Prolog 8 października – piątek



Pobieranie 85.2 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar85.2 Kb.
III MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL TEATRÓW ZALEŻNYCH

PROLOG

8 października – PIĄTEK
godzina 19:00, miejsce: MGOKiR w Murowanej Goślinie
Skansen Teatralny (Czerwonak)

Siedem dni z życia kobiety

na podstawie tekstów Stefanii Grodzieńskiej i Doroty Garczarek



reżyseria: Anna Rozmianiec

obsada: Małgorzata Kościelniak, Małgorzata Abramczyk, Dorota Marciniak, Dorota Garczarek
„Siedem dni z życia kobiety” – zbiór siedmiu scen, pokazujących różnego rodzaju absurdalne sytuacje i problemy dotyczące zarówno płci żeńskiej, jak i relacji damsko-męskich. Wizyta u ginekologa, pielgrzymka czy kawiarnia matrymonialna obnażają wady i słabe strony płci pięknej. Osobowość, duża dawka humoru i energii oraz niebywały dystans aktorek do swoich przywar gwarantują świetną zabawę i chwilę refleksji nas własną ułomnością…
Skansen Teatralny – muzeum staroci, czyli teatr dla dorosłych, stworzony przez cudowne, dojrzałe kobiety. Działa od wrześniu 2009 r. przy Gminnym Ośrodku Kultury Sokół w Czerwonaku. „To przede wszystkim teatr, który jest miejscem spotkania i rozmowy. Okazuje się, że czasem nic nie jest bardziej kształcące jak rozmowa o życiu przy kawie i papierosie – dla nas to wspólna terapia, oczyszczająca życie z nudy i przyzwyczajeń.”
Zespół dotychczas przygotował słuchowisko radiowe dla dzieci „Bajki-czytanki prosto z podwórka” oraz spektakl „Siedem dni z życia kobiety”


AKT I
13 października – ŚRODA


godzina 19:00, miejsce: Teatr 8 Dnia

IV Festiwal Młody Teatr Niezależny cz. 2
Teatr Brama (Goleniów)

Uczucie w dźwięku – Apoteoza

Reżyseria: Daniel Jacewicz

Występują: Jenny Crissey, Aleksandra Gronowska, Aleksandra Nykowska, Anna Rynkiewicz, Aleksandra Szalińska, Lena Witkowska, Dorota Ziemińska, Daniel Jacewicz, Piotr Nykowski, Marcin Styborski, Maciej Ratajczyk, Tatia Mazmanian, Vladimer Sujashvili, Svietlana Sarkasianova

Obsługa akustyczna: Jacek Gałkiewicz

Oświetlenie: Adrian Kryk
„Uczucie w dźwięku” jest działaniem artystycznym rozpiętym pomiędzy teatrem a muzyką. Każdy obraz, każde słowo, każda historia, każdy ruch, każda melodia i każdy dźwięk są ze sobą powiązane, tworząc coś, co możemy nazwać atmosferą. Spektakl mówi o miłości, radości, także o samotności, a przede wszystkim o wrażliwości. Wykorzystaliśmy fragmenty tekstów, pieśni oraz działań, które w ciągu ostatnich lat towarzyszyły Teatrowi Brama w artystycznej wędrówce. Wspominamy przyjaciół, odległe kultury, przebyte ścieżki, opowiadamy o wrażliwej duszy każdego z nas. Każdy element spektaklu ma w sobie moc wspomnienia ulotnych chwil, którymi chcieliśmy się podzielić.
Teatr Brama istnieje od 1996 roku. Założycielem Teatru jest Daniel Jacewicz. Od początku Teatr istniał w Goleniowie, gdzie realizował spektakle i projekty artystyczne.

Ludzie Bramy to głównie przyjaciele i artystyczni poszukiwacze, odnajdujący w teatrze swoją drugą rodzinę. Wiele pomysłów realizujemy spontanicznie, starając się nie zatracić świeżości i zabawy, która daje Bramie istotną siłę. Wciąż dojrzewamy twórczo i artystycznie, zbierając doświadczenia. Wychodząc z niewinności wchodzimy mocniej, odważniej i nierzadko kontrowersyjnie w życie i świat teatru. Ważnym czynnikiem pracy Bramy jest animacja, edukacja, kształcenie warsztatu aktorskiego i kontakt ze społecznością lokalną. Od początku budujemy własną stylistykę, która przede wszystkim bierze swoje źródło z pasji bycia we wspólnocie. Wspólnocie nie na mieć, ale na być. Wspólnotę te określamy przede wszystkim, jako grono ludzi aktywnie i twórczo pobudzonych do działania.



godzina 20:30, miejsce: Centrum Kultury Zamek – Sala Wielka
Teatr Tańca Współczesnego Vogue (Gryfino)

Mijanie
choreografia: Eliza Hołubowska, Maja Szymkowiak, Krzysztof Gmiter

konsultacje i opieka artystyczna: Magda Wyduba

muzyka: Herbert, Broadcast, Goldfrapp, Apparat, Archive

kostiumy: Daria Salamon „Pracownia Mody FANFARONADA”

tańczą: Eliza Hołubowska, Maja Szymkowiak, Krzysztof Gmiter
Przestrzeń, ruch i czas ewoluuje wokół trzech osób, trzech mijających się osób. Każda z nich odczuwa inne mijanie, każdej towarzyszą pytania …

Dlaczego MI? Dlaczego JA? Dlaczego NIE?


Teatr Tańca Współczesnego Vogue to grupa starająca się wytworzyć swój własny język sceniczny. Oprócz tańca współczesnego, który jest najbliższy tancerzom, zespół poszukuje wiedzy w różnych technikach teatralnych i innych stylach tańca. Istotny dla VOGUE jest przekaz sceniczny. Często choreografie zespołu wywołują sprzeczne opinie. Zespół jest jedynym poważnym animatorem środowiska tanecznego i wizytówką taneczną całego województwa zachodniopolskiego i znany jest szerokiej publiczności w całym kraju.  Prezentował się wielokrotnie na największych festiwalach tkj. Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tanecznych w Kaliszu, Międzynarodowe Lubelskie Spotkania Teatrów Tańca, Międzynarodowa Konferencja i Festiwal Sztuki Tanecznej w Bytomiu, Międzynarodowy Festiwal SOLO DANCE w Kaliszu.

Zespół gościł w Gryfinie i nadal współpracuje z gośćmi z zagranicy - Compagnie Trajectoire z Francji, Seanem Feldmanem z Anglii i Alexandrem Azarkiewiczem z Białorusi. Członkowie zespołu ściśle współpracują z Teatrem KANA w Szczecinie tworząc wspólne przedsięwzięcia, a w przeszłości współpracowali z niemieckim Stowarzyszeniem Historienwerkstatt "Toller Markgraf" w Schwedt. Ich wspólne choreografie były wielokrotnie przedstawiane po obu stronach granicy.



godzina 21:30, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski
Spółdzielnia Teatralna / Teatr Fuzja (Poznań)

Król Dawid

wg Helmuta Kajzara


reżyseria – Tomasz Rozmianiec

scenografia – zespół

ruch sceniczny – Anna Rozmianiec

obsada: Mateusz Kostecki, Marcin Wachowiak, Piotr Wojtyniak, Tomasz Rozmianiec, Anna Kubiak, Agnieszka Mikulska, Ewa Prądzyńska, Agnieszka Gacek, Wioleta Kenczyńska, Anna Rozmianiec

obsługa techniczna – Piotr Bigus, Filip Kwiatkowski
Bohater wstrząsającego tekstu Kajzara dąży do władzy, walczy o przetrwanie, ściga, aby samemu stać się ściganym. Poprzez historię biblijnego króla żydowskiego diagnozowane są współczesne mechanizmy władzy i manipulacji. Mit władcy doskonałego zostaje poddany próbie. Czy wyjdzie z niej zwycięsko?...
Teatr Fuzja jest poznańskim teatrem alternatywnym, który rozpoczął swoją działalność 2006 roku. Liderami zespołu są Anna i Tomasz Rozmianiec. Fuzja ruchu, dźwięku, obrazu, rytmu i słowa, to język teatru, w którym zespół realizuje się najpełniej. W repertuarze ma spektakle salowe: autorski spektakl Foremka (2007), Sen Wahazara wg st. I. Witkiewicza (2008) oraz spektakl plenerowy Cafestrada (2008). TF jest jednym z założycieli Spółdzielni Teatralnej i bierze czynny udział we wszystkich projektach tej organizacji.
Stowarzyszenie Spółdzielnia Teatralna jest organizacją zrzeszającą i koordynującą pracę poznańskich zespołów teatralnych. ST zajmuje się zarówno produkcją, jak i promocją spektakli salowych i plenerowych, a także prowadzeniem Pracowni Młodych – projektu edukacyjno-artystycznego, realizowanego we współpracy z instytucjami kultury. Grupą założycielska Spółdzielni Teatralnej są teatry: Fuzja oraz Teatr Sala nr 13. Największym, jak do tej pory, projektem Spółdzielni Teatralnej jest organizacja Festiwalu Teatrów Zależnych

AKT II

14 października – CZWARTEK


godzina 17:30, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski
Studium Teatralne (Warszawa)

Król Kier znów na wylocie

na motywach powieści Hanny Krall


adaptacja sceniczna: Studium Teatralne

zespół: Piotr Aleksandrowicz, Gianna Benvenuto, Piotr Borowski, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla

scenografia: Marta Białoborska

kostiumy i projekt plakatu: Agata Nowicka

muzyka: oparta na kompozycjach Johna Zorna

podziękowania: Krzysztof Olszowiec, Marek Sułek, Piotr Piszczatowski
Głównym wątkiem spektaklu jest historia młodej Żydówki, która w trakcie II wojny światowej po ucieczce z getta udaje Polkę i Niemkę, by w ten sposób odnaleźć swojego męża i wyciągnąć go z obozu koncentracyjnego. Jej miłość staje się wstrząsającym „sposobem” na przetrwanie. Koleje życia bohaterki to historia jej „nie-obecności”, „nie-istnienia”, to los, w którym przestaje być ważne, kim ona sama jest. Liczy się tylko ten, komu pragnie pomóc i w tym celu gotowa jest zrobić wszystko. Wydaje się, że przestaje obowiązywać ją moralność, że nie ma tam miejsca na Boga, że w obliczu sytuacji przerastających ludzką wyobraźnię, konwencjonalne wartości stają się czymś abstrakcyjnym. W spektaklu widz powinien odnieść wrażenie, że jest to historia opowiadana współcześnie, na jego oczach; że czas nie płynie tutaj linearnie, że dzisiaj jest tylko kolejnym ogniwem w bardzo długim i starym kontinuum. Nie chodzi nam o zrobienie dokumentalnej rekonstrukcji czy też o zbudowanie mitu ofiary, lecz o to, by ukazać ponadczasową moc ludzkiego oddania i miłości. W naszej epoce, w której często nie docenia się tego, jak komfortowe są warunki naszego życia, w której mechanicznie i nagminnie narzeka się na teraźniejszość, gdzie coraz mocniejsze są objawy nietolerancji, ten spektakl przypomni o względności ludzkich ocen i przekonań.
Warszawskie Studium Teatralne założył Piotr Borowski w 1995, po powrocie z Włoch, gdzie od 1986 do 1994 pracował z Jerzym Grotowskim - wcześniej był jednym ze współtwórców „Gardzienic”. W 1997 r. wraz z zespołem powołał stowarzyszenie, które wynajęło pomieszczenie starej fabryki na Pradze Południe. Od samego początku istnienia Studium Teatralnego grupa działa, jako niezależny zespół teatralny, korzystając z obywatelskiego prawa do zrzeszania się. Postawiła sobie za cel pogłębianie i szerzenie poczucia prawdy artystycznej, kładąc szczególny nacisk na to, żeby dotrzeć z tym przesłaniem do młodego pokolenia.

Już od pierwszego spektaklu Studium Teatralne skupiło na sobie uwagę krytyki, autorytetów teatru, a także całego grona ludzi wywodzących się z różnych grup społecznych, których poruszyły przedstawienia zespołu. Komentując spektakle, mówiono o szczerym, niekoniunkturalnym przejęciu się problemami współczesności, w których centrum zawsze pozostaje człowiek poszukujący wyższego sensu; o szczególnej etyce pracy Studium Teatralnego, opartej na zespołowości i systematycznym, pełnym oddania wysiłku.




godzina 19:00, miejsce: Teatr 8 Dnia

IV Festiwal Młody Teatr Niezależny cz. 2
Teatr Krzyk (Maszewo)

Wydech

reżyseria: Marek Kościółek

scenariusz: Marek Kościółek

wykorzystane fragmenty muzyczne - słowa: Piotr Borkowski, B. Leśmian,  muzyka: J. Satanowski, R. J. Bielak, wykonanie – Marta Andrzejczak, Plus i minus – Kaliber 44 oraz jeden utwór zespołu Metallica



występują: Marta Ciosek, Roksana Kupska, Mateusz Zadala oraz Michał Kropa 

Nasz teatralny WYDECH to wydech o OJCOSTWIE – jego wielkiej tęsknocie oraz lęku przed własnym ojcostwem. To wydech o niebezpieczeństwie i konsekwencjach zagubionych relacji dziecko-ojciec. To diagnoza stanów emocjonalnych znanych z autopsji, opowieść o wielkim nieobecnym – OJCU i jego bezsilności w dzisiejszej rzeczywistości. To WYDECH o braku charyzmatu ojca. To wydech o sieci, która zastępuje świat realny i staje się ojcem, przyjacielem, przekleństwem, wiarą, słowem. O sieci, która zagarnia, zabija, patroszy naszą tożsamość.



godzina 20:30, miejsce: Centrum Kultury Zamek – Sala Wielka
PREMIERA POZNAŃSKA

Kiali (Poznań)

Du łe du
choreografia i reżyseria: Kacper Lipiński

wykonanie: Dorota Wacek, Kacper Lipiński

muzyka: Einstuerzende Neubauten (band)

wideo, kostiumy: Kacper Lipiński
.....dwoje ludzi i schematy, prawa, przyzwyczajenia, których istnienia sami nie zawsze są świadomi .. sytuują ich w społeczeństwie, zabierają… pierwotne, jednostkowe cechy charakteru. Co się dzieje gdy ich zabraknie? Co się rodzi wewnątrz dzięki ich istnieniu? Czy w sytuacji intymności, poza społeczeństwem... mają jakikolwiek sens? Grupa–ty , ja–ty, grupa–grupa ... ty–ty, on... i ona...to bez znaczenia... liczą się reguły i kolory, po których stronie stajesz.
Kość przeciw kości, zaszczuci ludzie o oczach pełnych paniki, strach przed stratą, strach przed zyskaniem, zaszczute narody jednostki w niedostrzegalnych trybach, schematy działań, schematy prawdy. Kłaniacie się, popieracie, bierzemy co dają... dławimy się, świat się dławi naszymi osiągnięciami. Wszyscy przytrzymujemy dłonie przy ustach życia, aby nie zwrócić na piękny obrus zakrywający spróchniały stół naszych przodków. Toczymy wojny w sobie, w świecie… nauka walczy z tym, co bada .Gramy sami ze sobą, szukając winnych poza nami.

godzina 21:30, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski
Teatr Zielony Wiatrak (Gdańsk)

Drapacze Chmur

reżyseria: Marek Brand

tekst: Marek Brand, Bartosz Frankiewicz

obsada: Marek Brand, Bartosz Frankiewicz, Tomasz Kobiela

muzyka i wykonanie na żywo: Piotr Truchel
DRAPACZE CHMUR to „opowieść o poszukiwaniu swojego kawałka nieba na ziemi i o problemach, które to uniemożliwiają”. To społeczno-polityczna tragifarsa, oparta na osobistych doświadczeniach jej twórców, „opowiadająca o mechanizmach, które sprawiają, że Polacy uciekają z kraju”. Znakomity przykład szczerego, mądrego teatru politycznego, nawiązującego w najlepszym sensie, zarówno stylistyką, jak również siłą i bezkompromisowością przekazu, do najlepszych tradycji „klasycznego”, społecznego teatru alternatywnego lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych […]

Marcin Herich

Marek Brand posługuje się na scenie ostrym językiem. Nie tworzy pompatycznej sztuki, chociaż tworzy teatr. Słowa padające podczas jego spektaklu nazywają rzeczy po imieniu.
Ironiczne i gorzkie, ale prawdziwe, a nawet, w niektórych momentach burzące iluzję teatralną są autorskie spostrzeżenia twórców scenariusza (Marka Branda oraz Bartosza Frankiewicza), dotyczące współczesnej sytuacji naszego kraju. Mnie osobiście wydają się najbardziej interesującym leitmotivem przedstawienia, powracającym jak śpiewany przez wykonawców refren i jak echo, które nosimy w sobie po skończonym spektaklu.

Joanna Jagusiak
Trójmiejski Teatr Zielony Wiatrak został założony w 1994 r. przez Marka Branda, reżysera, dramaturga, aktora i animatora kultury. Spektakle teatru, których bazę stanowią scenariusze Marka Branda, są pełnymi dowcipu i autoironii komentarzami wobec polskiej rzeczywistości. W latach 1998–2003 teatr działał przy IKA WINDA w Gdańsku. Następnie do roku 2008 przy Sopockiej Scenie Off de BICZ. Od września 2008 działa przy GAK PLAMA, będąc integralną częścią sceny Teatr w Blokowisku. W 2006 roku Teatr Zielony Wiatrak otrzymał na Łódzkich Spotkaniach Teatralnych nagrodę Grand Prix za spektakl „Drapacze chmur”

AKT III
15 października – PIĄTEK


godzina 17:30, miejsce: Sala Teatralna Collegium Maius
Gappad Theatre / Teatro La Madrugada (Polska/Szkocja/Włochy)

Starsza Pani
koncepcja, scenariusz i wykonanie: Agnieszka Bresler

reżyseria – Raul Iaiza

koprodukcja Teatru Gappad (Szkocja) i Teatro La Madrugada (Włochy)


Za godzinę kończę siedemdziesiąt lat i nie mam ani chwili do stracenia… Nie zagaduj mnie, tylko pieść.”
Skrywane pragnienia przebudzone „wspomnieniami”. Okruchy rzeczywistości wymieszane z fantazją. Być może dopiero na granicy jawy i snu odkrywamy, co jest prawdziwie ważne…

Podróż młodej kobiety w wyimaginowany świat własnej starości.


Monodram oparty na fragmentach utworów: Kołysanka Samuela Becketta, Złodziej krzesła Eddiego Kohlera, Kandyd Woltera, Monologi waginy Eve Ensler i Stara kobieta wysiaduje Tadeusza Różewicza. Z muzyką Billie Holiday
głęboki, poruszający i wyśmienicie zagrany (…) rozważania nad przemijaniem, płodnością i starością”

Joyce McMillan, The Scotsman 23/06/2010




godzina 19:00, miejsce: Teatr 8 Dnia

IV Festiwal Młody Teatr Niezależny cz. 2
Teatr Uhuru (Gryfino)

Pierogi
występują: Natalia Nikonowicz, Ewa Chmielewska, Łukasz Ziemski, Paweł Kubicki, Dominik Smaruj.

scenariusz: Janusz Janiszewski i zespół

reżyseria: Janusz Janiszewski

współpraca reżyserska: Violina Janiszewska

Spektakl o ... wolności, o możliwości wyboru, o negacji i prawie do zaprzeczenia, ale i akceptacji tego, co uważamy za słuszne i przyjmujemy jako własne. To także spektakl o wierze i możliwości odrzucenia wszelkiej wiary, negacji Boga czy religii, czy jakiejkolwiek publicznie głoszonej „prawdy”. Aktorzy jednak podchodzą do tych spraw z dużym dystansem i humorem, poprzez ironiczną zabawę. Czasami ma się wrażenie, że jest to raczej jakaś zgrywa, młodzieńczy wygłup niż poważna próba ujęcia trudnego tematu.

„Pierogi” to także próba określenia i uchwycenia specyfiki czasów, w których żyjemy oraz stosunku młodych ludzi do tak zwanych „odwiecznych prawd”, tradycji i wiary. Nasze czasy to – z jednej strony – czasy wolności (możliwość kształtowania i wyrażania własnego światopoglądu) z drugiej strony także – czasy ideologicznego zamętu, tworzenia się przeróżnych, często skrajnych ideologii, sekt, wyznań, naukowych teorii czy po prostu zwykłych bzdur.

Żyjemy w czasach „pierogów” – bo do pierogów możesz włożyć dowolne nadzienie, takie, które ci odpowiada. „Bo do pierogów możesz dodać wszystko, co lubisz, jak czegoś nie lubisz, to to wyrzucasz, albo tego po prostu nie dodajesz... tak jak z siebie wyrzucasz to, co ci się nie podoba...” – jak mówi jedna z bohaterek spektaklu.


Teatr UHURU powstał w 1997 w Młodzieżowym Domu Kultury w Gryfinie. Założycielem i kierownikiem artystycznym teatru jest Janusz Janiszewski – były aktor szczecińskiego Teatru KANA, reżyser, polonista i pedagog teatralny. Od 12 lat Teatr UHURU w ramach pracowni teatralnej współpracuje z zagranicznymi – głównie z niemieckimi ośrodkami kultury, uczestnicząc w projektach wymiany młodzieży oraz współorganizując międzynarodowe warsztaty teatralne.

Teatr ma na swoim koncie kilkanaście przedstawień. Największe uznanie przyniosły mu takie spektakle jak: „Pewna mucha”, „Polly i Molly”, „Ciało”, widowisko plenerowe „Apocalypsis” oraz najnowszy spektakl „Pierogi”. Współtwórczynią sukcesów teatru jest Violina Janiszewska – współpraca reżyserska i scenariuszowa, kostiumy i scenografia. Wszystkie przedstawienia od początku istnienia teatru są spektaklami autorskimi.



Teatr jest laureatem wielu ogólnopolskich festiwali młodego teatru offowego. Obecnie od kilku lat grupę tworzą najmłodsi i początkujący aktorzy. Poza twórczością sceniczną do znanych inicjatyw Teatru UHURU należy stworzenie i organizacja takich projektów artystycznych jak: Gryfińskie Spotkania Teatralne „Karton”, Festiwal „Na moście” i obecnie Festiwal Intymnych Form Artystycznych „FIFART”.

godzina 20:30, miejsce: Gazownia
Teatr Strefa Ciszy (Poznań)

Salto Mortale II
Scenariusz: Teatr Strefa Ciszy

Reżyseria: Adam Ziajski, Idit Herman

Choreografia:Bartłomiej Raźnikiewicz

Scenografia: Adam Wojda, Piotr Kamiński

Muzyka: SOSEN

Kostiumy: MIXER

Światło: Piotr Kamiński

Obsługa techniczna: Alicja Piotrowska, Adam Swarcewicz

Występują: Ewa Sobiak, Anna Rozmianiec, Paulina Grochowska, Dominika Olszowy, Adam Wojda, Przemysław Prasnowski, Grzegorz Ciemnoczołowski, Artur Klimaszewski, Michał Paszkowski, Kacper Lipiński, Adrian Rzetelski, Marcin Wolny, Krzysztof Sobiak.

Współprodukcja: Instytut Adama Mickiewicza, Fundacja Międzynarodowego Festiwalu MALTA.

Mecenat: Miasto Poznań, Szczecin 2016.

Honorowy Patronat: Marszałek Województwa Wielkopolskiego Marek Woźniak.
SALTO MORTALE – czarny cyrk na sześć fortepianów i dwunastu aktorów to poruszające widowisko, zainspirowane niezwykłą historią z końca II Wojny Światowej, kiedy to w niemieckim mieście Stettin (obecnie polski Szczecin) wojska sowieckie, plądrując miasto, zrabowały setki fortepianów, by wywieźć je do Związku Radzieckiego. Zgromadzone instrumenty ciągnęły się kilometrami wzdłuż torów kolejowych w oczekiwaniu na transport. Z niewiadomych przyczyn nigdy ich jednak stamtąd nie wywieziono. Porzucone i zapomniane niszczały przez lata, aż wreszcie rozpadły się zupełnie, zabierając ze sobą fragment pamięci miasta oraz dawny porządek i kulturę. Za każdym z nich stała indywidualna ludzka tragedia, a wszystkie razem – zdewastowane i porzucone stały się symbolem kultury sprofanowanej przez potworności wojny.
SALTO MORTALE pokazuje tę historię w metaforyczny sposób, tworząc obraz przedziwnego żałobnego konduktu fortepianów prowadzonych przez cyrkowych artystów. Ta osobliwa, trochę wykolejona trupa cyrkowa przemienia żałobną ceremonię w szał zniszczenia. Instrumenty stają się z początku obiektami groteskowej rozrywki, by w konsekwencji ich forma i idea została doprowadzona do ostatecznego rozpadu.
SALTO MORTALE to opowieść o niepamięci, o kondycji współczesnej cywilizacji wyrosłej na powojennej traumie i o historii, która jest dosłownie i w przenośni częścią naszego codziennego krajobrazu – często niechcianą, bolesną i zapominaną.
Spektakl powstał w 2008 roku w ramach Roku Polskiego w Izraelu i został wyprodukowany przez Fundację Międzynarodowego Festiwalu Malta oraz Instytut Adama Mickiewicza. Premiera pierwszej wersji odbyła się w Polsce i Izraelu przy współudziale Clipa Dance Theater z Tel Avivu. Obecnie spektakl grany jest w obsadzie aktorów Teatru Strefa Ciszy i polskich tancerzy.


godzina 22:00, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski
Teatr Porywacze Ciał (Poznań)

Inwazja według Porywaczy Ciał
Porywacze Ciał tym razem zabrali widzów w podróż do swoich źródeł, a więc do filmu "Inwazja Porywaczy Ciał" Dona Siegela. Ich premierowy spektakl, „Inwazja według Porywaczy Ciał”, był niewątpliwym zaskoczeniem. Kasia Pawłowska i Maciej Adamczyk wcielili się w filmowych bohaterów, podkładając za nich głosy i zmieniając całą listę dialogową na nową, a całość nowopowstałego filmu, okraszając własną muzyką i efektami dźwiękowymi. W ich wykonaniu fabuła scence fiction okazała się być jeszcze większą fikcją i kreacją wyobraźni, a horror stał się znakomitą komedią. Choć nutka dramatyzmu została zachowana – poprzez wprowadzenie tak upodobanego przez nich wątku walki Dobra ze Złem. I tym razem, by podkreślić, kto w tej walce zwycięża, widzowie zostali obdarowani upominkiem – uśmiechniętą, dobrą fasolką. Zdaje się, że kreatywność Porywaczy nie zna granic.

Agnieszka Misiewicz Teatralia Poznań 12 maja 2010
Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Powstał w 1992 roku, wymyślony i założony przez Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują, jak dalece są przez nie ukształtowani. Z dużą swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki. Zespół od początku działalności podjął próbę czytania nowej rzeczywistości, a jego sposób funkcjonowania jest rezultatem świadomej decyzji o programowo indywidualnym, nie powtarzającym znanych wzorów charakterze twórczości. Teatr wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną.

AKT IV
16 październik – SOBOTA


godzina 16:00, miejsce: Sala Teatralna Collegium Maius
Skansen Teatralny (Czerwonak)

Siedem dni z życia kobiety

godzina 17:00, miejsce: Centrum Kultury Zamek – Sala Wielka
Studio Teatralne Próby (Poznań)

Iwona, księżniczka Burgunda

Witold Gombrowicz




reżyseria: Bogdan Żyłkowski

scenografia i kostiumy: Agnieszka Gierach
muzyka: Mateusz Fabiszak
współpraca: Irena Lipczyńska, Tomasz Mazur
obsada: Hanna Pustkowia, Grzegorz Babicz, Katarzyna Ksenicz, Paweł Wódczyński, Kamil Kudłacz, Ewa Bochańska, Tadeusz Garczarek, Alicja Adamiak, Ewelina Chodakowska, Marcin Wichrowski, Nicole Kulesza, Martyna Kwaśnik, Tomasz Bąkowski, Oskar Pozorski, Marta Pilarska, Zuzanna Stach, Piotr Pasek

Dwór zastygły w pałacowej etykiecie, tkwiący w niezmiennej formie dworskiego konwenansu. Niewolnicy bogactwa i konsumpcji oraz ona – samotna Iwona – obiekt drwin, szyderstwa, nienawiści. Nowa treść w zastygłej formie. Ale najpyszniejsze są karaski?!

W 1996 roku urodziliśmy się. Rośniemy, ucząc się mówić, śpiewać, poruszać się na czterech łapach, wygłaszać niezależne sądy w różnych językach i opisywać własny świat. Podnosimy główki, włazimy w różne kąty wyobraźni, spoglądamy na świat dorosłych z góry, oglądamy ludzi z dołu, zaglądamy w różne zakamarki duszy? Kosmosu? Sztuki? Pokazujemy język, niepokoimy się egzystencjalnie, szukamy nowych zabawek? Konwencji? Literatury?
Zgłębiamy Tajemnicę TEATRU. Proponujemy spotkania ze słowem, gestem, aktorską piosenką – kształtujemy warsztat aktora. Interpretujemy ŚWIAT niekonwencjonalnie i odważnie, uciekamy w umowność, wieloznaczność, metaforyczność. Poznajemy siebie, innych i  ...jesteśmy zwyczajnie szczęśliwi.
O sobie… www.studioproby.pl
godzina 19:00, miejsce: Teatr 8 Dnia

IV Festiwal Młody Teatr Niezależny cz. 2
Teatr Odnaleziony (Jelenia Góra)

PRET A PORTER – zapach kobiety
inspiracja: „Pożądanie”, „Jesteśmy przynętą kochanie” Elfriede Jelinek oraz „Pachnidło” Patrick Suskind
scenariusz i reżyseria: Łukasz Duda

scenografia: Wiktor Szybałdin, Łukasz Duda

koprodukcja: Teatr Odnaleziony, Jeleniogórskie Centrum Kultury

obsada: Agata Mamzer, Piotr Komola, Joanna Kowalska, Alicja Perdion, Andrzej Marchowski, Kamila Gąsiorowska, Renata Marchowska

 

To wielowątkowa historia ukazująca perypetie ziemskich stworów, które do życia powołał człowiek. Treść skupiająca się na poszukiwaniu rozwiązań problemów społecznych oraz ukazaniu emocji i stanów ludzkich. Próba dotknięcia żarłocznej strony natury męskiej w kontrze do feministycznej opowieści o kobiecie, która dawno stała się przedmiotem domowym. Baśniowa interpretacja przenosząca w błogość ironii, cynizmu i obcości. Niewątpliwie jest to spektakl zamykający tryptyk produkcji scenicznych Teatru Odnalezionego, inspirowanych twórczością Elfriede Jelinek. Po takich spektaklach, jak „Anzelm” i „Extra Polish”, „Pret a Porter” dopełnia świat widziany oczyma kobiety.


godzina 20:30, miejsce: Gazownia
PREMIERA

Teatr Fuzja (Poznań)

Dywidenda
reżyseria: Tomasz Rozmianiec

kostiumy, ruch sceniczny: Anna Rozmianiec

scenografia: zespół

muzyka: SOSEN

oprawa graficzna, animacje: Krzysztof Marciniak, Krzysztof Ignasiak

obsługa techniczna: Jakub Wittchen

występują: Filip Kwiatkowski, Piotr Bigus, Mateusz Kostecki, Piotr Wojtyniak, Rafał Orłowicz, Anna Rozmianiec, Anna Kubiak, Agnieszka Mikulska, Ewa Prądzyńska, Alicja Zygadlewicz

podziękowania: Ryszard Woźniak, Łukasz Jata

Gra losowa 3D o wysokim poziomie ryzyka, przeznaczona dla osób dorosłych, gotowych na wszystko. Zmierz się z samym sobą – ZAGRAJ.


ZASADY

… z zasady nie obowiązują… liczy się szybkość, spryt, przedsiębiorczość, zdolność do poświęceń. Ciosy poniżej pasa dozwolone. IM WIĘCEJ WALKI TYM WIĘCEJ ZYSKU. Pomoc konkurentowi surowo wzbroniona.


BANKIER

… trzyma kasę – wypłaca pensję, rozdaje premie, kredytuje – Dawca i Biorca. Bank nie ma ograniczeń i nie bankrutuje NIGDY…


PRZYGOTOWANIE

Do rozegrania partii DYWIDENDY niezbędne:

1. przestrzeń gry – plansza – wymiary 20m x 20m, 9 kości, 3 pionki, 1 bank.

2. gracze… koncentracja, rozgrzewka, 2 litry płynów, papieros

3. publiczność
CEL

Rywalizacja, eliminacja konkurencji, maksymalizacja zysku – dotarcie na szczyt.


PRZEBIEG GRY

… zależy od ciebie – pierwszy rzut i START. Pozycja startowa WYBRANYCH graczy jest równa. Rzut kością ustala zasady – przechodzisz albo odpadasz. ZYSKUJESZ lub TRACISZ – wchodzisz albo nie. Reguły ustala BANK. W grze liczy się TYLKO spryt. Nie wygrywa TEN, który najlepiej przystosuje się do warunków planszy tylko TEN, który je ZMIENI.



godzina 22:00, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski
Teatr Tetraedr (Racibórz)

Renety, Goldeny

reżyseria: Grażyna Tabor
Zjadanie na czas jabłek wiszących na sznurkach, ciuciubabka, zabawa taneczna z krzesłami, gra, aby „nie nadepnąć na linę”, motyw baśniowej, zatrutej połowy jabłka... Inspiracją do scen w sztuce „Renety, Goldeny” były gry i zabawy dziecięce. Te, które w codziennym, dorosłym życiu nadal prowadzimy, nadając im innych znaczeń, pozbawiając pierwotnej magii. Chcielibyśmy, by widz je dla siebie odkrył, rozszyfrował. W scenach szukamy prawdy o ludzkich związkach (szczególnie w relacjach damsko-męskich) uchwyconych w gestach, w sposobach, w jaki tańczą mężczyzna z kobietą, w ciągłym przyciąganiu się i odpychaniu, w zderzaniu się i niezaspokojonym poszukiwaniu bliskości. Świat kobiet i mężczyzn jest tu wyraźnie oddzielony. Pośrodku znajduje się wspólna strefa „gry”, w której czasami pojawiają się silne kobiety, czasami silni mężczyźni, czasami obie siły się przeplatają... Każda scena ma swój wewnętrzny porządek, każdy aktor ma wyznaczone swoje centrum, swoje pole działania, tory, po których się porusza. Tonacje i nastroje spektaklu budowane są przez dwa bieguny muzyczne: z jednej strony TOM WAITS – biegun intensywny, gęsty, czasami irytujący, z drugiej KRONOS QUARTET – niezwykle wyrafinowany, nieobliczalny, często liryczny  z ostrymi akcentami. Przedstawienie to nie rozwija żadnej historii, a równocześnie zawiera ich wiele. Motywy pojawiające się w scenie pierwszej, staną się przedmiotem wielu wariacji  w dalszych scenach.
Teatr Tetraedr istnieje od 1992 r. Jest wspólną drogą i kawałkiem życia wielu młodych ludzi, którzy zostawili tu dużo dobrej energii, emocji, własnych historii, przyczynili się do wypracowanie swoistego stylu pracy i obrazowania na scenie. Istotą pracy TETRAEDRU jest organiczność, fizyczność, odwołanie się do archetypów, rytuałów i rytmów życia codziennego – z dala od publicystyki. To wszystko wpisane w surrealizm, absurd i groteskę. Teatr konfrontuje się z rzeczywistością poprzez takie literackie inspiracje jak: Kajzar, Tuwim, Miłobędzka, Spath, Gombrowicz, Schulz, Veteranyi – ograniczając słowo do minimum, najchętniej tworząc żywą muzykę na scenie. Teatr zrealizował 25 spektakli. Najnowsze to autorski „Goldeny Renety”, „What a bloody story”, „Regał ostatnich tchnień”.
AKT V
17 października – NIEDZIELA


godzina 18:00, miejsce: Ośrodek Teatralny Maski

Gappad Theatre (Polska/Szkocja)

Głosy rodzinne

wg H. Pintera


reżyseria: Iwona Głowińska

ruch sceniczny: Robert Przekwas

występują: Lucyna Batura, Dominik Dąbek, Robyn Hambrook, Piotr Kurjata, Robert Przekwas i Lisa Wahlström
Duchy przeszłości. Sprawy nierozwiązane. Choć odchodzą w doliny zapomnienia, wracają, by przypomnieć o sobie jak pies ujadający w oddali. Jak zza grobu, wołają o wysłuchanie. Co chcą nam powiedzieć? O czym przypomnieć? Wsłuchajmy się w ich szepty, pozwólmy im przemówić i odejść.
spektakularna adaptacja Harolda Pintera (...) niepokojące i silne w swojej teatralności widowisko”

Joyce McMillan, The Scotsman 23/06/2010


modelowe przedstawienie Pinterowskiej mieszanki tragedii, humoru, surrealizmu i pasji”

Pamela Mair, Edinburgh.com.pl 30/06/2010




godzina 20:00, miejsce: Sala Teatralna Collegium Maius

Teatr Academia (Warszawa)

Homework

[Z cyklu: Prace domowe]

autorski spektakl Marcina Jarnuszkiewicza
współpraca autorska: Marta Zając, Tomek Walesiak

światło: Prot Jarnuszkiewicz

współpraca artystyczna: Roman Woźniak

koordynacja projektu: Katarzyna Kraszewska, Adam Karol Drozdowski

Sztuka nie wyrasta z  pytania „czego chcę”. Nawet nie z pytania „co mi się podoba (lub nie)”. Sztuka wyrasta z pytania „kim jestem”. Jej fundamentalną misją jest pochwała ludzkiej duchowości.  (...) Relacja Lalka – Animator jest w moim przedstawieniu tajemna. Jest uwidocznieniem dwoistości natury ludzkiej. Ale ten swoisty duet może też być rozumiany jako autonomiczny byt, w którym jedna osoba jest ciałem człowieka, a druga jego duszą. Animator jest przy tym dla lalki niejako Stwórcą, autorem jej wizerunku, losów i sytuacji duchowej, którą sobą wyraża. Z tej relacji, z relacji między nimi – między nami – rodzą się świadectwa wielkości uczuć właściwych człowiekowi. To ta relacja jest tu głównym nośnikiem znaczeń. Celem przedstawienia jest stworzenie widzom okoliczności sprzyjających przywołaniu i przeżyciu  ich  własnej duchowości, duchowego wymiaru ludzkiego istnienia.


Homework  to rodzaj suity na aktora i lalkę. Lalka jest wielkości aktora, kiedy ożywa,wywołuje dreszcz emocji. Bywa bardziej ludzka niż człowiek. (...) Relacje między nimi,wsłuchiwanie się we wzajemne istnienie, reagowanie lub nie na wspólną obecność,to przedziwna refleksja o świecie, który nas otacza.

Marek Waszkiel


Marcin Jarnuszkiewicz, scenograf i reżyser teatralny. Absolwent Wydziału Architektury Wnętrz warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i Wydziału Reżyserii PWST w Warszawie. Debiutował scenografią do głośnej inscenizacji Balladyny J. Słowackiego przygotowanej w Teatrze Narodowym przez Adama Hanuszkiewicza. Wyreżyserował m.in.: Głosy I. Iredyńskiego, Białe małżeństwo T. Rózewicza, Marię Stuart J. Słowackiego, Do Damaszku A. Strindberga, Samoobronę H. Kajzara, Królową śniegu H. Ch. Andersena, Urodziny infantki O. Wilde’a. Laureat wielu nagród, m.in. za scenografię do spektaklu Geza-dzieciak w reżyserii Z. Brzozy (VI Festiwal Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu), za reżyserię spektaklu Dzikie łabędzie wg H. Ch. Andersena (XXI Ogólnopolski Festiwal Teatrów Lalek w Opolu).

EPILOG
22 października – PIĄTEK


godzina 19:00, miejsce: Ośrodek Kultury Gminy Suchy Las

Teatr Uhuru (Gryfino)

Pierogi
występują: Natalia Nikonowicz, Ewa Chmielewska, Łukasz Ziemski, Paweł Kubicki, Dominik Smaruj.

scenariusz: Janusz Janiszewski i zespół

reżyseria: Janusz Janiszewski

współpraca reżyserska: Violina Janiszewska

Spektakl o ... wolności, o możliwości wyboru, o negacji i prawie do zaprzeczenia, ale i akceptacji tego, co uważamy za słuszne i przyjmujemy jako własne. To także spektakl o wierze i możliwości odrzucenia wszelkiej wiary, negacji Boga czy religii, czy jakiejkolwiek publicznie głoszonej „prawdy”. Aktorzy jednak podchodzą do tych spraw z dużym dystansem i humorem, poprzez ironiczną zabawę. Czasami ma się wrażenie, że jest to raczej jakaś zgrywa, młodzieńczy wygłup niż poważna próba ujęcia trudnego tematu.

„Pierogi” to także próba określenia i uchwycenia specyfiki czasów, w których żyjemy oraz stosunku młodych ludzi do tak zwanych „odwiecznych prawd”, tradycji i wiary. Nasze czasy to – z jednej strony – czasy wolności (możliwość kształtowania i wyrażania własnego światopoglądu) z drugiej strony także – czasy ideologicznego zamętu, tworzenia się przeróżnych, często skrajnych ideologii, sekt, wyznań, naukowych teorii czy po prostu zwykłych bzdur.

Żyjemy w czasach „pierogów” – bo do pierogów możesz włożyć dowolne nadzienie, takie, które ci odpowiada. „Bo do pierogów możesz dodać wszystko, co lubisz, jak czegoś nie lubisz, to to wyrzucasz, albo tego po prostu nie dodajesz... tak jak z siebie wyrzucasz to, co ci się nie podoba...” – jak mówi jedna z bohaterek spektaklu.


Teatr UHURU powstał w 1997 w Młodzieżowym Domu Kultury w Gryfinie. Założycielem i kierownikiem artystycznym teatru jest Janusz Janiszewski – były aktor szczecińskiego Teatru KANA, reżyser, polonista i pedagog teatralny. Od 12 lat Teatr UHURU w ramach pracowni teatralnej współpracuje z zagranicznymi – głównie z niemieckimi ośrodkami kultury, uczestnicząc w projektach wymiany młodzieży oraz współorganizując międzynarodowe warsztaty teatralne.

Teatr ma na swoim koncie kilkanaście przedstawień. Największe uznanie przyniosły mu takie spektakle jak: „Pewna mucha”, „Polly i Molly”, „Ciało”, widowisko plenerowe „Apocalypsis” oraz najnowszy spektakl „Pierogi”. Współtwórczynią sukcesów teatru jest Violina Janiszewska – współpraca reżyserska i scenariuszowa, kostiumy i scenografia. Wszystkie przedstawienia od początku istnienia teatru są spektaklami autorskimi.



Teatr jest laureatem wielu ogólnopolskich festiwali młodego teatru offowego. Obecnie od kilku lat grupę tworzą najmłodsi i początkujący aktorzy. Poza twórczością sceniczną do znanych inicjatyw Teatru UHURU należy stworzenie i organizacja takich projektów artystycznych jak: Gryfińskie Spotkania Teatralne „Karton”, Festiwal „Na moście” i obecnie Festiwal Intymnych Form Artystycznych „FIFART”.

godzina 19:00, miejsce: GOK Sokół w Czerwonaku:
PREMIERA

Teatr Czyplusraz (Czerwonak)

Weekend Dance
Choreografia: Piotr Bańkowski

Tańczą: Piotr Bańkowski, Anna Hańczewska, Dawid Mularczyk


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna