Reż.: Scandar Copti, Yaron Shani scen.: Scandar Copti, Yaron Shani zdj



Pobieranie 53.84 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar53.84 Kb.
AJAMI

reż.: Scandar Copti, Yaron Shani

scen.: Scandar Copti, Yaron Shani

zdj.: Boaz Yehonatan Yaacov

muz.: Rabih Boukhari

w.: Fouad Habash (Nasri), Nisrine Rihan (Ilham), Elias Saba (Shata), Youssef Sahwani (Abu-Lias), Abu George Shibli (Sido), Ibrahim Frege (Malek), Scandar Copti (Binj), Shahir Kabaha (Omar)

prod.: Izrael/Niemcy 2009 (120 min)

Nominacja do Oscara ‘2009 za najlepszy film zagraniczny; Grand Prix, nagroda za najlepszy scenariusz oraz nagroda publiczności na MFF w Salonikach ‘2009; Grand Prix na MFF w Jerozolimie ‘2009; Złota Kamera za najlepszy debiut na MFF w Cannes ‘2009; nagrody Izraelskiej Akademii Filmowej ‘2009 za najlepszy film, reżyserię, scenariusz, montaż i muzykę; nagroda za najlepszy debiut na MFF w Londynie ‘2009
Nominowany do Oscara ‘2009 film Coptiego i Shaniego to z polotem opowiedziana historia kilku osób zamieszkujących Ajami, wielokulturową dzielnicę Jaffy. Paradokumentalna opowieść, powstająca przez 7 lat, nie pozostawia złudzeń co do dramatycznej codzienności ludzi przebywających na co dzień na polu bitwy, gdzie sierp kostuchy co rusz gasi jakieś bogu ducha winne istnienie. Muzułmanin zakochany w chrześcijance, poszukiwania żołnierza izraelskiego, banita ze Strefy Gazy pilnie szukający finansów na operację ciężko chorej matki, zemsta islamistów, haracze wymuszane przez lokalnych gangsterów – to kilka tematów nowelek stanowiących punkty milowe filmu. Na przekór temu co na ekranie, opisana rzeczywistość stanowi wypadkową punktów widzenia Izraelczyka i Palestyńczyka, którzy z wyjątkową precyzją i wybitną znajomością reżyserskiego rzemiosła pokazują, iż można przezwyciężać kulturowe i religijne granice przez wieki kształtujące codzienność mieszkańców Bliskiego Wschodu.
ŚMIETNISKO (Waste Land)

reż.: Lucy Walker

scen.: Lucy Walker

zdj.: Dudu Miranda

muz.: Moby

prod.: Brazylia/Anglia 2009 (90 min)

Nagroda publiczności na Sundance Film Festival ‘2010; nagroda za najlepszy film dokumentalny na MFF w Seattle ‘2010; nagroda Amnesty International na MFF w Berlinie ‘2010; nominacja do Oscara ‘2010 za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny
Lucy Walker, poznana już przy okazji świetnej „Ślepej miłości”, w „Śmietnisku” sięgnęła po temat niezwykły, jak na dokumentalistę wysokiej próby przystało. Wraz z Vikiem Munizem, jednym z najbardziej znanych artystów południowoamerykańskich, udała się na wysypisko śmieci Rio de Janeiro, gdzie powstają dzieła sztuki ostatnio cieszące się wielką popularnością. Artysta wykorzystuje śmieci i modeli w osobach bywalców śmietniska – „catadores” – do tworzenia portretów, co ma zarówno wyraz artystyczny, jak i stanowi znak czasu w epoce recyclingu i walki ze współczesnymi problemami cywilizacyjnymi. „Śmietnisko” to efekt 3-letniej pracy reżyserki, dokumentujący proces powstawania tych niezwyczajnych dzieł sztuki. Oprócz wnikliwego spojrzenia okiem kamery i ciekawie opowiedzianej historii, atutem tego filmu jest muzyka skomponowana przez Moby’ego.
WUJEK BOONMEE, KTÓRY POTRAFI PRZYWOŁAĆ SWOJE POPRZEDNIE WCIELENIA (Loong Boonmee raleuk chat)

reż.: Apichatpong Weerasethakul

scen.: Apichatpong Weerasethakul

zdj.: Yukontorn Mingmongkon, Sayombhu Mukdeeprom

w.: Thanapat Saisaymar (Boonmee), Sakda Kaewbuadee (Tong), Jenjira Pongpas (Jen), Natthakarn Aphaiwonk (Huay), Geerasak Kulhong (syn), Kanokporn Thongaram (Roong), Samud Kugasang (Jaai), Mongkolprasert (księżniczka)

prod.: Tajlandia/Anglia/Francja/Niemcy/Hiszpania/Holandia 2010 (114 min)

Złota Palna na MFF w Cannes ‘2010
„Wujek Boonmee, który potrafi przywołać swoje poprzednie wcielenia”, nazywany baśnią o reinkarnacji, to innowatorskie kino z Dalekiego Wschodu. Reżyser z Tajlandii niemal od razu wzbudził wiele kontrowersji w świecie filmowym, szokując swobodą ekspresji i indywidualnym stylem. Przy okazji „Wujka Boonmee…” pokazuje świat wierzeń obcy kulturze zachodnioeuropejskiej, choć stanowiący ciekawą alternatywę dla chrześcijańskiej doktryny o Świętych Obcowaniu czy słowiańskich wierzeń ludowych. Fabuła filmu opiera się na sześciu składowych częściach, opowiadających historię umierającego na niewydolność nerek wujka Boonmee. Baśniowość filmu przejawia się tak w jego nielinearnym scenariuszu, jak i swobodzie w traktowaniu rzeczywistości przyczynowo-skutkowej, ale przede wszystkim w surrealistycznych scenach przemiany człowieka w małpoluda, stosunku seksualnego księżniczki i suma oraz innych – z kolei obrazujących poprzednie wcielania Boonmee’iego (m.in. jako byka). Film wdarł się przebojem na europejskie ekrany, głównie za sprawą Grand Prix w Cannes ‘2010.
HEJ, SKARBIE (Precious)

reż.: Lee Daniels

scen. (na podst. powieści „Push” Sapphire): Geoffrey Fletcher

zdj.: Andrew Dunn

muz.: Mario Grigorov

w.: Gabourey Sidibe (Clareece “Precious” Jones), Mo’Nique (Mary), Paula Patton (panna Rain), Mariah Carey (pani Weiss), Lenny Kravitz (John), Nealla Gordon (pani Lichtenstein), Stephanie Andujar (Rita)

prod.: USA 2009 (110 min)

Oscary ‘2009 za scenariusz adaptowany i drugoplanową rolę kobiecą (Mo’Nique); nagroda publiczności na MFF w Toronto ‘2009; Nagroda Jury za reżyserię, Nagroda Specjalna Jury za rolę kobiecą (Mo’Nique) oraz nagroda publiczności na Sundance Film Festival ‘2009; nagroda za rolę kobiecą (Mo’Nique) oraz nagroda FIPRESCI na MFF w Sztokholmie ‘2009; nagroda publiczności na MFF w San Sebastian ‘2009; Złoty Glob ‘2009 za drugoplanową rolę kobiecą (Mo’Nique); nagroda publiczności na MFF w Chicago ‘2009
Tytułowy „Skarbek” to młoda dziewczyna, której młodość nie przyniosła typowych dla tego okresu życia radości i smutków. Matka-sadystka i ojciec-gwałciciel uosabiają zło wcielone, na którego tle Skarbek próbuje uczynić swój świat spójnym i szczęśliwym, podobnym do tego ze swych marzeń. Film, nagrodzony 2 Oscarami, to okazja do refleksji nad istotą zła moralnego i życiowego szczęścia. To także okazja do zobaczenia na ekranie Mariah Carey i Lenny’ego Kravitza.
NIE BÓJ SIĘ, BI (Bi, dung so!)

reż.: Dang Di Phan

scen.: Dang Di Phan

zdj.: Quang Pham Minh

muz.: Nhat Tan Vu

w.: Thanh Minh Phan (Bi), Thi Kieu Trinh Nguyen (matka), Ha Phong Nguyen (ojciec), Thuy Hoa (ciotka), Tran Tien (dziadek), Mai Chau (kucharka), Phuong Thao Hoang (fryzjerka)

prod.: Wietnam/Francja/Niemcy 2010 (90 min)
„Nie bój się, Bi” to opowiedziana oczami sześcioletniego chłopca historia wielopokoleniowej rodziny wietnamskiej zamieszkującej przedmieścia Hanoi. Ta ciepła perspektywa nie pozwala jednak zmienić nieodpartego wrażenia, iż w rodzinie Bi nie dzieje się dobrze. Chłopczyk, nierozumiejący jeszcze świata dorosłych, uczy się więzi rodzinnych od osób, które co najwyżej połączone są wspólnym adresem czy aktem notarialnym. Umierający dziadek, zobojętniała matka, zaglądający do kieliszka ojciec-erotoman, atrakcyjna choć zakompleksiona ciotka – to chybotliwy kręgosłup wspólnoty będącej pewną metaforą współczesnej rodziny, jak się wydaje, niekoniecznie mieszkającej tylko w Wietnamie. Jedyna szczera i wzruszająca wieź łączy chłopca z nestorem rodu. Nie jest jednak pewne, czy odebrana lekcja miłości pozwoli Bi na pewne stąpanie przez życie.
KOLOROWE WZGÓRZA (Los colores de la montaña)

reż.: Carlos César Arbeláez

scen.: Carlos César Arbeláez

zdj.: Oscar Jiménez

muz.: Camilo Montilla

w.: Hernán Mauricio Ocampo (Manuel), Nolberto Sánchez (Julián), Genaro Aristizábal (Poca Luz), Natalia Cuéllar, Hernán Méndez (Ernesto), Antonio Galeano (ojciec Juliána)

prod.: Kolumbia 2010 (88 min)

Nagroda za najlepszy debiut na MFF w San Sebastian ‘2010
Manuel, Julian i Poca Luz to mali chłopcy zafascynowani piłką nożną, żyjący w ubogiej wiosce położonej w kolumbijskich górach Antioquia. Tamtejsza rzeczywistość zdeterminowana jest przede wszystkim konfliktem wojsk rządowych i rewolucyjnych guerrillas. Jednak nie dla kumpelskiej paczki. Zalążek fabuły stanowi scena zgubienia przez chłopców dopiero co otrzymanego prezentu urodzinowego Manuela – nowiutkiej piłki nożnej. Dramaturgii zagubieniu dodaje fakt, iż piłka kopnięta zbyt mocno wylądowała gdzieś na polu minowym. Chłopcy za wszelką cenę postanawiają ją znaleźć. Kontekst społeczno-polityczny nie odgrywa w filmie istotnej roli. Jest to opowieść o czasach dzieciństwa, a jeszcze niewinna perspektywa dziecka nieczuła jest na zastane miejsce i czas. Film, miejscami wzruszający, zestawia jasny i optymistyczny obraz świata dzieci (zwłaszcza scena zamalowania przez dzieci politycznego graffiti kolorowymi obrazami okolicznych gór i łąk) ze światem dorosłych – pełnym lęku o bezpieczne jutro, brutalnym i pozbawionym szczęścia.
ILUZJONISTA

reż.: Sylvain Chomet

scen. (na podst. oryginalnego scenariusza Jacques’a Tati): Sylvain Chomet

muz.: Sylvain Chomet

prod.: Francja/Anglia 2010 (90 min)

Europejska Nagroda Filmowa ‘2010 za najlepszy film animowany; nominacja do Złotych Globów ‘2010 za najlepszy film animowany; nominacja do Oscara ‘2010 za najlepszy pełnometrażowy film animowany
W Edynburgu końca lat 50. magik Tatischeff z przykrością doświadcza, iż magia – podobnie jak on sam – nie stanowi już ciekawej dla otoczenia rozrywki. Wszak jego publiczność z większym wytężeniem oczekuje zapalenia się żarówki w dniu uruchomienia miejskiej sieci elektrycznej niż królika wyskakującego ze znoszonego już kapelusza. Iluzjonista postanawia ostatni raz poszukać szczęścia i oklaskującej go widowni – wyrusza w trasę objazdową. Szybko okazuje się, że czasy jemu podobnych przeminęły bezpowrotnie. Na swojej drodze spotyka bardzo skromną, bo jednoosobową, wdzięczną publiczność, której zachwyt i poklask będzie donioślejszy niż ten z niegdyś po brzegi wypełnionej sali cyrkowej. Nominowana do Oscara ‘2010 pełnometrażowa animacja Chometa wzruszy niejednego a także przypomni osobę Jacquesa Tati, któremu ten film zdaje się być dedykowany.
PROSTA HISTORIA O MIŁOŚCI

reż.: Arkadiusz Jakubik

scen.: Maciej Sobieszczański

zdj.: Mirosław Jakubik

muz.: Jarosław Wójcik

w.: Magdalena Popławska (Marta), Rafał Maćkowiak (Aleks), Bartłomiej Topa (Patryk), Edyta Olszówka (Ewa), Ewa Lorska, Jacek Lenartowicz, Andrzej Andrzejewski, Arkadiusz Jakubik, Agnieszka Matysiak

prod.: Polska 2010 (80 min)

Grand Prix Konkursu Kina Niezależnego na FPFF w Gdyni ‘2010
Debiut reżyserski Jakubika z wdzięcznością przyjęto na ostatnim festiwalu w Gdyni, o czym świadczy przyznana nagroda Grand Prix. „Prosta historia o miłości” jest prosta tylko pod względem scenerii – prawie w całości rzecz dzieje się w pociągu. W każdym innym aspekcie film ten jest piramidą z nieprzebraną ilością korytarzy, po których poruszanie się w czasie 80 minut jego trwania niekoniecznie doprowadzi do odkrycia komnaty ze skarbami. W każdym razie sama wycieczka pozostanie niezapomniana.

Trójkąt miłosny, trzy płaszczyzny nielinearnie prowadzonej akcji, wiarygodne i wyraziste postaci, swobodne potraktowanie ceremonii produkcji filmu – to tylko niektóre, choć najistotniejsze walory tego jednego z najlepszych polskich filmów roku 2010.


PERYFERIE

reż.: Bogdan George Apetri

scen.: Bogdan George Apetri, Tudor Voican

zdj.: Marius Panduru

w.: Ana Ularu (Matylda), Mimi Branescu (Paul), Andi Vasluianu (Andrei), Ioana Flora (Lavinia), Timotei Duma (Toma), Ingrid Bisu (Selena), Ion Sapdaru (kierowca tira)

prod.: Rumunia 2010 (85 min)

Nagrody za najlepszy film, dla najlepszej aktorki oraz nagroda greckich krytyków filmowych na MFF w Salonikach ‘2010; nagroda za najlepszy scenariusz, nagroda FIPRESCI oraz wyróżnienie jury dla najlepszej aktorki na MFF w Warszawie ‘2010
Matylda nie zasługuje na sympatię widza. Jest zamknięta w sobie, egotyczna, zawzięta. Zdaje się, że ze zdania Hegla o nieprzystawaniu rzeczywistości do idei („tym gorzej dla rzeczywistości!”) uczyniła motto swego życia. W czasie 24-godzinnej przepustki z więzienia – jej matka ma być pogrzebana – Matylda nie uświadczy ani jednego szczęśliwego zbiegu okoliczności, nie zobaczy żadnej wyciągniętej pomocnej dłoni. Jej spotkania z 3 mężczyznami – niegdysiejszym alfonsem, któremu świadczyła usługi sado-maso; bratem, który zdążył się na niej poznać i wyrugować ze swego ułożonego życia; synem, owocem młodzieńczych perwersji, którego zabiera z domu dziecka – sukcesywnie ukażą, że ilość szans na zaczęcie od zera jest w tym świecie policzona.
DO SZPIKU KOŚCI (Winter’s Bone)

reż.: Debra Granik

scen. (na podst. powieści Daniela Woodrella): Debra Granik, Anne Rosellini

zdj.: Michael McDonough

muz.: Dickon Hinchliffe

w.: Jennifer Lawrence (Ree Dolly), John Hawkes (Teardrop), Lauren Sweetser (Gail), Kevin Breznahan (mały Arthur), Isaiah Stone (Sonny), Shelley Waggener (Sonya), Ashlee Thompson (Ashlee), Valerie Richards (Connie)

prod.: USA 2010 (100 min)

Nominacje do Oscara ‘2010 za najlepszy film, scenariusz adaptowany, najlepszą rolę kobiecą (J. Lawrence) i drugoplanową rolę męską (J. Hawkes); Grand Prix oraz nagroda za najlepszy scenariusz na Sundance Film Festival ‘2010; nagrody za reżyserię i najlepszą rolę kobiecą na MFF w Seattle ‘2010
Rzecz dzieje się na amerykańskiej prowincji, gdzie raczej dla nikogo nie ziścił się amerykański sen. Nastoletnia Ree zmuszona zostaje do odnalezienia ojca, żywego lub martwego, co jest warunkiem niewykonania eksmisji. Bieg zdarzeń pozostawił na jej barkach opiekę nad dwojgiem młodszego rodzeństwa i chorą psychicznie matką. Film z serii „gdzieś daleko na prowincji pośród zwykłych ludzi” ma jednak cechy wybitne: dosadność w opowiadaniu o naturze człowieka, surowa kolorystyka, niespieszne ujęcia i mocne akordy w zawiązywaniu akcji. Gorzki obraz Granik trafił na Oscarowe salony, co można uznać za nietypowe – nie dlatego, iżby na to nie zasługiwał, ale dlatego, że bliżej mu do kin studyjnych niż do kalifornijskiego blichtru.
KRÓLESTWO ZWIERZĄT (Animal Kingdom)

reż.: David Michôd

scen.: David Michôd

zdj.: Adam Arkapaw

muz.: Antony Partos

w.: Ben Mendelsohn (Andrew „Pope” Cody), Joel Edgerton (Barry Brown), Guy Pearce (Leckie), Luke Ford (Darren Cody), Jacki Weaver (Janine Cody), James Frecheville (Josh), Sullivan Stapleton (wujek Craig)

prod.: Australia 2010 (112 min)

Nagroda Jury na Sundance Film Festival ‘2010; nominacja do Złotych Globów ‘2010 za drugoplanową rolę kobiecą (J. Weaver), nominacja do Oscara ‘2010 za drugoplanową rolę kobiecą (J. Weaver); nagrody za najlepszy debiut reżyserski i operatorski na Camerimage ‘2010
Po zobaczeniu debiutu Michôda „Królestwo zwierząt” słowo „Smerfetka” może przestać kojarzyć się z wdzięczną kreskówką Peyo. Blond-babcia z tipsami jest głową rodziny Cody, rodziny z rodzaju Corleone czy Soprano. Tytuł filmu wcale nie jest zwodniczy – człowiek w nim ukazany jest bardziej animal niż rationale. Oparta na faktach kryminalna intryga w niezwykły sposób została zestawiona ze studium psychologicznym, co w osnowie wartkiej akcji, mocnych scen spływających krwią i hipnotycznej gry aktorskiej stanowi o wysokiej klasie filmu z Antypodów.
SCHRONIENIE (Le refuge)

reż.: François Ozon

scen.: Mathieu Hippeau, François Ozon

zdj.: Mathias Raaflaub

muz.: Louis-Ronan Choisy

w.: Isabelle Carré (Mousse), Louis-Ronan Choisy (Paul), Pierre-Louis Calixte (Serge), Melvil Poupaud (Louis), Claire Vernet (matka), Jean-Pierre Andréani (ojciec)

prod.: Francja 2009 (88 min)

Nagroda Specjalna Jury na MFF w San Sebastian ‘2009
Film François Ozona, jak przed rokiem, nieprzypadkowo trafia do programu Studenckich Konfrontacji Filmowych. W porównaniu do zeszłorocznego „Ricky’ego”, „Schronienie” jest zupełnie innym – nie tyle magicznym, co do bólu rzeczywistym – portretem zmian dziejących się w życiu ludzi, w których codzienności pojawia się dziecko. Ciąża ratuje Mousse przed narkotyczną samodestrukcją i stanowi dobry pretekst do poszukania szczęścia w wydaniu 2+1. Film jest próbą ukazania kiełkującej na powrót intymności, przezwyciężania strachu, zaakceptowania przeszłości i znalezienia wiary w szczęśliwe jutro. Misternie zbudowana akcja z zaskakującymi zwrotami jednoznacznie świadczy o ciągłe wzrastającym talencie francuskiego reżysera.
UPROWADZONA ALICE CREED (The Disappearance of Alice Creed)

reż.: J Blakeson

scen.: J Blakeson

zdj.: Philipp Blaubach

muz.: Marc Canham

w.: Gemma Arterton (Alice), Eddie Marsan (Vic), Martin Compston (Danny)

prod.: Anglia 2009 (96 min)
Alice zostaje porwana dla okupu. Temat prosty, niejednokrotnie eksploatowany w przybytkach X Muzy. Jednak dopiero po zobaczeniu „Uprowadzonej Alice Creed” będzie można powiedzieć, że w tym temacie zrobiono już wszystko. Jak błyskotliwie zauważa Paweł T. Felis: „(...) debiut J. Blakesona to thriller, ale również błyskotliwy, filmowy koncert na trzech aktorów, jedno łóżko, rewolwer, wystrzelony nabój i telefon komórkowy z wymienianymi często kartami SIM”. Kto by pomyślał, że film dziejący się niemalże w całości pośród tych samych czterech ścian i nie epatujący obecnością nadprzyrodzonych mocy, ogląda się siedząc jak na szpilkach. W imieniu mistrza ceremonii – zapraszamy w fotele kina „Chatka Żaka”.
WSZYSTKO W PORZĄDKU (The Kids Are All Right)

reż.: Lisa Cholodenko

scen.: Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg

zdj.: Igor Jadue-Lillo

muz.: Carter Burwell

w.: Annette Bening (Nic), Julianne Moore (Jules), Mark Ruffalo (Paul), Josh Hutcherson (Laser), Mia Wasikowska (Joni), Yaya Dacosta (Tanya), Kunal Sharma (Jai), Rebecca Lawrence (Brooke), Eddie Hassell (Clay), Joaquin Garrido (Luis Ramirez), Zosia Mamet (Sasha)

prod.: USA 2010 (106 min)

Nominacje do Oscara ‘2010 za najlepszy film, scenariusz oryginalny, najlepszą rolę kobiecą (A. Bening) i drugoplanową rolę męską (M. Ruffalo); Złote Globy ‘2010 za najlepszą komedię i rolę kobiecą (A. Bening)
Pojawienie się „dawcy spermy” w niecynicznie szczęśliwej rodzinie mamy i mamy zapoczątkuje serię tragikomicznych zdarzeń. Paul, hipisujący właściciel ekologicznej farmy, wystawi na próbę ognia siłę związku Nic i Jules. Choć co prawda dzieci są prowodyrami pojawienia się biologicznego taty, reżyserka z rozmysłem podpatruje reakcje dorosłych. I nie wystawia czy to szyderczej, czy bałwochwalczej cenzurki ani pewnemu nadal niekonwencjonalnemu stylowi życia, ani poszczególnym typom charakterów. Z punktu widzenia kinomana, jest to miejscami zabawna, miejscami poważna opowieść o ludziach, którzy znaleźli swoją drogę do szczęścia, gdzie przyczepianie moralnej łatki nie narzuca się samo przez się. Z pewnością nie z kinowego ekranu.
SZUKAJĄC ERICA (Looking for Eric)

reż.: Ken Loach

scen.: Paul Laverty

zdj.: Barry Ackroyd

muz.: George Fenton

w.: Steve Evets (Eric Bishop), Eric Cantona (Eric), Stephanie Bishop (Lily), Gerard Kearns (Ryan), Stafan Gumbs (Jess), Lucy-Jo Hudson (Sam), Cole Williams (Daisy)

prod.: Anglia/Francja/Włochy/Belgia/Hiszpania 2009 (116 min)
Kena Loacha można kojarzyć z wywiezienia z Cannes Złotej Palmy za „Wiatr buszujący w jęczmieniu” (2006) oraz z innowacyjnej metody pracy z aktorem. W „Szukając Erica” kieruje uwagę widza na mitologicznego już, z całą pewnością na Wyspach, piłkarza Erica Cantonę. Mistrz kiwki i woleja, który w filmie zagrał samego siebie, jest inspiracją dla listonosza w średnim wieku (nomen omen również Erica), kiedy ten znalazł się w życiowym zaułku. Miejscami surrealistyczna, ale przede wszystkim przezabawna i ciepła opowieść o łapaniu wiatru w życiowe żagle z pewnością poprawi nastrój niejednemu, który nie miał tyle szczęścia, by spotkać swój autorytet nie tylko we śnie lub – jak w przypadku Erica Bishopa – na marihuanowym haju, lecz także pośród szarej codzienności.
POGORZELISKO (Incendies)

reż.: Denis Villeneuve

scen.: Wajdi Mouawad, Denis Villeneuve

zdj.: André Turpin

muz.: Grégoire Hetzel

w.: Lubna Azabal (Nawal Marwan), Mélissa Désormeaux-Poulin (Jeanne Marwan), Maxim Gaudette (Simon Marwan), Rémy Girard (notariusz), Abdelghafour Elaaziz (Abou Tarek), Mohamed Majd (Chamseddine), Nabil Sawalha (Fahim), Baya Belal (Maika)

prod.: Kanada 2010 (130 min)

Nominacja do Oscara ‘2010 za najlepszy film zagraniczny ; Grand Prix na MFF w Warszawie ‘2010
Nominowane do Oscara za 2010 rok w kategorii najlepszy film zagraniczny „Pogorzelisko” to najgłośniejszy film Kanady ubiegłego roku. Punktem wyjścia akcji filmu jest odczytanie tajemniczego testamentu Nawal Marwan. Bliźniacze rodzeństwo ma za zadanie odnalezienie ojca i brata oraz wręczenie im kopert otrzymanych w czasie odczytania ostatniej woli zmarłej matki. W tym celu udają się na Bliski Wschód. Prywatne śledztwo, ku ogromnemu zaskoczeniu Jeanne i Simona, prowadzi do odkrycia szokującej prawdy o życiu matki. Jest także okazją do ukazania dramatu mieszkańców tamtej części świata.
KOLEJNY ROK (Another Year)

reż.: Mike Leigh

scen.: Mike Leigh

zdj.: Dick Pope

muz.: Gary Yershon

w.: Jim Broadbent (Tom), Ruth Sheen (Gerri), Lesley Manville (Mary), Oliver Maltman (Joe), Peter Wight (Ken), David Bradley (Ronnie), Martin Savage (Carl), Karina Fernandez (Katie), Imelda Staunton (Janet), Michele Austin (Tanya)

prod.: Wielka Brytania 2010 (129 min)

Nominacja do Oscara ‘2010 za najlepszy scenariusz oryginalny
Na kolejne filmy Mike’a Leigh można czekać jak na kolejne wydanie płyty ulubionego zespołu, na kolejne święta Bożego Narodzenia czy kolejne dwa tygodnie należnego co rok urlopu. Nominowany w tym roku do Oscara za scenariusz oryginalny Leigh znowu zabiera widza w arcyciekawy świat zwyczajnych ludzi, w którym padają, nawet jeśli nie explicite, najbardziej istotne pytania o sekret szczęścia czy istotę przyjaźni. Niespiesznie opowiedziana historia Toma i Geeri, będących na przednówku jesieni życia, często przywołuje uśmiech sympatii, wciąga niczym książka czytana w dzieciństwie gdzieś pod kołdrą. Obraz ten w bardzo przystępny sposób pokazuje, że wartość sztuki filmowej leży nie w tym, by coś od siebie opowiedzieć, lecz w tym, by zabrać widza w świat, który zna się od podszewki i pozwolić mu dotknąć tego wszystkiego, co artysta uważa za niepowtarzalne i swoje.
: files -> 254
254 -> Aiesec week – sprawdź, co zyskasz z nami!
254 -> Laudatio na uroczystość nadania tytułu doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Wielce Szanownemu Panu Herbowi Grayowi byłemu wicepremierowi Kanady
254 -> Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
254 -> KOŁo naukowe teologóW
254 -> International scientific conference a man and his decisions
254 -> Program II interdyscyplinarnych Sądeckich Dysput Naukowych z cyklu Człowiek – Społeczeństwo – Państwo pt. „Skąd przyszliśmy – dokąd idziemy? Dylematy rozwojowe w Europie” Konferencja Międzynarodowa
254 -> Organizatorzy: katedra socjologii wiedzy I edukacji kul katedra filozofii spo
254 -> Konkurs Regionalnego Koordynatora Programu "Projektor wolontariat studencki"
254 -> Przemówienie Doktora Honoris Causa kul j. E. Ks. Biskupa, Proprefekta Domu Papieskiego Ks. Dr. Stanisława Dziwisza
254 -> Zenon Grocholewski




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna