Prognoza oddziaływania na środowisko Strategii Rozwoju Gospodarczego



Pobieranie 487.8 Kb.
Strona4/18
Data08.05.2016
Rozmiar487.8 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18

4.2. Metoda opracowania


Materiały literaturowe, w połączeniu z wizją terenową, pozwoliły na opracowanie charakterystyki stanu funkcjonowania środowiska, występujących zagrożeń i zasobów cennych pod względem wartości przyrodniczych w podziale na poszczególne komponenty.

Prognozę oddziaływania na środowisko sporządzono głównie przy zastosowaniu metody indukcyjno-opisowej, polegającej na charakterystyce istniejących zasobów środowiska oraz łączeniu w logiczną całość posiadanych informacji o dotychczasowych mechanizmach funkcjonowania środowiska i wskazaniu, jakie potencjalne skutki mogą wystąpić w środowisku w wyniku realizacji ustaleń planu.

Posłużono się również metodą porównawczą, wykorzystując wiedzę o funkcjonowaniu środowiska jako całości. Porównano zaproponowane rozwiązania planistyczne z istniejącymi uwarunkowaniami przyrodniczymi. Prognozę oddziaływania na środowisko przedstawiono w zakresie, jaki umożliwia obecny stan dostępnej informacji o środowisku oraz w tym kontekście - stopień ogólności (lub szczegółowości) ustaleń Strategii.

Powyższe materiały, w połączeniu ze szczegółową wizją terenową, pozwoliły opracować charakterystykę stanu funkcjonowania środowiska, a także określić szanse i zagrożenia wynikające z realizacji Strategii w odniesieniu do środowiska przyrodniczego oraz warunków życia mieszkańców i funkcjonowania lokalnych społeczności.

Ocenę i identyfikację znaczących oddziaływań na środowisko poszczególnych zadań dokonano w tabeli tzw. macierzy skutków środowiskowych, która jest syntetycznym zestawieniem możliwych pozytywnych bądź negatywnych oddziaływań ocenianych zadań na środowisko naturalne.

W toku prac nad sporządzeniem strategicznej prognozy oddziaływania na środowisko posłużono się także ogólnie stosowanymi metodami analiz przestrzennych, w tym metodą nakładkową polegającą na nanoszeniu warstw zasięgów występowania danego zjawiska lub czynnika na podkłady kartograficzne, obrazując w ten sposób zasięg przestrzenny oraz bariery ekotopograficzne danych zjawisk.

Ponadto przy ocenie przewidywanych zmian w środowisku wywołanych realizacją postanowień strategii oparto się o metodę analizy trendu – umożliwiającą ocenę stanu zasobów, ekosystemu, społeczności ludzkiej w danej perspektywie czasowej.

5. Charakterystyka poszczególnych elementów środowiska przyrodniczego i ich wzajemnych powiązań

5.1. Położenie, użytkowanie i zagospodarowanie terenu


Przeworsko-Dynowski Obszar Wsparcia położony jest w województwie podkarpackim, na terenie dwóch powiatów: przeworskiego i rzeszowskiego. PDOW obejmuje swym zasięgiem 12 gmin, w tym dwie gminy miejskie:

  • Przeworsk - miasto;

  • Dynów - miasto,

  • Kańczuga, Sieniawa - gminy miejsko-wiejskie;

  • Adamówka, Gać, Tryńcza, Zarzecze, Jawornik Polski, Przeworsk, Dynów, Hyżne
    - gminy wiejskie.

PDOW położony jest w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim. Od strony wschodniej obszar graniczy z powiatami: przemyskim, jarosławskim i lubaczowskim, od zachodniej z rzeszowskim ziemskim, łańcuckim i leżajskim, zaś od strony północnej stanowi granicę województwa.

Ilustracja 1 Mapa Przeworsko-Dynowskiego Obszaru Wsparcia





źródło: Analiza potencjału gospodarczego, turystycznego i społecznego Przeworsko-Dynowskiego
Obszaru Wsparcia

5.2. Geomorfologia


Wg podziału fizyczno-geograficznego J. Kondrackiego teren opracowania położony jest w obrębie dwóch makroregionów, południowy kraniec tzn. gmina Jawornik Polski i cześć Kańczugi to Pogórze Pełna klasyfikacja fizyczno-geograficzna obszaru (Kondracki 1994) wygląda następująco:

  • Prowincja: Karpaty Zachodnie z Podkarpaciem (51)

  • Podprowincja: Podkarpacie Północne (512)

  • Makroregion: Pogórze Środkowobeskidzkie (513.6)

  • Mezoregion: Pogórze Dynowskie (513.64)

  • Makroregion: Kotlina Sandomierska (512.4-5)

  • Mezoregion: Pogórze Rzeszowskie (512.52)

  • Mezoregion: Pradolina Podkarpacka (512.51)

  • Mezoregion: Dolina dolnego Sanu (512.46)

  • Mezoregion: Płaskowyż Tarnogórski (512.43)

Obszar PDOW zajmuje wąski, długi pas rozciągający się od Pogórza Dynowskiego na południu aż po Płaskowyż Tarnogrodzki na północy. Położony jest na płaskim terenie, którego dno tworzy najstarsza w Polsce dolina fluwioglacjalna, stanowiąca część Niziny Sandomierskiej. Kotlina Sandomierska jest rozległą, monotonną równiną, urozmaiconą niewielkimi kulminacjami wydm i płaskowyżów polodowcowych oraz rozcięciami dolinnymi. Niewielki obszar stanowią rozległe niziny, z zachowanymi resztkami dawnej Puszczy Sandomierskiej, zastępowane stopniowo pagórkowatymi terenami wokół Przeworska, a następnie łagodnie przechodzące w pasmo Pogórza Dynowskiego. Pasmo Pogórza Karpackiego przedzielone jest w samym środku przez rzekę Mleczkę. Prostopadle do niej ciągną się wąskie i krótkie doliny. Lodowce znacząco wpłynęły na ukształtowanie się powierzchni ziemi przeworskiej zostawiając po sobie m.in. liczne moreny czołowe.

5.3. Budowa geologiczna


Obszar Przeworsko-Dynowski leży w obrębie dwóch jednostek geomorfologicznych: Pogórza Karpackiego oraz Kotliny Sandomierskiej. Pogórza Karpackie charakteryzują szerokie zaokrąglone garby o wypukło – wklęsłych lub wypukłych stokach. W obrębie Kotliny Sandomierskiej występują obok siebie dwa typy krajobrazów: wysoczyzny i równin dolinnych. Wysoczyzny wznoszą się na 30 – 60 m nad dnami dolin w części południowej.

Współczesna struktura podłoża uformowała się w okresie późnoalpejskiej kolizji kontynentalnej. Głębokość podłoża platformowego w zapadlisku waha się od kilkuset metrów do 3500 metrów, dochodząc niekiedy do 5000 metrów. Na przedpolu Karpat miąższość osadów mioceńskich dochodzi do 3500 metrów, a pod nasunięciem karpackim nie przekracza zazwyczaj 1000 metrów. Najstarsze skały w podłożu zapadliska są w wieku przedkambryjskiego. Sekwencja utworów miocenu rozpoczyna się serią szarozielonych iłów marglistych i mułowców z rzadkimi wkładkami tufów sięgająca na południu do 200 m.

Utwory czwartorzędowe na powierzchni zapadliska przedkarpackiego tworzą ciągłą pokrywę o miąższości przeważnie 10 – 40 m. Są to głównie osady morenowe, wodno – lodowcowe i rzeczne oraz utwory lessowe. W Karpatach występują bardzo zróżnicowane genetycznie i litologicznie osady czwartorzędu. Grubsze ich pokrywy występują jako żwiry na dnach dolin i w tarasach. Grubsze pokrywy lessopodobnych osadów pylastych występują na linii Łańcut
– Przeworsk – Jarosław.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna