Program ochrony środowiska wraz z planem gospodarki odpadami dla gminy dukla



Pobieranie 1.1 Mb.
Strona8/15
Data07.05.2016
Rozmiar1.1 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   15

Surowce bitumiczne (ropa naftowa i gaz ziemny)


Karpacka ropa naftowa należy do typu metanowego. Jej gęstość waha się od 0,750 do 0,943 g/cm3 i zalicza się do rop bezsiarkowych. Zawartość parafiny waha się od 3,5-7%.
W wyniku wieloletniej eksploatacji nastąpiło znaczne wyczerpanie się zasobów tego regionu

Złoża gazu ziemnego występują w utworach kredowych i trzeciorzędowych, zarówno w złożach samodzielnych jak i towarzysząc złożom ropy naftowej, lub kondensatów. Wydobycie gazu ze złóż karpackich przebiega w warunkach gazowo-naporowych. Gaz jest wysokometanowy (powyżej 80%) i niskoazotowy (zawartość kilka procent).

Według danych Państwowego Instytutu Geologicznego (stan na 31.12.2003) na obszarze gminy znajdują się udokumentowane i eksploatowane złoża ropy naftowej i gazu. Koncesję Nr 57/92 na eksploatację i zagospodarowanie złóż na pow. 2,506 km2,
do 10.12.2017 r., uzyskał PGNiG S.A. Oddział, Zakład Robot Górniczych w Sanoku. Obszar górniczy obejmuje powierzchnię 71 ha. Wydobycie ropy naftowej odbywa się na poziomie 3,31 tys. ton. Użytki kopalne są rekultywowane na cele rolnicze.
2.3. Gleby

2.3.1. Rodzaje gleb
Na obszarze gminy Dukla, położonym na pograniczu dwóch jednostek fizjograficznych, występuje duża różnorodność gleb; różniących się pochodzeniem, składem mechanicznym
i chemicznym oraz naturalna urodzajnością. W górzystej części występują gleby:


  • wietrzeniowe o średniej miąższości i znacznej zawartości szkieletu w typach: gleb brunatnych i pseudobielicowych, słabokwaśnych, kwaśnych i wyługowanych, mających skład mechaniczny glin, pyłów zwykłych i ilastych, zalegające na stokach wzgórz;

  • aluwialne na obszarze starych i współczesnych tarasów rzecznych w typie mad górskich i mad brunatnych i wyługowanych - deluwialnych i czarnych ziem deluwialnych, posiadających zróżnicowany skład mechaniczny: pyłów ilastych, piasków i żwirów

  • osady deluwialne w dolnych rejonach stoków.

N
a północno - zachodnich krańcach gminy spotyka się płaty utworów lessopodobnych, pochodzenia eolicznego o wysokiej przydatności rolniczej. Zarówno na obszarze użytków rolnych jak i lasów gleby są głębokie, na małych pochyłościach zasobne


w przyswajalne składniki pokarmowe a więc przydatne do uprawy cennych gatunków roślin. Na podstawie rolniczej klasyfikacji gleb użytków rolnych w największym uogólnieniu na poszczególne klasy bonitacyjne przypada: 0,3% klasy II, 3,6% klasy III, 44,4% klasy IV, 36,0% klasy V, 15,7% klasy VI.
W południowej części gminy skład granulometryczny gleb jest charakterystyczny dla glin, w środkowej części zalegają gleby ilaste.

Procesy glebotwórcze zachodzące pod wpływem naturalnej roślinności doprowadziły do wytworzenia na tych terenach gleb brunatnych (obecnie w użytkowaniu rolniczym) przetworzonych i zdegradowanych.

Najlepsze gleby pokrywają dolinę i starorzecze Jasiołki w części wsi Zboiska, Równe, Wietrzno. W kilku fragmentach występują gleby organiczne torfowo-mułowe, zajmując prawie 13 ha, posiadające pewne walory ekologiczne. Również takie znaczenie należy przypisać klasyfikowanym nieużytkom; z naturalna roślinnością, które przeważnie otaczają oczka wodne

Rozpatrując cechy agrochemiczne gleb należy stwierdzić szeroki zakres ich rolniczej przydatności z uwagi na korzystne warunki wodno-powietrzne i naturalną zasobność


w przyswajalne składniki pokarmowe.




    1. Różnorodność biologiczna

2.4.1. Ogólna charakterystyka flory i fauny
Beskid Niski i teren pogórzy nie ma własnych gatunków roślin endemicznych. Flora Beskidu Niskiego ma charakter przejściowy pomiędzy zachodniokarpacką florą Beskidu Zachodniego i wschodniokarpacką Beskidu Wschodniego - przez to jest najciekawszą
z krajobrazowego punktu widzenia. Systematyka zbiorowisk leśnych sporządzona dla potrzeb leśnictwa umiejscawia w/w obszary w Krainie Karpackiej zróżnicowanej pod względem orograficznym i fizjograficznych właściwości. Zróżnicowanie to przyczyniło się do wykształcenia pięter roślinnych:

  1. pogórza do 500 m.n.p.m. - w wyniku działalności ludzkiej granica tego piętra wzdłuż dolin znacznie się podniosła.

  2. regla dolnego - do 1150 m. n.p.m. - górna granica buczyny i zarazem górna granica lasu.

Leśnicy wyróżniają zbiorowiska leśne: las górski – dominujący, las łęgowy górski i las wyżynny. Natomiast systematyka fitotosocjologiczna jest znacznie bogatsza.

Teren gminy a zwłaszcza część na obszarze Magurskiego Parku Narodowego


i Jaśliskiego Parku Krajobrazowego jest ostoją wielu rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt, objętych ochroną gatunkową - zwłaszcza ptaków. Według podziału na krainy zoogeograficzne (Jaczewski 1973 r. w Narodwym Atlasie Polski) teren gminy znajduje się na pograniczu Krainy Bieszczadów i Beskidu Wschodniego. Skład gatunkowy i zasięgi pionowe występowania fauny odpowiadają w pewnym stopniu piętrom roślinności. Znaczący wpływ na kształtowanie składu fauny ma działalność gospodarcza człowieka. Do najważniejszych osobliwości faunistycznych należy występowanie licznych przedstawicieli rzadkich gatunków puszczańskich.
2.4.1.1. Ważniejsze zbiorowiska leśne według systematyki fitosocjologicznej

Dominującym leśnym zespołem roślinnym Beskidu Niskiego jest buczyna karpacka (Dentario- glandulosae – Fagetum) występująca w 4 formach. Występują tu oprócz tego:

1) w piętrze regla dolnego płaty kwaśnej buczyny górskiej (Luzulo nomorosae –Fagetum),

2) niewielkie powierzchnie zespołu olszynki górskiej (Alnetum incanae) wzdłuż rzek


i większych potoków (od 400 - 800 m. n.p.m.),

  1. zbiorowiskiem należącym do rzadkości w Karpatach jest zespół bagiennej olszyny górskiej (Caltho – Alnetum).

Zbiorowiskiem piętra pogórza jest grąd (Tilio – Carpinetum) wystepujacy w 4 formach. Ponadto na obszarze gminy występują:

  1. podgórski łęg jesionowy (Carici remotae – Fraxinetum),

  2. lasy samosiewnych olszyn nazboczowych,

  3. zbiorowiska przedplonowe na gruntach porolnych na pierwotnym siedlisku grądu lub buczyny karpackiej.

2.4.1.2. Siedliskowe typy lasów i skład drzewostanów

Według regionalizacji przyrodniczo-leśnej położone są w VIII krainie Karpackiej,


2 Dzielnicy Pogorza Środkowobeskidzkiego, 7 dzielnicy Beskidu Niskiego, mezoregionie Dukielskim.

Lasy pokrywają najwyższe partie terenu gminy z dużymi spadkami terenu, stanowiąc najlepsze zabezpieczenie powierzchni ziemi przed skutkami erozji wodnej. Gleby leśne cechuje duża różnorodność, z przewagą głębokich i żyznych gleb brunatnych, przydatnych do uprawy cennych gatunków drzew iglastych i liściastych. W lasach najwyżej położonych występują też szkieletowe gleby górskie. Kompleksy leśne, zachowujące charakter lasów naturalnych posiadają typowe cechy lasów Krainy Karpackiej z powszechnie występującym siedliskiem lasu górskiego LG ( ponad 95%). Kilka kompleksów leśnych na północy gminy wytworzyło siedlisko lasu wyżynnego Lwyż.(około 5%), niewielkie powierzchnie (1%) pojawiające się w zasięgu współczesnych terasów akumulacji wodnej to siedliska lasu łęgowego górskiego LłG (olsy jesionowe, olchowe lasy łęgowe i grądowe) stanowią skuteczne zabezpieczenie przeciwerozyjne.

Typy siedliskowe lasów gminnych przedstawiają się następująco: Las Górski (LG)- 557,92 ha, Las Łęgowy(LłG)-16,23 ha, Las wyżynny (L wyż.) – 127,86 ha.

Stopień zgodności typu siedliska ze składem gatunkowym drzewostanów jest zróżnicowany w zależności od Nadleśnictwa w jakim drzewostany występują. Biorąc pod uwagę typ siedliska i skład gatunkowy drzewostanu w lesie górskim drzewostanów zgodnych


z siedliskiem przeważają drzewostany niezgodne z siedliskiem. Do kategorii drzewostanów niezgodnych z siedliskiem zaliczone zostały w przeważającej mierze drzewostany sosnowe
i olszy szarej. Na terenie lasów gminy gatunkami dominującymi są:

buk - wzmaga wodo- i glebochronne działanie lasu, zwiększa stabilność drzewostanów iglastych najbardziej wrażliwych na szkody od wiatru i śniegu, drzewostany tworzone przez ten gatunek są dobrej jakości hodowlanej i technicznej, w starszym wieku buk atakowany jest przez hubę pospolitą, a niekiedy przez śluzotok buka;

jodła – wzmaga wodo- i glebochronne działanie lasu, posiada dużą zdolność produkcyjną,
w ostatnich latach obserwuje się polepszenie zdrowotności drzewostanów jodlowych;

sosna – występuje najczęściej na gruntach porolnych, przeciętny wiek 51 lat, występuje na wszystkich typach siedliskowych lasu, sosny w warunkach górskich nie wykorzystują potencjału siedliska i nie zapewnia pozysku wartościowego surowca, gatunek uznaje się za przedplonowy;

olsza szara – występuje na gruntach porolnych oraz w zasięgu współczesnych terasów akumulacji wodnej; zakładane w jej drzewostanach uprawy podokopowe z gatunków docelowych wymagają specjalnej pielęgnacji ze względu na wytwarzane przez te drzewa odrosty, drzewostany olchowe na gruntach porolnych wymagają przebudowy;

modrzew i świerk – świerk jeżeli nie choruje i nie ulega szkodom atmosferycznym produkuje najwięcej wartościowego drewna, w słabszym stopniu chroni glebę i pogarsza warunki fizyczne, biologiczne, i chemiczne właściwości (zakwaszenie gleb), osłabia retencję wód, modrzew pełni rolę gatunku przedplonowego,

jesion – występuje na wszystkich siedliskach, jego uprawy w znacznym stopniu narażone są na szkody od zwierzyny.

grab, klon, jawor, brzoza, osika, wierzba – gatunki domieszkowe.

W drzewostanach lasu górskiego jodła i buk zajmują powierzchnię ponad 65%.


W enklawach lasów prywatnych dominują drzewostany bukowe z domieszkami wielu gatunków.

Dla wykorzystania potencjału miejscowych siedlisk leśnych oraz wzbogacenia walorów krajobrazowych w planach urządzenia lasów zaleca się docelową strukturę gatunkową: 50% jodła, 30% buk, 20% pozostałe. Uzyskanie takich proporcji wymaga wieloletnich i kosztownych zabiegów uprawowo-ochronnych. Dla zachowania wartości przyrodniczych niezmiernie ważne jest zachowanie wieku rębności ustalonych w planie ochrony Jaśliskiego Parku Krajobrazowego.

Pod względem przyrodniczym za najbardziej cenne uważa się:


  1. drzewostany bukowo-jodłowe o charakterze puszczańskim,

  2. pochodzące z odnowienia naturalnego obsiewu laski olszy szarej i jesiona (w obrębie lasu łęgowego górskiego),

  3. niektóre drzewostany w VIII klasie wieku.

2.4.1.3. Ważniejsze zbiorowiska nieleśne.

Zbiorowiska nieleśne na terenie gminy nie zostały dokładnie opisane (z wyjątkiem zbiorowisk wchodzących w obszary rezerwatów przyrody). Rzadkie zbiorowiska nieleśne są ważnym elementem budującym walory krajobrazowe gminy. Jednym z trwalszych zbiorowisk nieleśnych są łąki. Zespoły łąkowe znajdują się w różnym stadium sukcesji. Poprzez swoją malowniczość urozmaicają monotonię krajobrazu, są miejscem występowania dużej różnorodności gatunków flory i fauny. Utrzymanie cennych zbiorowisk nieleśnych zależy od regularnego stosowania zabiegów koszenia lub wypasania, ochrony przed nadmiernym zalesieniem oraz innych zabiegów wskazanych w planach ochrony rezerwatów. Dominującymi zbiorowiskami są:

1) zespół świeżej łąki rajgrasowej (Arrhenatheerum medioeuropeun) Zespół łąk kośnych,

2) pastwiskowy zespół życiowo - grzebieńcowy (Lolio - cynosuretum/),

3) zespół ubogich pastwisk (Leontodono – nardetum) - zespół antropogeniczny rozwinął się na skutek wycięcia lasów, intensywnego wypasu na suchych zboczach


i większych polanach,

  1. ubogie łąki z murawą bliźniaczkową (psiary) z rzędu Naredetalia,

  2. wilgotne łąki ostrożeniowe(Cirsetum rivularis),

  3. wilgotne, kamienne terasy, okresowo zalewane porasta zespół łopuszyny,

7) zbiorowiska kserotermiczne,

8) zbiorowiska roślin synantropijnych.


2.4.1.4. Charakterystyczne gatunki flory i fauny

Tereny gminy charakteryzują się bogactwem gatunków flory (około 900 gatunków flory naczyniowej, w tym około 600 gatunków leśnych).

Pod względem florystycznym obszar gminy jest obszarem przejściowym między Karpatami Wschodnimi a Zachodnimi. Charakterystyczne dla tego obszaru jest zanikanie gatunków wschodniokarpackich (6 gatunków) i wzrost liczby gatunków zachodniokarpackich
np. tojad dzióbaty (Aconitum variegatum), żarnowiec miotlasty (Sarothamnus scoparius), krzyżownica (Polygala), przytulia okrągłolistna (Galium rotundifolium) i starzec kędzierzawy (Senecio rivularis). Wiele roślin na obszarze Beskidu Niskiego ma zachodnią granicę zasięgu występowania np. tojad wiechowaty (Aconitum paniculatum). Występują na analizowanym obszarze również gatunki kserotermiczne (pontyjskie) takie jak: róża francuska (Rosa gallica), nawrot lekarski (Lithospermum officinale), kocimiętka naga (Nepeta nuda), kłokoczka południowa, cebulica dwulistna (Scilla bifolia).

Rośliny górskie reprezentowane są tu przez 82 gatunki reglowe i 7 gatunków subalpejskich np. omieg górski (Doronicum austriacum), ciemiężyca zielona (Veratum lobelianum), i modrzyk górski (Cicerbita alpina). Osobliwością dendrologiczną są krzewiaste formy cisa występujące w rezerwacie „Wadernik” oraz jedyne rodzime stanowisko modrzewia polskiego w Beskidzie Niskim w okolicach Barwinka. Wymienić także trzeba występujące tu storczyki: storczyk kukawka (Orchis militaris), storczyk blady (Orchis pallens) i kruszczyk błotny (Epipactis palustris), rośliny wpisane do Polskiej Czerwonej Księgi Roślin. Około 47 gatunków roślin objęto ochroną prawną ścisłą a 11 gatunków ochroną prawną częściową. W lasach w wysokim stopniu naturalnych przeważa zróżnicowane zbiorowisko buczyny karpackiej z całym bogactwem licznych gatunków domieszkowych.

W niżej położonych grądach zwraca uwagę obecność lipy szerokolistnej,


a zawilgocenie terenu zaznacza występujący czosnek niedźwiedzi i parzydło leśne oraz suche podzespoły z kosmatką i turzycą. Nad rzekami i potokami często rośnie łęgowa olszynka karpacka z rzadką paprocią, pióropusznikiem strusim. W okolicy góry Piotruś i w rezerwacie „Przełom Jasiołki” występuje unikalne w skali Karpat zbiorowisko jaworzyny górskiej
z języcznikiem (Matteucia stuthiopteris)

Typowo górska fauna charakteryzuje się dużą liczbą gatunków puszczańskich. Żyje tu 276 gatunków kręgowców (ssaków - 64 gat., ptaków - 152 gat., ryb - 41 gatunków i gadów -


7 gat.), z czego 191 gatunków podlega ochronie ścisłej, a 7 ochronie częściowej. Również
w świecie fauny widoczne są znamiona pogranicza; obok typowo górskich, jak np. ryjówka górska (Sorex alpinu)s, pliszka górska (Motacilla cinerea), traszki – górska (Triturus alpestris)
i karpacka (Triturus montadoni), orzechówka (Nucifraga caryocatactes), żyją zwierzęta nizinne, np. remiz (Remiz pendulinus), kumak nizinny (Bombina bombina). i traszka grzebieniasta (Triturus cristatus).

W lasach występują wilki (Canis lupus), lisy (Vulpes vulpes), rysie (Lynx lynx)


i prawdopodobnie żbiki (Felis silvestris) oraz borsuki (Meles meles). Pojawiają się również niedźwiedź (Ursus arctos) i łoś (Alces alces). Na terenie gminy bytuje 120 gatunków ptaków (lęgowych). Z drapieżnych (rzadkich) ptaków występują: orły przednie (Aqulia chrysaetos), orliki krzykliwe (Aquila pomarina), krogulce (Accipiter nisus), jastrzębie (Accipiter gentilis), myszołowy włochate (Buteo lagopus), kobuzy (Falco subbuteo), pustułki (Falco tinnunculus) kobczyki (Falco vespertinus). Żyje tu 7 gat. sów, 10 gat. dzięciołów - z białogrzbietym (Dendrocopos leucotos) i trójpalczastym (Picoides triadactylus) -zanotowanym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt, 11 gat. drozdów (Turdus), nieliczne bociany czarne (Ciconia nigra) i jarząbki (Bonasa bonafi) - jedyny gat. kuraków oraz drobne ptaki śpiewające w licznych populacjach (wszystkie gatunki są powszechne w Karpatach).

Równie bogato reprezentowane są tu owady. Wyjątkowa różnorodność zbiorowisk roślinnych idzie w parze z bogactwem występujących tu gatunków zapylających, głównie błonkówek i motyli. Najciekawsze z nich to mieniak tęczowiec (Apatura iris), niepylak mnemozyna (Parnassius mnemosyne), rusałki – żałobnik (Nymphalis antiopa) i wierzbowiec (Nymphalis polychloros), paź królowej (Papilion machon), i paź żeglarz (Papilio podalirius). oraz zalatująca z południa zmierzchnica trupia główka (Acherontia atropos. Wśród biegaczowatych rozpoznano 100 gatunków ryjkowców, w tym wiele rzadkich wschodniokarpackich.
2.4.1.4. Zwiększanie i racjonalne kształtowanie istniejących kompleksów leśnych

Zwiększanie i racjonalne kształtowanie istniejących kompleksów leśnych jest szczególnie ważne na terenach parku narodowego i jego otuliny, a także na obszarze parku krajobrazowego. Przy zalesianiu ważne będzie tworzenie powiązań ekologicznych, zalesianie wododziałów i obszarów zagrożonych erozją. Zachowanie i wzmacnianie walorów gminy ma znaczący wpływ na utrzymanie równowagi środowiska w południowej części województwa.

Istotne znaczenie będzie mieć regulacja granicy rolnej, uwzględniająca rzeźbę terenu,
a także potrzebę zachowania łąk i pastwisk jako tradycyjnego i ekologicznie uzasadnionego elementu krajobrazu.

Na zagospodarowanych rolniczo terenach górskich zadrzewienia powinny wspomagać las, przede wszystkim w zapobieganiu spływowi powierzchniowemu i erozji wodnej gleb, a na intensywnie użytkowanych rolniczo przedgórzach zastępować go w pełnieniu zarówno tych funkcji jak i ograniczaniu erozji wietrznej. Zgodnie ze zaktualizowanym „Krajowym programem zalesień” z programu zalesień należy bezwzględnie wykluczyć następujące kategorie użytkowania ziemi:



  1. grunty rolne i śródpolne nieużytki zaliczane do siedlisk priorytetowych w programie rolno-środowiskowym (np. bagna, mszary, torfowiska, oczka wodne, solniska, trzcinowiska i inne siedliska okresowo podmokłe, murawy kserotermiczne, remizy, wrzosowiska, wydmy, gołoborza i wychodnie skalne), nie chronione lub objęte ochroną prawną jako np. użytki ekologiczne,

  2. miejsca cenne z historycznego bądź archeologicznego punktu widzenia.

Na terenie obszarów chronionych (parki narodowe, parki krajobrazowe, otuliny parków narodowych, obszary chronionego krajobrazu) oraz projektowanej sieci obszarów NATURA 2000 decyzje o zalesieniu muszą być zgodne z planami ochrony tych obszarów lub w przypadku braku takich planów zaopiniowane przez właściwe służby ochrony przyrody zgodnie
z kompetencjami (dyrektor parku narodowego lub krajobrazowego, wojewódzki konserwator przyrody).

Kontrolowanych decyzji wymagać będą projekty zalesiania:



  1. siedlisk zlokalizowanych w dolinach rzek i na terenie zabagnionych obniżeń,

  2. rolniczych polan (enklawy) puszczańskich o walorach przyrodniczych i kulturowych,

  3. obszarów o wybitnych walorach widokowych (obszary takie należy zaznaczyć
    w planach zagospodarowania przestrzennego gmin).

Tego typu grunty orne i półnaturalne ekosystemy mają priorytetowe znaczenie dla działań rolno-środowiskowych (promowanie zamiany gruntów ornych na użytki zielone), których celem będzie zachowanie półnaturalnych ekosystemów trawiastych, zachowanie bądź odbudowa małej retencji wodnej i ochrona różnorodności biologicznej terenów rolniczych.

Przy określaniu zasad kwalifikowania gruntów porolnych oraz kryteriów ich wyłączania z użytkowania rolniczego na terenach nizinnych problem ten dotyczy głównie uzgodnień pomiędzy właścicielem gruntu a administracją samorządu gminy, zwłaszcza


w odniesieniu do jakości gleby (V, VI, VIz).

Przy określaniu zasad kwalifikowania gruntów porolnych oraz kryteriów ich wyłączania z użytkowania rolniczego na terenach górskich podgórskich o zróżnicowanej rzeźbie terenu istotna będzie nie jakość gruntu, lecz jego lokalizacja (usytuowanie stokowe, wysokościowe)


3. ZASOBY KRAJOBRAZU KULTUROWEGO

3.1. Informacje ogólne
Obszar Gminy Dukla tak jak południowo-wschodnia część województwa podkarpackiego jest miejscem splatania się wielu kultur. Na obszarze gminy Dukla mieszały się dwie grupy etnograficzne (grupa Łemków i grupa Pogórzan) oraz narodowościowe (Polacy, Rusnacy, Żydzi, Cyganie, Niemcy). Przed II wojną światową 75% mieszkańców Dukli było żydowskiego pochodzenia. Dostępność obszaru gminy poprzez Przełęcz Dukielską sprawiała, że jej obszar stosunkowo wcześnie został zasiedlony (na prawie niemieckim). Masowa kolonizacja Beskidu Niskiego nastąpiła w XVI w. powstało wtedy wiele wsi na prawie wołoskim. W XVIII w. na terenie gminy Dukla miejscowości były w posiadaniu rodów szlacheckich, w tym Stadnickich (m.in Olchowiec), Mniszków oraz biskupów przemyskich (klucz jaślicki). Przełęcz Dukielska była jednym z głównych szlaków komunikacyjnych łączących Polskę z Węgrami i Bałkanami a w jej pobliżu powstało jedno z ważniejszych w handlu transgranicznym miast tj. Dukla. Patrz mapa nr 1.
3.2. Zasoby kultury materialnej

Gminę charakteryzuje się bogactwem historyczno - kulturowym jakie wytworzyło się na styku wielu narodowości. Świadczy o tym bogactwo kultury materialnej. Na obszarze gminy znajduje się prawie 520 zabytkowych obiektów architektonicznych (Załącznik tabelaryczny Nr 2 oraz „Wykaz obiektów zabytkowych w gminie Dukla”), z tego około 60 zabytków wpisanych do wojewódzkiego rejestru zabytków. (Załącznik tabelaryczny nr 1). Są to pojedyncze obiekty architektoniczne lub ich zespoły takie jak: zespoły cerkiewne, kościelne, synagoga, założenie parkowo-pałacowe w Dukli, kapliczki, domy mieszkalne, komora celna, obiekty techniki. Jednym z cenniejszych zabytków w skali kraju jest Kościół Parafialny w Dukli pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, uznany za klejnot sztuki rokokowej w Polsce i proponowany do wpisania na listę pomników historii. Dzieło to powstało w latach 60 i 70 XVIII wieku.

Obiektom tym, często towarzyszą pozostałości charakterystycznych dla tych miejsc założeń ogrodowych, parkowych itp. wymagających bieżącej pielęgnacji lub konserwacji. Jednymi z lepiej zachowanych złożeń parkowych (Załącznik tabelaryczny nr 3) w powiecie krośnieńskim są: park krajobrazowy w Dukli (pierwotne założenie w stylu geometrycznego ogrodu francuskiego ze skupiskami starodrzewu lipowego, dębowego, akacjowego) oraz w Cerowej z zachowanym starodrzewiem (duże skupiska klonu polnego, klonu jaworu, jesionu wyniosłego, topoli czarnej oraz pojedyncze egzemplarze dębu szypułkowego). Nie zachowało się założenie parkowe w Olchowcu (śladem dawnego zespołu dworskiego jest pozostały starodrzew - buk pospolity, dąb czerwony, dąb szypułkowy) w Wietrznie (zachował się starodrzew w okolicy zespołu kościelnego – lipa szerokolistna, tulipanowiec amerykański, robienia akacjowa).

Charakterystycznym elementem krajobrazu kulturowego gminy są cmentarze wyznań jakie współistniały kiedyś na tym terenie: rzymsko-katalickie, greko-katolickie, prawosławne, żydowskie, polsko-katolickie. Bolesnym wspomnieniem II wojny światowej są mogiły rozstrzelanych i cmentarz z okresu II wojny światowej (Załącznik tabelaryczny Nr 4).



Na terenie gminy znajduje się wiele stanowisk archeologicznych świadczących
o wczesnym zasiedlaniu terenu gminy (Załącznik tabelaryczny Nr 5).
3.2. Zasoby kultury niematerialnej
Przejawy współczesnej kultury wyrażają się w organizowaniu wielu stałych imprez.
Do najciekawszych należy coroczny, majowy Kermesz Łemkowski organizowany w maju
w miejscowości Olchowiec. Co roku, w czerwcu Towarzystwo na Rzecz rozwoju Muzeum Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej organizuje na terenie skansenu święto kultury i tradycji „Od Rusal do Jana”, wspierane finansowo przez Ministerstwo Kultury i Sztuki. Wielu mieszkańców gminy zajmuje się rzemiosłem i rękodziełem artystycznym. Najbardziej aktywni mieszkańcy gminy założyli Stowarzyszenie Inicjatyw Kulturalno-Ekologicznych "ANIMARE"
i otworzyli "GALERIĘ", funkcjonującą w ratuszu dukielskim od grudnia 1996 roku. Stałe imprezy kulturalne organizowane w 2004 r. obrazuje
Załącznik tabelaryczny nr 6 .
4. SYSTEM OBSZARÓW CHRONIONYCH

4.1. Obszary przyrody prawnie chronione istniejące i projektowane

4.1.1. Informacje ogólne
Walory przyrodniczo-krajobrazowe powiatu krośnieńskiego sprawiły, że znaczna część gminy jest objęta różnorodnymi formami ochrony. Sposoby ochrony przyrody reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (D.U. Nr 92. poz. 880). Na obszarze gminy istnieją i są projektowane wszystkie formy ochrony jakie wymienia ustawa:

1) istniejące:



  • park narodowy – pow.1138,6 ha ( 3,4 % pow. gminy) wraz z otuliną o pow. – 1852,3 ha wyodrębnioną z Obszaru Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego (5,6% pow. gminy),

  • 7 rezerwatów przyrody – pow. 547,85 ha (1,6% pow. gminy) ,

  • park krajobrazowy – pow. 14 229,00 ha ( 42,7% pow. gminy),

  • obszary chronionego krajobrazu – pow. 14 365,00 (43,1% pow. gminy),

  • 23 użytki ekologiczne – pow. 42.97 ha (0,13% pow. gminy),

  • 12 pomników przyrody,

2) projektowane

  • powiększenie parku narodowego – pow. ~ 76,00 (0,23% pow.gminy)

  • utworzenie i powiększenie istniejących rezerwatów przyrody – pow. 269,97 ha (0,81% pow. gminy) ,

  • 6 pomników przyrody ożywionej i nieożywionej (obiekty punktowe
    o pow.< 0,01 ha każdy - pow. 0,42 ha (0,13% pow.gminy,

  • 4 użytki ekologiczne (łąki, pastwiska, halizny, tereny leśne niezalesione) projektowane w oddziałach leśnych: - pow. 1,45 ha,

  • zespół przyrodniczo- krajobrazowy ( góra Piotruś ) – pow. 90,27 ha (0,27% pow. gminy)

  • 2 użytki ekologiczne – pow. 27,00 ha (0,08% pow. gminy)

  • obszary Natura 2000 (około 5% pow. gminy)

System obszarów chronionych na terenie powiatu obrazuje mapa nr 2.

Ponadto zgodnie z ustawą o lasach na pow. 13 318,0 ha utworzone zostały lasy wodochronne


i glebochronne łącznie ze stanowiskami, skupiskami roślin chronionych i ostojami zwierząt.
4.1.2. Parki narodowe
Park narodowy stanowi najwyższą formę ochrony przyrody w Polsce, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Chroni obszary wyróżniające się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi
i edukacyjnymi,

Na terenie gminy Dukla (wsie Wilsznia, Olchowiec) znajduje się tylko niewielka część Magurskiego Parku Narodowego (5,7% całego obszaru Parku). Otulina tego Parku również obejmująca 2 wsie gminy: Ropianka, Smereczne.

Park ustanowiony z dniem 1 stycznia 1995 r. obejmuje znaczną część obszaru źródliskowego rzeki Wisłoki, masyw Magury Wątkowej oraz fragmenty głównego grzbietu karpackiego przy granicy ze Słowacją porośniętego zwartymi kompleksami leśnymi. Magurski Park Narodowy ma leśny charakter. Zbiorowiska leśne i zaroślowe zajmują
93.79 % powierzchni Parku, zbiorowiska zielne – naturalne i synantropijne zajmują jedynie 6.21 % powierzchni. Magurski Park Narodowy leży w zasięgu dwóch pięter roślinnych: pogórza
i regla dolnego. Piętro pogórza, sięgające do 530 m n. p. m., zajmuje 43 % powierzchni Parku. Zachowały się tu fragmenty naturalnych zbiorowisk leśnych, dominują jednak drzewostany sztuczne z przewagą sosny. Na terenach nieleśnych występują stosunkowo licznie zbiorowiska łąk i pastwisk oraz torfowiska niskie. Piętro regla dolnego, rozciągające się od 530 m po szczyty (57 % powierzchni Parku), występuje w formie wyspowej, obejmując wyższe części wzniesień. Jedynie w masywie Magury Wątkowskiej tworzy ono większy kompleks. W reglu dolnym dominują lasy, głównie bukowe. Mniejszy udział mają jedliny oraz sztuczne drzewostany sosnowe i mieszane. W MPN stwierdzono występowanie 57 zbiorowisk w randze zespołów lub równorzędnych jednostek. Lasy i zarośla reprezentuje 16 naturalnych zbiorowisk i kilka typów drzewostanów przedplonowych o nieustalonej dokładnie randze fitosocjologicznej.

O wartości florystycznej Parku świadczy pokaźna liczba roślin rzadkich


i interesujących, w tym gatunki ustawowo chronione. Na obszarze parku stwierdzono
767 gatunków roślin naczyniowych. Flora MPN ma charakter przejściowy między Karpatami Wschodnimi a Zachodnimi. Występuje 7 gatunków roślin wschodniokarpackich i 8 gatunków zachodniokarpackich. Na terenie Magurskiego Parku Narodowego występuje 48 gatunków objętych ochrona całkowitą (m.in. tojady dziobaty, mołdawski, podolski, buławnik wielkokwiatowy, buławnik mieczolistny, storczyki: bzowy, krwisty, plamisty, szerokolistny, męski, samczy, Brauna, Fucha, kruszczyk błotny i szerokolistny, goździk kosmaty, rosiczka okragłolistna)
i 11 częściową (m.in. pokrzyk wilcza jagoda, goryczka trojeściowa, centuria pospolita, kalina koralowa wawrzynek wilczełyko), w tym 12 gatunków roślin naczyniowych umieszczonych na „czerwonej liście”.

Obszar Parku jest jedną z najbogatszych w Beskidzie Niskim ostoi fauny leśnej. Żyje tutaj 21 gatunków dużych ssaków, wśród nich ssaki drapieżne jak: niedźwiedź brunatny, ryś, żbik, wydra, wilk, lis a nawet ostatnio spotykany jenot. Największą liczebność wykazują ssaki kopytne: jeleń europejski, sarna i dzik. Z kilku gatunków łasicowatych najliczniejsza jest kuna leśna. Introdukowane w latach osiemdziesiątych bobry mają już na terenie Parku kilka stanowisk. Na terenie Parku występują 34 gatunki małych ssaków, z których 9 należy do rzędu owadożernych Insectivora, 15 gatunków do gryzoni Rodentia i 10 do nietoperzy Chiroptera. Badania awifauny potwierdziły występowanie wielu gatunków ptaków, w tym 115 gatunków ptaków lęgowych, a wśród nich wiele gatunków rzadkich i zagrożonych jak: orzeł przedni, orlik krzykliwy, puchacz, trzmielojad. W badaniach, które objęły 3 największe cieki - Wisłokę, Ryjak i Wilsznię oraz 5 mniejszych potoków, stwierdzono występowanie 12 gatunków ryb, w tym strzebli potokowej.

Przyjmuje się, że w Magurskim Parku Narodowym żyje co najmniej 200 gatunków zwierząt objętych ochroną całkowitą.

Zgodnie z Planem Ochrony MPN projektuje się poszerzenie Parku w kierunku wschodnim o powierzchnię ~ 76,00 ha we wsi Wilsznia, w Obrębie Tylawa o oddziały 161, 162, 165, 167, 168, 169, 170 i 172.


4.1.3. Rezerwaty przyrody
Rezerwat przyrody jest drugą co do rangi formą ochrony przyrody. Rezerwat przyrody obejmuje obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym, ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska roślin, siedliska zwierząt i siedliska grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej, wyróżniające się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, kulturowymi lub walorami krajobrazowymi.

W gminie utworzono 7 rezerwatów przyrody o łącznej powierzchni 547,85 ha:




  1. Cisy w Nowej Wsi”, położony na zachodnim zboczu Góry Cergowej ,utworzony w celu zachowania stanowiska cisa pospolitego, masowo dawniej występującego w Beskidzie Niskim;

  2. Igiełki”, położony we wsi Mszana, Utworzony w celu zachowania stanowiska cisa pospolitego, usytuowanego w naturalnym drzewostanie jodłowo-bukowym;

  3. Kamień nad Jaśliskami”, położony w obrębie masywu góry Kamień, we wsiach Posada Jaśliska i Lipowiec. Utworzony w celu ochrony dobrze zachowanego zespołu buczyny karpackiej i kwaśnej buczyny górskiej, torfowiska niskiego i przejściowego ze stanowiskiem rosiczki okrągłolistnej, oraz „berezdni” porośniętych roślinnością szuwarową i łozowiskami, a także osobliwych form skalnych;

  4. Modrzyna”, położony we wsi Barwinek, ochronie podlega jedyne w Beskidzie Niskim naturalne stanowisko modrzewia polskiego w drzewostanach mieszanych
    z jodłą;

  5. Przełom Jasiołki”, obejmuje odcinek rzeki Jasiołki na zachód od wsi Daliowa oraz północne stoki wzgórza Ostra z dobrze zachowanym drzewostanem
    w klasycznym układzie piętrowym, występuje tutaj wiele gatunków rzadkich
    i chronionych roślin;

  6. Rezerwat 1000 -Lecia na Górze Cergowej”, utworzony w celu zachowania
    w stanie niezmienionym fragmentu wielogatunkowego naturalnego lasu mieszanego z przewagą buczyny karpackiej, występują tu stanowiska rzadkich roślin

  7. Wadernik”, położony na granicy wsi Ropniaka i Mszana, chroni największe
    w Beskidzie Niskim naturalne stanowisko cisa pospolitego, unikatowych roślin: storczyka szerokolistnego, wawrzynka wilczełyko i innych.

Tab.nr 9. Charakterystyka rezerwatów przyrody

L.p

Nazwa rezerwatu

Utworzenie

Pow. [ha]

Nr obrębu leśnego

1

2

3

4

5

4.1

„Cisy w Nowej Wsi”

(MP Nr 22 poz. 163 z 1957r.)

2.18

gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Dukla (oddz. 43b).

4.2

„ Igiełki”

(MP Nr 44 poz. 357 z 31 grudnia 1989r.)

27,88

gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Dukla (oddz. 75c,d,e, 76 d).

4.3

„Rezerwat 1000 -Lecia na Górze Cergowej”

(MP Nr 15 poz. 90 z 1963 r.)

63,50

gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Dukla (oddz. 29, 30, 31, 32, 33, 34) w obrębie masywu góry Cergowej.

4.4

„Kamień nad Jaśliskami”

Rozporządzeniem Nr 84/00 Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 kwietnia 2000 r. ( Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego nr. 29, poz. 242)

302,32

gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów (oddz. 109, 118-122, 129-131 w Leśnictwach: Wola Niżna i Lipowiec), w obrębie masywu góry Kamień.

4.5

„ Modrzyna”

(MP Nr A-84 poz. 1000 z 20 września 1953 r.)

17,84

gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Tylawa (oddz. 152f, g)

4.6

„ Przełom Jasiołki”

(MP Nr 42 poz. 206 z 8 grudnia 1976 r.)

123,41

gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla (oddz. 61a-c,63a-g,65a-h, obręb Tylawa)

4.7

„ Wadernik”

( MP Nr 44, poz. 357 z 31 grudnia 1989 r.)

10,72

Wieś Ropianka, gmina Dukla Nadleśnictwo Dukla oddz. 123 d,h)

Źródło: Monitor Polski, Dzienniki Urzędowe: Województwa Krośnieńskiego i Województwa Podkarpackiego
Na terenie gminy projektuje się utworzenie jeszcze 1 nowego rezerwatu przyrody ” Torfowisko
w Zyndranowej i powiększenie rezerwatu ”Przełom Jasiołki”
Tab.nr 10. Rezerwaty projektowane

L.p

Nazwa rezerwatu

Pow.[ha]

Nr Obrębu leśnego

1

2

3

4

1

Powiększenie istniejącego rezerwatu „Przełom Jasiołki”

228,81

(proj. pow. rez. 352,22)



Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, Obręb Tylawa, oddz. 68, 69

2

„ Torfowisko w Zyndranowej

41,16

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, Obręb Tylawa, oddz. Część 139a i 140c

Źródło: Plan Ochrony Jaśliskiego Parku Krajobrazowego
4.1.4. Parki krajobrazowe
Park krajobrazowy chroni wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe. Grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu.

Część gminy wchodzi w obszar Jaśliskiego parku Krajobrazowego. Obszar ten stanowi 68 % całego terenu Parku.

Park krajobrazowy utworzony został dla ochrony górnego dorzecza Jasiołki i źródlisk Wisłoka we wschodnim przygranicznym pasie Beskidu Niskiego (Dz. U. Województwa Krośnieńskiego Nr 7/92 z późn. zm.). Jest częścią Nadleśnictwa Dukla i Nadleśnictwa Rymanów.

Teren Parku charakteryzuje się naturalnymi krajobrazami oraz wysokim stopniem naturalności środowiska przyrodniczego. Jest Parkiem typowo leśnym, z dominującym zbiorowiskiem buczyny karpackiej.

Dla terenu Jaśliskiego Parku Krajobrazowego sporządzony został plan ochrony.
4.1.5. Obszar chronionego krajobrazu
Obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.

Teren gminy Dukla objęty jest Obszarem Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego.

Zagospodarowanie tych terenów powinno zapewnić stan równowagi ekologicznej, nie może wywoływać negatywnych zjawisk w środowisku przyrodniczym. Nie powinno powodować nadmiernej urbanizacji, silnej rozbudowy turystycznej bazy noclegowej, urządzeń komunikacyjnych i innych. Dotyczy to szczególnie obszarów o stosunkowo mało przekształconym krajobrazie, o zdecydowanej przewadze elementów przyrodniczych


      1. Natura 2000

Sieć obszarów Natura 2000 obejmuje:



    1. obszary specjalnej ochrony ptaków;

    2. specjalne obszary ochrony siedlisk.

Obejmuje ona część już istniejących wielkoobszarowych form ochrony. W granicach Gminy Dukla projektowany zasięg obszarów ochronnych sieci przedstawia się następująco:

1) Obszary Specjalnej Ochrony (OSO) wyznaczony na mocy Dyrektywy o ochronie dzikich ptaków nie reprezentowane, odstąpiono bowiem po konsultacjach społecznych od projektu utworzenia Ostoi „Beskid Niski”,

2) Specjalne Obszary Ochronne (SOO) wyznaczone na mocy Dyrektywy o ochronie siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory reprezentuje „Ostoja Magurska”.

Specjalne obszary ochrony siedlisk wyznacza minister właściwy do spraw środowiska po uzgodnieniu z Komisją Europejską. Dla obszaru Natura 2000 minister właściwy do spraw środowiska ustanawia, w drodze rozporządzenia, plan ochrony na okres 20 lat, uwzględniający ekologiczne właściwości siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin


i zwierząt, dla których ochrony obszar ten został wyznaczony, wykorzystując, obejmujące obszary Natura 2000, plany ochrony ustanowione dla parku narodowego, rezerwatu przyrody
i parku krajobrazowego oraz plany urządzenia lasu. Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt.

Na terenie zarządzanym przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe znajdującym się na obszarze Natura 2000 zadania w zakresie ochrony przyrody wykonuje samodzielnie miejscowy nadleśniczy, zgodnie z ustaleniami planu ochrony obszaru Natura 2000 uwzględnionym w planie urządzenia lasu.

Na obszarze Natura 2000 (również projektowanym) zabrania się podejmowania działań mogących w istotny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w istotny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

Plan lub projekt przedsięwzięcia o potencjalnym bezpośrednim lub pośrednim wpływie na stan obszaru Natura 2000 podlega ocenie dokonywanej na podstawie tytułu I działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska pod względem ewentualnych skutków planu lub przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, z zastrzeżeniem ust. 4.

Jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego,
w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo wojewoda, a na obszarach morskich dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub przedsięwzięcia, które mogą mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000, z zastrzeżeniem ust. 2. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Na obszarach Natura 2000, nie podlega ograniczeniu (z wyjątkiem parków narodowych


i rezerwatów) działalność związana z utrzymaniem urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu oraz działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka
i rybacka, a także amatorski połów ryb, jeżeli nie zagrażają one zachowaniu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin lub zwierząt ani nie wpływają w sposób istotny negatywnie na gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.
4.1.7. Inne formy ochrony

4.1.7.1. Pomniki przyrody

Pomnikami przyrody są pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupiska o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów, okazałych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie.

Na terenach niezabudowanych, jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla ludzi lub mienia, drzewa stanowiące pomniki przyrody podlegają ochronie aż do ich samoistnego, całkowitego rozpadu. Na terenie gminy znajduje się 12 pomników przyrody. Patrz Tab.nr 11.



Tab. Nr 11 Istniejące pomniki przyrody

L.p

Wyszczególnienie

Ustanowienie

Położenie

1

2

3

4

1

Dąb szypułkowy

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL-VIb-13 /p /1 /53 z dnia 2.11.1953 r.

Cergowa przy drodze nad Jasiołką

2

Dąb szypułkowy

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL-VIb-13 /p /2/53 z dnia 2.11.1953 r.

Cergowa, grunt p. Władysława Brai

3

Dąb (2 szt.)

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL-VIb-13 /p /7 /53 z dnia 2.11.1953 r.

Cergowa, park podworski

4

Cisy (3 szt.)

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL-VIb-13 /p /18 /53 z dnia 2.11.1953 r.

Nowa Wieś, oddz. Leśny 46

5.5

Lipa

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL op-004-2 /73 z dnia 21.02.1973 r.

Wietrzno, grunt p. J. Guzika

5.6

Lipa

Orzeczenie PWN Rzeszów Nr RL-VIb-13 /p /1 /53 z dnia 2.11.1953 r.

Jasionka, obok kościoła

7

Dąb

Nr RL III 7141 /29 /83 z dnia 2. 09. 1983 r.

Dukla, ogród przy kl. Bernardynów

8

Lipa

Dz. Urz. Woj. Krośn. Nr 7 poz. 49 z dnia 10. 04. 1992 r.

Wietrzno, grunt p.p. T i E Zajchowskich

9

Lipa szerokolistna

Dz. Urz. Woj. Krośn. Nr 2 poz. 18 z dnia 2. 02. 1998 r.

Wola Niżna

1 0

Wiąz górski

Dz. Urz. Woj. Krośn. Nr 2 poz. 18 z dnia 2. 02. 1998 r.

Wola Niżna

11

Wodospad „Przy Młynie” w Iwli

Uchwała Nr XIX / 199 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 21 grudnia 2000 r.

Iwla, dz.nr 802 Skarb Państwa

12

Wiąz górski

Uchwała Nr XIX / 199 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 21 grudnia 2000 r.

Iwla, dz.nr 822/2 Gminy Dukla

Źródło: Urząd Gminy w Dukli
Na objęcie ochroną zasługuje 6 obiektów przyrody ożywionej i nieożywionej. Patrz Tab. nr 12

Tab. nr 12 .Projektowane pomniki przyrody

L.p

Wyszczególnienie

Na terenach gminy Dukla

1.

Jodła (Abies alba)


Gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów, Leśnictwo Lipowiec, oddz.145b

2.

Jodła (Abies alba)


Gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów, Leśnictwo Lipowiec, oddz. 138b

3.

Skałki (w oddz.42 leśnictwo Piotruś)

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla

4.

Skałki (w oddz.44 leśnictwo Piotruś)

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla

5.

Skałki (w oddz.50 leśnictwo Piotruś)

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla

6.

Skałki (w oddz.120 leśnictwo Wola Niżna)

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów

Źródło: Plan Ochrony Jaśliskiego Parku Krajobrazowego

4.1.7.2. Stanowiska dokumentacyjne

Stanowiskami dokumentacyjnymi są niewyodrębniające się na powierzchni lub możliwe do wyodrębnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym, miejsca występowania formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych, jaskinie lub schroniska podskalne wraz z namuliskami oraz fragmenty eksploatowanych lub nieczynnych wyrobisk powierzchniowych i podziemnych..

Na terenie gminy Dukla planuje się utworzenie 2 stanowisk dokumentacyjnych o łącznej pow. 27 ha.



Patrz Tab. nr 13.
Tab.13. Projektowane stanowiska dokumentacyjne

L.p

Projektowane stanowiska dokumentacyjne

Pow. [ha]

Położenie

1

2

3

4

1.

Wykreowane zbocze przy cieku
z odsłonięciem fliszu karpackiego serii dukielskiej

12,00

Na terenach gminy Dukla, Nadleśnictwo Rymanów, leśnictwo Rudawka

(w oddz.90 )



2.

Koryto i brzegi potoku Ropianka
z odsłonięciami wychodni warstw fliszowych

15,00

Na terenach gminy Dukla, wieś Ropianka

Źródło: Plan Ochrony Jaśliskiego Parku Krajobrazowego
4.1.7.3. Użytki ekologiczne

Użytkami ekologicznymi są zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów mających znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej - naturalne zbiorniki wodne, śródpolne


i śródleśne oczka wodne, kępy drzew i krzewów, bagna, torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy, kamieńce, siedliska przyrodnicze oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, ich ostoje oraz miejsca rozmnażania lub miejsca sezonowego przebywania.

Na terenie Nadleśnictwa Dukla i Rymanów w obszarze objętym gmina Dukla znajduje się 23 istniejące użytki ekologiczne o łącznej pow. 42,97 ha..



Patrz Tab. Nr 14.

Tab. nr 14. Istniejące użytki ekologiczne

L.p

Obręb leśny

Uznanie

Pow. [ha]

Nadleśnictwo

1

2

3

4

5

1.

147d - roślinność kserotermiczna


Uchwała Nr XXXIV / 222 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 1998 r.

7,49


Nadleśnictwo Rymanów, Obręb Jaśliska, Leśnictwo Lipowiec,

2.

150a

0,66

j.w.

3.

156a

1,93

j.w.

4.

154b

1,91

j.w.

5.

88g



Uchwała Nr XXXIV / 222 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 1998 r.

2,81


Nadleśnictwo Rymanów, Obręb Jaśliska, Leśnictwo Rudawka,

6.

90h

0,32

j.w.

7.

67f

0,22

j.w.

8.

4b



Uchwała Nr XXXIV / 222 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 1998r.


0,25


Gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów, Obręb Jaśliska, Leśnictwo Szklary

9.

15c

2,09

j.w.

10.

18h

1,50

j.w.

11.

21c

0,58

j.w.

12.

24c

0,37

j.w.

13.

25f

1,81

j.w.

14.

25Ac

0,57

j.w.

15

28Aa



Uchwała Nr XXXIV / 222 / 98 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 1998r.


1,92


Gmina Dukla, Nadleśnictwo Rymanów, Obręb Jaśliska, Leśnictwo Wola Niżna

16

93f

0,94

j.w.

17

93 h

0,50

j.w.

18

123 f „ Moczeliska”

Uchwała Nr XVI / 178 / 2000 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 2000r.

2,13

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Tylawa, Leśnictwo Mszana

19

143a „ Czarna Młaka”

Uchwała Nr XVI / 178 / 2000 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 2000r.

2,32

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Tylawa, Leśnictwo Zyndranowa

20

132b „ Czarna Młaka”




3,98

j.w.

21

131d „ Czarna Młaka”





1,10

j.w.

22

133b „ Czarna Młaka”




1,76

j.w.

23

128b „ Deszczanka”

Uchwała Nr XVI / 178 / 2000 Rady Miejskiej w Dukli z dnia 27 maja 2000r

5,81

Gmina Dukla, Nadleśnictwo Dukla, obręb Tylawa, Leśnictwo Zyndranowa
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   15


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna