Przemysław Zieliński Krzysztof Nowaczyński



Pobieranie 142.49 Kb.
Strona1/2
Data07.05.2016
Rozmiar142.49 Kb.
  1   2

Przemysław Zieliński

Krzysztof Nowaczyński





CO TO JEST DOLBY STEREO? 
    Mówiąc prosto, Dolby Stereo jest to wysokiej jakości dźwięk wielokanałowy w kinie; trzy kanały przednie rozłożone na szerokości ekranu, oraz dźwięk dookólny, docierający do widzów z tyłu i z boku. To określenie wysokiej jakości jest niezbędną, integralną częścią definicji. Dolby Stereo udostępnia znacznie większy obszar wrażeń dźwiękowych- naturalnie brzmiące głosy i subtelne atmosfery, czystą i niezakłóconą a czasem imponująco potężną muzykę oraz spektakularne, poruszające efekty dźwiękowe. Jest artystycznym narzędziem pomagającym reżyserowi zaangażować widzów i pogłębić ich totalne przeżycie filmu.
    Rozpoznajemy symbol  Dolby, bo systemy redukcji szumów Dolby od 26 lat poprawiają jakość dźwięku na domowych kasetach magnetofonowych; a jeszcze dłużej służą uzyskaniu jakości studyjnej w czasie realizacji nagrań. Symbol  Dolby oznacza także lepszy dźwięk w filmie.
    W ciągu dwudziestu lat rozwoju system Dolby Stereo ugruntował swoją pozycję i praktycznie jest od dawna światowym standardem dla dźwięku filmowego. Idea narodziła się na początku lat siedemdziesiątych wobec pilnej potrzeby ratowania kina! Gwałtowne załamanie się dystrybucji było spowodowane między innymi silną konkurencyjnością telewizji, radiofonii i przemysłu płytowego. Nastąpiła eksplozja domowej techniki Hi-Fi. Jednocześnie kino oferowało ciągle dźwięk monofoniczny o bardzo niskiej jakości, praktycznie na poziomie techniki z lat 50-tych.
    Dziś sytuacja kina jest jeszcze trudniejsza. Wystartowała TV stereofoniczna. Coraz popularniejszy staje się stereofoniczny sprzęt video. Działa TV satelitarna i kablowa. Cyfrowa technika foniczna gości w prywatnych domach w postaci odtwarzaczy płyt kompaktowych, magnetofonów, odtwarzaczy płyt wizyjnych. Media te oferują bogaty wybór programów i wysoki standard jakości w połączeniu z pokusą pozostawania w domu.
    Czy w tych warunkach możliwe jest stworzenie w kinie konkurencyjnego spektaklu o jakości nieosiągalnej w warunkach domowych?
    Tak, system Dolby Stereo jest w stanie dostarczyć odpowiednie bogactwo i wysoką jakość reprodukcji dźwięku, dając naturalny, sugestywny, kształtujący niepowtarzalny klimat seansu filmowego przeżywanego w magicznej wspólnocie odbioru z innymi widzami.
    Czy są jakieś niedogodności systemu? Tak, przede wszystkim dlatego, że stawia on wyższe wymagania realizatorom i personelowi technicznemu. Wszelkie błędy i niedostatki realizacji i odtwarzania są zauważalne i nie można ich zatuszować niedoskonałością techniki i samego nośnika zapisu dźwięku. Ale dzięki temu Dolby Stereo jest szansą na podniesienie ogólnej jakości dźwięku filmowego zarówno po stronie dystrybucji i rozpowszechniania w kinach, jak i podczas realizacji filmu.
W JAKI SPOSÓB DZIAŁA SYSTEM DOLBY STEREO?
    W czasie badań nad dźwiękiem filmowym w Laboratorium Dolby stwierdzono, że klasyczny dźwięk kinowy cierpi na niedostatek wysokich tonów i najniższych basów, za to posiada dużo zniekształceń oraz zakłóceń i szumów pochodzących z taśmy filmowej. Dawało to w efekcie nienaturalną barwę i konieczność wytężonego śledzenia dialogu, by nie utracić rozumienia.
    Muzyka i efekty brzmiały nieśmiało i nieprawdziwie. Do tego jeszcze głośność i jakość zmieniała się ogromnie, zależnie od kina, do którego się wybrano.
    Rozwiązanie tych problemów było podstawowym celem realizacji systemu Dolby Stereo. Wymagało to dokładnego przebadania wpływu każdego elementu długiego łańcucha elektroakustycznego od mikrofonu studia filmowego do głośnika w kinie. Wprowadzenie Dolby Stereo nie wymagało generalnej zmiany technologii zapisu i odczytu, było jedynie uzupełnieniem i modyfikacją tradycyjnej i taniej techniki wykonywania kopii masowych z optyczną ścieżką dźwiękową.
    Dolby Stereo nie jest magicznym pudełkiem, które zmienia kiepski dźwięk w cudowny środek wyrazu dopełniający obraz. Jest to proces kompleksowy, obejmujący wszystkie etapy realizacji filmu i jego odtwarzanie. Uzyskiwana jakość dźwięku jest tak samo ważna jak fakt, że jest on stereofoniczny!
    Ścieżki dźwiękowe filmu formatu Dolby Stereo, odtwarzane przez procesor kinowy Dolby, który zawiera profesjonalne układy redukcji szumów, są wolne od tak dokuczliwych w filmie monofonicznym szumów i zniekształceń. Dźwięk ma znacznie szerszy i zrównoważony zakres częstotliwości. Projektor, wzmacniacze i głośniki w kinie są starannie zestrojone, tak by film był zawsze odtwarzany z tą samą jakością i jednakowym poziomem głośności (!) w każdym kinie, identycznie jak słyszeli twórcy filmu w studio.

CZY ISTNIEJE CHARAKTERYSTYCZNY DŹWIĘK DOLBY STEREO?
    Nie, rodzaj i charakter dźwięków są zawsze dobierane i określane przez twórców, przez reżysera filmu, w taki sam sposób, w jaki kontroluje on to, co pojawia się w obrazie. Dolby Stereo jest tylko narzędziem i nie zależy od Laboratorium Dolby jak to narzędzie będzie wykorzystane przez realizatorów. Dzięki Dolby Stereo udało się po raz pierwszy dać przemysłowi filmowemu prawdziwy standard odtwarzania dobrego dźwięku. Każdy film Dolby Stereo jest realizowany w takich samych warunkach odsłuchowych, które nie odbiegają od warunków tworzonych w kinach z aparaturą Dolby Stereo. Dlatego reżyser może spodziewać się, że widzowie usłyszą ścieżkę dźwiękową filmu tak, jak prezentowała się ona w studio.

JAK ROZPOZNAĆ FILM DOLBY STEREO?
    Jedynie film realizowany z użyciem specjalnego sprzętu i pod opieką Konsultantów Dźwiękowców Laboratorium Dolby może być oznaczony logo: 
Symbol ten pojawia się na początku lub na końcu filmu, a także na plakatach. Jego obecność potwierdza, że film został zrealizowany z dźwiękiem Dolby Stereo i można go usłyszeć w tej wersji w kinach, które są wyposażone w aparaturę wyprodukowaną przez Laboratorium Dolby. Takie kina zwykle dumnie reklamują ten fakt umieszczając odnośne logo na plakatach przed wejściem i w reklamie prasowej.
  

CO TO JEST DOLBY STEREO SR?
    Dolby Stereo SR (Spectral Recording) jest nowszym rozwinięciem systemu Dolby Stereo, które w kinach o odpowiedniej akustyce przyniosło dalszą poprawę jakości dźwięku filmowego. Dialogi stały się jeszcze bardziej naturalnie brzmiące, a szumy tła i zakłócenia wyeliminowane skutecznie. Zastosowanie procesu Spectral Recording, którego koder jest jednym z najbardziej złożonych i wyrafinowanych układów techniki analogowej, pozwoliło uzyskać znacznie zwiększoną rozpiętość dynamiczną głównie efektów i muzyki i dalsze poszerzenie pasma częstotliwości, zwłaszcza w zakresie tonów najniższych. Ale wszystko zależy od zastosowanych tu rządzeń nagłaśniających.
Filmy zrealizowane w systemie Dolby Stereo SR są rozpoznawalne za pomocą logo umieszczanego na plakatach:  
  

CO TO JEST DOLBY DIGITAL?
    By spełnić rosnące oczekiwania widzów i przemysłu filmowego powstał system Dolby Digital. Zaprojektowany jako system cyfrowy specjalnie dla filmu, opiera się na konfiguracji 5+1 kanałów: lewego, prawego i centralnego zaekranowych, rozdzielonych lewego i prawego kanałów dookólnych, dla pogłębienia wrażenia współuczestnictwa w akcji oraz kanału potężnych niskoczęstotliwościowych efektów superbasowych. Taka konfiguracja oparta na bazie znanych czterokanałowych instalacji Dolby Stereo, wymaga minimum inwestycji w nowy sprzęt.
    Umieszczenie zapisu cyfrowego pomiędzy dziurkami perforacji kopii 35 mm, było podyktowane maksymalnym uproszczeniem procesów obróbki i względami trwałości zapisu. Laboratoria na całym świecie mogą wykonywać tak samo dużą ilość kopii filmu szybko i tanio, a zapis ten okazał się odporny na uszkodzenia i trwalszy w eksploatacji niż typowa żywotność samej kopii.
    Kompatybilność jest wartościową cechą Dolby Digital. Ponieważ każda kopia Dolby Digital zawiera także ścieżkę analogową wysokiej jakości Dolby SR (najwyższa jakość osiągalna kiedykolwiek w zapisie analogowym), możliwa stała się dystrybucja tylko jednego rodzaju kopii. Każde kino otrzymuje bez dodatkowych opłat taką samą kopię, dającą się prawidłowo odtworzyć we wszystkich systemach dźwiękowych stereofonicznych, a także mono. To praktyczne rozwiązanie uczyniło realnym wprowadzenie zapisu cyfrowego do kin, bez dodatkowych nakładów na specjalne kopie określonego zasięgu. Czyni to system Dolby Digital jedynym dostarczającym pełne spektrum możliwości reprodukcji dźwięku z pojedynczego nośnika. Każda kopia Dolby Digital ma potencjalnie większą widownię, może być wykorzystana w większej liczbie kin o różnym stopniu zaawansowania technologicznego. Każde kino wyciśnie z kopii Dolby Digital tak wiele, jak dobrze jest przygotowane sprzętowo.

PRZYGOTUJCIE SIĘ DO CYFRÓWKI!
    Na całym świecie powtarza się to samo nieporozumienie. Specjaliści z firmy Dolby spotykają się często z błędną opinią: "- ja już nie będę inwestował w nagłośnienie, niebawem dźwięk cyfrowy będzie powszechnym standardem i to osiągalnym znacznie taniej niż ten odczytywany analogowo".
    Tymczasem istotne jest pytanie: czy mój system dźwiękowy sprosta wyzwaniu, jakie niesie technologia odczytu cyfrowego? Czy ma odpowiednią dopuszczalną dynamikę, zakres głośności od najcichszych szeptów do naturalnych eksplozji? Czy jest w stanie odtworzyć pełne pasmo częstotliwości i to bez zniekształceń? Jaka jest zrozumiałość mowy, jak jednorodne pokrycie dźwiękiem całej sali? Czy sala jest wystarczająco wytłumiona i odizolowana od hałasów i zakłóceń? Odpowiedź na te pytania może mieć decydujący wpływ na sens i koszt całego przedsięwzięcia. Droga sygnału od procesora do uszu słuchacza jest ta sama niezależnie od faktu, że zapis na taśmie ma postać cyfrową. Czy widzowie będą w stanie usłyszeć wyraźną poprawę?
    A może będzie gorzej, bo znacznie podniesione poziomy efektów i muzyki wpędzą aparaturę w zniekształcenia i zmuszą do obniżenia średniej głośności.
    W czasach, kiedy słowo digital oznacza lepszy dźwięk dla większości ludzi z powodu popularności CD, fakt, że przemysł filmowy wciąż używa formatów analogowych mógł wydawać się w najlepszym razie osobliwym. Chcąc nie chcąc, nawet nie tylko z powodów technologicznych film musiał zaadaptować i zaprezentować użycie techniki, której domaga się publiczność, bo już ją zna i ma w swoich domach. Dlaczego więc tak naprawdę dźwięk cyfrowy? Odpowiedź jest częściowo techniczna, a po części natury marketingowej. Techniczny powód jest prosty: technologia cyfrowa umożliwia wykonanie olbrzymiej ilości kopii, które mają wszystkie właściwości oryginału.
    Wniosek dla nas na dziś: o tym, w jakim stopniu poprawa dźwięku w wyniku użycia cyfrówki w przyszłości będzie słyszalna, zadecyduje już dziś instalowana analogowa część systemu nagłośnienia i akustyka sali!

Dźwiękowa perfekcja kina domowego zarezerwowana była dotychczas jedynie dla jednego nośnika  - płyty DVD. Nadeszła jednak pora by nazwy Dolby Digital, DTS, Dolby Pro Logic II wymieniać jednym tchem. Jest to możliwe dzięki nowemu systemowi dekodowania DPL II (Dolby Pro Logic II), który praktycznie z każdego źródła potrafi wyczarować znakomite efekty przestrzenne. Niezależnie wiec czy skorzystamy ze stereofonicznej transmisji telewizyjnej, magnetowidu, czy zwykłej płyty CD,  DPL II potrafi wykreować pełnowartościowy dźwięk w systemie 5.1.   
Ewolucja

 Od roku 1987 w którym to wprowadzono system kodowania i dekodowania Dolby Surround Pro Logic, minęło już wiele lat. Format oparty na matrycowym dekodowaniu dźwięku przestrzennego, ewoluował z czasem do postaci cyfrowej Dolby Digital. Jako pierwsi, format z pięcioma całkowicie oddzielnymi kanałami, wspomaganymi przez kanał niskich częstotliwości, przyjęli producenci filmowi. W międzyczasie stał się on standardem tak dla produkcji profesjonalnej jak i dla wersji „domowych” ścieżek filmowych wydawanych na płytach LD i DVD. Nawet starsze filmy, oryginalnie miksowane w formacie Dolby Surround zostały ponownie zmiksowane, tym razem w formacie 5,1-kanałowym, co pozwoliło na zupełnie nowy, świeży odbiór, dawno zapomnianych przebojów kinowych. Nowym prężnym medium, będącym obecnie w trakcie przechodzenia ze stereofonii na format przestrzenny, a mogącym w magiczny sposób rozpropagować idę dźwięku przestrzennego jest telewizja cyfrowa emitowana drogą satelitarną. Natomiast DVD AUDIO spełnia doniosłą rolę w promowaniu przestrzennego odtwarzania nagrań skoncentrowanych głównie na muzyce.

Coraz większa rzesza miłośników formatów wielokanałowych, przekonanych o zaletach przestrzennego odtwarzania dźwięku, pragnie aby również dwukanałowy materiał źródłowy, a w szczególności muzyka, mógł być odtworzony z wykorzystaniem najnowszych technik w dziedzinie dźwięku „surround”. Te wymagania rozciągają się nie tylko na systemy kina domowego, ale także na sprzęt „car audio”, komputery a nawet słuchawki. Format Dolby Pro Logic II został zaprojektowany z myślą o takim właśnie bardzo szerokim zastosowaniu. 

ROK 2001


Postęp jaki dokonał się w ostatnich latach w dziedzinie sposobów dystrybucji, szybki wzrost jakości dostarczanego użytkownikowi sygnału oraz gwałtowny rozwój technologiczny domowego sprzętu audio, pozwalają formatowi Dolby Surround Pro Logic II ustanowić nową poprzeczkę w jakości dekodowania analogowego systemu przestrzennego. Na nowo ożywi się cała masa już istniejących programów zrealizowanych w Dolby Surround, a ogromna ilość realizacji stereofonicznych może być odkrywana na nowo.

Analogowy system dźwięku przestrzennego powstający w XXI wieku musi spełnić cały szereg wyzwań:



  • musi być zgodny z większością dostępnych na rynku programów filmowych i muzycznych

  • powinien podnieść jakość odtwarzania na tyle wysoko, by nie zawieść oczekiwań klientów którzy poznali zalety cyfrowych systemów dźwięku przestrzennego

  • musi być możliwy do zastosowania we wszelkich mediach istniejących na początku nowej ery tzn. w komputerach w słuchawkach w sprzęcie samochodowym no i oczywiście w domowym centrum multimedialnym.

  • musi być na tyle tani by znaleźć uzasadnienie stosowania go w sprzęcie tak analogowym jak i pracującym z systemami cyfrowymi

  • musi być bardzo łatwy w obsłudze

Dekoder DOLBY PRO LOGIC II spełnia te wymagania.

 Sygnały kodowane w systemie Dolby Surround, po przejściu przez najnowszy dekoder otrzymują w pełni zgodną z zamierzeniami producenta fundamentalną spójność panoramy przestrzennej, wzbogaconą o nowy wymiar głębi, wyśmienitej kierunkowości oraz stabilne wyrównane pole dźwiękowe. Nigdy dotąd dźwięk z kasety video nie był w stanie dać tak wspaniałych efektów. Natomiast z sygnału stereofonicznego system Dolby Pro Logic II potrafi wyłuskać, w naturalny, przekonujący sposób, ukryte głęboko w dwóch kanałach smaczki przestrzenne. Słuchacz zostaje porwany w spektakularny, trójwymiarowy świat muzyki, a przy tym może precyzyjnie lokalizować pozorne źródła dźwięku bez konieczności sztywnego pozostawania idealnie w centrum strefy odsłuchu.

 JAK TO DZIAŁA?

  Zasada działania Dolby Pro Logic II jest w podstawowych kryteriach zbliżona do pracy wszystkich dekoderów macierzowych. Sygnał wejściowy lewego i prawego kanału jest ze sobą porównywany i w miarę potrzeby ich poziomy zostają poddane procesowi wyrównania. Tak dopasowane sygnały podawane są bezpośrednio do stopni macierzowych w celu wyodrębnienia sygnałów wyjściowych. Ponieważ te same sygnały które doprowadzane są do macierzy wyjściowej, są używane do kontrolowania pętli obwodu kontrolującego dynamicznie proces wyrównywania poziomów, układ ten nazywamy techniką logicznego sprzężenia zwrotnego. Ale po kolei.

Podstawowym zadaniem aktywnego dekodera Dolby Pro Logic II jest takie przetworzenie sygnału analogowego by nie dopuścić na wyjście surround sygnału kanału centralnego, bez względu na to czy pierwotnie dialog został ulokowany precyzyjnie w środku przedniej sceny dźwiękowej, czy realizator dźwięku przesuną go w prawą bądź lewą stronę. Odpowiednią separację kanałów można uzyskać tylko poprzez doprowadzenie do wyrównania poziomów sygnału kanału lewego i prawego. Jeżeli poziomy te są równe, a fazy sygnału w obu kanałach zgodne, na wyjściu surround nie pojawi się żaden sygnał. Tej operacji dokonuje się we wzmacniaczach (VCA), umieszczonych oddzielnie na drodze każdego pełnego sygnału (Lt i Pt), przed dojściem do bloków różnicowych. Wzmocnienie w obwodzie odbywa się przy odwróconej fazie w stosunku do sygnału pełnego. Wzmacniacze są sprzężone tak, że gdy na jednym wzmocnienie wzrasta na drugim proporcjonalnie maleje. Poprzez bardzo precyzyjne dostrojenie współpracy obu obwodów, można niemalże całkowicie wyeliminować przesłuch sygnału dialogu, bez względu na jego pierwotne umieszczenie gdzieś między kanałami L i P, do kanałów surround. W celu utrzymania równowagi między sygnałami dochodzącymi do bloku różnicowego w warunkach dynamicznych zmian ich poziomów, obwód wspomagający, oparty na zasadzie sprzężenia zwrotnego porównuje poziomy obydwu sygnałów (FWR) i dostraja układ sterowania (VCA) tak by precyzyjnie wyrównać ich poziomy. Kanał centralny zostaje utworzony przez dodanie tych samych dwóch zrównoważonych sygnałów otrzymanych na wyjściu wzmacniaczy (VCA).

Dekoder z układem VCA

oraz obwodem sprzężenia

zwrotnego

 

Ponieważ kanały zostały dopasowane przez układ wzmacniaczy VCA, wyznaczają one oś L-P (lewa - prawa) dekodera. Wyróżniamy też oś przód - tył dekodera, pracującą prostopadle do osi lewa – prawa, która posługuje się tą samą prostą techniką wspomagania sygnału L+R (przód) w stosunku do L-R (tył) w celu zredukowania do minimum przesłuchu na wyjściach L i R.



 

Dzięki stworzeniu systemu sprzężenia zwrotnego wokół logicznego procesu sterowania uzyskano następujące korzyści:

  • sygnały przeciwfazowe dochodzące do macierzy są tak precyzyjnie wyrównane, że zapewniona jest wysoka separacja kanałów

  • stałe czasowe sterującego systemu kontrolnego znajdują się w ramach pętli sprzężenia zwrotnego, co ma niebagatelny wpływ na prędkość reakcji w sensie dynamicznym, całego obwodu dekodera.

 

W dekoderze Dolby Pro Logic starego typu, przejście dźwięku po osiach lewo/prawo oraz przód/tył, kontrolowane jest przez pojedynczy obwód działający tylko z dwoma prędkościami: szybko lub wolno. Jeżeli któraś z osi ma pracować z większą prędkością obwód sterujący powoduje, że również druga oś pracuje „szybko”. Tylko wtedy gdy sygnał przechodzi wolno po obu osiach, wspólnie pracują „wolno”.

W dekoderze Dolby Pro Logic II, każda z osi pracuje niezależnie, w zależności od sytuacji, same decydują czy pracować szybko czy wolno. Również prędkość pracy może być w tym przypadku regulowane całkowicie płynnie a nie dwustopniowo jak ma to miejsce w poprzednim rozwiązaniu.

 FUNKCJE I WŁAŚCIOWŚCI DEKODERA

 Tabela 1

Porównanie dekoderów Pro Logic i Pro Logic II


Właściwość

Pro Logic

Pro Logic II

Zawartość źródła

·         Programy nagrane w Dolby Surround.

 


·         Programy nagrane w Dolby Surround.

·         Stereofoniczne nagrania muzyczne.



Tryby wyjściowe

·         „3/1” surround

·         „2/1” z wirtualnym kanałem centralnym

·         „3/0” 3 stereo


·         „3/2” surround

·         „2/2” z wirtualnym kanałem centralnym (phantom central)

·         „3/0” 3 stereo

Tryb emulacji systemu Pro Logic:

·         „3/1” z filtrowanym kanałem surround

 


Szerokość pasma kanałów surround

·         7 kHz

·         nieograniczona

Tryb panoramiczny

·         nie

·         tak

Kontrola wymiaru

·         nie

·         tak

Kontrola „szerokości” kanału centralnego

·         nie

·         tak

 Dolby Pro Logic II może zostać zastosowany w roli dekodera „jednego trybu dla wszystkich programów”, co może być idealnym rozwiązaniem oszczędnościowym dla najprostszych produktów. Tryb „Movie” przedstawiony w tabeli 2 pracuje bardzo dobrze w tego rodzaju zastosowaniach. Jest on bardzo podobny do tradycyjnego trybu Pro Logic, z tą różnicą, że pasmo przenoszenia kanałów surround nie jest ograniczone do 7000 Hz i kanały te są dwa, z całkowicie niezależnym wysterowaniem.

Zarówno tryb Movie jak i Pro Logic posługują się techniką opóźniania kanałów surround, w taki sposób, że dźwięk emitowany z kanałów tylnych, dotrze do słuchacza o 10 ms później niż z kanałów przednich. Tworzy się w ten sposób efekt Haasa, co zapewnia że dialogi i efekty dźwiękowe generowane w zamyśle realizatorów fonii z głośników przednich



a mające nierozerwalny związek z akcją rozgrywającą się na ekranie, odbierane są przez słuchaczy jako dochodzące właśnie precyzyjnie stamtąd.

Tabela 2

Opis właściwości dekodera Dolby Pro Logic II

Właściwość


Movie

Pro Logic

Music

Filtr dla kanałów surround

nie ma

7 kHz dolnoprzepustowy

shelf

Opóźnienie kanałów surround

tak

tak

nie

Tryb panoramiczny

wyłączony

wyłączony

w opcji

Kontrola wymiarów

wyłączona

wyłączona

w opcji

Kontrola „szerokości kanału centralnego

wyłączona

wyłączona

w opcji

Tryb autobalansu

włączony

włączony

wyłączony

Ponieważ znane są powszechnie warunki w jakich realizowane są ścieżki dźwiękowe towarzyszące audycjom wizyjnym: filmy, widowiska artystyczne, koncerty, tryby pracy dekodera Pro Logic oraz Movie zostały fabrycznie zaprogramowane tak, aby uzyskać najwierniejszą rekonstrukcję zamierzeń realizatora dźwięku. Natomiast audycje stereofoniczne realizowane są bez kontroli efektu jaki będzie można uzyskać przy zastosowaniu systemu odsłuchu wielokanałowego. Twórcy nowego dekodera umożliwili więc pewne regulacje efektu końcowego w trybie Music. Regulacje te są możliwe pod warunkiem, że producent urządzenia wyposażonego w dekoder Dolby Pro Logic II udostępni regulacje użytkownikowi. Układy kontrolne w trybie Music sprawdzają się najefektywniej w przy zastosowaniu w sprzęcie samochodowym ze względu na możliwość dostosowania do konfiguracji głośników i rozmieszczenia pasażerów. A są to:

 

·         Kontrola wymiarów. Pozwala użytkownikowi na stopniowe przesuwanie położenia pola dźwiękowego do przodu lub do tyłu.



·         Kontrola „szerokości” kanału centralnego - pozwala na płynną regulację położenia centralnej części sceny dźwiękowej. Dzięki temu układowi regulacji możliwe staje się stworzenie zrównoważonej przedniej sceny muzycznej zarówno dla kierowcy, jak i dla pasażera siedzącego z przodu. Przy użytku domowym umożliwia polepszone warunki mieszania dźwięku generowanego przez głośnik centralny i głośniki główne, regulację szerokości przedniej sceny muzycznej, oraz płynnej regulacji balansu w trzech kanałach.

 

 



·         Tryb panoramiczny - rozszerza przedni obraz brzmieniowy generowany w trybie stereofonicznym poprzez włączenie głośników surround, dając przyjemne uczucie dźwięku otaczającego.

 

W trybie Music mamy również do dyspozycji łagodny filtr górnoprzepustowy „shelf” operujący na kanałach surround, który daje w efekcie bardziej naturalne, wiarygodne pole dźwiękowe, ponieważ dźwięki odbite zajmują zazwyczaj wyższe zakresy częstotliwości.



W trybie Music automatyczny balans może zostać wyłączony, ponieważ w oryginalnie zmiksowanym nagraniu stereofonicznym, wokaliści są czasami celowo ustawieni na lewo lub na prawo od osi centralnej sceny brzmieniowej.

WNIOSKI


Nowa generacja dekoderów Dolby Surround Pro Logic ma, w zamyśle konstruktorów, pozwolić czerpać użytkownikom jak najwięcej przyjemności z odtwarzania wszystkich dostępnych analogowych formatów dźwięku i to bez względu na miejsce w którym się w danej chwili znajdują. Pro Logic II dzięki zastosowaniu wielu eleganckich rozwiązań technologicznych, osiąga bardzo wysoki poziom jakości działania i uniwersalności, pozwalający na wykorzystanie dekodera zarówno w sprzęcie analogowym, jak i w tym posiadającym bogate i ekskluzywne wyposażenie cyfrowe. Dzięki swoim wspaniałym właściwościom regulacji pola dźwiękowego przy odsłuchu stereofonicznym, może być również stosowany w dotąd nie zagospodarowanym przez twórców dźwięku przestrzennego, segmencie rynku, jakim jest sprzęt Car Audio.
Opis technik dźwiękowych kina domowego:

Jedną z najistotniejszych cech kina domowego jest sam dźwięk. Zawsze dążono do tego aby był on tak doskonały jak w kinie, stwarzał atmosferę dzięki której widz miałby się czuć jak w centrum akcji. Dlatego też powstało wiele różnych systemów oraz technik dźwiękowych przeznaczonych do zastosowań domowych, z czego najistotniejszymi są:



  • Surround Sound

  • Dolby Pro-Logic Surround

  • Dolby Digital (Dolby Surround AC-3)

  • DTS (Digital Theater Systems)

  • THX

Surround Sound

Wynalezienie systemu Surround Sound było największym krokiem w dziejach Kina Domowego. Po raz pierwszy w roku 1982 laboratoria Dolby zaprezentowały ten nowy, przełomowy system. Od tego czasu w kinach domowych mięliśmy już trzy kanały dźwiękowe; lewy, prawy i surround. Dźwięk surround wprowadzono do kin aby polepszyć doznawane odczucie, bycia w centrum akcji oraz po to aby otoczyć dźwiękiem słuchaczy. Pomimo tylko trzech kanałów, był to bardzo duży krok technologiczny, wreszcie odbiorca mógł odbierać film w sposób jaki życzyłby tego sobie reżyser.



Dolby Pro-Logic™ Surround

Następnym dużym krokiem w kierunku kina domowego było wprowadzenie w 1987 roku na rynek, nowego ulepszonego względem poprzednika systemu dźwiękowego Dolby Pro-Logic™. W odróżnieniu od Surround Sound dodano jeszcze jeden kanał, a mianowicie Centralny (Środek), służący do przenoszenia pasma dialogowego. Dzięki takiemu kanałowi dialogi są teraz o wiele lepiej przenoszone oraz charakteryzują się czyściejszym dźwiękiem. Poza tym dzięki temu można umieścić głośniki prawy i lewy nieco dalej, a nawet troszkę za telewizorem tak by poprawić przestrzenność dźwięku, a dialog wciąż będzie słychać jak gdyby pochodził on ze środka ekranu. Największą zaletą Dolby Pro-Logic™ jest to, że może on dekodować sygnał surround z każdego stereofonicznego nośnika, np. magnetowidu stereo, odtwarzacza płyt video, stacji telewizyjnej stereo, płyty kompaktowej etc. i przekształcać go w dźwięk 4 kanałowy. Jednakże zarówno jak i w przypadku Surround Sound oraz Dolby Pro-Logic™ to kanał surround ma ograniczone pasmo przenoszenia od 100 do 7000 Hz. Obecnie system ten jest najpopularniejszy w kinie domowym ze względu na przystępność cenową.



Dolby Digital™ (Dolby Surround AC-3)

Jest to najnowsza technologia dźwiękowa stosowana zarówno w kinach jak i w domach. Po raz pierwszy system ten zaprezentowano podczas premiery filmu Batman Returns w 1992 roku. Dolby Digital dostarcza nam 6 niezależnych kanałów dźwiękowych; lewy, centralny, prawy, surround lewy oraz surround prawy oraz specjalny kanał niskoczęstotliwościowy LFE dla subwoofera. Największą zaletą tego systemu jest to, że umożliwia on nam odgrywanie dźwięku poprzez niższe systemu w przypadku gdy nie mamy dekodera Dolby Digital™. A zatem dźwięk może być odgrywany w trybie: Mono, Stereo, Dolby Pro-Logic™, oraz w pełnym sześciokanałowym Dolby Digital™. AC-3 różni się od poprzednika tym, że kanały są lepiej odseparowane i nie występuje już zjawisko zwane jako Channel Leakage. Ponadto daje możliwość bardziej precyzyjnego umieszczenia dźwięku w polu odsłuchowym oraz kanał surround jest podzielony na lewy i prawy, lecz tym razem obydwa są pełnozakresowe. Wszystkie dekodery Dolby Digital™ dostępne na rynku w tej chwili oferują ponadto tryb Dolby Pro-Logic™, co czyni ten standard kompatybilnym ze starszymi. Wiele jednak pozostawia do życzenia cena takiego dekodera, która u nas w Polsce wynosi: DENON AVC-3800 - 7250 zł, YAMAHA A-3090 - 6999 zł. Warto też wspomnieć, że aby móc delektować się tym dźwiękiem niezbędny będzie nam odtwarzacz płyt wizyjnych wyposażony w wyjście AC-3 lub ewentualnie odtwarzacz DVD. W tym przypadku już zwykły magnetowid stereo nie wystarczy... W chwili obecnej system Dolby Digital™ jest już zainstalowany w wielu kinach na terenie naszego kraju.



DTS (Digital Theater Systems)

DTS jest konkurencyjnym do Dolby Digital™ formatem dźwięku surround zarówno dla kina komercyjnego jak i dla domu. Podobnie jak Dolby Digital™ oferuje nam 6 kanałów dźwięku, jednak sposób w jaki dźwięk jest zapisany i później dekodowany jest zupełnie inny niż w Dolby Digital™. Przede wszystkim inny jest "bit rate" (przepływność binarna) a więc prędkość z jaką dane są przesyłane w postaci zer i jedynek do dekodera DTS. W przypadku DD jest to 384 Kbps, jeżeli chodzi o LaserDysk oraz 448 Kbps w przypadku DVD. "BitRate" formatu DTS jest znacznie wyższy i wynosi 1411 Kbps czyli ścieżka dźwiękowa jest słabiej skompresowana niż w przypadku DD, co może mieć znaczenie jeżeli chodzi o jakość dźwięku. Dźwięk w DTS zapisany jest w postaci informacji na ścieżkach PCM LaserDysku lub zwykłego kompaktu, a to oznacza, że możemy mieć sześciokanałowy surround w samochodzie z kompaktu, jeżeli tylko mamy dekoder! Zaletą DD jest to, że format ten na laserdysku nie używa PCM do przechowywania danych i na tych ścieżkach wciąż mamy Stereo lub Pro-Logic, bo sygnał DD jest zapisany na analogowej ścieżce. Takie rozwiązanie powoduje, że DD jest kompatybilne w dół z innymi formatami i jeżeli ktoś nie ma Dekodera DD to wciąż moze sie rozkoszować dźwiękiem Stereo ze ścieżek PCM, w przypadku DTS niestety stereo i pro-logic umieszczone są na analogowych ścieżkach, bo jak wspomniałem sygnał DTS zajmuje ścieżki cyfrowe (PCM), co czyni go niekompatybilnym w dół. Niemniej, jak już wiadomo, DTS jest słabiej skompresowany dzięki czemu jest mniejsza strata w jakości dźwięku i wielu entuzjastów home theater preferuje ten system... Co do reszty to tak jak w przypadku Dolby Digital™ - 6 kanałow, 20bit, 48 Khz. Warto jednak jeszcze wspomnieć, że DTS jest oferowany również na płytach CD, tak więc nie jest to tylko format dla kina domowego.



THX®

THX nie jest znakiem oznaczającym jakikolwiek sprzęt dla kina domowego, natomiast jest to licencjonowana technologia najwyższych standardów służących do reprodukcji dźwięku oraz obrazu dla kina domowego. Dolby i THX nie są dla siebie żadną konkurencją a współpracują razem by móc dostarczać odbiorcom najwyższej jakości materiał dla kina domowego. THX jest złotym standardem dla akustyki kina domowego, dokładnie określa jak ustawione powinny być głośniki oraz certyfikuje sprzęt, który wg nich nadaje się najlepiej do reprodukcji dźwięku w kinie domowym. Wynalezienie THX jest wysiłkiem reżysera George Lucas'a w celu polepszenie jakości dźwięku w kinie, oraz sprawienia by był on bardziej naturalny i prawdziwy, tak więc firma Lucasfilm opatentowała ten system który znalazł później odpowiednik w kinie domowym. THX w sposób mistrzowski przenosi dźwięk z kina do mniejszego środowiska jakim jest dom. Jednak by to osiągnąć potrzebny jest nam zestaw sprzętu posiadający certyfikację THX. W chwili obecnej THX jest wiodącym standardem, certyfikującym wszystkie elementy zestawów kina domowego, tj. głośniki, subwoofery, wzmacniacze mocy, ścienne projektory a nawet okablowanie. Systemy posiadające naklejki z logo THX są bardzo drogie, jednak posiadają następujące zalety względem pozostałych systemów:



  • Bardziej czysty i wyraźniejszy dialog.

  • Lepsza lokalizacja dźwięków odpowiadającym przedmiotom na ekranie. Jeżeli coś się porusza na ekranie, tak samo dzieje się z odgłosem temu towarzyszącym.

  • Prawie "bezwysiłkowa" reprodukcja bassu, czyli niskich częstotliwości, które w THX są bardzo czyste i dynamiczne.

  • Szersze częstotliwości i lepsza skala dynamiki.

Wskazówki przy konfigurowaniu sprzętu kina domowego:

Dolby Pro-Logic™

Zdjęcie poniżej przedstawia prawidłowe ustawienie głośników firmy B&W dla systemu Dolby Surround pro-logic™. Jednak, nie należy przy konfiguracji całkowicie się tym sugerować, ponieważ trzeba wziąć po uwagę inne czynniki, chociaż takie jak akustyka własnego pokoju.





Pokój Kina Domowego wyposażony w głośniki brytyjskiej firmy B&W z certyfikacją THX.
Jest dobrym przykładem rozmieszczenia głośników, szczególnie surroundowych, które w tym przypadku są dipolami.


Najbardziej źle rozumianą rzeczą przy konfigurowaniu kina domowego jest umiejscowianie głośników surroundowych. Większość odbiorników A/V nazywa je głośnikami tylnymi (rear speakers), a jest to zupełnie sprzeczne z ideologią dolby surround pro-logic. Celem przy ustawianiu głośników surround nie jest to aby dźwięki z nich dochodziły do nas od tyłu, innymi słowy nie chodzi tu o to aby efekty były słyszane z tyłu. Nie powinieneś być w stanie powiedzieć skąd dochodzi dźwięk produkowany przez te głośniki. Najlepszym testem na poprawne ustawienie jest zamknięcie oczu i wysłuchanie kawałka filmu. Jeżeli będziesz w stanie wyraźnie stwierdzić skąd dochodzi dźwięk to oznacza, że źle umieściłeś głośniki surround. Dużą rolę przy ustawianiu tych głośników ma też akustyka pokoju. Kolejną ważną rzeczą są głośniki dipolowe lub bipolarowe (dipolar or bipolar speakers), które to najbardziej się nadają do pro-logic. Zawiesza się je na ścianach po obu stronach miejsca odsłuchu na wysokości ok. 150..200 cm (patrz zdjęcie wyżej). Jeżeli jednak nie masz takowych, to postaraj się umieścić swoje głośniczki tak by dźwięk przez nie wydobywany nie docierał bezpośrednio do twoich uszu. Najlepiej wtedy jest umieścić głośniki za tobą, np. po obu stronach kanapy w kierunku ściany, która jest z tyłu, wtedy dźwięk będzie odpijał się od niej a co da znacznie lepszy efekt końcowy. Jeżeli nie masz ściany z tyłu to powinieneś umieścić głośniki tak aby były one skierowane w górę ku sufitowi.

Dolby Digital™ (AC-3)

Sprawa ma się zupełnie inaczej w przypadku tego systemu. Jeżeli chce się dobrze ustawić głośniki trzeba zapomnieć o tym co przed chwilą przeczytaliście na temat pro-logic™. Przy AC-3 mamy do czynienia z sześcioma niezależnymi kanałami dźwiękowymi, i każdy z dźwięków może być dokładnie umieszczony w którymkolwiek punkcie miejsca odsłuchowego. Tak więc tutaj już będziemy dokładnie mogli oszacować źródło dochodzenia do nas dźwięku. W pro-logic™ było to zupełnie niemożliwe, ze względu na sposób w jaki jest zapisany dźwięk tj. na dwóch ścieżkach lewej i prawej (matrix-encoding). A kanał surround był uzyskiwany poprzez znoszenie się fal dźwiękowych z lewego i prawego kanału. Jako iż w Dolby Digital™ mamy kanał surround podzielony na dwa głośniki tj. surround lewy i prawy, które to w dodatku są całkowicie niezależne, w tym systemie będziemy musieli użyć monopoli. Chociaż ostatecznie zależy to od tego co kto lubi. Jeżeli użyjemy dipoli do Dolby Digital™ to dźwięk wydobywany przez nie, nie będzie już tak rozdzielony na tylny prawy i lewy kanał, jednak uzyskamy większą przestrzenność dźwięku. Często jest tak, że ludzie oglądający film w pro-logic™ zastanawiają się np. skąd dochodzi ten odgłos ćwierkającego ptaka, w przypadku gdybyśmy oglądali ten film w Dolby Digital™ wiedzielibyśmy dokładnie gdzie jest ptaszek... Jeżeli jednak lubimy słyszeć wyraźne przeskoki dźwięku pomiędzy prawym a lewym kanałem surround to powinniśmy jednak kupić monopole na tył i ustawić je na wysokości ok. 100...150 cm oraz skierować na nasze uszy.



Sub-Woofer



Subwoofer firmy B&W model AS6.

Subwoofery są to niskotonowe głośniki, które reprodukują najniższe oktawy na skali dźwiękowej, czyli bass. Zarazem są to najdroższe głośniki w całym kinie domowym. Te najlepsze są w stanie wydobywać z siebie dźwięk, który oscyluje na dolnej granicy słyszalności człowieka. Przeciętnie reprodukują one dźwięk w zakresie od 60..120 Hz, jednak te najlepsze nawet schodzą w dół do 15 Hz. Generalna zasada przy kupnie subwoofera jest taka: im niższy dźwięk potrafi subwoofer wyprodukować tym jest lepszy. Ponadto te najlepsze mają regulowane manualnie zwrotnice, czyli możemy sobie ustalić do jakich częstotliwości chcemy aby nasz subwoofer wydobywał dźwięk. Resztę, częstotliwości może on przerzucać na głośniki, które alternatywnie mogą być do niego podłączone. Są też takie które mają tą regulację na pilota, czyli siedząc na kanapie możemy dobprać optymalne parametry. Przejdźmy jednak do tego, gdzie należy umieścić subwoofer. Większość sprzedawców, mówi aby postawić takie cacko w rogu pokoju, tuż przy ścianie. Owszem jest to dobre rozwiązanie, jeżeli chcemy aby nasz pokój eksplodował na skutek wibracji, jakie są przenoszone od subwoofera. Niemniej, jest to miejsce od którego powinniśmy zacząć kalibrację, po czym odsuwamy go po kawałku od ściany aż do momentu gdy uzyskamy dźwięk płynnie zróżnicowany pomiędzy tym jaki dobiega z subwoofera a tym jaki jest wydawany przez głośniki frontowe. Można stosować nawet dwa subwoofery, jednakże nie po to aby uzyskać stereo, ponieważ dźwięk poniżej 80 Hz jest omnikierunkowy, co oznacza że nie da się ocenić skąd dochodzi, a po to by zduplikować efekt. Jednym słowem jak Cię stać to kup! Chociaż to może być niebezpieczne dla sąsiadów, którzy mogą pomyśleć, że mamy trzęsienie ziemi i w panice zaczną się ewakuować. Znam to uczucie, chociaż mam tylko jeden subwoofer... Aha, trzeba jeszcze wspomnieć, że są subwoofery aktywne i pasywne. Czyli takie, które mają wzmacniacz i takie, które go nie mają. Należy przy tym pamiętać, że te pierwsze są zawsze lepsze.

Ustawianie głośności

Jest to jeden z najistotniejszych aspektów kina domowego i zarazem najczęściej olewany. Kluczem sukcesu w tym miejscu jest to, aby tak ustawić głośność poszczególnych głośników systemu aby dźwięk docierający do twoich uszu z każdego z nich był tej samej głośności. Potrzebne Ci będą: generator szumu, który znajduje się w każdym (chyba) odbiorniku Pro-Logic™ i Dolby Digital™ oraz urządzenie do pomiaru natężenia dźwięku, lub po prostu twoje uszy. Zależy to tylko od tego jak dobrze chcesz ustawić swój system. Jeżeli używasz swoich uszu to naciśnij przycisk służący do generacji szumu na odbiorniku A/V i słuchaj dźwięku który wydobywa się głośnik po głośniku, przy czym musisz siedzieć na miejscu odsłuchowym (kanapa?). Spróbuj teraz tak ustawić głośności na poszczególnych kanałach aby dźwięk docierający do miejsca odsłuchowego z każdego z głośników miał tą samą głośność. Prościej jest to zrobić używając miernika (decybelomierza?). Jeżeli dobrze ustawiłeś głośności będziesz mógł się rozkoszować dźwiękiem z filmu tak jak życzył sobie tego reżyser podczas udźwiękowiania filmu w studio. Twój wkład zostanie nagrodzony!



Co to jest DVD?

DVD jest rodziną dysków, podobnie jak znane nam CD, CDROM, CDi, VCD, etc. Najbardziej znane jest jako DVD Video, czyli krążek następca LaserDiscu. Ale w niedalekiej przyszłości np. CD-ROM zostanie wyparty przez DVD-ROM a CD przez DVD Audio, czyli coś w rodzaju super kompaktu! Technologia DVD jest na tyle zaawansowana, że mieści na krążku o kształtach zwykłego CD od 7 do 30 razy więcej danych. Pierwsze DVD, które się pojawiły mają pojemność ok. 4.7GB mieszczącą się na jednej stronie. W przyszłości pojawią się i takie, które będą potrafiły zmieścić do 17GB danych na obu stronach płyty. Niemniej w tej chwili te 4.7GB jest wystarczające aby pomieścić do 133 minut obrazu video nagranego w technice MPEG2. Ponadto DVD oferuje wielokanałowy dźwięk surround i dostarcza więcej "bajerów" niedostępnych na odtwarzaczach VHS czy LD. Przykładowo, niektóre pozycje filmowe na DVD oferują obraz nagrany w dwóch wersjach jednocześnie - pierwszy dla tych, którzy mają konwencjonalne telewizory 4:3, a drugi dla tych, którzy mięli rozum i pieniądze i kupili Widescreen. Jeżeli chodzi o dźwięk to DVD jest w stanie zmieścić do 8 różnych wersji dźwiękowych tego samego filmu, a wszystkich nagranych np. w Dolby Digital oraz do 32 różnych zestawów językowych napisów (subtitles), które to można wyświetlić na ekranie. Jest jeszcze jeden fajny "bajer" a mianowicie Parental Control, czyli system zabezpieczający przed dziećmi film w ten sposób, że nie są wyświetlane sceny, które nie są przeznaczone dla ich oczu, czyli po prostu odtwarzacz omija erotykę i przemoc. Tak na marginesie to "Pulp Fiction" trwałby zapewne tyle co napisy końcowe.



Dźwięk na DVD oraz pewne problemy

Jednym słowem można to opisać tak: Świetny! DVD oferuje nam trzy różne typy systemów dźwiękowych a ponadto każdy z nich może występować z kilkoma opcjami. Pierwsza technika znana jest jako PCM, tyle tylko, że na DVD jest to LPCM ponieważ jest to technika liniowa. W systemie PCM nagrany jest każdy kompakt - CD, ale za to DVD brzmi dużo lepiej niż CD. Dźwięk na kompakcie jest próbkowany z częstotliwością 44.1KHz i zapisany na 16 bitowych słowach, natomiast DVD oferuje nam częstotliwość próbkowania od 48Khz do 96Khz, a zapisany takowy dźwięk może być na 16, 20 i 24 bitowych słowach. Wszystkie odtwarzacze mają odtwarzanie takiego dźwięku, jednak nie wszystkie płyty są w takowy sposób zapisane. Przejdźmy jednak do systemów: Otóż DVD oferuje nam Dolby Digital albo MPEG-2 audio. Wszystkie odtwarzacze jednak są wyposażone w funkcje przetwarzającą dźwięk do niższych standardów (Mono, Stereo, Dolby Pro-Logic, etc) w przypadku gdy nie mamy odpowiednich dekoderów. Zarówno MPEG-2 jak i AC-3 oferują dźwięk 5.1 kanałowy, chociaż ten pierwszy może nawet być wykorzystany do odtwarzania dźwięku 7.1 kanałowego. Problem jednak zaczyna się dopiero tutaj i polega na tym, że obydwa te formaty DD i MPEG-2 nie są kompatybilne ze sobą. W USA wszystkie płyty DVD nagrane są w Dolby Digital, a w Europie podobno mają być nagrane w MPEG-2. Może to się stać prawdziwym problemem na naszym rynku, ponieważ studia Hollywoodzkie oferują płyty nagrane w AC-3 czyli Dolby Digital a firmy produkujące sprzęt już dawno wypuściły dekodery do tych sygnałów. Nie ma natomiast żadnego dekodera do MPEG-2 audio. Najprostszym rozwiązaniem byłoby sprawdzenie płyt z USA, ale jest jeszcze coś co firmy lansujące DVD sknociły... wprowadziły one zabezpieczenie regionalne, dzielące świat na 6 regionów. W ten sposób płyty nagrane w USA nie będą działały na Europejskich odtwarzaczach i odwrotnie. Chcieli się oni w ten sposób zabezpieczyć, ponieważ wiele filmów w USA ukazuje się na nośnikach w momencie premier Europejskich... i nie chcieli aby ludzie mogli kupować filmy w tym samym czasie. Rozwiązaniem może być kupno amerykańskiego odtwarzacza i sprowadzanie płyt z USA... Postaram się jeszcze o tym napisać, ponieważ być może sam sprowadzę sobie takowy.

Ostatnio pojawiły się pogłoski, że dźwięk na DVD jest gorszej jakości niż na LaserDiscu. Prawdopodobnie wynika to z tego, że zastosowano tutaj przetworniki 48/96KHz w miejsce 44.1KHz i gorsze dekodery np. Pro-Logic mogą sobie z takim dźwiękiem nie radzić. Sam się z tym zetknąłem podczas prezentacji w sklepie w Warszawie. Ponadto, przez zastosowanie innych przetworników cyfrowo-analogowych niż w przypadku tradycyjnych odtwarzaczy CD czy LD może pogorszyć się dźwięk odtwarzany z CD na urządzeniach DVD.

Wielu z tych czytelników, którzy już zetknęli się z kinem domowym zapewne niejednokrotnie zastanawiało się czytając artykuły traktujące o home cinema czy też spoglądając na przód czy tył swego amplitunera, wzmacniacza, dekodera, odtwarzacza DVD lub LD co znaczą poszczególne symbole, skróty i oznaczenia. Również znaczna część tych, którzy kupili bądź pożyczyli płytę DVD nie rozszyfrowali zapewne części piktogramów zawartych na niej a co się z tym wiąże nie wykorzystali jej w pełni. Mamy nadzieję, że Ci z Państwa, których dotyczą te dwa pierwsze zdania oraz Ci jeszcze nie przekonani, którzy zamierzają dopiero przesunąć kotarę z napisem KINO DOMOWE zapewne z zadowoleniem przyjmą naszą propozycję. Chcemy wyjaśnić pokrótce i w kilku zdaniach omówić te najważniejsze, najczęściej spotykane tajemnicze nazwy. Obiecujemy w miarę potrzeb szersze omówienie wielu z nich na naszych łamach w najbliższej przyszłości.


  1   2


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna