R. – do nowego składu Prezydium Jugosławii z Bosni i Hercegowiny wszedł Chorwat Branko Mikulić



Pobieranie 100.19 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar100.19 Kb.
Nazar Semczi

Chronologia wydarzeń w Bośni i Hercegowinie (1983-2013)



1983

  • 1983 r. – do nowego składu Prezydium Jugosławii z Bosni i Hercegowiny wszedł Chorwat Branko Mikulić;

  • 23 marca 1983 r. – Alija Izetbegović został aresztowany;

  • 10 maja 1983 r. – na posiedzeniu Prezydium KC SKJ i Prezydium Jugosławii, odrzucono ideę legalizacji działalności opozycyjnej;

  • 18 lipca – 19 sierpnia 1983 r. – w Sarajewie ma miejsce proces 12 działaczy ruchu bośniacko-muzułmańskiego oskarżonych o planowanie zamachu stanu, o próbę utworzenia islamskiej państwowości i upowszechnianie „islamskiej propagandy” (Alija Izetbegović otrzymuje 14 lat więzienia, Omer Bechem – 15, inni działacze – mniejsze wyroki);

  • 31 października 1983 r. – sąd zmienił oskarżenie na „wrogą propagandę” i skazał Izetbegovicia na 9 lat;

  • koniec 1983 r. – zadłużenie zewnętrzne Jugosławii przekroczyło 20,5 mld dolarów. Złożył się na to światowy kryzys energetyczny, ale też udzielenie republikom przez Związkową Radę Wykonawczą w 1979 r. pęłnomocnictw do wzięcia pożyczek zagranicznych o łącznej wysokości 8,5 mld dolarów;

1984

  • 1984 r. – na Zachodzie ukazała się książka Aliji Izetbegovicia „Islam izmedju Istoka i Zapada”. Autor postawił w niej tezę, iż islam stanowi trzecią drogę między „Civitas solis” i „Civitas Dei”, między „Ziemią obiecaną” czyli misją na ziemi, a „Królestwem niebieskim”;

1986

  • 1986 r. – Branko Mikulicia w związku z objęciem teki federalnego premiera zastąpił Muzułmanin Raif Dizdarević;

  • 1986 r. – bezrobocie w sektorze uspołecznionym w Bośni i Hercegowinie sięgnęło 15,8%;

1987

  • styczeń 1987 r. – Nikola Stojanović, przewodniczący Prezydium SK BiH (1978-1982) i członek Prezydium SKJ (1982-1986), zaproponował Izetbegoviciowi ułaskawienie pod warunkiem pokajania się, ale spotkał się z odmową skazanego;

  • 12 września 1987 r. – dymisja Hamdiji Pozderaca ze stanowiska wiceprzewodniczącego Prezydium BiH (stał na czele SK BiH w latach 1982-1984);

1988

  • 25 listopada 1988 r. – przedterminowo zwolniono Aliję Izetbegovicia;

1989

  • 1 stycznia 1989 r. – zlikwidowano okręg armijny z siedzibą w Sarajewie;

  • 28 czerwca 1989 r. – S. Milošević podczas mityngu na Gazimestanie przy aprobacie 300 tys. Serbów obiecuje dać odpór nastrojom odśrodkowym, nie wykluczając użycia siły;

  • 1989 r. – grupa Izetbegovicia przyjmuję kontrolę nad organem Wspόłnoty Muzulmańskiej „Preporod”;

  • grudzień 1989 r. – zjazd ZKBiH, na którym w walce między narodowymi frakcjami, zwyciężyła frakcja konserwatystów Djurakovicia. Zjazd wystąpił przeciwko wielopartyjności i konstytucyjnych zmian;

1990

  • styczeń 1990 r. – kierownictwo SK BiH opowiedziało się za rynkiem i pluralizmem politycznym, ale pod warunkiem, iż nowe partie nie będą tworzone na bazie narodowej;

  • styczeń 1990 r. – Muhamad Filipović powołał Komitet Obrony Praw Narodowych i religijnych Muzułmanów Bośniackich;

  • 27 marca 1990 r. – grupa Izetbegovicia razem z przewodniczącymi muzułmanów z Zagrzebia tworzą SDA (Stranka Demokratski Akcije);

  • 30 marca 1990 – na ponownie zwołanym posiedzeniu Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii w Bełgradzie z Chorwacji odezwał się tylko Serb B. Mikelić, z Macedonii 3 członków, a z Bośni i Hercegowiny 12 członków, którzy po przerwie opuścili posiedzenie. De facto to oznaczało początek końca ZKJ;

  • kwiecień 1990 r. – zakaz partii etnicznych;

  • kwiecień 1990 r. – zaangażowanie ZK BiH w prόbę kontynuacji XIV Kongresu ZKJ;

  • 26 maja 1990 r. – na zjeżdzie w Sarajewie założono SDA (Stranka Demokratske Akcije) – Partia Akcji Demokratycznej. Przewodniczącym partii został Alija Izetbegović;

  • 12 lipca 1990 r. – powstała Serbska Partia Demokratyczna (Srpska Demokratska Stranka - SDS);

  • 18 sierpnia 1990 r. – powstała HDZ (Hrvatska Demokratska Zajednica);

  • 6 września 1990 r. – została założona HDZ BiH;

  • wrzesień 1990 r. – rozłam w SDA, tworzenie przez Adila Zulfikarpasicia MBO (Muzułmańskiej Bośniackiej Organizacji);

  • wrzesień 1990 r. – wraz ze swym klanem z Cazinskiej Krajiny do SDA przyłączył się Fikret Abdić;

  • wrzesień 1990 r. – zmiana nazwy ZK BiH na Partię Demokratycznej Przemiany;

  • 18 listopada i 2 grudnia 1990 r. – wybory do parlamentu Bośni i Hercegowiny;

1991

  • marzec 1991 r. – SDA tworzy Ligę Patriotyczną z oficerów JNA;

  • 25 marca 1991 roku w Karadjordjewie została zawarta umowa prezydenta Chorwacji Tudjmana z Milošviciem w sprawie podziału Bosni i Hercegowiny;

  • 31 marca 1991 r. – spis powszechny w Bosni i Hercegowinie (43,47% - Bośniacy, 31,21% - Serbowie, 17,38% - Chorwaci, 5,54% - Jugosłowianie, 2,38% - inni). Ogólna liczba mieszkańców: 4 377 033;

  • 8 kwietnia 1991 r. – powstała Chorwacka Rada Obrony (Hrvatsko viječe odbrane - HVO) – oddziały wojskowe HDZ BiH;

  • 11 maja 1991 r. – SDA proklamowała powstanie Muzułmańskiej Rady Narodowej Sandżaku;

  • 5 lipca 1991 r. – utworzono muzułmańską Armię Bośni-Hercegowiny (ABH) w oparciu o rezerwistów MSW;

  • koniec września 1991 r. – SDA utworzyła sztab kryzysowy w BiH i MSW (MUP) rozpoczęło mobiliację rezerwistów i podległej sobie Obrony Terytorialnej - TO;

  • 13 października 1991 r. – JNA i czetnicy zrównali z ziemią więś chorwacką Ravno we wschodniej Hercegowinie;

  • 14 października 1991 r. – głosami posłów SDA i HDZ Skupština BiH przyjęła Memorandum o suwerenności BiH;

  • 25 października 1991 r. – w Sandżaku SDA zorganizowała referendum w sprawie samookreślenia;

  • 9-10 listopada 1991 r. – referendum ws stworzeniu Republiki Serbskiej;

  • 12 listopada 1991 r. – powstaje Wspόlnota Chorwacka w dolinie Sawy i Środkowej Bośni;

  • 14 listopada 1991 r. – SDA i HDZ przyjmują uchwalę o suwerenności BiH;

  • 18 listopada 1991 r. – po połączeniu się 30 miejscowości w Zachodniej Hercegowinie i Posawinie powstaje chorwacki twór terytorialny Herceg-Bosna;

  • 25 listopada 1991 r. – referendum o samookreśleniu muzułmanów BiH;

  • 26 listopada 1991 r. – początek pracy parlamentu Serbskiego, złożonego z deputowanych do parlamentu BiH;

  • 21 grudnia 1991 r. – prokłamowano powstanie Republiki Serbskiej BiH w składzie Jugosławii;

1992

  • 2 stycznia 1992 r. – w Sarajewie chorwacki minister obrony Gojko Šušak i generał Armii Jugosłowiańskiej Andrija Rešet podpisali porozumienie o bezwarunkowym przerwaniu walk;

  • 26 lutego 1992 r. – w Grazu spotkali się Radovan Karadžić i b. premier chorwacki Josip Manolić (wysłannik Tudjmana, były premier i oficer SDB). Manolić miał zaproponować przymusową wymianę ludności między Chorwacją i Serbią;

  • 29 lutego – 1 marca 1992 r. – referendum o niepodległości BiH zbojkotowane przez Serbów;

  • 1 marca 1992 r. – prowokacyjne zabicie w muzułmańskiej dzielnicy Serba z flagą narodową;

  • 27 marca 1992 r. – SDS zwołał w Sarajewie parlament narodu serbskiego, który ogłosił konstytucję Republiki Serbskiej BiH;

  • 31 marca 1992 r. – w Belgradzie, na założycielskim zjeździe Stowarzyszenia Serbów BiH ogłoszono zjednoczenie państw serbskich (Serbii, Republiki Serbskiej w BiH i Republiki Serbskiej Krajiny);

  • 4 kwietnia 1992 r. – Izetbegović jako przewodniczący Prezydium BiH ogłosił mobilizację jednostek TO, rezerwy milicji i obrony cywilnej;

  • 5 kwietnia 1992 r. – w Bośni i Hercegowinie wybucha wojna z przeciwnikami niepodległości BiH Bośniackimi Serbami;

  • 6 kwietnia 1992 r. – Europejska Wspólnota Gospodarcza uznaje odrębność BiH;

  • 7 kwietnia 1992 r. – USA notyfikują samodzielność BiH;

  • 7 kwietnia 1992 r. – Republika Chorwacji uznała Bośnię i Hercegowinę;

  • 7 kwietnia 1992 r. – Republika Serbska z centrum w Pale i Banja Luce proklamowała niepodległość. Radovan Karadzić zostaje prezydentem;

  • 20 kwietnia 1992 r. – z Bośni i Hercegowiny z powodu wojny uciekło do Chorwacji 125 tys. ludzi;

  • 6 maja 1992 r. – w Grazu Radovan Karadžić i Mate Boban podpisali umowę o podziale BiH;

  • 22 maja 1992 r. – Bośnia i Hercegowina zostaje przyjęta do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Przed gmachem ONZ w Nowym Jorku została wciągnięta flaga państwowa BiH;

  • 3 lipca 1992 – proklamowanie przez wspieranych militarnie z Zagrzebia Chorwatów w Bośni i Hercegowinie własnego quasi-państwa – Herceg-Bosna, początek rocznych walk w dolinie Lašvanskiej, okupionych 30 tys. ofiar;

  • 22 lipca 1992 r. – Prezydenci Chorwacji F. Tudjman oraz Bośni i Hercegowiny A. Izetbegović podpisali w Zagrzebiu porozumienie dotyczące przyjaźni i współpracy;

  • 23 września 1992 r. – w Nowym Jorku prezydent Chorwacji Franjo Tudjman podpisał z Aliją Izetbegovicem prezydentem BiH umowę o współpracy pomiędzy dwoma państwami;

1993

  • 22 marca 1993 r. – oskarżenie Związkowej Republiki Jugosławii przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości przez rząd w Sarajewie o łamanie praw człowieka;

  • 25 marca 1993 r. – delegacje Chorwatów i Muzułmanów podpisują w Nowym Jorku plan pokojowy dla Bosni i Hercegowiny;

  • kwiecień 1993 r. – Srebrenicę ustanowiono strefą bezpieczeństwa ONZ po długiej ofensywie serbskich sił, dowodzonych przez Mladicia. W mieście schroniło się kilkadziesiąt tysięcy Muzułmanów, uchodźców ze wschodniej Bośni;

  • kwiecień 1993 r. - 23 luty 1994 r. (zgoda na przerwanie ognia wprowadzona 7 marca) wojna chorwacko-muzułmańska;

  • 29 lipca 1993 r. – zaaprobowanie przez mediatorów w Genewie utworzenia Unii Republik Bośniackich;

  • 28 sierpnia 1993 r. – w miejscowości Grude (zachodnia Hercegowina) została uroczyście proklamowana Chorwacka Republika Herceg-Bośni (Herceg-Bosna);

  • 27 września 1993 r. – proklamacja autonomicznej Zachodniej Bośni przez Fikreta Avdicia;

  • 10 października 1993 r. – przywódca Serbów bośniackich R. Karadžić informuje o zakończeniu wojny w BiH;

  • 25 października 1993 r. – prezydencja BiH wyklucza Borasa (HDZ), Abdicia i Lazicia i kooptuje N. Durakovicia szefa postkomunistów z SDP oraz I. Komszicia byłego wiceprzewodniczącego SDP;

  • 26 października 1993 r. – dwu dowódców mafijnych zostaje wyeliminowanych: M. Topalović-Caco i R. Delalić-Czelo, którzy szantażowali i grabili ludność cywilną w Sarajewie;

  • listopad 1993 r. – SDA zdobyła kontrolę nad większością dowódców korpusów wojskowych;

  • 20 grudnia 1993 r. – pierwsze cieżarówki z pomocą humanitarną dotarły do Chorwatów w Bośni Środkowej (Nova Bila);

1994

  • styczeń 1994 r. – Tudjman wysyła wojsko do Bosni i Hercegowiny;.

  • 5 lutego 1994 r. – pierwszy ostrzał placu targowego Markale dokonany w czasie oblężenia Sarajewa podczas wojny w Bośni, przeprowadzony najprawdopodobniej przez oblegającą miasto Armię Republiki Serbskiej (ofiarą padło 68 osób, co najmniej 100 osoby zostały ranne);

  • 23 lutego 1994 r. – generał Ante Roso dowodzący oddziałami Chorwackiej Rady Oborony (HVO) i Rasim Delić z Armii Bośni i Hercegowiny podpisali porozumienie dotyczące przerwania konfliktu miedzy Chorwatami i Muzułmanami w Bośnii i Hercegowinie;

  • 1 marca 1994 r. – wstępna ugoda o federacji chorwacko-muzułmańskiej w Waszyngtonie, podpisuje premier muzułmański Haris Silajdżić i chorwacki Mate Granić, Bobana jako szefa HDZ i prezydenta Herceg-Bosna zastępuje Kreszimir Zubak;

  • 8 marca 1994 r. – Franjo Tudjman, prezydent Republiki Chorwacji i Alija Izetbegović, prezydent Rządu Bośni i Hercegowiny, podpisali w Waszyngtonie porozumienie dotyczące wzajemnej współpracy;

  • 18 marca 1994 r. – w Waszyngtonie zostało podpisane porozumienie dotyczące utworzenia Federacji Bośni i Hercegowiny i konfederacji z Chorwacją;

  • 30 marca 1994 r. – w Sarajewie jednogłośnie została zatwierdzona konstytucja Federacji Bośni i Hercegowiny;

  • maj 1994 r. – Zubak został wybrany prezydentem Federacji;

  • 30 maja 1994 r. – przyjęcie konstytucji przez parlament Federacji Chorwacko-Muzułmańskiej;

  • 19 listopada 1994 r. - po atakach serbskich na Bihać (BiH) Rada Bezpieczeństwa ONZ w jednomyślnie przyjętej rezolucji nr 958 zezwala siłom NATO na bombardowanie celów serbskich w Chorwacji w celu wsparcia sił UNPROFOR;

  • 19 listopada 1994 r. - Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 959 potępia naruszanie granicy między Chorwacją a Bośnią i Hercegowiną i wzywa strony konfliktu w Jugosławii, a zwłaszcza Serbów z Krajiny, do poszanowania jej i zaprzestania działań zbrojnych;

1995

  • 6 marca 1995 r. – zawarcie sojuszu wojskowego przez Chorwację, Muzułmanów oraz tzw. Herceg-Bośnię przeciwko Serbom;

  • 5 lipca 1995 r. – w Genewie Zubak i Izetbegović podpisują porozumienie w sprawie Mostaru;

  • 12 lipca - 16 lipca 1995 r. – niedaleko Srebrenicy odbyły się masowe egzekucje wykonane na około 8 000 muzułmańskich mężczyzn i chłopców przez zbrojne oddziały bośniackich Serbów gen. Ratko Mladicia;

  • 22 lipca 1995 r. – w Splicie zostało podpisane porozumienie między prezydentem Republiki Chorwacji F. Tudjmanem i prezydentem Bośni i Hercegowiny Aliją Izetbegowiciem dotyczące udzielenia pomocy Armii BiH i Chorwackiej Radzie Obrony (HVO) w wyzwalaniu okupowanych części tego państwa;

  • 24 lipca 1995 r. – po masakrze w Srebrenicy, rezydujący w Hadze Międzynarodowy Trybunał Karny dla b. Jugosławii po raz pierwszy oskarżył Ratko Mladicia oraz przywódcę Bośniackich Serbów Radovana Karadzicia przedstawiając 16 zarzutów (zarzuty te dotyczyły czystek etnicznych przeciwko bośniackim muzułmanom i Chorwatom na obszarze Republiki Serbskiej w Bośni, w tym kampanii ostrzału snajperskiego w Sarajewie);

  • koniec sierpnia 1995 r. – formacje Wojska Chorwackiego wyzwoliły części zachodniej Bośni (tzw. „Turecka Chorwacja”). Formacje HV przebiły się ku Banja Luce, głownemu ośrodkowi tzw. Republiki Serbskiej, gdzie wybuchła panika. Jednak dyplomacja światowa domogła sie od Chorwatów przerwania tych działań;

  • 8 sierpnia 1995 r. – w wyniku akcji Wojska Chorwackiego zwanej „Burza” w Bośni i Hercegowiny został odblokowany Bihać. Na granicy spotkały się i bratały formacje Wojska Chorwackiego i Armii Bośni i Hercegowiny;

  • 4-8 sierpnia 1995 r. – przywódcy nieudanego powstania wezwali Serbów Chorwacji do wycofania się do Bośni i Hercegowiny oraz do Serbii, na co się godzi większość buntowników;

  • 28 sierpnia 1995 r. - drugi ostrzał placu targowego Markale dokonany w czasie oblężenia Sarajewa (zginęło 28 osób, zaś 90 odniosło obrażenia). Ta zbrodnia została przedstawiona przez NATO jako bezpośrednia przyczyna podjęcia operacji powietrznej przeciwko siłom zbrojnym bośniackich Serbów, pod nazwą Deliberate Force;

  • 8 września 1995 r. – w Genewie odbywają się negocjacje z MSZ Chorwacji, Serbii i Bośni;

  • 26 września 1995 r. – uzgodnienie w Nowym Jorku podstawowych zasad przyszłego porozumienia pokojowego dla BiH;

  • 5 października 1995 r. – sierpień 1995 r. – trwa konflikt między Karadżiciem i Mladiciem, który odmawia ustąpienia. W październiku front patriotyczny i armia żądają ustąpienia Karadżicia, i ten ucieka do regionu Sarajewa, gdzie odzyskuje armię, ale Banja Luka i wschodnia Hercegowina odrywają się;

  • październik 1995 r. – Chorwaci z BiH uczestniczą w wyborach chorwackich i wybierają swoich posłów;

  • 14 listopada 1995 r. – Izetbegović, Tudjman i Milošević uzgadniają w Dayton porozumienie w sprawie BiH;

  • 14 listopada 1995 r. – Międzynarodowy Trybunał Karny wydał akt oskarżenia dotyczący masakry w Srebrenicy, zawierający 22 zarzuty (ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz pogwałcenia praw i zwyczajów wojennych);

  • 21 listopada 1995 r. – w Dayton (USA) została uzgodniona ostateczna treść porozumienia o zaprzestaniu działań wojennych w Bośni i Hercegowinie, które parafowali F. Tudjman, A. Izetbegović i S. Milošević;

  • 24 grudnia 1995 r. – wojsko BiH i Serbskie odziały militarne zaczęły wycofywanie się z terenów frontowych według pokojowego porozumienia w Dayton;

1996

  • 4 stycznia 1996 r. – w Sarajewo Franjo Tudjman i Alija Izetbegović podpisują umowę o współpracy;

  • 30 stycznia 1996 r. – po raz pierwszy po wojnie parlament Bośnii powołał rząd; na stanowisko premiera mianowany został Hasan Muratović;

  • 3 lutego 1996 r. – serbsko-bosnijskie wojsko opuściło Sarajewo. IFOR wziął kontrol nad tym terenem do 30 marca;

  • 7 lutego 1996 r. – bośniaccy Chorwaci odrzucają arbitaż Unii Europejskiej w sprawie zjednoczenia Mostaru;

  • 29 lutego 1996 r. – skończyło sie oblężenie Sarajewa przez siły Republiki Serbskiej oraz Jugosłowiańskiej Armii Ludowej;

  • 11 maja 1996 r. – w Zagrzebiu zostało podpisane porozumienie między Chorwacją i Bośnią i Hercegowiną w sprawie portu Ploče oraz miejscowości Neum;

  • 30 czerwca 1996 r. – Radovan Karadzić opuścił stanowisko prezydenta Republiki Serbskiej i przekazał pełnomocnictwo Bilijanie Plavszić;

  • 14 sierpnia 1996 r. – Republika Chorwacji i Bośnia i Hercegowina podpisały w Genewie oświadczenie w sprawie wykonywania uchwał podjętych w Waszyngtonie i Dayton;

  • 14 wrześnią 1996 r. – w Bośni i Hercegowinie odbyły się wybory prezydenckie i parlamentarne (SDA – 37,9%, SDS – 24,1%, HDZ – 14,1%). Na prezydenta został wybrany Alija Izetbegović;

1997

  • 14 lutego 1997 r. – międzynarodowa komisja przedstawiła swoją pozycję dotyczącą miasta Brczko. Brczko i Korytarz Posavina, który łączy Północną i Południową część Bosnijskiej Republiki Serbskiej wg. pozycji komisji powinny należeć do administracji Serbów Bośniackich;

  • 28 lutego 1997 r. – Jugosławia i Republika Serbska (w BiH) podpisują porozumienie o specjalnych więzach miedzy obiema jednostkami politycznymi;

  • marzec 1997 r. – Związkowa Republika Jugosławii i Republika Serbska podpisały umowę o stworzeniu wspólnego rynku. Prezydent Izetbegović oraz Międzynarodowa Wspólnota odmówili jego uznania;

  • 7 maja – 1 lipca 1997 r. – „The International Tribunal for Crimes in the former Yugoslavia” (ITCY, Haga) skazał bośniackiego Serba Duszko Tadicia na 12 lat więzienia;

  • 1 lipca 1997 r. – pogorszenie stosunków pomiędzy liderem bośniackich Serbów Karadżiciem i prezydentem Serbskiej Republiki Bilijaną Plavszić;

  • 5 lipca 1997 r. – parlament zmusił do odejścia Bilijanę Plavszić ze stanowiska prezydenta Serbskiej Republiki. Ów akt przeprowadzono niezgodnie z zasadami konstytucji. Dlatego zachodnie organizacje takie jak „The High Representative for Bosnia-Herzegovina” i „The US Special Envoye for the Former Yugoslavia” zadeklarowały, że Plavszić jest jedynym legalnym przedstawicielem Republiki Serbskiej i zagwarantowały jej wsparcie;

1998

  • 18 stycznia 1998 r. – prezydent Plavszić powiedziła w Bania Luce, że Serbowie powinni sami kontrolować wewnętrzną politykę Republiki Serbskiej oraz stwierdziła, że jeżeli parlament nie wybierze premiera, to przedstawiciel Wspólnoty Międzynarodowej w Bośni Carlos Westendorp sam go wskaże;

  • 27 czerwca 1998 r. – ponad 200 przedstawicieli z całej BiH oficjalnie ogłosiło powstanie Nowej Chorwackiej Inicjatywy - NHI;

  • 12-13 września 1998 r. – wybory do prezydium Republiki w Sarajewie, sukces Serbskiej Partii Demokratycznej oraz Koalicji na rzeczy Jednolitej Demokratycznej Bośni i Hercegowiny;

1999

  • 9-11 stycznia 1999 r. – incydenty na granicy chorwacko-bośniacko-hercegowińskiej koło miejscowości Martin-Brod i Lička Kaldrma. Siły stabilizacyjne SFOR stanęły w obronie interesów Bośni i Hercegowiny, ostro zareagował rząd chorwacki. Przy tej okazji wypłynął też problem przynależności byłego lotniska wojskowego w Željavie koło Bihacia, które znajduje się na terytorium Chorwacji;

  • 10 stycznia 1999 r. – bośniacki federalny MSW ogłosił, że został wydany rozkaz aresztowania Fikreta Abdicia, muzułmańskiego przestępcę wojennego;

  • 12 kwietnia 1999 r. – The International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia zaczął proces przeciwko Chorwatom Dario Kordiciowi i Mario Cerkezie, którzy popełnili wojenną zbrodnię na muzułmanach Środkowej Bośni w 1993-1994 latach;

  • 23 kwietnia 1999 r. – w Bosni i Hercegowinie zaczyna się prywatyzacja;

  • 14 maja 1999 r. – Bośniacki premier Edhem Biczakczić (muzmułmanin) i zastępca premiera Dragan Czović (Chorwat) w Sarajewo podpisali pakiet decyzji, dotyczących polepszenia sytuacji gospodarczej w BiH;

  • 23 lipca 1999 r. – w Sarajewie odbyło się spotkanie parlamentarzystów oraz wojskowych z 2-ch części BiH w sprawie wspólnego bezpieczeństwa i stabilności regionalnej;

  • 30 lipca 1999 r. – z udziałem przedstawicieli 19 państw odbyło się spotkanie na szczycie poświęcone stabilizacji powojennego Sarajewa, na którym Republika Chorwacji i Republika Bośni i Hercegowiny rozwiązały sprawę przygranicznych sporów;

  • 6 września 1999 r. – województwo dubrownickie opóżnia zawarcie porozumienia między Republiką Chorwacji i Republiką Bośni i Hercegowiny w związku z półwyspem Klek, który należy do Chorwacji;

  • 28 pazdziernika 1999 r. – deputowani z muzułmańskiej Koalicji na Rzecz Jednolitej i Demokratycznej Bośni i Hercegowiny (KCD) wycofali poparcie dla premiera republiki Serbów bośniackich Milorada Dodika, oskarżając go o brak współpracy;

  • 5 listopada 1999 r. – SRS w Bośni wezwała Serbów do bojkotowania wyborów lokalnych, zaplanowanych na 8 kwietnia. Później zagroziła użyciem siły, by przeszkodzić w przeprowadzeniu tych wyborów;

  • 9 listopada 1999 r. – rozpad KCD (Koalicji na Rzecz Jednolitej i Demokratycznej Bośni i Hercegowiny);

2000

  • 14 lutego 2000 r. – Alija Izetbegović przejmuje przewodnictwo trzyosobowego Prezydium BiH;

  • 3 marca 2000 r. – trzyosobowa Rada Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze orzekła wymiar kary 45 lat więzienia dla Tihomira Blaškicia, generała chorwackiego z Bośni i Hercegowiny;

  • 6 marca 2000 r. – w Mostarze odbyły się masowe protesty w związku z wymiarem kary dla generała T. Blaškicia;

  • 8 kwietnia 2000 r. – w BiH odbyły się drugie po Dayton wybory lokalne;

  • 7 lipca 2000 r. – parlament BiH zaaprobował na stanowisko rotacyjnego premiera Spasoje Tuszevljaka, ale wspólnota międzynarodowa nie zaaprobowała go, ze względu na jego współpracę z R. Karadżiciem;

  • 14 października 2000 r. – bośniacki prezydent Alija Izetbegović podaje się do dymisji;

  • 22 października 2000 r. – nowy prezydent Jugosławii V. Kostunica zapowiada nawiązanie stosunków dyplomatycznych z BiH;

  • 16 grudnia 2000 r. – po ośmiu latach przerwy ustanowiono normalne dyplomatyczne stosunki pomiędzy BiH i FRJ;

2001

  • 1 kwietnia 2001 r. – aresztowanie w Belgradzie Slobodana Miloševicia;

  • 6 października 2001 r. – w Mostarze odbył się kongres HDZ, na którym Ante Jelavić został po raz kolejny wybrany przewodniczącym partii;

  • 11 października 2001 r. – Alija Izetbegović podał się do dymisji ze stanowiska przewodniczącego SDA, oficjalnym powodem dymisji był problem ze zdrowiem oraz wiek;

  • 13 października 2001 r. – na posiedzeniu SDA nowym przewodniczącym partii został wybrany Sulejman Tihić;

  • 24 grudnia 2001 r. – na zjeździe Serbskiej Partii Demokratycznej (SDS - Srpska Demokratska Stranka) w Bania Luce zmieniono statut partii, żeby zakazać wstęp do partii osobom oskarżonym o przestępstwach w czasie wojny. W tym i założycielom partii Radovanowi Karadżiciowi i Momczilowi Krajisznikowi;

2002

  • 16 stycznia 2002 r. – Tonino Picula, Minister Spraw Zagranicznych Chorwacji, ogłosił w parlamencie, że Chorwacja nie będzie indyferentną wobec reform konstytucyjnych w BiH;

  • 25 stycznia 2002 r. - liderzy ośmiu najwiekszych partii politycznych spotkało się w Mrakovicy (niedaleko Prijedoru) w celu ustalenia kierunku reform konstytucjonalnych;

  • 11 marca 2002 r. – na zjeździe SDS w Bania Luce Dragan Kalinic został wybrany na stanowisko przewodniczącego partii;

  • 27 marca 2002 r. – alians największych partii Bośnii i Hercegowiny podpisało tzw. „Porozumienie z Sarajewa”, zmieniające Konstytucję Republiki Serbskiej i Federacji Bośni i Hercegowiny, tak aby 3 konstytucyjne narody były równomiernie reprezentowane na poziomie jednostek federalnych. Niedługo po podpisaniu porozumienia partie zaczęły się wycofywać z niektórych postanowień dokumentu o zmianach konstytucyjnych;

  • 12 lutego 2002 r. – rozpoczęcie procesu Miloševicia (66 zarzutów, między innymi o ludobójstwo i zbrodnie przeciw ludzkości; oskarżenia związane z kampaniami wojennymi w Chorwacji, Bośni i Kosowie);

  • 5 kwietnia 2002 r. – przyjęcie przez parlament Republiki Serbskiej poprawek do konstytucji: zwiększenie praw Chorwatów i bosniackich Muzułmanów, zrównanie języków – serbskiego, chorwackiego i bosniackiego; premier i dwaj wicepremierzy z różnych wspólnot etnicznych;

  • 11 kwietnia 2002 r. – podpisanie Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze przez Bośnię i Hercegowinę w siedzibie ONZ;

  • 5 sierpnia 2002 r. – Komisja Wyborcza ogłosiła początek kompanii wyborczej;

  • 5 października 2002 r. – skończyły się wybory do ogólnokrajowego parlamentu;

  • 20 października 2002 r. – ogłoszono wyniki wyborów. W ogólnokrajowym parlamencie najwięcej miejsc zdobyły: w przypadku ugrupowań bośniackich SDA i SBiH, chorwackich – HDZ i HDU, serbskich – SDS i SNSD. Jedyne ugrupowanie, oficjalnie deklarujące się jako „wieloetniczne” (SDP), uzyskało dopiero siódme miejsce. Trzy partie – liderzy (SDA, HDZ i SDS) znane są ze swego przywiązania do programów o silnym zabarwieniu nacjonalistycznym i niechęci do współpracy z innymi narodowościami Bośni;

  • 31 grudnia 2002 r. – zakończyła działalność misja policyjna ONZ w Bośni (International Police Task Force, ITPF), której zadaniem od czasu podpisania porozumień w Dayton było utrzymywanie porządku publicznego oraz nadzorowanie i szkolenie miejscowych sił policyjnych. Zadania te przejęła od niej dysponująca mniejszą obsadą i skromniejszym budżetem misja Unii Europejskiej (EUPM);

2003

  • 1 stycznia 2003 r. – rozpoczęcie misji policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie;

  • 13 stycznia 2003 r. – parlament BiH zaakceptował gabinet ministrów państwa (premier – Adnan Terzić (SDA), MSZ – Mladen Ivanić (PDP), MSW – Barisa Czolak (HDZ), stosunki zagraniczne w dziedzinie ekonomii – Mila Gadzić, MF – Ljerka Marić (HDZ), Transport i Komunikacja – Branko Dokić (SDS), sprawy obywatelskie – Safet Halilović (SBiH), prawa człowieka i uciekinierzy – Mirsad Kebo (SDA);

  • 20 stycznia 2003 r. – powołanie w Republice Serbskiej wieloetnicznego rządu (8 Serbów, 5 Bośniaków, 3 Chorwatów);

  • 27 stycznia 2003 r. – Niko Lozanić został nowym prezydentem Federacji BiH (Sahdaz Dzihanović i Desnica Radivojević zostali vice prezydentami);

  • 14 lutego 2003 r. – serbski radykalny lider Vojislav Szeszelj został oskarżony przez Trybunał w Hadze. Postawiono mu osiem zarzutów zbrodni przeciwko ludzkości oraz sześć zarzutów zbrodni wojennych;

  • 27 lutego 2003 r. – byłą prezydent Republiki Serbskiej Biljana Plavszić została skazana w Hadze na 11 lat;

  • 7 marca 2003 r. – rajd SFOR na bazy wojska Republiki Serbskiej;

  • 12 marca 2003 r. – został zabity serbski premier Zoran Djindjić. Przypuszczano, że został zabity przez tzw. mafię Zemuńską, związaną z reżimem Miloszevicia;

  • 15 marca 2003 r. – Miro Lazović został prezesem nowego aliansu partyjnego socjaldemokratów - Socjaldemokratyczna Unia;

  • 26 marca 2003 r. – zaoferowanie członkowstwa w Unii Europejskiej Bośni i Hercegowinie (też dla Chorwacji, Serbii i Czarnogóry, Macedonii oraz Albanii);

  • 5 kwietnia 2003 r. – przez Chorwacką policję został aresztowany Ivica Rajić. Później oskarżony o masakrę Bośniaków w Stupni w październiku 1993 r.;

  • 30 maja 2003 r. – na terenie Bośni wojska NATO zorganizowały loterię (głowna wygrana – samochód osobowy volkswagen polo) jako zachętę do zdania nielegalnej broni;

  • 22 czerwca 2003 r. – jednodniowa wizyta Jana Pawla II w Bania Luce;

  • 13 sierpnia 2003 r. – SFOR aresztował Ratko Mladicia;

  • 31 sierpnia 2003 r. - w Austrii aresztowano generała Momira Talicia naczelnego dowódcę armii Serbów bośniackich;

  • 21 września 2003 r. – podpisanie porozumienia między Bośnią i Hercegowiną a Serbią i Czarnogórą – dowód osobisty wystarczajacym dokumentem do wjazdu;

  • 19 paździenika 2003 r. – zmarł Alija Izetbegović (choroba serca). Pochowany został na cmentarzu Kovači w Sarajewie;

2004

  • 14 stycznia 2004 r. – Ante Jelavić (były lider HDZ oraz członek prezydentury BiH) został aresztowany razem z Miroslavem Rupciciem (byłym ministrem obrony). Zarzucono im udział w zorganizowanej przestępczości;

  • luty 2004 r. – w Bijeljinie (BiH) spotkali się serbski premier Vojislav Kośtunica i prezydent RS Dragan Kalinić;

  • 12 lutego 2004 r. – liderzy SDS zrezygnowali z polecenia, które zaproponował Paddy Ashdown (podać do dymisji Śarovicia ze stanowiska w partii);

  • 8 kwietnia 2004 r. – wzrost napięcia w Bośni, spowodowany nieudaną próbą zatrzymania Radovana Karadżicia (1 kwietnia) przez siły SFOR w podsarajewskim Pale. W trakcie operacji został ranny duchowny prawosławny. Przyczyną jeszcze była wypowiedź Ashdowna o zaprzestaniu finansowania SDS;

  • 21 kwietnia 2004 r. – odmówiono BiH uczestniczenia w organizacji Partnerstwa dla Pokoju (PdP);

  • 27 czerwca 2004 r. – w drugiej turze wyborów prezydenckich w Serbii zwyciężył Boris Tadić;

2005

  • 15 stycznia 2005 r. – Bośniaccy Serbowie po raz pierwszy przekazali podejrzanego o zbrodnie wojenne do trybunału międzynarodowego w Hadze. Savo Todovic został przewieziony do Hagi i wydany urzędnikom sądowym;

  • 11 maja 2005 r. – holenderscy dowódcy wojskowi pojawili się w sądzie w Holandii w sprawie wniesionej przez rodziny niektórych ofiar masakry w Srebrenicy w 1995 roku;

  • 4 października 2005 r. – bośniacki rząd serbski sporządził listę 19.473 serbskich żołnierzy, którzy działali w rejonie Srebrenicy w czasie masakry w 1995 roku;

  • 29 grudnia 2005 r. – Slobodan Davidović, były serbski wojskowy, został skazany w Chorwacji na 15 lat więzienia za udział w masakrze w Srebrenicy w 1995 roku;

2006

  • 27 lutego 2006 r. – w Hadze otwarto pierwszy proces w sprawie odpowiedzialności państwa za ludobójstwo, w którym Bośnia i Hercegowina oskarżyła Serbię i Czarnogórę o zbrodnie wojenne;

  • 28 lutego 2006 r. – Milorad Dodik ponownie objął stanowisko premiera Republiki Serbskiej w BiH;

  • 30 czerwca 2006 r. – Naser Orić został skazany przez Trybunał Haski za niezapobieżenie zabijaniu więźniów - bośniackich Serbów przez ludzi pod jego dowództwem. Orić został skazany na dwa lata więzienia, ale zwolniono go z powodu odsiedzenia już trzech lat;

  • 27 września 2006 r. – Momcilo Krajisznik, przywódca bośniackich Serbów (oskarżony o organizację czystek etnicznych w Bośni podczas wojny) został skazany na 27 lat za zbrodnie wojenne;

  • 14 grudnia 2006 r. – Bośnia przystąpiła do programu NATO „Partnerstwo dla Pokoju”;

2007

  • 2007 r. – BiH uzyskała Indywidualny Program Partnerstwa (IPP);

  • poł. lutego 2007 r. – Milorad Dodik odbył wizytę w Stanach Zjednoczonych, gdzie został przyjęty przez Madeline Albright, która opisała go jako "powiew świeżego powietrza" i obiecała 3,6 mln euro natychmiastowej pomocy;

2008

  • 5 maja 2008 r. – Milorad Dodik i prezydent Serbii Boris Tadić otwarzyli park Republiki Serbskiej w Bełgradzie;

  • 16 czerwca 2008 r. – Bośnia jako ostatnie państwo Bałkanów Zachodnich podpisała umowę stowarzyszeniową z UE;

  • 18 lipca 2008 r. – w podmiejskim autobusie w Belgradzie został zatrzymany Radovan Karadžić;

  • 21 lipca 2008 r. – aresztowano Radovana Karadżicia;

  • 22 lipca 2008 r. – wydano zgodę na przekazanie byłego przywódcy bośniackich Serbów Radovana Karadżicia do Hagi;

  • 5 października 2008 r. – wybory lokalne w Bośni i Hercegowinie, które umocniły dominację Partii Niezależnych Socjaldemokratów (SNSD) premiera Milorada Dodika w Republice Serbskiej oraz silną pozycję bośniackiej Partii Akcji Demokratycznej (SDA) i Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej (HDZ) w drugiej części składowej BiH, Federacji Bośni i Hercegowiny;

  • 15 października 2008 r. – serbscy deputowani parlamentu Republiki Serbskiej (RS) przyjęli uchwałę, w której zażądali prawa do zorganizowania referendum w sprawie secesji;

  • 19 października 2008 r. – pierwszy zastępca Wysokiego Komisarza ONZ i UE Raffi Gregorian uznał sytuację w Bośni za najpoważniejszą od czasu zawarcia pokoju w Dayton w 1995 roku;

2009

  • 26 stycznia 2009 r. – przedstawiciele trzech największych partii w Bośni podpisali wstępne porozumienie w sprawie nowego podziału terytorialnego kraju, który zakładał powołanie czterech jednostek federalnych;

  • 26 stycznia 2009 r. – wysoki przedstawiciel dla BiH ONZ (specjalny przedstawiciel UE) Miroslav Lajczak podał się do dymisji z powodu objęcia stanowiska ministra spraw zagranicznych Słowacji;

  • 29 stycznia 2009 r. – czeski koncern energetyczny CEZ ogłosił wycofanie się z największej w historii Bośni inwestycji (modernizacja starej i budowy nowej elektrowni w Gacko) o wartości 1,4 mld euro. CEZ uzasadnił decyzję niewywiązaniem się z umowy przez Republikę Serbską;

  • 21 lutego 2009 r. – premier Republiki Serbskiej Milorad Dodik zerwał rozmowy na temat reformy ustrojowej Bośni, co spowodowało kolejny kryzys polityczny w kraju;

  • 5 maja 2009 r. – władze bośniackie podpisały wstępne porozumienie z Międzynarodowym Funduszem Walutowym o niskooprocentowanej pożyczce w wysokości 1,2 mld euro;

  • 19-21 maja 2009 r. – wiceprezydent USA Joe Biden odwiedził Bośnię, Serbię i Kosowo. Wizyta pokazała, że Waszyngton jest zaniepokojony pogorszeniem sytuacji w Bośni, które postrzega jako główne zagrożenie dla stabilności regionu;

  • 27 maja 2009 r. – podał się do dymisji Nedżad Branković, premier Federacji BiH;

  • 20 czerwca 2009 r. – Wysoki Przedstawiciel Valentin Inzko unieważnił jako niekonstytucyjną uchwałę przegłosowaną przez Republikę Serbską ws. nielegalności przekazania na poziom centralny kompetencji republik federalnych;

  • 28-29 czerwca 2009 r. – Bośnię odwiedziła 11-osobowa delegacja amerykańskich senatorów i kongresmanów, która poparła reformę ustrojową (zakładającą wzmocnienie władz centralnych kraju) wymaganą przez UE jako warunek kontynuacji procesu akcesji;

  • 18 września 2009 r. – Valentin Inzko wprowadził odgórnie nowe regulacje funkcjonowania Elektroprijenos BiH, monopolisty przesyłu energii elektrycznej w Bośni;

  • 24 września 2009 r. – rząd Republiki Serbskiej, jednostki federalnej Bośni i Hercegowiny, podjął decyzję o wycofaniu swoich przedstawicieli z państwowej spółki zajmującej się przesyłem energii elektrycznej Elektroprijenos BiH oraz o wystąpieniu na drogę sądową przeciwko Valentinowi Inzko;

  • 2 października 2009 r. – Bośnia i Hercegowina złożyła wniosek o przyznanie jej Planu Działania na rzecz Członkostwa w NATO (MAP), którego realizacja jest pierwszym krokiem do uzyskania członkostwa w Sojuszu;

  • 9 października 2009 r. – w Sarajewie rozpoczęła się nowa runda negocjacji przedstawicieli USA i UE oraz przywódców głównych partii politycznych w Bośni i Hercegowinie dotyczących reformy państwa;

  • 20-21 października 2009 r. – odbyła się druga runda negocjacji pomiędzy siedmioma najważniejszymi partiami politycznymi w Bośni i Hercegowinie, które miały na celu zakończenie kryzysu politycznego. Rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów;

  • 14 grudnia 2009 r. – Wysoki Przedstawiciel Wspólnoty Międzynarodowej dla Bośni i Hercegowiny Valentin Inzko przedłużył mandat międzynarodowych sędziów i prokuratorów zasiadających w Wysokiej Radzie Sędziów i Prokuratorów BiH do 31 grudnia 2012 roku;

  • 14 grudnia 2009 r. – austriacki rząd zdecydował o nacjonalizacji znajdującego się na skraju bankructwa banku Hypo Group Alpe Adria (HGAA), silnie zaangażowanego w Bośni i Hercegowinie;

  • 9 grudnia 2009 r. – Komisja Europejska w porozumieniu z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI), Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju (EBOR) oraz Bankiem Rozwoju Rady Europy powołały Platformę Inwestycyjną dla Bałkanów Zachodnich (WBIF – Western Balkans Investment Framework);

  • 28 grudnia 2009 r. – Zgromadzenie Parlamentarne Republiki Serbskiej odrzuciło decyzję Wysokiego Przedstawiciela (HR) Valentina Inzko z 14 grudnia 2009 roku przedłużającą mandat międzynarodowych sędziów i prokuratorów zasiadających w Wysokiej Radzie Sędziów i Prokuratorów Bośni i Hercegowiny;

2010

  • 10 lutego 2010 r. – parlament Republiki Serbskiej w Bośni przyjął kontrowersyjną ustawę o referendum przygotowaną przez partię rządzącą SNSD premiera RS Milorada Dodika;

  • 25 lutego 2010 r. – parlament Federacji Bośni i Hercegowiny przyjął ustawę ograniczającą świadczenia dla weteranów. Był to jeden z głównych warunków wypłaty drugiej transzy kredytu z MFW o wartości 245 mln dolarów, która pozwoli utrzymać stabilność budżetową;

  • 5 marca 2010 r. – po trzydniowej wizycie w Rosji premier Republiki Serbskiej BiH Milorad Dodik zapowiedział przyłączenie się RS do rosyjskiego projektu South Stream;

  • 14 kwietnia 2010 r. – podczas wizyty w Bośni i Hercegowinie chorwacki prezydent Ivo Josipović w wystąpieniu w parlamencie wyraził ubolewanie z powodu polityki Chorwacji wobec Bośni i Hercegowiny podczas wojny w latach 1992–1995;

  • 22 kwietnia 2010 r. – podczas nieformalnego szczytu NATO w Tallinie wyrażono zgodę na uczestnictwo Bośni i Hercegowiny w Planie Działań na Rzecz Członkostwa NATO (MAP);

  • 2 czerwca 2010 r. – w Sarajewie odbył się nieformalny szczyt UE – Bałkany Zachodnie;

  • 18 czerwca 2010 r. – prokurator generalny Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (ICTY) Serge Brammertz przedstawił w Radzie Bezpieczeństwa ONZ raport dotyczący współpracy państw bałkańskich z Trybunałem;

  • 29 lipca 2010 r. – parlament Bośni i Hercegowiny nie przyjął ustawy o spisie powszechnym. W związku z bojkotem posiedzenia przez partię bośniackich Serbów nie udało się zebrać kworum;

  • 2–3 września 2010 r. – prezydent Turcji Abdullah Gul złożył wizytę w Bośni i Hercegowinie;

  • 14 września 2010 r. – parlament Republiki Serbskiej w Bośni i Hercegowinie przyjął ustawę o własności państwowej, na mocy której władze republiki przejmują kontrolę nad nieruchomościami państwowymi znajdującymi się na terenie RS;

  • 3 października 2010 r. – w Bośni i Hercegowinie odbyły się wybory do Prezydium BiH i parlamentów na szczeblu centralnym, dwóch części składowych (entitetów) i kantonów. Ponadto obywatele Republiki Serbskiej wybierali prezydenta i wiceprezydenta;

  • 7 października 2010 r. – Parlament Europejski przyjął propozycję Komisji Europejskiej dotyczącą zniesienia przez państwa strefy Schengen obowiązku wizowego dla obywateli Albanii oraz Bośni i Hercegowiny;

  • 8 października 2010 r. – w Sarajewie złożył wizytę komisarz ds. Rozszerzenia UE Stefan Fule, gdzie spotkał się z nowymi członkami prezydium BiH;

  • 12–13 października 2010 r. – sekretarz stanu USA Hillary Clinton odwiedziła Bośnię i Hercegowinę, Serbię oraz Kosowo;

  • 8 listopada 2010 r. – Rada UE ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych jednogłośnie podjęła decyzję o zniesieniu obowiązku posiadania wiz krótkoterminowych (na 3 miesiące) dla obywateli BiH oraz Albanii przekraczających granicę obszaru Schengen;

2011

  • 7 kwietnia 2011 r. – spółka BH-Gas – operator gazowy Bośni i Hercegowiny – podpisała memorandum o współpracy z konsorcjum TAP, realizującym projekt budowy gazociągu transadriatyckiego, którym ma być transportowany kaspijski gaz z Grecji przez Albanię do Włoch;

  • 13 kwietnia 2011 r. – Zgromadzenie Narodowe Republiki Serbskiej przyjęło uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie legalności ustaw narzuconych przez Wysokiego Przedstawiciela dla BiH, a w szczególności regulacji dotyczących uprawnień sądów i prokuratury na poziomie centralnym państwa;

  • 13 maja 2011 r. – w wyniku negocjacji szefowej unijnej dyplomacji Catherine Ashton i prezydenta Republiki Serbskiej Milorada Dodika władze RS wycofały się z planów przeprowadzenia referendum w sprawie legalności ustaw narzuconych przez Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie;

  • 6 października 2011 r. – państwa sygnatariusze Traktatu o Wspólnocie Energetycznej (Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Czarnogóra, Kosowo, Macedonia, Mołdawia, Serbia oraz Ukraina) podczas posiedzenia rady ministerialnej w Kiszyniowie wprowadziły zmiany do traktatu o WE, zobowiązując się wdrożyć do stycznia 2015 roku unijne regulacje tzw. trzeciego pakietu energetycznego;

  • 28 grudnia 2011 r. – prawie piętnaście miesięcy po wyborach parlamentarnych w Bośni i Hercegowinie liderzy sześciu największych ugrupowań osiągnęli kompromis w kwestii składu rządu centralnego, ustaw o spisie powszechnym oraz pomocy publicznej dla przedsiębiorstw, których przyjęcie było jednym z głównych warunków pogłębiania integracji z UE, a także o budżecie na rok 2011 i 2012;

2012

  • 10 lutego 2012 r. – został zaprzysiężony nowy rząd na poziomie centralnym. Na czele dziesięcioosobowej Rady Ministrów BiH stanął po raz pierwszy bośniacki Chorwat – ekonomista Vjekoslav Bevanda. Czterech ministrów reprezentuje ugrupowanie bośniackie, a po trzech partie serbskie i chorwackie;

  • 15 maja 2012 r. – były dowódca armii Serbów bośniackich Ratko Mladić stanął przed sądem w Hadze, oskarżony o czystki etniczne w Bośni. Mladić był oskarżany o 11 zbrodni wojennych i zbrodnie przeciwko ludzkości (w tym ludobójstwo);

2013

  • 28 kwietnia 2013 r. – sąd Bośni i Hercegowiny wydał rozkaz aresztować na miesiąc Zivko Budimira (prezydenta Federacji Bośniacko-Chorwackiej) pod zarzutem korupcji. Zivko Budimir został aresztowany wraz z co najmniej 17 innymi podejrzanymi.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna