Przepisy ogólne



Pobieranie 280.51 Kb.
Strona4/4
Data28.04.2016
Rozmiar280.51 Kb.
1   2   3   4

A. Przygotowanie ekstraktu i próby ślepej

a) Cała przedstawiona poniżej próba wymaga 1 250 cm2 tworzywa sztucznego (ogólna powierzchnia próbki po obu stronach, w formie arkusza o powierzchniach po 625 cm2). Próbkę – bez nadruków lub etykiet należy pociąć na kawałki o powierzchni nie większej niż 10 cm2.


Dla przewodów rurowych, długość (L) oblicza się według następującego wzoru:


L

=

1 250

3,14 (D1 + D2)

gdzie:
D1 = średnica wewnętrzna w cm,


D2 = średnica zewnętrzna w cm.
Przewody rurowe należy pociąć wzdłuż na części o długości około 10 cm. Do ekstrakcji używa się 10 ml wody na 50 cm2 powierzchni materiału.
b) Kawałki folii z tworzywa sztucznego lub rurek umieszcza się w pojemniku ze szkła borokrzemianowego z 250 ml pozbawionej pirogenów wody destylowanej uzyskanej z wydajnego aparatu destylacyjnego mającego szklane powierzchnie skraplania i rurki zbiorcze1. Otwór pojemnika przykrywa się odwróconą zlewką, pojemnik podgrzewa się przez 30 min. w nasyconej parze wodnej w temperaturze 110 ºC (autoklawowanie), a następnie szybko schładza do temperatury pokojowej i uzupełnia zawartość objętościową do 250 ml przez dodanie wolnej od pirogenów wody destylowanej. Lekkie zlepianie się próbek materiału z tworzywa sztucznego jest bez znaczenia.
Wrażliwy na ciepło materiał z tworzyw sztucznych można, zamiast podgrzewania w autoklawie podgrzać w temperaturze 70 ºC przez 72 godziny.
Ślepą próbę preparatu przeprowadza się w podobny sposób z pominięciem tworzywa sztucznego.

B. Próby na ekstrakcie

1. Substancja utleniająca się


Do 20 ml ekstraktu w kolbie Erlenmeyera ze szkła borokrzemianowego dodać 20 ml roztworu 2 milimoli nadmanganianu potasu na litr i 1,0 ml 1 mola kwasu siarkowego na litr i przez trzy minuty gotować mieszaninę. Schłodzić szybko roztwór i dodać 0,1 g jodku potasu i pięć kropli roztworu krochmalu. Wymiareczkować roztworem zawierającym 10 milimoli tiosiarczynu sodu na litr. W tym samym czasie przeprowadzić ślepe miareczkowanie. Różnica w objętości tiosiarczynu użytego w dwóch miareczkowaniach nie przekracza 2,00 ml roztworu zawierającego 10 milimoli tiosiarczynu sodu na litr.
2. Chlorek
Ekstrakt spełnia wymogi odpowiedniej próby granicznej dla chlorku wynoszące nie więcej niż 11,2 µmola chlorku na litr.
3. Amoniak
Ekstrakt spełnia wymogi odpowiedniej próby granicznej dla amoniaku wynoszące nie więcej niż 120 µmola NH3 na litr.
4. Kwas fosforowy - fosforan
Ekstrakt spełnia wymogi próby granicznej dla fosforanu.
Próba graniczna dla fosforanu
Odparować prawie do sucha 25 ml ekstraktu w kolbie Kjeldahla, schłodzić pozostałość dodać dwie krople kwasu siarkowego i 1 ml kwasu azotowego, podgrzać mieszaninę do momentu pojawienia się białych oparów, a następnie schłodzić. Dodać jedną kroplę kwasu chlorowego i lekko podgrzewać przez pół godziny, a następnie schłodzić pozostałość i dodać wody do 25 ml. Przelać 10 ml roztworu do 25 ml kolby miareczkowej, dodać 8 ml roztworu heptamolibdenianu amonu z kwasem siarkowym i 2 ml świeżo przygotowanego roztworu kwasu askorbinowego o stężeniu 100 g/l. Podgrzać w łaźni wodnej w 50 ºC przez 30 minut, schłodzić i rozcieńczyć mieszaninę do 25 ml. Uzyskany zielony lub niebieski kolor roztworu nie jest bardziej intensywny niż kolor uzyskany przez potraktowanie w ten sam sposób 25 ml roztworu do próby ślepej.
5. Kwasowość lub zasadowość
10 ml ekstraktu nie zabarwia się na czerwono po dodaniu dwóch kropli roztworu fenoloftaneliny. Do uzyskania czerwonej barwy wystarczy nie więcej niż 0,4 ml roztworu zawierającego 10 milimoli wodorotlenku sodu na litr. Po usunięciu koloru przez dodanie 0,08 ml roztworu zawierającego 10 milimoli kwasu solnego na litr, dodanie pięciu kropli roztworu czerwieni metylowej daje czerwone lub pomarańczowo - czerwone zabarwienie.
6. Pozostałość z odparowania
Odparować do sucha 100 ml ekstraktu w kąpieli wodnej i osuszyć w temperaturze do 105 ºC do stałej wagi. Waga pozostałości nie wynosi więcej niż 5,0 mg.
7. Klarowność i kolor
Ekstrakt oglądany przez grubość 5 cm jest klarowny i bezbarwny w porównaniu z próbą ślepą.
8. Smak i zapach
W porównaniu z próbą ślepą ekstrakt jest bezsmakowy i bezzapachowy.
9. Pierwiastki szczególne
Ekstrakt spełnia wymogi odpowiednich prób granicznych dla:
(i) każdego z następujących pierwiastków: arsen, chrom, miedź, ołów, krzem, srebro i cyna, równoważnik 1 µg/g;
(ii) kadm, równoważnik 0,1 µg/g.
10. Pozostałość przy prażeniu
1,0 g materiału z tworzywa sztucznego wyprażone do stałej wagi daje nie więcej niż 1 mg pozostałości.
11. Metale ciężkie
Rozpuścić pozostałość prażenia w minimalnej ilości roztworu 2 moli kwasu solnego na litr, w razie potrzeby podgrzewając. Przeprowadzić odpowiednią próbę graniczną dla metali ciężkich. Tworzywo sztuczne zgodne z wartością graniczną nie przekraczającą 5 mikrogramów na gram w przeliczeniu na Pb.
II. PRÓBY BIOLOGICZNE
1. Próbę nadmiernej toksyczności przeprowadza się przy początkowej ocenie formuł tworzyw sztucznych przeznaczonych do produkcji pojemników i zestawów do pobierania i podawania krwi, z zastosowaniem ekstraktu A, oraz przy każdej nowej partii materiałów z zatwierdzonych formuł, z zastosowaniem ekstraktu B stosując w obu przypadkach procedurę określoną w krajowej farmakopei, bądź też inna metodę zatwierdzoną przez krajowe organa kontroli. (Ekstrakty A i B są określone w uwagach zamieszczonych poniżej.)
2. Próbę na brak czynników gorączkotwórczych (pirogenów) przeprowadza się przy początkowej ocenie formuł tworzyw sztucznych przeznaczonych do produkcji pojemników i zestawów do pobierania i podawania krwi, z zastosowaniem ekstraktu A, oraz przy każdej nowej partii materiałów z zatwierdzonych formuł, z zastosowaniem ekstraktu C, oraz w rutynowej kontroli pojemników i zestawów do podawania i pobierania krwi, stosując w obu przypadkach procedurę określoną w krajowej farmakopei, bądź też inna metodę zatwierdzoną przez krajowe organa kontroli.
Zakres prób pirogenowych przy użyciu ekstraktu C określają krajowe organa kontroli (Ekstrakty A i C są określone w zamieszczonej poniżej uwadze.)
3. Próbę na efekt hemolityczny w układach buforowanych przeprowadza się przy początkowej ocenie formuł tworzyw sztucznych przeznaczonych do produkcji pojemników i zestawów do pobierania i podawania krwi, oraz przy każdej nowej partii materiałów z zatwierdzonych formuł, z zastosowaniem ekstraktu określonego w części I..A powyżej. (Metoda i dopuszczalne granice są przedstawione w dodatku do niniejszego załącznika.)
4. Próbę przeżycia erytrocytów in vivo przeprowadza się przy początkowej ocenie formuł tworzyw sztucznych przeznaczonych do produkcji pojemników na krew. Przy jakiejkolwiek zmianie uzgodnionej formuły należy powtórzyć próbę. (Proponowane metody i dopuszczalne granice są przedstawione w dodatku do niniejszego załącznika.)
Uwaga:

Ekstrakt A

przygotowuje się przez dodanie do ekstraktu, przedstawionego w części I..A powyżej, pozbawionego pirogenu chlorku sodu tak, aby otrzymać końcowe stężenie 9 gramów na litr.


Ekstrakt B:
Zestaw do transfuzji. Wypełnić zestaw do transfuzji, w miarę możliwości do pełna, wyjałowionym, pozbawionym pirogenu, zawierającym 9 gramów chlorku sodu na litr, zacisnąć dokładnie końce i całkowicie zanurzyć zestaw w wodzie przez jedną godzinę w temperaturze 85 ºC.
Pojemnik z tworzywa sztucznego. Jeśli pojemnik był wypełniony przeciwkrzepliwym roztworem, należy go opróżnić i dwukrotnie przepłukać 250-ml częściami wyjałowionej pozbawionej pirogenów wody destylowanej o temperaturze 20 ºC. Napełnić pojemnik 100 ml wyjałowionego, pozbawionego pirogenów roztworu zawierającego 9 gramów chlorku sodu na litr, szczelnie zamknąć i zanurzyć na jedną godzinę w pozycji horyzontalnej w wodzie o temperaturze 85 ºC. Zebrać zawartość pojemnika.
Ekstrakt C:
Zestaw do transfuzji. Przepuścić 40-ml partie pozbawionego pirogenu roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 gramów na litr, w temperaturze pokojowej, przez co najmniej 10 zestawów do transfuzji, z prędkością 10 ml na minutę i zgromadzić we wspólnym zbiorniku wycieki. Poddać próbie uzyskany roztwór.
Pojemnik z tworzywa sztucznego. Opróżnić i przepuścić 100-ml partie pozbawionego pirogenu roztworu chlorku sodu o stężeniu 9,0 gramów na litr, w temperaturze pokojowej, przez rurki zbiorcze nie mniej niż czterech pojemników z tworzyw sztucznych, pozostawić w pojemnikach przez 10 minut i zebrać wyciek drogą przepuszczenia przez rurki transferowe. Poddać próbie otrzymany roztwór.
Pojemnik z tworzywa sztucznego z substancją przeciwkrzepliwą (Patrz pozycja III)
III. WARUNKI WYMAGANE DLA PRZECIWKRZEPLIWYCH ROZTWORÓW W POJEMNIKACH Z TWORZYW SZTUCZNYCH
Każdy pojemnik zawiera ilości i sformułowania przeciwkrzepliwego roztworu wskazanego na nalepce informacyjnej dotyczącej ilości krwi do zebrania.
Roztwór przeciwkrzepliwy i/lub składniki stosowane w jego przygotowaniu spełnią warunki krajowej farmakopei danego państwa.
Przeciwkrzepliwy roztwór spełnia wymogi krajowej farmakopei danego państwa w odniesieniu do wartości granicznych metali ciężkich, nieobecności substancji cząsteczkowych, braku toksyczności i pirogeniczności (tworzenia gorączki.)
Dodatek

LIMITY I METODY PRÓB BIOLOGICZNYCH




A. Próba nadmiernej toksyczności

(Patrz: pozycja II punkt 1 załącznika powyżej): wartości graniczne tak jak określone w krajowej farmakopei.



B. Próba na nieobecność pirogenów

(Patrz: pozycja II punkt 2 załącznika powyżej): wartości graniczne tak jak określone w krajowej farmakopei.



C. Próba na efekt hemolityczny w układach buforowych

(Patrz: pozycja II załącznika powyżej):


a) Limit:
Roztwór soli równoważny roztworowi zawierającemu 5,0 gramów NaCl na litr jeśli chodzi o osmotyczne działanie elektrolitu, nie daje wartości hemolizy powyżej 10%, a roztwór soli 4,0 gramów na litr nie różni się o więcej niż 10% wartości hemolizy od wartości wynikającej z odpowiedniej kontroli roztworu.
b) Metoda:
Z pierwotnego roztworu do hemolizy przygotowuje się 3 roztwory: 30 ml zapasowego roztworu buforowego oraz 10 ml wody (roztwór ao), 30 ml zapasowego roztworu buforowego, i 20 ml wody (roztwór bo) oraz 15 ml zapasowego roztworu buforowego oraz 85 ml wody (roztwór co).
Do każdej rurki centryfugi (1, 2 oraz 3) dodaje się 1,40 ml koncentratu. Do rurki 1 dodaje się 0,10 ml ao, do rurki 2 dodaje się 0,10 ml bo, a do rurki nr3 0,10 ml co. Otrzymując roztwór soli odpowiadające roztworom zawierającym 5,0 (rurka 1), 4,0 (rurka 2), i 1,0 g. NaCl na litr (rurka 3) do osmotycznego działania elektrolitu. Do każdej rurki dodaje się 20µl świeżej, heparynizowanej ludzkiej krwi. Rurki wstawia się na 40 minut. do wody o temperaturze 30 ºC (± 1 ºC) Następnie przygotowuje się trzy roztwory zawierające 3,0 ml ao oraz 12 ml wody(roztwór α1); 4,0 ml bo oraz 11,0 ml wody (roztwór β1); i 4,75 ml bo oraz 10,25 ml wody (roztwór γ1).
Do pierwszej rurki dodaje się 1,5 ml a1, do drugiej 1,50 ml b1, oraz do trzeciej 1,50 ml c1. Zawartość rurek poddawana jest procedurze mieszania w centryfudze przez 5 minut z częstotliwością 2 000-25 000 cykli na minutę. Równocześnie, dla każdego koncentratu przygotowuje się roztwory kontrolne w których ekstrakt jest zamieniany na wodę:


Eexp × 100

E 100%

gdzie:
E 100% = zanik dla roztworu zawierającego równoważnik 1,0 gramów soli na litr.


Eexp = zanik dla roztworu zawierającego odpowiednio równoważnik 4,0 i 5,0 gramów soli na litr.
Zapas buforowy dla hemolizy
90,0 g chlorku sodu, 13,7 g bezwodnego fosforanu disodu i 1,90 g bezwodnego jednosodowego ortofosforanu rozpuścić w wodzie destylowanej i uzupełnić do 1 000,0 ml.
D. Próba na przeżycie erytrocytów in vivo
(Patrz załącznik część II punkt 4 powyżej):
a) Limit:
Przynajmniej 70% erytrocytów pełnej krwi ludzkiej z antykoagulantem ACD, przechowywane przez 21 dni w temperaturze 4-6 ºC, ma przynajmniej 24 godzinny czas przeżycia po transfuzji. Można to ustalić według jednej z proponowanych w literze b) poniżej metod.
b) Proponowane metody:
1. Metoda ISO/TC/76/WGD/3, dodatek E.
2. Ashby Technique - Ashby, W. The determination of the length of life of transfused blood corpuscules in man.
J. Exp. Med. 29: 267-82.1919.
Young, L. E., Platzer, R. F., and Rafferty, J. A. Differential agglutination of human erythrocytes.
J. Lab. Clin. Med. 32: 489-501, 1947.
3. The Gibson-Scheitlin method - Gibson, J. G. and Scheitlin, W. A. A method employing radio - active chromium for assaying the viability of human erythrocytes returned to the circulation after refrigerated storage.
J. Lab. Clin. Med. 46: 679-88, 1955.
4. The Strumia method - Strumia, M. M., Taylor, L., Sample A. B., Colwell, L. S. and Dugan, A. Uses and limitations of survival studies of erythrocytes tagged with Cr 51.
Blood 10: 429-40, 1955.
5. Cr51 - I125 technique - Button, L. N., Gibson, J. G. and Walter, C. W. Simultaneous determination of the volume of red cells and plasma for survival studies of stored blood.
Transfusion 5: 143-48,1965.
6. Recommended method for radioisotope red cell survival studies Brit. J. Haemat. 21: 241, 1971.

Sporządzono w Strasburgu, dnia 19 kwietnia 1982 r.


Franz ARASEK


Sekretarz Generalny

Uwierzytelniony odpis zgodny z jedynym dokumentem oryginalnym w językach angielskim i francuskim zdeponowano w Archiwum Rady Europy.


Erik HARREMOES


Dyrektor Departamentu Prawnego Rady Europy


1 Jeśli tworzywo sztuczne zetknęło się z przeciwkrzepliwym roztworem, należy najpierw umieścić kawałki tego tworzywa w takim samym pojemniku z zimną wodą destylowaną (100 ml) i kilka razy wstrząsnąć. Jeszcze raz powtórzyć tą procedurę.
1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna