Prognoza oddziaływania na środowisko projektóW „programu ochrony środowiska I planu gospodarki odpadami dla gminy kietrz na lata 2010-2013 z perspektywą na lata 2014-2017”



Pobieranie 0.69 Mb.
Strona14/16
Data07.05.2016
Rozmiar0.69 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16

8.8. Ochrona ludzi, roślinności oraz zwierząt


Obecnie na terenie Gminy Kietrz prowadzone są realne działania zmierzające do uruchomienia pierwszych ferm wiatrowych. W Urzędzie Miejskim złożony został wniosek w sprawie wydania decyzji środowiskowej na budowę fermy wiatrowej w Kietrzu, zlokalizowanej przy trasie wylotowej do Raciborza. Inwestorem ma zostać firma z Jastrzębia Zdroju, w planach jest postawienie trzech lub czterech wiatraków o wysokości i rozpiętości śmigieł rzędu kilkudziesięciu metrów (na działkach nr ew. 924, 1021/3,1027/1, przygotowywane są do wprowadzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Kietrz; przedmiotem zmian jest dopuszczenie na istniejących terenach rolnych przeznaczenia dla inwestycji celu publicznego - urządzenia energetyki wiatrowej).

Podobne inwestycje rozpoczynają się również w sąsiednich gminach, w miejscowościach Zawiszyce, Bogdanowice, Czerwonków i Krzyżowice. Inwestorem jest hiszpańska firma Gamesa Energia.

Podczas pracy elektrowni wiatrowej istnieje niebezpieczeństwo, że lecący ptak mając na kursie lotu turbinę, uderzy w nią. W kilku opracowaniach podano różne statystyki, ale ogólnie wszystkie wskazują na minimalny wpływ turbin na ptactwo. American Wind Energy Association w artykule "Fakty na temat energetyki wiatrowej & ptaków" (ang. "Facts about wind energy & birds") podała, "że ptak średnio wejdzie w kolizję z turbiną raz na 8 do 15 lat. Wyższa śmiertelność jest zauważana w przypadku niektórych grup turbin umieszczonych na terenach morskich w pobliżu dużych skupisk ptactwa"

Okazuje się, że dużo większym zagrożeniem dla ptactwa są energetyczne linie napowietrzne. Wyniki badań wykonanych przez U.S. Fish and Wildlife Service podają, że w wyniku kolizji ptaków z napowietrznymi liniami energetycznymi rocznie ginie aż do 174 milionów ptaków. Elektrownie wiatrowe w przeciwieństwie do elektrowni konwencjonalnych nie produkują sztucznej zasłony dymnej, która może doprowadzić do zmniejszenia widoczności i zasłonięcia przeszkody. Podczas montażu linii przyłączeniowych między parkiem wiatrowym a stacją energetyczną zalecane są zazwyczaj instalacje podziemne, a to likwiduje zagrożenie kolizji ptaków z liniami napowietrznymi.

Elektrownie wiatrowe mają wpływ na zmianę krajobrazu. Projektowana siłownia wiatrowa to konstrukcja o wysokości 30 m. Nie powinno się ich lokalizować w parkach narodowych i terenach atrakcyjnych krajobrazowo. Powinny być lokalizowane z dala od zamieszkałych budynków, aby nie wpływały niekorzystnie na pobliskich mieszkańców.

Zjawiska stroboskopowe wynikają z tzw. bezwładności wzroku, tj. zdolności łączenia kolejno oglądanych obrazów w jeden obraz ciągły.

Dzięki owej bezwładności można też obserwować wybraną fazę szybkozmiennego ruchu periodycznego (lub obrotowego) dowolnego układu mechanicznego - dany układ oświetla się krótkimi błyskami światła (z tzw. lampy stroboskopowej), o okresie zsynchronizowanym z okresem drgań badanego układu, co prowadzi do powstania statycznego (lub wolnozmiennego) obrazu układu w wybranej fazie drgań (wykorzystuje się to np. w regulatorach prędkości obrotowej).

Efekt stroboskopowy obserwuje się w momencie, kiedy częstotliwość f obrotów wiatraka jest równa stosunkowi częstotliwości tętnień źródła światła F (np. 100 Hz) do liczby skrzydeł wiatraka n (f=F/n).
Jeśli chodzi o tętnienie światła, występujące w pomieszczeniach, to jest ono zaliczane jedynie do czynników uciążliwych, niemniej jednak wymaga ograniczenia, ponieważ może niekorzystnie wpływać na samopoczucie człowieka.

Usytuowanie elektrowni z dala od zabudowy mieszkaniowej nie powinno wpłynąć negatywnie na ludzi.

Elektrownie wiatrowe będą lokalizowane w miejscach, w których nie wykazano znaczącego negatywnego wpływu na awifaunę.

8.9. Ochrona gleb i powierzchni ziemi przed degradacją


Degradację gleb powodują m.in. złe wykorzystywanie nawozów i środków ochrony roślin czy niewłaściwie zabiegi agrotechniczne. Korzystne oddziaływanie na gleby będą miały przedsięwzięcia podejmowane w obrębie działania rekultywacja gleb zdegradowanych i zdewastowanych oraz przywracanie im funkcji przyrodniczej, rekreacyjnej lub rolniczej. Przede wszystkim przyczynią się do zachowania właściwego chemizmu gleb i zapobiegać będą ich degradacji. Wapnowanie gleb pozwala utrzymać właściwy odczyn gleby co zmniejsza ryzyko pobierania metali ciężkich przez rośliny i tym samym włączenie ich w łańcuch pokarmowy oraz zmniejsza ich migrację do wód gruntowych. Właściwe postępowanie ze środkami ochrony roślin i nawozami pozwoli także ograniczyć przedostawanie się pierwiastków biogennych do wód podziemnych i powierzchniowych. Wprowadzenie zadrzewień i zakrzewień śródpolnych wpłynie korzystnie na gleby i zachowanie różnorodności biologicznej, ponieważ stanowią one ostoje i ułatwiają migrację wielu organizmów, które w nieróżnorodnym krajobrazie rolniczym nie mogły by bytować. Stanowią ceny element krajobrazowy i biotyczny.

W ramach działania prowadzone będzie zagospodarowanie terenów zdegradowanych. Rekultywacja terenów zdegradowanych pozwala przywrócić teren do produkcji rolniczej, leśnej czy na cele rekreacyjne. Należy także dążyć do likwidacji i rekultywacji wyrobisk poeksploatycjnych. Szczególnie korzystne jest ponowne zagospodarowanie terenów zdegradowanych na cele gospodarcze i przemysłowe, ponieważ w ten sposób nie jest potrzebne przeznaczanie terenów rolniczych czy leśnych na tą działalność. Działania rekultywacyjne powinny być prowadzone w kierunku najbardziej optymalnym dla środowiska.


8.10. Racjonalna gospodarka odpadami

8.10.1 Odpady komunalne


Podstawowym elementem poprawy sytuacji w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi jest podniesienie sprawności systemów zbierania odpadów z jednoczesnym zapewnieniem ich odzysku i unieszkodliwiania w instalacjach spełniających wymagania ochrony środowiska.

Wprowadzenie systemu selektywnej zbiórki odpadów, w tym odpadów ulegających biodegradacji i niebezpiecznych, występujących w strumieniu odpadów komunalnych bardzo korzystnie wpłynie na stan środowiska w gminie. Przyczyni się to do zmniejszenia ilości odpadów kierowanych bezpośrednio na składowiska poprzez poddawanie ich w pierwszej kolejności procesom odzysku. Ponadto objęcie wszystkich mieszkańców gminy zorganizowanym zbieraniem odpadów wyeliminuje zjawisko niekontrolowanego pozbywania się odpadów, przeciwdziałać będzie powstawaniu „dzikich wysypisk”. Jednakże powodzenie tych działań wymaga wdrożenia odpowiednich instrumentów finansowych, właściwej kontroli i nadzoru nad jednostkami odpowiedzialnymi za realizację tych zadań a także wykonanie działań zgodnie z określonymi terminami. Nie bez znaczenia jest tutaj przeprowadzenie szeroko zakrojonej akcji edukacyjno – informacyjnej wśród społeczeństwa. Wzrost ilości zbiórki odpadów, które można ponownie wykorzystać, będzie pozytywnie wpływał na ograniczenie degradacji gleb i zasobów leśnych.

W projekcie PGO dla Gminy Kietrz przedstawiono działania, z określeniem terminu ich realizacji, które mają na celu poprawę sytuacji w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi. Zaproponowany system gospodarki odpadami komunalnymi obejmuje rozbudowę infrastruktury do segregacji odpadów i pozyskiwania surowców wtórnych.

Realizacja zadań powinna korzystnie wpłynąć na stan środowiska i jednocześnie zdrowie ludzi. Tworzenie zaproponowanej rozbudowy infrastruktury do segregacji odpadów i pozyskiwania surowców wtórnych odbywać się będzie w ramach istniejących instalacji dla której już wcześniej ustalono warunki lokalizacyjne.


8.10.2 Odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne


Jednym z głównych problemów związanych z gospodarką odpadami niebezpiecznymi na terenie gminy są odpady zawierające azbest. Niezbędnym działaniem do realizacji w tym zakresie jest wdrożenie mechanizmów finansowych umożliwiających dofinansowanie zadań związanych z usuwaniem i unieszkodliwianiem wyrobów zawierających azbest. Działania zaproponowane w tym zakresie w projekcie Planu wpłyną korzystnie na stan środowiska w gminie. W przypadku braku realizacji w/w zadań może nastąpić sytuacja składowania tego rodzaju odpadów w miejscach na ten cel nie przeznaczonych – zanieczyszczenie środowiska oraz zagrożenie dla zdrowia ludzi poprzez niewłaściwe usuwanie azbestu.

W celu poprawy sytuacji w zakresie gospodarki odpadami medycznymi i weterynaryjnymi konieczne jest podniesienie efektywności selektywnego zbierania tych odpadów (również z gospodarstw domowych) a także poprawa wiarygodności danych dotyczących ilości poszczególnych rodzajów odpadów wytwarzanych na terenie placówek służby zdrowia (zamkniętych i otwartych) oraz weterynaryjnych. Wśród w/w rodzajów odpadów występują odpady zakaźne, których jedyną metodą unieszkodliwiania jest spalanie. Wdrożenie zaproponowanych w projekcie PGO dla Gminy Kietrz działań wpłynie nie tylko na poprawę stanu gospodarowania odpadami medycznymi i weterynaryjnymi, a tym samym na środowisko, ale również na zdrowie ludzi.

Z uwagi na jakość osadów, promocja metod biologicznych przetwarzania tych odpadów jest jak najbardziej wskazana i celowa.

Potencjalnym zagrożeniem dla środowiska są odpady niebezpieczne występujące w strumieniu odpadów komunalnych, które dziś w większości trafiają na składowiska odpadów. Prowadzenie stałej edukacji i informacji dotyczącej konieczności selektywnego zbierania tych odpadów ze wskazaniem miejsc ich odbioru, a także pokazującej szkodliwość ich oddziaływania na zdrowie i środowisko w przypadku niewłaściwego postępowania, oprócz funkcjonowania instalacji do odzysku i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, powinny w rezultacie przyczynić się do znaczącej poprawy stanu środowiska w gminie.

Stosowanie określonych metod i technologii zagospodarowania zużytych opon t.j. bieżnikowanie, wytwarzanie granulatu gumowego czy odzysk energii poprzez współspalanie w cementowniach pozwoli wyeliminować zjawisko spalania zużytych opon w instalacjach nieprzystosowanych do tego celu i mieszania tych odpadów z odpadami komunalnymi i składowania ich na składowiskach.

W zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi rozbudowa systemu zbiórki i postępowania z tymi odpadami w celu osiągnięcia określonych rocznych poziomów odzysku i recyklingu pozwoli zmniejszyć ilość odpadów deponowanych na składowiskach odpadów, zużycie surowców do produkcji nowych opakowań i ograniczy zaśmiecanie lasów , rzek i jezior.

Zaproponowane w projekcie PGO dla Gminy Kietrz działania w zakresie gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi niż niebezpieczne powinny ograniczyć ich negatywne oddziaływanie na środowisko pod warunkiem wprowadzenia i realizacji systemu gospodarki zgodnie z założeniami projektu Planu.

8.10.3 Składowiska odpadów


Składowiska odpadów stanowią zagrożenie jakim jest infiltracja zanieczyszczeń z niezabezpieczonych składowisk odpadów komunalnych. Substancje szkodliwe pochodzące ze składowisk najczęściej są wymywane i rozpuszczane przez wody opadowe, wraz z którymi wędrują w głąb warstwy wodonośnej.

Na składowiskach istnieje także problem pylenia związany głównie z okresem ich eksploatacji i wiąże się z unosem pyłów podczas:



  • wyładunku odpadów

  • plantowania i zagęszczania odpadów przez spycharkę

  • pylenia wtórnego.

Źródłem pylenia wtórnego jest sama powierzchnia składowiska, z której wiatr może wywiewać pyły i transportować je w powietrzu atmosferycznym. Biorąc pod uwagę rodzaj składowanych odpadów oraz prawidłowo przeprowadzaną eksploatację składowiska należy stwierdzić, że emisja pyłów jest niewielka i nie stwarza uciążliwości dla środowiska.
Emisja gazów i pyłów

Produkcja gazu fermentacyjnego w składowisku związana jest z następującymi samorzutnie procesami biologicznego rozkładu substancji organicznej zawartej w odpadach. Dominujące znaczenie dla produkcji gazu ma rozkład beztlenowy w procesie fermentacji obejmujący dwie zasadnicze fazy tj. kwaśną i metanową. Największa emisja gazu ma miejsce po kilku, kilkunastu latach w momencie kiedy w złożu odpady osiągną stabilną fermentację metanową.

Głównymi składnikami gazu ze składowiska są: metan i dwutlenek węgla. Ponadto występują amoniak, aldehyd octowy i siarkowodór a także setki różnych związków organicznych występujących w ilościach śladowych.

Gaz składowiskowy może powodować liczne zagrożenia:



  • zagrożenie dla roślin (degradacja strefy ukorzenienia)

  • zagrożenia dla budowli (osiadanie, wybuchy, pożary)

  • zagrożenia dla ludzi (nieprzyjemny zapach, niedotlenienie, działanie toksyczne, wybuchy lub pożary)

  • zanieczyszczenia wód (degradacja wód gruntowych)

  • zagrożenia dla powietrza.

Każde z tych zagrożeń może obejmować teren samego składowiska jak i jego otoczenie.
Substancje zapachowo czynne

Oddziaływanie substancji zapachowo czynnych oceniane jest pod względem ich organoleptycznego oddziaływania. Wrażenia zapachowe zależą od rodzaju i intensywności zapachu (cechy fizyczne) oraz charakteru zapachu (cechy psychologiczne).

Wrażenia zapachowe wywoływane są przez następujące rodniki:


  • SH - grupy siarkowodorowe,

  • CH2 OH - grupy karbinolowe,

  • CO - grupy karbonylowe,

  • COOH - grupy karboksylowe,

  • OH - grupy wodorotlenowe,

  • CHO - aldehydy.

Oddziaływanie substancji zapachowo czynnych na środowisko zależy od rodzaju i ilości substancji oraz warunków ich rozprzestrzeniania się w powietrzu (róża wiatrów, szorstkość terenu, średnia temperatura roczna).

Przepisy prawne dotyczące ochrony środowiska nie normują obecnie stężeń substancji zapachowo czynnych w powietrzu. W ocenach stosowana jest skala intensywności zapachu, przy czym za dopuszczalny przyjmuje się 2 stopień intensywności zapachu, określony jako progowy.

Na terenie składowiska można wyróżnić cztery zasadnicze źródła emisji odorów:


  1. miejsce wyładunku odpadów w danym dniu roboczym

  2. strefy związane z odciekami

  3. cała powierzchnia składowiska

  4. strefy wydzielania się gazu.

Nie opracowano dotychczas w Polsce jednoznacznych kryteriów oceny uciążliwości odorów. W Niemczech przyjmuje się za dopuszczalne stężenie odorów w powietrzu na poziomie 2 JO/m3, a maksymalnie nie powinno przekroczyć 5 JO/m3 dla 2 % czasu rocznego.

Ilość i rodzaj gazów wydzielających się z całej powierzchni składowiska zależą od stanu tej powierzchni. W przypadku składowisk o powierzchni przykrytej wydziela się 1-20 dm3 metanu/m2xh, jednak nie stwierdza się uciążliwego zapachu. Oznacza to, że powierzchnie dobrze utrzymane składowisk działają jako filtr dezodoryzujący dla wydzielających się gazów.


Oddziaływanie mikrobiologiczne

Oddziaływanie mikrobiologiczne oceniane jest pod względem zasięgu występowania mikroorganizmów. Zagrożenie mikrobiologiczne zależy od rodzaju i ilości mikroorganizmów (chorobotwórczość, toksyczność).

Do podstawowych grup mikroorganizmów należą:

- bakterie,

- wirusy,

- grzyby.

Oddziaływanie mikrobiologiczne na środowisko zależy od rodzaju i ilości mikroorganizmów, warunków ich rozprzestrzeniania się w powietrzu atmosferycznym (róża wiatrów, szorstkość terenu, średnia temperatura roczna) oraz od okresu przeżywalności mikroorganizmów (pora roku, temperatura, specyfika procesów bio- fizyko- chemicznych w procesie przenoszenia). Rozprzestrzenianie bioaerozoli zawierających mikroorganizmy w powietrzu zbliżone jest do rozprzestrzeniania się substancji gazowych.

W przypadku składowisk odpadów, istotnymi źródłami emisji bioaerozoli są procesy: wyładunku odpadów i formowania złoża. Podczas wyładunku odpadów i formowania złoża składowiska, do powietrza atmosferycznego dostają się, oprócz pyłów i gazów, także wirusy, bakterie, grzyby i ich zarodniki oraz glony. Tworzą one bioaerozol, który może być transportowany w powietrzu na znaczne odległości. Transport mikroorganizmów następuje również na ziarnach pyłu, zarówno opadających jak i zawieszonych.

Według danych niemieckich za charakterystyczną dla powietrza uznać można ogólną liczbę mikroorganizmów na poziomie 3000 – 10 000.

Z badań rozprzestrzeniania zanieczyszczeń mikrobiologicznych z różnych składowisk krajowych, przeprowadzonych przez Ossowską- Cypryk wynika jednoznacznie, że w odległości ok. 100 m od składowiska ma miejsce zdecydowane zmniejszenie liczebności mikroorganizmów w powietrzu. Badania wykonane metodą sedymentacyjną, wykazały wyraźną bezpośrednią zależność ilości mikroorganizmów i zasięgu ich rozprzestrzeniania w powietrzu od prędkości wiatru, analogicznie jak w przypadku wtórnej emisji pyłów w powietrzu.

Uciążliwość bakteriologiczna składowisk, występuje głównie podczas ich eksploatacji i gwałtownie maleje po ich zamknięciu. Po zrekultywowaniu emisje bioaerozoli związane są wyłącznie z przenoszeniem mikroorganizmów ze złoża odpadów przez biogaz.

Rozprzestrzenianie bioaerozoli podlega podobnym regułom co rozprzestrzenianie się substancji gazowych w powietrzu. Dotyczy to jednakże jedynie częstości występowania substancji na poszczególnych kierunkach. Zasięg oddziaływania zmienia się natomiast wraz ze zmianą parametrów substancji (parowanie cząstek aerozolu w zależności od pory roku, temperatury, ciśnienia i wilgotności powietrza, zmiana prędkości opadania cząstek). Ponadto rozprzestrzenianie samych mikroorganizmów zależy przede wszystkim od współczynnika śmiertelności mikroorganizmów zależnego z kolei od rodzaju mikroorganizmu i warunków środowiskowych (temperatura, ciśnienie, wilgotność, nasłonecznienie, zanieczyszczenie chemiczne powietrza).

Generalnie uważa się, że zasięg rozprzestrzeniania zanieczyszczeń mikrobiologicznych w powietrzu jest nieznacznie większy od zasięgu rozprzestrzeniania zanieczyszczeń chemicznych. Brak jest jednak danych pozwalających na wzajemną korelację obydwu rodzajów zanieczyszczeń, podobnie jak brak norm umożliwiających jednoznaczną ocenę stanu mikrobiologicznego powietrza.
Oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne

Składowiska odpadów mogą być źródłem emisji zanieczyszczeń do podłoża gruntowego. Stąd w nowopowstających składowiskach odpadów projektuje się systemy uszczelnień kwater oraz systemy gospodarki odciekami (w tym m.in. drenaż zbierający odcieki). Odcieki powstają głównie poprzez infiltrację opadów atmosferycznych w złoże odpadów i wymywanie przez wody zanieczyszczeń z odpadów.

Zastosowane zamknięte systemy kanalizacji dla odprowadzenia ścieków oraz szczelne zamknięte systemy gospodarki odciekiem, zwłaszcza przy tak znacznym oddaleniu naturalnych wód powierzchniowych, eliminują ryzyko ich skażenia.

Nadmiar odcieku w ramach prowadzonej nim bezpiecznej gospodarki na terenie składowiska jest wywożony wozami asenizacyjnymi na oczyszczalnię ścieków. Natomiast potencjalnie zanieczyszczone wody opadowe z terenu składowiska, nie odprowadzone do kanalizacji odcieku, są poprzez tzw. suche zbiorniki terenowe (południowy i północny) odprowadzane do ziemi.

Kontrola wpływu składowiska na środowisko wodne prowadzone jest za pomocą sieci piezometrów.
Teren po byłym składowisku odpadów komunalnych w Kietrzu przy ul. Lubotyńskiej został zrekultywowany pod względem technicznym i ekologicznym. Prace rekultywacyjne rozpoczęto w lipcu 2007 r. i zakończono 30 czerwca 2008 r. Rekultywacja terenu miała charakter biologiczny i polegała na nasadzeniu drzew i krzewów oraz obsianiu trawą. Na terenie składowiska zainstalowano studnie rewizyjne z kręgów betonowych oraz instalację odgazowującą. Na chwilę obecną planuje się przeprowadzenie monitoringu.

1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna