Propozycje zabaw integracyjnych



Pobieranie 13.92 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar13.92 Kb.
Propozycje zabaw integracyjnych
Nasza propozycja zawiera jedynie informację o zabawach, zajęciach integracyjnych. Do Państwa należy zadanie umieszczenia tego w pewnym kontekście, zachowanie proporcji zdarzeń, dopasowanie ich do wieku i możliwości uczniów, ale też Państwa osobistych preferencji.
Zabawy integracyjne:
Początek to zawsze zabawa, która pozwoli poznać swoje imiona/pseudonimy, ale tylko takie, które w pełni akceptujemy. Zwykle na kolejnym etapie wzbogacamy prezentację osoby o krótką informację o sobie (nauczyciel bierze udział w zabawie na tym etapie):


    • Imiona można utrwalić dzięki zabawie – Opadająca kurtyna (wykrzykujemy imię osoby, która stoi za kurtyną w momencie, kiedy kurtyna opada – wygrywa osoba, która zrobi to pierwsza i prawidłowo, możemy dzielić się na drużyny) – jest to zabawa, która nie powinna trwać zbyt długo i raczej jest przeznaczona dla osób młodszych (chociaż my organizowaliśmy ją dla licealistów).

    • Potem możemy zaproponować zabawę: Znajdź osobę, która ma: tak jak Ty psa, kota, jakieś zwierzątko, brata, siostrę, rower, ma taką pasję jak Ty itp. Wszyscy uczniowie chodzą po sali, rozmawiają ze sobą, potem możemy zapytać czy są osoby, które mają wyjątkowo dużo wspólnych cech – pozwólmy naszym uczniom pohałasować przy tym, dajmy też im trochę czasu na to, aby dotarli do różnych osób. Pewną modyfikacją jest przyklejanie różnokolorowych karteczek świadczących o posiadaniu poszukiwanej cechy. Możemy później przyjrzeć się (stojąc w kręgu) – kto ma takie same kolory karteczek.

    • Dalej: Robimy wywiad z kimś na temat: Twoja ulubiona potrawa, Twój ulubiony kolor, Twój ulubiony dzień tygodnia, Twoje ulubione zwierzę itp. – dokonujemy prezentacji naszego rozmówcy na forum grupy – zaczynając od przedstawienia go imieniem, a zachęcamy do opowiadania z podkreślaniem tego, co jest wspólne w moim i jego widzeniu świata, problemu… (Wojtek – tak jak ja – szczególnie lubi…)

    • Nieco trudniejsze zadanie, ale bardzo pasujące do sytuacji wyjazdowej, pozaszkolnej. Prosimy uczniów, aby poszli na spacer i znaleźli coś, co w jakiś sposób ich przypomina, ich reprezentuje. Mogą dostać na to jasno określony czas, albo dostają to zadanie przed obiadem i kolejna część zabawy odbywa się po obiedzie. Kiedy uczniowie wracają przynoszą ze sobą przedmiot, który ich reprezentuje i pokazując to, co przynieśli mówią: Jestem jak..... ponieważ.....; Jestem ..... ponieważ .... Oczywiście mogą to być bardzo krótkie wypowiedzi, ale zachęcajmy do ich rozbudowania.

    • Możemy też zaproponować zabawy trudniejsze i bardziej czasochłonne, ale cenne:

    1. Ogłoszenie o mojej osobie – konstruujemy je tak jak piszemy ogłoszenie zachwalając samochód, który chcemy sprzedać, a w tym wypadku – niejako w poszukiwaniu nowych znajomych, przyjaciół – zachwalamy swoją osobę,

    2. Herb – wszyscy rysują herb swojej osoby – wzór takiego rysunku możemy opracować w domu i przywieźć w formie „kserówek”, ale równie dobrze może to być praca samodzielna uczniów. W takiej sytuacji warto wyjaśnić uczniom – jaka była rola herbu, jaką możemy spotkać symbolikę, co oznaczają poszczególne elementy, warto wspomnieć o „herbowym zawołaniu” i zachęcić uczniów do refleksji nad tym – co może symbolizować jego, jego rodzinę lub chciałby, aby symbolizowało jego osobę kiedyś w przyszłości, możemy poprosić, aby sformułowali to w rodzaj „rodowego zawołania”.

    3. Koperta – jest to zabawa, która prowokuje do refleksji na temat własnej osoby, cech, którymi prezentujemy siebie, ale też cech, które mają charakter intymny, ukryty. W tym celu przygotowujemy koperty i dużą ilość kolorowych, małych karteczek. Każdy uczeń bierze kopertę i karteczki, na których wypisuje swoje cechy. Te cechy, które stanowią intymną wiedzę na swój temat – wrzuca do środka. Są to cechy, o których nie wszyscy wiedzą, a on niechętnie rozmawiałby o nich. Dlatego też prosimy, aby koperta została zaklejona. Natomiast cechy, które są dostępne dla jego otoczenia, którymi komunikuje się z innymi – wypisuje na karteczkach i nakleja na kopercie. Jest to swoiste „ja fasadowe”. To pokazujemy innym. I na koniec zabawy rzeczywiście to robimy.

    • I już inny typ zabawy integracyjnej – po prostu dobra wspólna zabawa, bardzo energetyzująca (i hałaśliwa): Zabawa w owoce – siadamy w kręgu, w środku stoi jedna osoba, ma w ręku zwiniętą gazetę, jakiś plik papierów; każda osoba z kręgu wybiera sobie „imię – nazwę owocu”; zabawa polega na tym, że ktoś wywołuje nazwę owocu, a osoba stająca w środku musi zdążyć uderzyć w ramię osobę noszącą to imię, zanim „wezwany do odpowiedzi owoc” wykrzyknie kolejne imię-owoc; jeżeli nie zdąży – wchodzi do środka, jeżeli wykrzyknie swoje” imię-nazwę owocu” – wchodzi do środka.

    • Na koniec, w zasadzie na sesji pożegnalnej, można poprosić uczniów o pomyślenie o tym czego się najbardziej boją w odniesieniu do swojej przyszłej szkoły, prosimy, aby napisali to anonimowo na kartkach i wrzucili do pudełka (zabawa nazywa się Wrzuć strach do kapelusza). My sami wyciągamy kartki i czytamy głośno. Być może będziemy mogli podjąć działania, które uchronią naszych podopiecznych przed niektórymi lękami, a być może wystarczy jedynie o tym porozmawiać, zdemaskować mity.

    • Zwykle też na biwakach integracyjnych piszemy kontrakt, którego powstanie to długi proces: prosimy, aby każdy uczeń przemyślał zasady, którymi chciałby się kierować funkcjonując w klasie, potem tworzymy grupy, które przygotowują propozycje na piśmie, a dopiero na koniec poszczególne grupy prezentują propozycje i wspólnie tworzymy ostateczną wersję. Warto pamiętać o tym, aby wprowadzone do kontraktu zasady nie były zbyt szczegółowo rozpisane, aby nie było ich zbyt dużo, aby ich nieegzekwowanie miało jasno określone konsekwencje. Na koniec: tworzenie kontraktu tylko wtedy ma sens, kiedy jesteśmy konsekwentni w jego przestrzeganiu.

Pracując nad integracją klasy możemy wykorzystać materiały z różnego rodzaju programów – ich lista w załączeniu. Szczególnie polecamy zabawy związane z elementami treningu twórczości. Również podajemy opracowania, w których można znaleźć bardzo wiele pomysłów. Mamy nadzieję, że po pewnym czasie każdy nauczyciel-wychowawca będzie dysponował własnym zbiorem pomysłów i koncepcji, które sprawdził, udoskonalił, uaktualnił, a co najważniejsze – najbardziej odpowiadają one jego własnym preferencjom i umiejętnościom.



Pomocne opracowania:
Arborelius E.: To jest Twoja decyzja. Adaptacja metody w Polsce: Szymańska M.M. Warszawa 1992.

Boryszewska J.: Scenariusze zajęć do realizacji przez wychowawców klas gimnazjalnych i licealnych. Łomża 2003.

Buzan T.: Pamięć na zawołanie. Łódź 1997.

Buzan T.: Rusz głową. Łódź 1996.

Collins S.: Radość sukcesu. Warszawa 2004.

Jahnson D.W.: Podaj dłoń. Warszawa 1992.



Jak żyć z ludźmi (umiejętności interpersonalne) Program Profilaktyczny dla młodzieży. Ministerstwo Edukacji Narodowej, Warszawa 1991.

Król–Fijewska M., Fijewski P.: Nasze Spotkania. Warszawa 1994.

Nęcka E.: Trening twórczości. Olsztyn 1992.

Szmidt K.J.: Porządek i przygoda. Lekcje twórczości. Warszawa 1996.



Whitmore D.: Radość uczenia się. Warszawa 1994.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna