Program merytoryczny 2015,, wracam do domu’’



Pobieranie 43.11 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar43.11 Kb.
PROGRAM MERYTORYCZNY 2015 ,, WRACAM DO DOMU’’ – średnioterminowy, stacjonarny program leczniczo-rehabilitacyjny dla młodzieży uzależnionej od narkotyków. (Realizowany ze zmianami od roku1996) Główna idea programu zawarta jest w jego nazwie. Ma on dać szansę wszystkim młodym ludziom, którzy podejmą leczenie, na życie bez przymusu ,,brania’’. Ci, którzy stracili bezpowrotnie Dom, winni znaleźć w jego ramach nową podstawę do życia na trzeźwo. Dla tych, na których oczekują bliscy ma stworzyć płaszczyznę porozumienia i dokonania wyboru dalszego życia. Decyzja – wracam do domu – niewątpliwie nie będzie podejmowana na początku leczenia. Stać się ma celem, do którego dążyć się będzie poprzez realizację kolejnych etapów leczenia. Na drodze tej terapeuci mają pełnić rolę przewodników i doradców, pozostawiając jednak dokonanie wyboru samym zainteresowanym. Społeczność Terapeutyczna jest metodą wytyczającą podstawowe zasady pracy ośrodka. Realizacja jej założeń następuje poprzez wdrażanie w życie zadań przyjętych w programie. Dla zachowania ich przejrzystości i ważności model pracy ośrodka sformułowany jest w oparciu o szereg zasad precyzujących relacje pomiędzy poszczególnymi jego elementami. Zasada dobrowolności leczenia stanowi punkt wyjścia do skonstruowania całej koncepcji programu. Odstąpienie, w znacznym stopniu, od stosowania środków tzw. dociążających umożliwiło pełniejsze wdrożenie działań promujących zdrowy styl życia, naukę, rozwijanie zainteresowań, poszukiwanie nowych wartości. Jest to szczególnie istotne w obliczu faktu, że wielu młodych ludzi ma już za sobą kontakt z instytucjami posługującymi się przymusem i z różnych przyczyn podejmując leczenie (np. nakaz sądowy), jest negatywnie czy wręcz wrogo nastawiona do wszelkich działań dyscyplinujących. Złamanie tego podejścia i schematu okazuje się warunkiem powodzenia terapii.

Z zasadą tą wiąże się ściśle zasada współuczestniczenia w tworzeniu programu terapii przez osoby leczące się. Zasada bezwzględnego przestrzegania abstynencji narkotycznej (w tym alkoholowej) oraz zakazu agresji – jej złamanie w konsekwencji powoduje usunięcie z ośrodka.

Zasada równoważności dawania i brania. Każda osoba podejmująca leczenie musi mieć świadomość wzajemnego uzupełniania się praw i obowiązków jakie nakłada na nią społeczność.

Zasada ograniczonego zaufania daje możliwość kontroli nad osobami leczącymi się bez względu na realizowany etap leczenia. Zasada jawności daje podstawę do poruszania wszystkich problemów dotyczących osób leczących się na społeczności. Zasada współuczestniczenia rodziców w terapii dzieci stwarza konieczność stałego kontaktu z rodzicami osób leczących się, informowania ich o przebiegu terapii, oraz ponoszeniu przez nich ciężarów związanych z pobytem ich dzieci w ośrodku. Cele, jakie program wytycza jego uczestnikom, to: 1) Utrzymanie abstynencji narkotycznej osób podejmujących leczenie 2) Kształtowanie postaw sprzyjających życiu na trzeźwo 3) Nabycie przez osoby leczące się specyficznej wiedzy dotyczącej mechanizmów uzależnienia

4) Nabycie ogólnych umiejętności służących lepszemu radzeniu sobie z problemami życiowymi i emocjonalnymi 5) Odbudowanie więzi rodzinnych 6) Zdobywanie wykształcenia i umiejętności zawodowych

ad 1) Wszystkich uczestników programu obowiązuje bezwzględny zakaz przyjmowania środków odurzających. Wyjątek stanowią jedynie ratujące zdrowie lub życie interwencie medyczne. Złamanie tego zakazu automatycznie powoduje usunięcie z ośrodka. Alkohol w trakcie leczenia traktowany jest na równi z innymi narkotykami. Zakaz palenia tytoniu jest traktowany mniej rygorystycznie i jego złamanie może powodować usunięcie z ośrodka, lecz decyduje się o tym na społeczności. Na teren ośrodka nie mogą wchodzić osoby pod wpływem narkotyków oraz spostrzegane jako czynni narkomani. Nie można wnosić środków odurzających. Substancje mogące stanowić zagrożenie a znajdujące się w powszechnym użyciu są pod stałą kontrolą. Nad całością postanowień związanych z zachowaniem abstynencji czuwa Służba Ochrony Monaru – SOM. Członkowie SOM-u wybierani są spośród osób leczących się od etapu domownika i kierują się w swoim działaniu przyjętymi na społeczności zasadami i zwyczajami wykształconymi w minionym okresie. Wszyscy członkowie społeczności zobowiązani są i uprawnieni do interwencji w przypadku naruszenia zasad związanych z abstynencją.



ad 2) Realizacja tego celu daje największe pole do działania w kierunku wypełnienia założeń programu stawiającego na rozwój i rozległą zmianę dotychczasowych postaw. Abstynencja alkoholowa i nikotynowa wraz z planowymi działaniami utrwalającymi zdobyty w ośrodku dystans do stereotypów zachowań w tej sferze staje się niezwykle ważnym elementem terapii. Nie wystarczy już samo podporządkowanie się wymogom regulaminowym, niezbędne stają się działania umożliwiające zachowanie pożądanych w tym względzie postaw po zakończeniu pobytu w ośrodku. Terapia uzależnień musi być prowadzona kompleksowo obejmując swym zasięgiem całą gamę środków mogących pełnić rolę substytutów dotychczasowych narkotyków. Od pierwszego dnia leczenia realizujemy program mający na celu rezygnację z palenia papierosów nie tylko w trakcie pobytu w ośrodku, lecz także po zakończeniu terapii. W dzisiejszych czasach inicjacja narkotyczna ma miejsce i czas w zasadzie w tym samym momencie, co sięgnięcie po pierwszego papierosa. Fakt ten ma doniosłe konsekwencje w dalszym przebiegu uzależnienia. Konsekwentna postawa abstynencka daje szansę na uniknięcie niebezpieczeństw związanych z powrotem do nawyków i skojarzeń związanych z dotychczasowym trybem życia. W przypadku ludzi młodych, uczęszczających do szkoły unikanie zagrożeń stanowi podstawową zasadę przetrwania wśród zalewu postaw narkomańskich. Równie ważnym elementem jest poszukiwanie nowych form spędzania czasu. Aktywny tryb życia związany ze sportem, turystyką stanowi doskonałą płaszczyznę dla wypełnienia pustki powstałej po odrzuceniu narkotyków. Dla części młodzieży równie ważne jest poznanie możliwości, jakie daje życie kulturalne. Rozbudzanie zainteresowań w kierunku teatru, pantomimy, poszukiwania artystycznych form wyrażania swojej osobowości jest niezwykle istotną częścią programu. Kształtowanie pożądanych postaw zaczyna się od zmian w wyglądzie zewnętrznym. Ubiór, słuchanie muzyki, język są elementami, nad którymi praca warunkuje dalsze zmiany. Osoba, która godzi się na zmianę swojego wizerunku w imię uznania zasadności podjętej terapii umożliwia dotarcie do głębiej tkwiących uwarunkowań swojej choroby. Zazwyczaj od momentu przełamania oporu w tej materii zaczynają się działania, które można wiązać ze świadomym wyborem dalszego losu. Niezwykle ważnym elementem programu, wymagającym szczególnej uwagi jest sfera życia seksualnego. Temat ten, ze względu na trudności, jakie nastręcza, często jest spychany na margines i pozostawiany poza planowymi oddziaływaniami terapeutycznymi. Samo ustanowienie zakazu kontaktów seksualnych pomiędzy osobami leczącymi, czy też szerzej rozumiana abstynencja seksualna nie niesie ze sobą możliwości kształtowania pożądanych postaw. Świadoma praca terapeutyczna w kierunku rozbudzania wrażliwości na piękno i akcentowanie roli uczuć w tej sferze życia, szczególnie w środowisku osób uzależnionych jest wyzwaniem, którego podjęcie może przynieść wymierne korzyści. Dzięki otwartości ośrodka na kontakty z ludźmi z zewnątrz stworzone są warunki umożliwiające budowanie alternatywy wobec zjawiska tzw. miłości narkomańskiej, gdzie czynnikiem łączącym dwoje ludzi jest narkotyk. Rozwój biologiczny osób będących odbiorcami tego programu nie pozwala na dalsze ignorowanie potrzeb, które w przypadku nienaturalnych prób tłumienia znajdują ujście w formach grożących powrotem do nałogu. Niewątpliwie temat ten niesie ze sobą wiele kontrowersji i obaw jednak nie można nie dostrzec jego wagi dla skutków i efektów terapii.

ad 3) W związku z młodym wiekiem adresatów programu zagadnienie świadomości własnej choroby jest, szczególnie na początku , problemem nastręczającym wiele trudności. Stosunkowo krótki zazwyczaj okres ,,brania” często nie pozwolił jeszcze na spostrzeżenie narkomanii jako przyczyny negatywnych następstw. Zazwyczaj wymuszenie podjęcia terapii przez najbliższych w momencie, kiedy jeszcze kontakt z narkotykami dostarcza subiektywnych pozytywnych doznań utrudnia dostrzeżenie własnego uzależnienia i potraktowania go jako choroby wymagającej leczenia. Stereotypy funkcjonujące w społeczeństwie, dotyczące zwłaszcza takich środków jak: marihuana, amfetamina, ,,dopalacze” stają na przeszkodzie rozpoczęcia terapii ze świadomością jej konieczności. Edukacja dotycząca wiedzy o uzależnieniu musi być prowadzona w sposób równoważący skojarzenia wywoływane odniesieniami do przebytych doświadczeń. Można ją podzielić na trzy etapy. Pierwszy ma na celu przełamanie zaprzeczenia chorobie i realizowany jest w pierwszych tygodniach leczenia. Drugi, poprzez ukazanie negatywnych skutków i złej perspektywy w przypadku powrotu do nałogu, ma powstrzymać przed ewentualnym przerwaniem terapii, zwłaszcza w okresie domownika. Oraz trzeci, nastawiony na ukazanie mechanizmów mogących być zagrożeniem bądź pomocą w utrzymaniu abstynencji realizowany na etapie monarowca. Niezwykle ważnym zagadnieniem jest tutaj, szczególnie z punktu widzenia skuteczności terapii ukazanie substytucyjności różnych środków odurzających. Model zastępowania jednych narkotyków drugimi, np. amfetaminy dopalaczami, itp., jest bardzo częstym zjawiskiem związanym z nawrotami choroby. Dużym niebezpieczeństwem wśród młodzieży leczącej się jest też swoista negatywna edukacja dotycząca wiedzy na temat rożnych narkotyków a przekazywana przez bardziej doświadczonych kolegów. Np. osoba paląca marihuanę po ucieczce z ośrodka sięga po dopalacze. Programowe działania ukazujące narkotyki w prawdziwym świetle mogą stanowić zabezpieczenie przed tym zjawiskiem.

ad 4) Przyjmowanie narkotyków powoduje rozległe problemy dotyczące rożnych sfer życia. Kompleksowość programu leczenia uzależnień zakłada, jak najszerszy obszar oddziaływań. Jednakże nie zawsze i nie do wszystkich osób można dotrzeć w sposób planowy i zapewniający kontrolę. W tym względzie ogromną rolę do spełnienia ma życie w grupie, jaką stanowi społeczność. Właśnie stworzenie w niej odpowiednich mechanizmów ma kluczowe znaczenie dla odbudowy zdrowych reakcji emocjonalnych. Pełnienie w grupie ról związanych z jej sprawnym funkcjonowaniem przygotowuje uczestników programu do radzenia sobie w przyszłości z różnorodnymi problemami. Realizując poszczególne etapy leczenia mają oni szansę przećwiczyć zachowania wymagające poczucia odpowiedzialności, zaradności czy też samodzielności. W warunkach ośrodka popełniane błędy można skorygować i na ich podstawie zbudować skuteczny model postępowania w warunkach coraz bardziej wymagającej rzeczywistości. Niebagatelną rolę pełni również przełamanie poczucia niemożności, zaniżonej samooceny, która towarzyszy nieomal każdej osobie uzależnionej. W tym względzie życie w ośrodku stanowi poligon doświadczalny stwarzający warunki do konfrontacji wyobrażeń z realnym światem.

ad 5) Efektywne włączenie rodziców w proces terapeutyczny wymaga nie tylko dobrej woli zainteresowanych, lecz również koordynacji działań wykraczających poza ośrodek. Ważne jest przygotowanie rodziców do faktu leczenia dziecka w ośrodku już na etapie poradni czy też punktu konsultacyjnego. W trakcie terapii winni oni mieć stałe wsparcie wzmacniające ich poczucie słuszności i skuteczności podjętej decyzji. W trakcie leczenia minimalizuje to możliwość manipulowania ich uczuciami przez dziecko. Kontakt w ośrodku winien być budowany pod kontrolą kadry terapeutycznej i w ramach jej sugestii. Jak najszybciej należy uzgodnić kwestię – co po leczeniu?. To, w jaki sposób i w jakiej mierze rodzice włączą się w działania ośrodka określa strategię powrotu do normalnego życia. W przypadku stwierdzenia negatywnego oddziaływania rodziny i braku możliwości zmiany tego stanu należy przedsięwziąć działania wyłączające jej negatywny wpływ, jednakże nie powodujące, w miarę możliwości, zerwania kontaktu. Aby zrealizować te ogólne założenia działania z rodzicami muszą stanowić znacznie większy udział w programie. Nakłada to dodatkowe zadania na kadrę terapeutyczną. Wymaga zatrudniania osób posiadających odpowiednie kwalifikacje i zdobywania ciągle nowych umiejętności przez terapeutów. Pomimo chęci nie wszystkich rodziców stać na wymagany kontakt z dzieckiem. Aby go zapewnić należy zabezpieczyć finansowe możliwości rozszerzenia działań. Chodzi tu zwłaszcza o koszty przejazdów, gdyż większość osób pochodzi z odległych stron kraju.

Podstawowe wymagania, jakie stawiamy rodzicom to, w chronologicznej kolejności, przywiezienie dziecka do ośrodka, zapoznanie się z programem i wyrażenie zgody na leczenie, spotkanie w ośrodku z kadrą i społecznością przed wyjazdem na pierwszą przepustkę, na samodzielną przepustkę i przy akceptacji indywidualnego programu terapii na etapie monarowca. Jest to program minimum dla rodziców, na który już przy przyjęciu dziecka na leczenie rodzice winni wyrazić zgodę i być przygotowanym na związane z tym konsekwencje. Ponadto rodzice zobowiązani są do przyjazdu do ośrodka w razie zaistnienia okoliczności związanych z terapią ich dziecka oraz w razie organizacji grupowych spotkań. Oczywiście dążymy do większego zaangażowania rodziców w terapię, jednak uzależniamy to od indywidualnej sytuacji. Kluczowym zagadnieniem w tym względzie jest współpraca z terapeutą prowadzącym.

Od 2012 roku realizujemy rozszerzenie udziału rodziców w terapii poprzez włączenie ich w proces decydowania o czasie trwania terapii ich dziecka, umożliwiając na ich wniosek i przy akceptacji kadry terapeutycznej rozpatrzenie przez społeczność możliwości opuszczenia ośrodka po trzecim miesiącu leczenia. Propozycja ta skierowana jest zwłaszcza do osób bardzo młodych ( do 16 roku życia ), co do których istnieje przekonanie, że zamierzone efekty terapii mogą osiągnąć w ramach pomocy ambulatoryjnej. Chcielibyśmy w ten sposób ograniczyć ucieczki młodych ludzi z ośrodka w związku z obciążeniem jakie stwarza poczucie oddalenia od domu i zbyt odległy termin powrotu. Zjawisko takie powoduje powielanie prób leczenia w różnych placówkach, kolejny raz od początku, bez poczucia pozytywnych zmian i oddalającego się ciągle terminu zakończenia terapii.

ad 6) Usytuowanie ośrodka w granicach wielkiego miasta stwarza ogromne możliwości zdobywania wykształcenia czy też umiejętności zawodowych. W zasadzie każda szkoła w ramach prowadzonej działalności i obowiązujących przepisów służy pomocą w realizacji tego celu. Ograniczenia powstają tutaj w zasadzie jedynie ze względów terapeutycznych ( zbyt krótki okres leczenia) lub formalnych ( brak miejsc, terminy). Ponadto cały szereg instytucji oferuje swoje usługi zdobywania, czy też podnoszenia kwalifikacji w ramach kursów zawodowych. Tutaj realnym ograniczeniem jest często brak odpowiednich funduszy. Doświadczenia poprzednich lat wykazują, że podjęcie nauki wiąże się z dużym zagrożeniem wynikającym z faktu obciążenia szkół zjawiskiem narkomanii. Najkorzystniej jest zacząć uczyć się po kilkumiesięcznym okresie terapii i uczęszczać do jednej szkoły w kilka osób. Nie zawsze warunki takie są do spełnienia. Musimy czasem podejmować ryzyko wysłania do szkoły osoby nie spełniającej w pełni przyjęte kryteria. Dzieje się tak wówczas, gdy przewidywane korzyści płynące z kontynuowania nauki znacznie przewyższają nasze obawy. Przypadki takie rozpatrywane są indywidualnie. Największym problemem są sytuacje, gdy osoba kończąca leczenie nie ma możliwości pozostania we Wrocławiu przy braku możliwości przeniesienia do szkoły w miejscu zamieszkania. Rozwiązaniem najkorzystniejszym jawi się pomoc w postaci miejsc hostelowych prowadzonych przez ośrodek.

Leczenie może podjąć osoba w wieku do 21 lat zgodnie z procedurą wymaganą przez NFZ. Liczba osób leczących się nie powinna przekraczać 30.

Czas trwania programu nie powinien być krótszy niż 6 i dłuższy niż 12 miesięcy. Zależny on jest od oceny stopnia zrealizowania przyjętych celów oraz sytuacji zewnętrznej (rodzinnej, materialnej, zdrowotnej) osoby leczącej się. Podzielony jest on na cztery etapy. Przechodzenie z jednego etapu do drugiego wiąże się nie tylko z upływem czasu, lecz także z wykonaniem wyznaczonych zadań. Przypisanie zadań poszczególnym etapom leczenia odpowiada warunkom ich wykonania. Również metody ich realizacji zależne są od poszczególnych etapów.

Po sześciu miesiącach terapii i omówieniu przez społeczność osoba lecząca się może wnioskować o dalszą terapię w ramach etapu monarowca. Możliwość kontynuowania terapii na etapie monarowca zależna jest od decyzji kadry terapeutycznej w porozumieniu z rodzicami i przy ich aktywnym udziale .

W wyjątkowych indywidualnych przypadkach możliwe jest wcześniejsze wyjście z programu terapeutycznego, jeśli jest to uzasadnione przebiegiem terapii i wnioskiem kadry terapeutycznej, że bardziej właściwą formą pomocy jawi się inna metoda leczenia. Osoby bardzo młode mogą, w uzgodnieniu z rodzicami i właściwą poradnią terapeutyczną zakończyć terapię w ośrodku po trzech miesiącach, z perspektywą kontynuowania przyjętych założeń terapeutycznych w warunkach ambulatoryjnych.

Osoba nowoprzyjęta zaczyna funkcjonować jako nowicjusz. Etap ten charakteryzuje się stałą kontrolą grupy i pomijając obowiązki szkolne wykonywaniem czynności wymagających współuczestnictwa innych członków grupy. Etap ten w konsekwencji przyjęcia, jako podstawy leczenia zasady dobrowolności, stawia przed kadrą i społecznością wymóg większej aktywności i podejmowania działań wdrażających w życie ośrodka. Zadania: a) diagnoza uzależnień i współuzależnień. b) krytyczna ocena postawy narkomańskiej. c) ,,zdzieranie masek”. d) przekazanie informacji o mechanizmach uzależnienia. e) sposoby odreagowania napięć emocjonalnych. f) wdrażanie poczucia odpowiedzialności za własne czyny. g) ukazanie systemu wartości opartego na uczciwości i szczerości. h) zdobywanie podstawowych umiejętności interpersonalnych. Metody: - terapia zajęciowa – psychoterapia grupowa i indywidualna – trening interpersonalny – organizowanie gier i zabaw – edukacja w zakresie zdrowego życia ( zajęcia sportowe, prawidłowe żywienie ) – wywiad lekarski, badania, diagnostyka.

- praca

Domownikiem można zostać od momentu zakończenia drugiego miesiąca pobytu. Etap ten jest najbardziej nasycony wszelkiego rodzaju działaniami terapeutycznymi. Mieści się w nim uczestniczenie w SOM-ie, zarządzie, praca na rzecz społeczności. Ponadto obowiązkowo kształcenie się w różnych dostępnych formach (szkoły, kursy, korepetycje). W okresie tym rozpoczyna się planowy kontakt z rodziną i próby rozwiązania dotychczasowych problemów związanych z okresem ,,brania”. W nim winna wykrystalizować się świadoma decyzja o leczeniu. Obowiązkiem domowników jest aktywne uczestniczenie we wszystkich inicjatywach ośrodka, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych (organizowanie imprez, prelekcje w szkołach itp.). Kolejnymi krokami w procesie usamodzielniania się są: wyjścia pod opieką, przepustka pod opieką, wyjścia samodzielne, samodzielna przepustka. Ze względu na ogromne zagrożenie szerokim dostępem do narkotyków na terenie miasta szczególnie uzyskanie wyjść samodzielnych stanowi próg świadomego kontynuowania leczenia. Moment ten wymaga ogromnej uwagi i wyczucia. Istotnym jest również rozeznanie sytuacji zdrowotnej i podjecie odpowiednich kroków.

Zadania: a) wdrażanie nowych obyczajów związanych z utrzymywaniem abstynencji. b) kształtowanie pozytywnego obrazu samego siebie. c) szukanie i rozwijanie zainteresowań. d) pokazanie nowych, atrakcyjnych form spędzania wolnego czasu. e) zdobywanie wykształcenia i przyjmowanie postaw prospołecznych. f) poznanie stanu zdrowia. g) nabywanie umiejętności konstruktywnego rozwiązywania problemów z elementami treningu asertywności. h) budowanie udanych kontaktów interpersonalnych. i) edukacja seksualna.
Metody: - psychoterapia indywidualna i grupowa – grupowe spotkania dyskusyjne – psychoterapia rodzin – elementy psychodramy i terapii ruchem – wzmacnianie prawidłowych postaw zdrowego życia – trening interpersonalny – trening asertywny – terapia zajęciowa – organizowanie gier i zabaw dydaktycznych i terapeutycznych – uczestniczenie w zajęciach sportowych i kulturalnych – pełnienie ról społecznych narzuconych przez grupę

- praca
Monarowiec realizuje ostatni etap leczenia. Można nim zostać po zakończeniu szóstego miesiąca pobytu. Podstawowym założeniem jest traktowanie terapii, na tym etapie, jako indywidualnego programu terapeutycznego realizowanego w warunkach społeczności terapeutycznej. Po zakończeniu szóstego miesiąca terapii społeczność dokonuje omówienia dotychczasowej terapii osoby leczącej się poprzez udzielenie odpowiedzi na jego dwa pytania: „czy mogę zostać monarowcem i czy jestem gotowy na zakończenie terapii w ośrodku ?”. Pozytywna odpowiedź na pierwsze z nich jest istotną informacją mającą wpływ na akceptację wniosku o kontynuację leczenia w ramach indywidualnego programu leczenia na etapie monarowca. W tworzeniu i omówieniu tego programu uczestniczą obowiązkowo rodzice i jest on kontynuacją dotychczasowych oddziaływań terapeutycznych.

Etap ten charakteryzuje się daleko idącą samodzielnością i w zależności od przebiegu terapii z udziałem rodziny jest początkiem powrotu do domu lub szukania rozwiązania problemu opuszczenia ośrodka. Każdy monarowiec prowadzony jest indywidualnie przez wybranego terapeutę i on w głównej mierze decyduje o przebiegu terapii. Nie uczestniczą już we wszystkich społecznościach lecz zobowiązani są do brania udziału w terapii grupowej nastawionej na rozwiązywanie ich problemów. Obowiązkowo uczą się lub pracują. Są bardzo ważnym elementem kontroli nad bezpieczeństwem pod kątem zachowania abstynencji. W przypadkach uzasadnionych ich udział w życiu ośrodka staje się bardziej znaczący. Przejmują wówczas funkcje zarządu. Zadania: a) pogłębianie samoświadomości. b) kontynuacja i utrwalanie dotychczasowych procesów terapeutycznych w zakresie realizowanym w poprzednich etapach. c) budowanie i rozwijanie kontaktów ze środowiskami rówieśniczymi poza ośrodkiem. d) nabywanie umiejętności zrównoważonego dawania i brania w relacjach interpersonalnych a szczególnie w bliskich związkach emocjonalnych. e) uświadomienie sobie specyficznych problemów wynikających z uzależnienia. f) kształtowanie umiejętności racjonalnego podejmowania decyzji w sytuacji presji grupowej. g) wzmacnianie pozytywnego obrazu samego siebie. h) kształtowanie sytuacji rodzinnej, materialnej, osobistej sprzyjającej opuszczeniu ośrodka. i) kształtowanie bezpiecznych postaw seksualnych. j) powrót do domu w warunkach akceptacji i zrozumienia problemów związanych z uzależnieniem. Metody: - psychoterapia indywidualna i grupowa – psychoterapia rodzin – rozmowa – elementy terapii zachowania i modelowania prawidłowych postaw – uczestniczenie w programach profilaktyki uzależnień w szkołach – aktywne uczestniczenie w imprezach kulturalnych, sportowych na terenie miasta


  • praca

Osoby, które przejdą pełen proces terapeutyczny założony w programie, winny nabyć nowe umiejętności psychospołeczne umożliwiające im utrzymanie abstynencji i dające podstawy do satysfakcjonującego pełnienia ról społecznych. Uzyskana wiedza ma stanowić podstawę do racjonalnego podejścia do problemów wynikających z uzależnienia. Obraz siebie, swoich problemów, relacji z innymi osobami, w zetknięciu z oceną osób z zewnątrz nie ulegnie deformacji jeżeli będzie miał odpowiednie oparcie w odbytym, wielomiesięcznym treningu. Strach przed powrotem w uzależnienie, w wyniku wsparcia własnego doświadczenia przeżyciami wielu osób, nie będzie miał tak obezwładniającego wymiaru. Program oferuje uzyskanie umiejętności niezbędnych do życia w dzisiejszym społeczeństwie, współpracy z innymi, rozpoznawania i kontroli swoich emocji. Ludziom młodym daje możliwość podjęcia lub kontynuowania nauki, czy też zdobycia konkretnych umiejętności zawodowych. Rozwinięte lub rozbudzone zainteresowania mają szansę wypełnić pustkę powstałą po odrzuceniu narkotyków. W końcu, zgodnie z ideą przewodnią, odbudowanie więzi rodzinnych ma zapewnić bezpieczny powrót do domu. Program ten powstał w wyniku doświadczeń zgromadzonych przez Ośrodek Leczenia Uzależnień MONAR we Wrocławiu w okresie 30 lat jego funkcjonowania. Od klasycznej już dzisiaj terapii uzależnień sformułowanej w pierwszych latach istnienia MONAR-u, poprzez terapię osób uzależnionych wraz z rodzinami, wykształciła się formuła niesienia pomocy osobom młodym, najbardziej dzisiaj narażonym na żywiołowy rozwój zjawiska narkomanii. Taki kierunek ewolucji ośrodka wyniknął z rosnącej potrzeby zapewnienia możliwości leczenia dzieci i młodzieży oraz korzystnym warunkom predysponującym go do realizacji przyjętych w programie założeń.



Jarosław Kosiński

Programy równoległe realizujące założenia programu merytorycznego.



  • Program psychoedukacyjny – współuzależnienie rodziny

  • Program psychoedukacyjny - seksualność człowieka

  • Program psychoedukacyjny – profilaktyka HIV/AIDS

  • Program psychoedukacyjny – zdrowe odżywianie

  • Program psychoedukacyjny – palenie tytoniu


Zespół Realizatorów programu.


  1. Kosiński Jarosław – lider, specjalista terapii uzależnień, mgr administracji

  2. Agata Hoffman – specjalista terapii uzależnień, psycholog,

  3. Bożena Kaczmarzyk – specjalista terapii uzależnień, mgr pedagogiki resocjalizacyjnej, logopeda

  4. Robert Pawlak – mgr pedagogiki, resocjalizacja, pedagog szkolny, specjalista terapii uzależnień ( w trakcie certyfikacji )

  5. Gadowska Wioletta – mgr pedagogiki, resocjalizacja, oligofrenopedagog, specjalista terapii uzależnień

  6. Andrzej Szylin – terapeuta zajęciowy, instruktor terapii uzależnień, pedagog

  7. Boduszek Krzysztof – plastyk, arteterapeuta, instruktor terapii uzależnień

  8. Dworakowski Artur – filozofii, instruktor terapii uzależnień ( w trakcie certyfikacji )

  9. Pazdro Piotr – lekarz psychiatra

  10. Czarnecki Marcin – lekarz (choroby zakaźne)







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna