysiękiem surowiczym. Z chwilą przejścia w stan przewlekły brzeg dziąsłowy i brodawki przybierają konsystencję miękką oraz zabarwienie czerwono-fioletowe.

Leczenie rozpoczyna się zawsze od usunięcia czynnika drażniącego miejscowego, złogów nazębnych, stosowania środków utleniających (3% woda utleniona, słabe roztwory nadmanganianu potasowego), barwników, takich jak rywanol w roztworze 1 : 1000, pioktanina w roztworach 0,05—0,5%, zieleń brylantowa 0,25—0,5%, błękit metylenowy w roztworze glicerolowym lub wodnym 0,5%, chlorchinaldyna, nitrofurazon w tabletkach do ssania.

W leczeniu miejscowym bardzo często jako leków z wyboru używa się preparatów ziołowych o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym.

Rp.

Tinct. Tormentillae 30,0

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

Rp.

Fol. Salviae

Rhiz. Tormentillae aa 20,0

Fl. Arnicae 10,0

M.f. species

D.S. Odwar z łyżki ziół na szklankę wody do płukania jamy ustnej.

722


Do preparatów roślinnych, które oprócz działania przeciwzapalnego wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwbólowe i przeciwuczuleniowe, należą preparaty lub wyciągi z kwiatu rumianku:

Rp.

Azulani lag. I

D.S. Łyżeczką na ½ szklanki ciepłej wody do wielokrotnego płukania jamy ustnej.

Rp.

Anth. Chamomillae 50,0

D.S. Napar z łyżki kwiatów na szklankę wody, do płukania jamy ustnej ciepłym roztworem.

Rp.

Septosani lag. I

D.S. Napar z łyżki stołowej ziół na szklankę letniej wody do płukania.

Zapalenie dziąseł rozrostowe Gingivitis hyperplastica

Istota choroby polega na rozroście brodawek dziąsłowych i brzegu dziąsłowego do rozmiarów, które czasami mogą zakryć zupełnie zęby. Powstaje na tle miejscowych czynników drażniących, jak i przyczyn ogólnych: zaburzenia hormonalne, zatrucie lekami, choroby układu krwiotwórczego.

Leczenie sprowadza się do usunięcia czynnika drażniącego miejscowo i leczenia choroby podstawowej. Miejscowo stosuje się wcieranie 2% maści hydrokortyzonowej. Leczenie preparatami ziołowymi ma charakter leczenia uzupełniającego, nie dopuszczającego do wtórnych zakażeń. W tym celu stosuje się preparaty ziołowe o działaniu antybakteryjnym:

Rp.

Gargarisma prophylacticum lag. I

D.S. 1 łyżkę płynu na ½ szklanki wody, do płukania jamy ustnej.

Zapalenie dziąseł ziarninowe (gingivitis granulosa). Charakteryzuje się intensywnie czerwonym zabarwieniem i znaczną skłonnością do krwawień zarówno brodawek, jak i brzegu dziąsłowego. Choroba ma charakter przewlekły, z reguły nie daje objawów subiektywnych, wymaga leczenia ogólnego. W jej powstawaniu decydującą rolę odgrywają przypuszczałnie czynniki hormonalne. Leczenie miejscowe jest zawsze leczeniem uzupełniającym. Z leków roślinnych stosować można preparaty o działaniu przeciwkrwotocznym i przeciwzapalnym:

723


Rp.

Sol. Acidi tannici 1—5%

D.S. Do pędzlowania dziąseł.

Rp.

Tinct. Calami 30,0

D.S. 30—50 kropli na ½ szklanki wody do kąpieli jamy ustnej.

Wrzodziejące zapalenie dziąseł (gingivitis ulcerosa). Jest z reguły następstwem nieżytowego zapalenia dziąseł. W miarę trwania choroby na szczycie brodawek, które przybrały barwę fioletowo-czerwoną, tworzą się bolesne owrzodzenia pokryte martwiczym nalotem. Towarzyszą im: obrzęk węzłów chłonnych, przykry zapach z ust, ślinotok, czasem, podwyższona temperatura, uczucie ogólnego rozbicia. Choroba nie leczona doprowadza do zniszczenia brodawek dziąsłowych, nierówności brzegu dziąsłowego, a rozprzestrzeniając się dalej, obejmuje całą jamę ustną (patrz stomatitis ulcerosa). Leczenie sprowadza się do miejscowego, ostrożnego usunięcia tkanek martwiczych pod osłoną preparatów utleniających, podawania metronidazolu w tabl. 0,25 g — 3 razy dziennie przez około 4—5 dni, nitrofurazonu w tabl. 0,005 g — do ssania, znacznej ilości witaminy C 0,2 g — 3 razy dziennie, witaminy PP 0,05 g — 3 razy dziennie. Z leków roślinnych w leczeniu miejscowym stosuje się wyciągi z ziół o działaniu ściągającym i przeciwzapalnym.

Rp.

Rhiz. Bistortae 50,0

Fol. Salviae 50,0

M.f. species

D.S. Odwar z 2 łyżeczek na szklankę ciepłej wody do płukania.

Rp.

Tinct. Arnicae 30,0

Tinct. Tormentillae

Tinct. Gallae aa 10,0

D.S. Łyżeczka na ½ szklanki przegotowanej wody do płukania jamy ustnej.

Zapalenie głębokie przyzębia Parodontopathia inflammata profunda

Jest przeważnie następstwem nie leczonego lub leczonego w sposób niewłaściwy wrzodziejącego zapalenia dziąseł. Do objawów zapalenia wrzodziejącego dziąseł dołączają się objawy dalsze: kieszonki dziąsłowe i kostne, ruchomość zębów, tworzenie się ropni przyzębnych, zniszczenie tkanki kostnej

724

zębodołu. Leczenie — podobnie jak w przypadku poprzednim — można uzupełnić stosowaniem leków takich jak:



Gingivox — zawierający 10% roztwór wody utlenionej w postaci pasków, które przykłada się na dziąsło na pierwszej wizycie na 2 minuty, na następnych — na 10 minut; przymoczki i tamponiki z ziołowego preparatu bułgarskiego Maraslavin.

Dość wszechstronnie działa preparat Parodontal (NRD). Stopuje się, go do płukania, sączkowania, pędzlowania, zraszania za pomocą aerozolu, tamponowania błony śluzowej jamy ustnej li dziąseł. Podobnie działa Parodontal F (różni się tylko zwiększoną zawartością oksychinaldyny). Stosuje się go podobnie jak Parodontal. Przy znaczniejszym zniszczeniu przyzębia, zwłaszcza przez nieodpowiednie dostawki protetyczne, doskonale działa również produkowany w NRD preparat Parodontal — Mundsalbe, masuje się nim dziąsła kilka razy dziennie.



Parodontopatie zanikowe Parodontopathiae dystrophicae

Przyzębica (parodontosis) — charakteryzuje się znaczną ruchomością zębów, obniżeniem brzegu dziąsłowego, osteolizą wyrostka zębodołowego, upośledzeniem czynności żucia i wczesną utratą zębów. Desmodontoza (desmodontosis) — występuje głównie u kobiet. Charakteryzuje się objawami zarówno zanikowymi, jak i zwyrodnieniowymi. Wcześnie doprowadza do wędrowania zębów przednich, tworzenia się diaistemy w następstwie skręcania się zębów wokół własnej osi, powstawania głębokich kieszonek kostnych w okolicy zębów trzonowych.

Leczenie wymienionych powyżej parodontopatii jest bardzo trudne i polega na równoczesnym leczeniu współistniejących chorób ogólnoustrojowych i miejscowym leczeniu tkanek przyzębia. Miejscowo stosuje się blokady nowokainowe. Do leczenia tkankowego stosowane są wyciągi roślinne z aloesu lub agawy, wyciągi z łożyska, owodni lub mazi płodowej. Z krajowych preparatów stosuje się preparat „Biostymina”. Stosuje się ją domięśniowo 1 amp po 1 ml co drugi dzień. Po serii 20 wstrzyknięć przerwać na 2—4 tygodnie — po czym powtórzyć kurację. Można stosować ją również podśluzówkowo, nie uszkadzając okostnej. Z preparatów pochodzenia roślinnego coraz częściej wymienia się jako lek z wyboru w zanikowych parodontopatiach Insadol (wyciąg z kukurydzy) produkcji francuskiej. W powikłanych parodontopatiach (parodontopathia mixta), w których są połączone objawy zapalnych i zanikowych chorób przyzębia, można stosować jako leczenie uzupełniające maść z szałwii — Salyiagalen (RFN) o działaniu prze-

725


ciwbakteryjnym i odwaniającym do wcierania w dziąsła 2 razy dziennie. Zawiera ona: Ol. Salviae, Ol. Eucalypti, Ol. Menthae pip., Ol. Cinnamomi, Ol. Caryophylli, Ol. Foeniculi, Ol. Anisi, Tinct. Myrrhae, Tinct. Rastanhiae, Mentholi, Thymoli, Guajazulen, Chlorophyllin. Można też stosować mieszanki lub leki roślinne przygotowane ex tempore.

Rp.

Fol. Salviae 40,0

Fl. Calendulae 10,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na szklanką wody, płukać jamę ustną 2—4 razy dziennie.

Rp.

Tinct. Tormentillae

Tinct. Gallae

Tinct. Arnicae aa 10,0

M.f. guttae

D.S. 50 kropli na ½ szklanki letniej wody do płukania jamy ustnej.

PIŚMIENNICTWO

1. Bieda J., Knychalska-Karwan Z.: Leczenie aft Sutona. Czas Stom., 30, 11, 925. — 2. Blicharski J.: Zarys chorób wewnętrznych dla stomatologów. PZWL, Warszawa 1976. — 3. Czernielewski A.: Zarys chorób skóry, błony śluzowej jamy ustnej i chorób wenerycznych. PZWL, Warszawa 1976. — 4. Danysz A., Jeliaszewicz J.: Podstawy antybiotykoterapii. Wyd. II. Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa”, Warszawa. — 5. Heinrich E.: Biologische Therapie in der Zahnheilkunde. Wyd. 2. Berlinische Verlaganstalt, Berlin 1937. — 6. Kenning K.: Erkrankungen durch Arzneimitteln in Mund und Kieferbereich. Dsch. Stom., 1972, 22. — 7. Kużnicka B., Dziak M.: Zioła i ich zastosowanie. PZWL, Warszawa 1977. — 8. Mathis H., Winkler W.: Zahnheilkunde und Innere Medizin. J. A. Bath, Verlag-Leipzig 1956. — 9. Michałowski R.: Choroby warg i błony śluzowej jamy ustnej. Wyd. IV. PZWL, Warszawa 1976. — 10. Miller S. Ch.: Oral Diagnosis and Treatment. Wyd. III. Mc Graw-Hill, New York 1957.

11. Mitchel D. F., Standish S. M., Fast T. B.: Oral Diagnosis, Oral Medicine. Lea-Fibiger, Philadelphia 1969. — 12. Muszyński J.: Ziołolecznictwo i leki roślinne (Fitoterapia). Wyd. Poligrafica, Łódź 1946. — 13. Orban B. J., Wenz F. M.: Atlas of Clinical Pathology of Oral mucous Membrane. Mosby Campany, St. Luis 1960. — 14. Owiński T., Owińska B.: Atlas chorób błony śluzowej jamy ustnej. PZWL, Warszawa 1975. — 15. Owiński T., Owińska B.: Przypadek pęcherzycy bujającej w jamie ustnej. Zbiór referatów IV ogólnopolskiego zjazdu stomatologów. — 16. Pastinszky I., Racz I.: Zmiany skórne w chorobach wewnętrznych. PZWL, Warszawa 1969. — 17. Recepta-riusz zielarski. Wyd. II. Wyd. Przemysłu Zielarskiego, Warszawa 1963. — 18. Scheurmann H.: Krankheiten der Munschleimhaut und

726


der Lippen. Urban Schwarzenberg, Berlin 1958. —19. Smosarska H.: Choroby błony śluzowej jamy ustnej. PZWL, Warszawa 1975. — 20. Stawiński K., Szponar E., Zydorczak M.: Mundisal gel i jego zastosowanie w niektórych chorobach jamy ustnej. Czas. Stom., 1977, 30, 5, 373.

21. Stawiński K.: Zarys chorób błony śluzowej jamy ustnej. Wyd. II. Wydaw. AM, Poznań 1969. — 22. Stawiński K., Sokolowski F.: Zespół Steyen-Johnsona w świetle piśmiennictwa i przypadków własnych. Czas. Stom., 1970, 23, 12, 1346. — 23. Vademecum Fitoterapii. J. Muszyński (red.). Wyd. III. WPL1S, Warszawa 1959. — 24. Veltman G.: Dermatologie für Zahnärzte. G. Thieme-Verlag, Stuttgart 1976. — 25. Zarys kliniczny stomatologu zachowawczej. Z. Jańczuk (red.). PZWL, Warszawa 1975. — 26. Ziołolecznictwo. A. Ożarowski (red.). Wyd. I, PZWL, Warszawa 1976.



Dr med. Maria Jurewicz

CHOROBY OCZU

Zioła są od wieków stosowane w medycynie ludowej w chorobach oczu. Napary z niektórych roślin, np. z rumianku, świetlika, są często stosowane w leczeniu domowym jako pierwsza pomoc w niemal każdym przypadku schorzenia oczu. Jednak lekarze rzadko przepisują zioła w leczeniu ambulatoryjnym, a jeszcze rzadziej w leczeniu szpitalnym, mimo że niemal we wszystkich chorobach oczu można z powodzeniem stosować preparaty ziołowe jako lek podstawowy, wspomagający lub uzupełniający, tym bardziej że pacjenci bardzo chętnie i z przekonaniem leczą się ziołami. W postępowaniu leczniczym chorób oczu bardzo ważne jest ustalenie ostatecznego rozpoznania przed rozpoczęciem leczenia oraz wybór odpowiednich preparatów. Powszechnie praktykowane łączne zapisywanie dużych ilości antybiotyków i kortykosterydów nie zawsze jest konieczne, a co więcej, stwarza często niebezpieczeństwo wystąpienia powikłań, których leczenie jest znacznie trudniejsze niż schorzenia pierwotnego.

Ze wszystkich chorób oczu najczęstsze są schorzenia powiek i spojówek. Ponieważ przy krawędzi powiek znajduje się dużo czuciowych włókien nerwowych, to w przebiegu stanu zapalnego następuje napięcie tych tkanek i chorzy odczuwają różne dolegliwości: kłucie, pieczenie, ból o różnym stopniu nasilenia, łzawienie, uczucie obecności ciała obcego pod powiekami, świąd, niekiedy nadwrażliwość na światło. Objawy przedmiotowe są różne. Wskutek tak dużej różnorodności objawów leki ziołowe mają szerokie zastosowanie.

JĘCZMIEŃ HORDEOLUM

Schorzenie cechuje się obrzękiem, zaczerwienieniem i bolesnością najbliższej okolicy. Jako leczenie wspomagające stosuje się okłady z ziół.



Rp.

Fl. Calendulae 20,0

D.S. Napar z ½ łyżki ziół na szklankę

728


wody. Kłaść ciepłe okłady. Przepłukiwać worek spojówkowy naparem kilka razy dziennie.

Rp.

Fl. Cyani

Fl. Millefolii aa 10,0

M.f. species

D.S. Napar z ½ łyżki ziół na szklankę wody. Okłady na oczy kłaść kilka razy dziennie.

Rp.

Herb. Euphrasiae

Anth. Chamomillae

Fl. Cyani aa 10,0

M.f. species

D.S. Napar z ½ łyżki ziół na 2/3 szklanki wody. Okłady na oczy kłaść kilka razy dziennie.

Jako leczenie podstawowe stosuje się krople i maści z sulfonamidami (np. Sulfacetamidum 10% H—E—C) lub antybiotykami.

Uwaga. Maści należy zakładać tylko na noc. Zakładanie maści na dzień pogarsza ostrość wzroku.

ZAPALENIE BRZEGÓW POWIEK PRZEWLEKŁE BLEPHARITIS MARGINALIS CHRONICA

Choroba występuje zwykle wraz z zapaleniem spojówek. Przyczyną może być praca w kurzu, dymie lub w pyle, wady refrakcji, wrodzona krótkość powiek, wpływ ognisk zakażenia (ognisko okołozębowe, w migdałkach, zatokach itp.), które mogą działać przez krwiobieg lub w wyniku uczulenia. Często skłonność do zapalenia spojówek zależy od stanu skóry danego osobnika (łój otok) lub może być spowodowana uczuleniem na różne związki chemiczne. Stosuje się leczenie przyczynowe, np. zlikwidowanie ognisk zakażenia, szkła korekcyjne itd., przepłukiwanie profilaktyczne worka spojówkowego naparem z kwiatów rumianku (Anth. Chamomillae) lub ziela świetlika (Herb. Euphrasiae). W przewlekłych bakteryjnych i wirusowych zapaleniach brzegów powiek i spojówek stosuje się okłady ciepłe z naparów ziołowych, natomiast w stanach ostrych — okłady chłodne 3—4 razy dziennie.



Rp.

Herb. Euphrasiae

Anth. Chamomillae

729


Fl. Calendulae

Fl. Cyani aa 10,0

M.f. species

D.S. Napar z łyżki ziół na 2/3 szklanki wody. Przykładać na oczy na 10—20 minut kilka razy dziennie.

Rp.

Fl. Calendulae

Anth. Chamomillae aa 10,0

M.f. species

D.S. Napar z ½ łyżki ziół na szklanką wody do przepłukiwania worka spojówkowego 2—3 razy dziennie.

Rp.

Fol. Plantaginis lanc. 10,0

Fl. Cyani 20,0

M.f. species

D.S. Napar z ½ łyżki ziół na szklankę wody do okładów na oczy oraz do przepłukiwania worka spojówkowego.

Stosuje się również środki lekko ściągające.



Rp.

Zinci sulfur. 0,025

Sol. Adrenalini 1/1000 gtt. No V

Aquae destil. ad 10,0

M.f. guttae

D.S. Do zakrapiania do oczu.

Rp.

Targesinum soi. 1—2% 10,0

M.f. guttae

D.S. Do zakrapiania do oczu 2—3 razy dziennie przez krótki okres (dłuższe stosowanie powoduje srebrzycę spojówki).

W zapaleniu uczuleniowym, po wykluczeniu uczulenia na pyłki roślinne, stosuje się oprócz okładów z naparów ziołowych również miejscowo Betadrin ophth. (1—2 krople do worka spojówkowego 2—3 razy dziennie), Rhinophenazol ophth. (l kropla do oka 3—4 razy dziennie), Sulphanizolon susp. ophth. (2 krople do oczu 4—5 razy dziennie, nie dłużej niż przez 4 tygodnie; przeciwwskazaniem jest grzybicze, wirusowe lub ostre ropne zapalenie spojówek i rogówki) lub inne krople z antybiotykiem i sterydem. Ponadto można stosować 1% roztwór zieleni brylantowej (w 50% etanolu) do smarowania brzegów powiek, środki odczulające, Vitaminum A in caps., Vitaminum B comp.

730

1   ...   60   61   62   63   64   65   66   67   68


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna