Przeciw agresji w szkole



Pobieranie 14.62 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar14.62 Kb.
Walka ze złem, to moralny

obowiązek każdego człowieka.
Kto aktywnie nie przeciwstawia
się złu, ten ponosi
współodpowiedzialność
za wszystkie następstwa szerzącego
się zła”.

Katechizm Jana Pawła II


PRZECIW AGRESJI W SZKOLE
Wśród rodzajów zachowań szczególnie niebezpieczne są zachowania agresywne i wszyscy je wokół obserwujemy. Towarzyszą nam w życiu codziennym, w zakładach pracy i szkołach. Dzieciom i młodzieży zarzuca się obecnie silne odnoszenie się do własnej osoby wzrastającą agresywnością. Agresja z łac. aggresio- napad, pojęcie niejednoznaczne stanowi podmiot zainteresowań teoretycznych i badawczych. W psychologii określenie zachowania, ukierunkowanego na zewnątrz lub do wewnątrz, mającego na celu spowodowanie szkody fizycznej lub psychicznej.Wyróżniana jest m.in.:

  • agresja wroga – agresja, która ma na celu zranienie lub zadanie bólu.

  • agresja instrumentalna – agresja służąca innemu celowi niż zranienie lub zadanie bólu, np. zastraszenie, usunięcie konkurencji itp.

  • agresja prospołeczna – chroniąca interesy społeczne, obrona

  • agresja indukowana – powstająca w efekcie psychomanipulacji.

  • agresja odroczona

  • autoagresja (zachowanie) - agresja skierowana na własną osobę

Nasilenie działań o charakterze agresywnym budzi głęboki niepokój, zmusza do rozpoznawania problemu na terenie szkoły i podjęcia prób jego rozwiązania.
T. Gordon uważa, że poczucie nieporozumienia, brak akceptacji ze strony dzieci, a w konsekwencji do zaburzenia procesu przekonywania ucznia przez nauczyciela do zmiany zachowania, mogą doprowadzić pewne rodzaje wypowiedzi:

  • rozkazywanie, zarządzanie, komenderowanie

  • ostrzeganie, upominanie, grożenie

  • radzenie, dyktowanie rozwiązań

  • przekonywanie, moralizowanie, wygłaszanie kazań

  • robienie wyrzutów, pouczanie, przytaczanie logicznych argumentów

  • osądzanie, krytykowanie, obwinianie

  • chwalenie, aprobowanie( nie może być manipulacją )

  • wymyślanie, ośmieszanie, zawstydzanie

  • interpretowanie, analizowanie, stawianie diagnozy

  • uspokajanie, pocieszanie

  • badanie, wypytywanie, indagowanie ( często wywołuje poczucie ograniczenia wolności)

  • rozweselanie, zabawianie ( nie może wytworzyć poczucia urazu i odepchnięcia)

. Agresja powinna zawsze pozostać bez sukcesu i prowadzić do przykrości, niepowodzeń, strat. Szczególnie istotne wydają się działania wychowawcze uczące konstruktywnych zachowań w sytuacji frustracji, rozwijanie samokontroli dziecka poprzez stawianie przed nim odpowiedzialnych, samodzielnie rozwiązywalnych zadań, a także pobudzanie jego autorefleksji. Ważną rolę odgrywają indywidualne i zespołowe zabawy "gry w role" przy czym należy pamiętać, że głównym instrumentem hamowania agresji jest komunikowanie się międzyludzkie oparte o rozmowę Znając przyczyny powstawania agresji u dzieci i młodzieży możemy skutecznie jej zapobiegać. W tym celu musimy stosować pewne zasady i wymagania:

  • stwarzamy życzliwą atmosferę emocjonalną w klasie/grupie, szkole/placówce

  • doceniamy nawet najdrobniejsze sukcesy

  • angażujemy do prac- wymagamy dokładności i obowiązkowości

  • ustalamy jasne reguły i zasady rządzące w grupie/klasie

  • stosujemy z rozwagą kary

  • nie zawstydzamy z powodu niskich ocen

  • pielęgnujemy motywację do nauki

  • organizujemy aktywność ruchową

  • staramy się być pozytywnym wzorem do naśladowania

  • rozwijamy tolerancję

  • uczymy poszanowania drugiego człowieka

  • chronimy przed szkodliwym wpływem modeli zachowań agresywnych

  • ograniczamy oglądanie TV oraz kontrolujemy jakość treści gier komputerowych

  • stosujemy zwroty rozładowujące napięcie np.:

    • Jestem zły, ponieważ nieznośnie zachowujesz się na lekcji.

    • Nie znoszę, gdy wrzeszczysz!

    • Jestem wściekły, gdyż nie wróciłeś z przepustki w wyznaczonym terminie.

    • Denerwujesz mnie, kiedy znęcasz się nad kolegami.

    • Nie cierpię, kiedy uciekasz z lekcji, ośrodka.

  • Stosujemy często pochwały np.:

    • Lubię słuchać, gdy mówisz do mnie nie krzycząc.

    • Cieszę się, że dotrzymałeś słowa.

    • Ufam Ci.

    • Jestem zadowolony, że pamiętasz o swoich obowiązkach.

    • Lubię, gdy razem z kolegami słuchacie tego, co mówicie do siebie.

W aspekcie wszystkiego, o czym zasygnalizowałem w tym artykule skłaniam się ku tezie, że konieczne jest świadome przezwyciężanie agresji i wybuchu złości środkami pedagogicznymi. Z mojego punktu widzenia nie powinno ono jednak polegać na tym, aby odzwyczajać uczniów/wychowanków od jej wyrażania, ale na nabyciu umiejętności panowania nad swoimi agresywnymi impulsami oraz pozytywnym wyrażaniem swojej złości. Szkoła, placówki oświatowe są zobowiązana nie tylko do doraźnego reagowania na akty przemocy i agresji, ale także do prowadzenia długofalowej pracy profilaktyczno - wychowawczej w tym zakresie. Pamiętajmy też że nie można eliminować u kogoś zachowań agresywnych, samemu będąc agresywnym!

Janusz Kurnicki



Bibliografia

  • Gordon T., Wychowanie bez porażek, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1994 r.

  • Miller A., Mury milczenia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991 r.

  • Wójcik D., Środowisko rodzinne a poziom agresywności młodzieży przestępczej i nieprzestępczej, PWN, Warszawa 1977 r.

  • Zaborowski Z., Rodzina jako grupa społeczno-wychowawcza, Nasza Księgarnia, Warszawa 1980 r

  • Ranschburg J., Lęk, gniew, agresja, WSiP, Warszawa 1980 r.

  • Pilch T., Passini B., Wychowanie i środowisko, WSiP, Warszawa 1979 r.

  • Pospieszyl I., Przemoc w rodzinie, WSiP, Warszawa 1994 r.

  • Ziemska M., Rodzina i dziecko, PWN, Warszawa 1979 r.

  • Kirwill L., Wartości rodziców o różnym poziomie wykształcenia a agresywność i uleganie agresji u dzieci, "Psychologia Wychowawcza" 5/92.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna