Referat Niemcy ok. X w



Pobieranie 87.01 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar87.01 Kb.
Referat Niemcy ok. X w

732 – Poiters – powstrzymanie Arabów przez majordoma Merowingów, Karola Młota.

751 – syn Karola Młota – Pepin Mały detronizacja Chilperyka i przyjmuje tytuł króla Franków.

800 – Karol Wielki zostaje cesarzem.

779-804 – systematyczny podbój Sasów przez KW.

843 – traktat z Verdun – Ludwik I Pobożny dzieli państwo na trzech synów.

911 – umiera ostatni z Karolingów na tronie niemieckim Ludwik Dziecię. Królem zostaje książę frankoński Konrad.

919 – Henryk I Ptasznik wybrany królem.

936- Okres panowania Ottona I.

  1. Karol Wielki:


Epoka K. W. prócz próby przywrócenia ces rzym na zach przyniosła ostateczny podbój Sasów.

W 800 zmuszony do interwencji w Rzymie Leon III uwięziony, za co 25 XII koronacja KW.



Stanowisko cesarza – władza Karola pochodzi od Boga i na nim spoczywa odpowiedzialność za losy Kościoła i pp. Cesarz winien bronić mieczem, a pp wspierać modlitwą.

Papiestwo – akt koronacji ces to zwierzchnictwo nad władcami świeckimi i prawo do dysponowania koroną.

Koronacji nie uznało Bizancjum, za co Karol rozpoczął akcję zbrojną przeciw resztkom posiadłości Biz w Italii. W 812 ces wsch Michał uznaje równorzędną godność Karola.


Istota podbojów KW i charakterystyka


    • Przypieczętował rozbrat z ces wsch koronując się 25 XII 800 na ces

    • zrównoważenie Wschodu z Zachodem. Duże znaczenie polit-ideol dla koś. i ces.

    • Po raz pierwszy w państwie karolińskim dokonano zjednoczenia plemion germańskich w granicach 1 państwa: Franków, Fryzów, Sasów, Turyngów, Szwabów (Alemanów) i Bawarów.

    • Wprowadzono wszędzie chrześcijaństwo a kraj podzielono na biskupstwa.

Państwo KW był państwem ponadnarodowym o rzymskiej tradycji i chrześcijańskiej rzeczywistości.

W ramach tego kosmopolitycznego państwa ustały walki wewnętrzne.

KW rządził w państwie i w Kościele, rządził przez swych komesów, ale i bpów.

Imperium nie było trwałe – rozpada się przed poł IX w, ale idea imperium rzymskiego pozostała.



Restauracja cesarstwa rzymskiego i reformy:

      • przeprowadza reformę szkolnictwa: rozwój szkół katedralnych i klasztornych

      • ujednolicenie programu nauczania –Aliukin z Anglii, łac nie uległa barbaryzacji

      • przywrócenie znajomości łac klasycznej.

      • Akwizgran staje się jedną z głównych stolic.

      • Kształtuje się system lenny, który funkcjonuje dopók żyje taki autorytet jakim był KW.

Umiera w 814 roku. Po jego śmierci niektórzy ces naśladowali idee rozwoju i reform kulturalnych i gospodarczych, ale nigdy z takim rozmachem.

Ludwik I Pobożny - Wcześniej ustalony podział państwa na 3 regiony nie jest uskuteczniony w wyniku śmierci synów. Karola przeżył tylko Ludwik I Pobożny.


Trudności zmuszają go do podziału na 3 później 4 synów.

Lotar – najstarszy, miał mieć władzę zwierzchnią nad Ludwikiem i Pepinem.

Przyjście na świat Karola II zw Łysym prowadzi do korekty i późniejszego buntu braci. Pepin umiera 838.

Po śmierci Ludwika 840, kiedy Lotar pragnął sięgnąć po koronę bracia pokonują go.

Dochodzi do nowego podziału tzw Traktat z Verdun 843 na 3 części.

- Lotar (kor ces) część środkową – Italię i pas m Rodanem a Sekwaną na zah a Renem na wsh



- Karolowi zach od Lotara, które to ziemie otrzymały nazwę później Francji.

- Ludwik na wsch po Łabę, płd dzisiejszą Austrię i część Jugosławii.

Lotar dzieli swój kraj na 3 synów co pozwala rozebrać jego państwo między Ludwika i Karola, tak że synowi Lotara Ludwikowi II pozostała już tylko Italia.

Znaczenie feudałów - Od śmierci KW wzrasta znaczenie wielkich feudałów świeckich i duchowych. [Partykularne i separatystyczne interesy Alemanów, Fryzów, Bawarów czy Sasów biorą górę nad interesem ces. pojmowanego jako całość. System wasalny iż wasal mojego wasala nie jest moim wasalem odzwierciedla interesy poszczególnych feudałów, a co za tym idzie poszczególnych prowincji. Ważnym elementem był też język, w słynnej przysiędze strasburskiej Ludwik Niemiecki – władca królestwa wschodniofrankijskiego przysięgał w j romańskim a Karol z zachodu w j germańskim. Każdy czynił tak aby być zrozumianym przez wasalów z drugiej strony].

Tradycję cesarską próbuje zachować linia Lotara, później korona wędruje po wszystkich częściach, a na samym końcu korona dawała już tylko godność, nie władzę.

Po rzeczywistą władzę sięgał pp Mikołaj I 858-867– pierwszy pp, który myślał o realnym panowaniu nad światem. Głosił pełną niezależność swej władzy od świeckiej. Korzystał z Augustyna „O państwie Bożym”. Następcy Hadrian II i Jan VIII godnie rozwijali trend zwierzchności pp.

Od czasu podziału państwa KW stopniowy upadek polityczny Karolingów. Karolingowie powoli zostają odsuwani od władzy. We Włoszech odsunięto Karola III Grubego. Korona ces wypada z rąk Karolingów na rzecz syna księcia Wido ze Spoleto, Lamberta. Wśród anarchii i rozdrobnieniu świata romańskiego po koronę sięgał praktycznie każdy. O powodzeniu nie decydowała wszak siła i znaczenie, ale ich bliskość. Kryzys dosięga również papiestwo, podyktowany walkami o namiestnictwo pp, już Jan VIII zostaje zabity.

W końcowym okresie karolińskim przedostatni Karoling niemiecki Arnulf karyncki był ostatnim, który odgrywał rolę osobiście. Po nim już tylko małoletni syn, Ludwik Dziecię zm 911. W 911 wybrano królem przy poparciu episkopatu księcia frankońskiego Konrada.



Ważny moment - Tradycja karolińska zostaje zerwana.

Władztwo Konrada 911-918 balansowało na granicy utrzymania swojego zwierzchnictwa, jak wiemy toczył on zacięte boje również z Henrykiem I, którego to na łożu śmierci desygnował na następcę, rzekomo ponieważ już tylko w nim widział tego, który jako najsilniejszy książę mógł utrzymać jedność w państwie.



Początki saskich Ludolfingów dla historii są nieuchwytne, pierwszym znanym w historii eponimem był graf, (komes) Liudolf zm 866. Młodszy syn Liudolfa Otton Dostojny zm 912 był głównym spadkobiercą i rządził we wschodniej Saksonii – Ostfalii, już noszący godność książęcą i niezależny od władzy centralnej Karolingów.

Wg Widukinda z Korbei Otton Dostojny był głównym spadkobiercą do godności królewskiej po śmierci Ludwika Dziecięcia, z której zrezygnował ze względu na podeszły wiek i rzeczywiście zmarł w roku następnym. Starsi synowie zmarli wcześniej tak że władza książęca w spadku dostała się w ręce Henryka ur ok. 876. Poślubił bogatą wdowę Hatheburgę dzięki której powiększa swoje dobra ziemskie, ale rozchodzi się w 909 by poślubić Matyldę wywodzącą się prwdp z rodu Widukinda (legendarnego przywódcy z okresu podbojów saskich KW, legenda przyznaje mu tytuł księcia choć w rzeczywistości nigdy nim nie był). Dzięki temu małżeństwu poszerza swoje dobra jeszcze bardziej.


Henryk I zwany później przez tradycję i historię „Ptasznikiem”.

Kandydaturę zgodnie poparli feudałowie sascy i część frankońskich na zjeździe we Fritzlarze w 919 r wybrali Henryka królem, za nimi poszli panowie bawarscy i szwabscy, co pozwoliło już podporządkować sobie pozostałe księstwa i rozpocząć przeszło stuletnie rządy królewskie dynastii saskiej 919-1024.

Był to przełomowy moment, który charakteryzował się :

- Definitywne zerwanie więzów polit-dynas z monarchią karolińską

- zjednoczenie federacji plemiennych pod względem językowym i kulturowym w jedno wczesnofeudalne państwo,

- Przeniesienie centrum politycznego do Saksonii, która szybko staje się jedną z głównych prowincji – był to historyczny awans, gdyż S stanowiła dotychczasowe peryferia. Konsekwencją tego było zainteresowanie wschodem i północą.

Granice rozciągały się wówczas mniej więcej między Renem a Łabą i obejmowały wszystkie germańskie szczepy kontynentu poza Normanami: Frankowie, Szwabowie, Bawarowie, Turyngowie, Fryzowie i Sasi. Układ plemienny- ludnościowy nadawał więc charakter niemiecki.
Rzekome zaskoczenie Hen. o wyborze i legenda o łowcy ptaków są późniejszym wymysłem.

Do namaszczenie Henryka i koronowania w kościele nie doszło. Kronikarz Widukind usiłuje przedstawić ten fakt w wyniku nadmiernej pokory chrześcijańskiej wybrańca losu.

Początki państwa Henryka I były skromne na co wskazuje organizacja dworu królewskiego. Brak wykształcenia i surowość obyczajów samego króla. Natomiast nie brak królowi było dzielności osobistej i przebiegłości.

Początek jego rządów to uregulowanie spraw wewnętrz. w rozdrobnionym na księstwa państwie.

1 i gł zadaniem było unormowanie polityki z resztą dyn ks. Gł bawarskim Arnulfem i szwabskim Burchardem.

Najgroźniejszym przeciwnikiem był książę bawarski Arnulf, który dzięki zwycięstwom z Węgrami miał umocnioną pozycję. Zjednywał sobie feudałów rozdawnictwem ziemi panów, które skonfiskował nieprzychylnemu duch. bawarskiemu. Swoją aprobatę wymógł Henryk powziąwszy wyprawę bawarską w 921 r w której Arnulf zmuszony do uległości uznaje go królem a w zamian mógł zachować ks bawarskie z szerokimi uprawnieniami zwłaszcza w stosunku do miejscowego kleru.

2 oponent ks Szwabii Burchard wobec takiego obrotu spraw i potęgi Henryka również ulega, a patrząc w perspektywie, że zachował zwierzchność nad swoim ks do końca życia musiało już być dla niego sukcesem.

Oparcie w K - Gdzie inni pokładali nadzieje w orężu i sojuszach z możnowładcami świeckimi, Henryk swoje przymierze pokładał w Kościele, który jak słusznie zauważył potrafił jak nikt i nic jednoczyć i trzymać w ryzach państwo jako całość; i co ważne potrafił przeciwdziałać reakcjom odśrodkowym. Aby ukazać zręczność jako polityka omówmy w kilku zdaniach polit zewn

Na zach Europy we Francji toczyła się wojna między królem Karolem i antykrólem Robertem. Henryk będąc wysoce praktycznym zawarł układ z Robertem jako tym, który zaczął zyskać przewagę. Śmierć Roberta 923 na polu walki i uwięzienie Karola pozwala w 925 na zajęcie Lotaryngii. Po aneksji Lotaryngii dynastia saska skupia całą swoją uwagę Europy i przede wszystkim Kościoła m.in przez to, że na jej terenie leżał Akwizgran. Od tej pory silniej akcentowane są prawa królewskie wobec książąt. Rządy Henryka można by było określić jako, że rządził przez K i dla Kościoła. To co jednoczyło – konsolidowało wówczas państwo w jeden organizm to właśnie K i zagrożenie z zewn. Umocniwszy się wewn i mając poparcie K mógł teraz stawić czoła problemom zewn jakim najbardziej palącym problemem były najazdy Węgr.

Sytuacja polit na zach ostatni Karolingowie są zbyt skłóceni i słabi aby mu zagrozić oraz mają dodatkowo problemy z Normanami. Płd oddzielone pasmem górskim i rozdrobnione nieco zabezpieczało jego tyły. Z północy Normanowie wybierali zasobniejszą Anglię i Francję, a sprawy duńskie chwilowo zawiesił.

Musiał skoncentrować się na największym zagrożeniu jakimi były plemiona słowiańskie i najazdy Węgrów. 926 zawiera z Węgrami 9 letni pokój (z wyłączeniem co warto podkreślić Bawarii) w zamian za Haracz w pieniądzu.



Węgrzy to następcy Hunów i Awarów – należeli do największych barbarzyńców ówczesnego świata, ich siłą było umiejętność szybkiego przemieszczania się konno i pociągane za sobą masy słowiańskie.

Ówczesna Saksonia to tereny bez grodów warownych, gdzie miasta praktycznie nie występowały.

Okres rozejmu potrafi mądrze wykorzystać:


  • budowę właśnie grodów i umocnień warownych, m.in. budowa grodu w Miśni 928 – pozwala na pacyfikowanie i podporządkowanie Słowiańszczyzny zachodniej, w tym celu na pograniczu słowiańskim) utworzono specjalny oddział złożony z przestępców, którym darowano karę.

  • rozwija jazdę dzięki, której może później przejść do ofensywy.

Pod hasłem misji chrześcijańskiej uderza w 3 kierunkach:

  • płd – Serbowie łużyccy,

  • śrd – Wieleci

  • płn – Obodryci/Redarowie - wsch

Książę Wacław panujący wówczas w Pradze przyjmuje chrześcijaństwo ok. 929 unikając w ten sposób walki z Henrykiem jednakże zmuszony został być jego sojusznikiem.

W tym samym czasie najważniejsze siły podjęły rozprawę z Wieletami, toczyła się batalia o Radogoszcz, gdzie znajdowała się pogańska świątynia Swarożyca i gdzie miało swoje siedziby najsilniejsze plemię Redarów. Najważniejsza bitwa stoczona przez połączone siły Słowian pod grodem Łężynem w 929, walczące pieszo siły Słowian uległy pod naporem ciężkozbrojnej jazdy. W obliczu klęski Wieleci musieli poddać się i płacić trybut. Podobny los spotkał Obodrytów. Sukcesy ze Słowianami sprawiają, że walki przenoszą się z Saksonii dalej na wschód i płn. W 934 króla duńskiego Gorma (Tymieniecki) lub Knuta (Czapliński) zmusza do przyjęcia chrześcijaństwa i płacenia trybutu.



Pełen sukcesów i doświadczeń, wspomagany przez Kościół, sprawdzona rola konnicy zachęciły Henryka I do walnej rozprawy z Węgrami, w 932 czuł się już tak silny, że zrywa rozejm na 3 lata przed terminem. Węgrzy natychmiast zareagowali wyprawą wojenną, która przez Czechy i Łużyce dotarła, aż do Turyngii. Dopiero nad rzeką Unsrut w 934 po raz pierwszy armia dowodzona przez Henryka I zadał druzgocącą klęskę. Wg Jerzego Strzelczyka było to w 933 pod Riade. Na dłuższy czas zagrożenie ze strony Węgrów zostało zaniechane.
Ukoronowaniem osiągnięć Henryka miała być koronacja na ces.

Próbę koronacji takiej podjęli dużo wcześniej Burchard szwabski i Arnulf bawarski. Ten ostatni zawarł przymierze z królestwem longob gdzie zamierzał osadzić własnego syna. Groziło to oderwaniem Bawarii od korony i utworzeniem pod nosem silnego królestwa. Reakcja Henryka była arcydziełem polityki, zrezygnował z interwencji militarnej aby nie burzyć swoich osiągnięć konsolidacji i sięgnął do dyplomacji przez zdobycie dla siebie i swoich następców korony ces. W tym celu podczas zjazdu 3 królów 935 2 Rudolfów królestwa Francji i Burgundii. Za cenę złota i srebra oraz pozornych ustępstw terytorialnych uzyskuje od króla burgundzkiego Rudolfa relikwię tzw włócznię Konstantyna, Włócznia – pod złotą oprawą krył się kawałek zaostrzonego żelaza, wykutego wg legendy z gwoździ krzyża Chrystusa, który św Helena miała przekazać synowi Konstantynowi W. Włócznia Konstantyna stała się symbolem pretensji do Italii i cesarstwa. Tak więc Henryk za życia zyskał wielki autorytet, dysponował odpowiednimi środkami, i poparciem Kościoła. Plany koronacji ces miały szanse powodzenia, ale jemu samemu zabrakło czasu umiera w 936 desygnując krótko przed śmiercią najstarszego z synów Matyldy Ottona I, który został rzeczywiście wybrany w sierpniu 936 na króla.


Otton I

Obejmuje władzę po podwójnym świeckim i duchowym wyborze. Koronacji dokonało 2 arcbp moguncki i koloński w Akwizgranie (Lotaryngia) – rezydencji KW – tu ledwie 7 tyg wcześniej koronowany przedostatni z Karolingów Ludwik IV – zaakcentowana została równość z władcą zachodnim i ukazywał ambicje nowego władcy.

Otton I rozpoczyna rządy w trudnej sytuacji – połowę swego życia musiał poświęcić na walki wewn - w opozycji do niego znaleźli się przyrodni brat Tankmar, rodzony Henryk, ks frankoński Eberhard i saski Wichman a później nawet własny syn Liudolf. Czując się skrępowani i niezadowoleni, przyzwyczajeni do swobody politycznej tworzą wrogą opozycję. Wiedzieli, że nowy władca nie zadowoli się luźnym zwierzchnictwem, gdyż swoje rządy rozpoczął twardą ręką autokraty [Powierzenie ekspansji w marchii wschodniej mrgr Geronowi i Hermanowi Billungowi), nie licząc się ze zdaniem możnowładców było bezpośrednią przyczyną buntu].

Na szczęście za O stanęło szeregowe rycerstwo z obawy przed potęgą możnowładztwa a także Kościół, odtąd silnie związany z monarchią, uposażany bogato w ziemię tak, że możemy mówić o kościele państwowym, który w okresie zagrożenia służył nawet pomocą militarną.

We wrogim obozie nie ma jednak zgody zamordowany zostaje Tankmar.

Jako pierwszy ulega Wichman (ks Saski), wygnany dostaje się na służbę mrgr Gero skąd znamy go z najazdów na ziemie Mieszka I (w 963 zadaje klęskę wojskom Mieszka gdzie ginie brat Mieszka, a w 967 sam ginie). Większość pomniejszych buntowników składa broń. Taki obrót sprawy pozwala skoncentrować siły na najgroźniejszym przeciwniku ks Bawarii Eberhardzie, który w obliczu klęski musi uciekać. Tymczasem pojawia się nowy wróg brat Henryk i Giselbert ks lotaryński, który złożył hołd Ludwikowi IV z Lotaryngii. W zamian Otto popiera jego przeciwnika ks francuskiego Hugo Wielkiego, taki manewr paraliżował posunięcia Ludwika.

Tymczasem podczas jednej z potyczek Giselbert utonął w Renie. Henryk dzięki czynnemu poparciu przez pp dogaduje się z bratem i ustanawia jego ks Lotaryngii.

Z zamętu korzystają plemiona słowiańskie gdzie dochodzi do fali buntów i rozpoczyna się 14 letnia wojna z Czechami Bolesław I. Dodatkowo kolejny najazd Węgrów pustoszy Niemcy.

W walkach ze Słowianami niecną sławą wykazywał się mrgr Gero znany z okrucieństwa i min z tego, że zwabił 30 książąt, których wymordował podczas uczty.

O Słowianach pisał kronikarz Widukind: „Ci zaś woleli wybrać wojnę niż pokój i mało sobie cenili wszelki niedostatek, byle zachować wolność, gdyż są to ludzie twardzi wytrzymali, do najprostszego pożywienia przyzwyczajeni, a to co dla naszych jest największym ciężarem, znoszą Słowianie jak gdyby rodzaj rozrywki”.

Przez pierwsze 10 lat Otton umacnia się wewn i na pograniczu, doskonale rozumiał, że sam miecz nie zapewni pokoju i w tym celu powziął plan organizacji administracyjnej wschodniego pogranicza tzw system marchii. W 946 ustanawia chrystianizacje podbitego kraju i w tym celu ustanawia 3 bpstwa.


W 950 ostatecznie podporządkowuje Bolesława, który odtąd wspomaga go w walce z Węgrami.

Wszystkie księstwa stały się dziedzictwem panującego rodu Ludofingów saskich

Brata Henryka osadza w Bawarii, syna Ludolfa w Szwabii, zięcia Konrada Czerwonego we Frankonii. Poparcie jednak duchowieństwa opłaciło się najbardziej.

Tymczasem sytuacja na płd Europy, gdzie Włochy po śm króla Lotara pogrążone były w anarchii wewn i w walce o koronę lombardzką. Po koronę sięga Berengariusz z Ivrei wbrew wdowie i spadkobierczyni Adelajdzie. Spór ten był oficjalnym powodem

1 wyprawy O do Włoch w 951. Osiąga podwójny sukces:

- Longobardia poddaje mu się bez walki, Berengariusz jako król złożył hołd lenny i uznał go swoim zwierzchnik.

- Żeni się z Adelajdą spadkobierczynią Longobardii po Lotarze.

Uwieńczeniem wyprawy miał być pochód na Rzym w celu wzmocnienia swojej pozycji i poddania wpływom niemieckim. Gdy okazało się, że król może napotkać głęboki opór zawraca do Niemiec, tym bardziej, że sytuacja wewn w kraju była znów napięta.

Tym razem buntuje się syn Liudolf ks Szwabii i Konrad Czerwony ks Lotaryngii. Wyjątkowo zachowuje się ks Bawarii Henryk, który zachował wierność. Jednakże nowy najazd Węgrów pozwala na wykorzystanie sytuacji i dzięki propagandzie wspartej przez duchowieństwo konsoliduje siły, w sierpniu 955 zadaje druzgocącą klęskę na Lechowym Polu (Lechfeld) w Bawarii Węgrom, która odtąd załamała ich siłę i wolę dalekich napadów. Wydarzenie te całkowicie odsuwa zagrożenie n, przechodząc do defensywy, odtąd to Węgry staną się źródłem N agresji. Podnosi to autorytet Ottona, dzięki któremu ułatwione miał zadanie z ujarzmieniem buntujących się plemion Połabskich. Podobno na Lechowym Polu obwołany już został przez wojsko imperatorem, czyli cesarzem.

Zwycięstwem zakończyła się także wtórna rozprawa ze Słowianami w 955 Geron przy pomocy Czechów pokonuje Stojgniewa – obciętą głowę wystawiają na pokaz, a jako akt zwycięstwa dopełnia rzeź setek jeńców słowiańskich.

Otton I umocnił rolę Kościoła w państwie podnosząc biskupstwa do roli księstw i powierzanie urzędów główny aspekt ze względu na obowiązujący celibat i związana z nim niemożność dziedziczenia.

961 przyciągają go znów sprawy włoskie; podejmuje

2 wyprawę do Italii Handel był głównym bogactwem Włoch i powodem ingerencji z zewn. Rywalizacja zaostrzała się ze względu na rolę miast jakie zaczęły odgrywać Genua, Piza, Wenecja. Tym bardziej , że 2 konkurentów Bizancjum i król Burgundzkie inwigiluje obszar Italii.

Pierwsza poł X w to okres upadku pp spowodowany walkami o tron. Pp szukali protektorów poza granicami, Jan XII 955-963 przed groźbą Berengariusza władcy lombardzkiego. Wysyła poselstwo do Ottona w 960 co pozwala O na zespolenie Włoch z Niemcami i korony ces. W tym celu zabezpiecza swój powrót (tyły) od wewnątrz w V 961 koronuje 6 –letniego Ottona i jesienią wyrusza do Włoszech. Pokonuje za Alpami wojska Berengeriusza i rusza na Rzym W II 962 przybywa do Italii z drugą żoną Adelajdą gdzie 2 II 962 koronacja.

Było to drugie, po koronacji KW w 800 r odnowienie godności ces.

Od 924 r takiej godności nie było już nawet formalnie. Odtąd korona ces pozostawała w N do 1806 r. Papież i ces składali sobie wzajemną przysięgę, ces przed wejściem do Rzymu a pp po koronacji. Potwierdza darowiznę Pepina, nietykalność Państwa Kościelnego i jego ziem.

Uregulował sposób wyboru pp przez kler i mieszkańców Rzymu oraz aprobaty każdorazowo cesarza. Koronacja nakładał obowiązek obrony pp. Pozostaje 12 dni i wraca do kraju.

Tymczasem trwa opór w płn Włoszech Berengariusza a w polityce Jana XII zachodzi zmiana, porozumiewa się ze wszystkimi przeciwnikami Ottona nawet w Niemczech. Zmusza to O do kolejnej wyprawy, tym razem odnosi pełen sukces. W 963 Otton składa z urzędu pp i ustanawia Leona VIII świeckiego człowieka był przewodniczącym kolegium notariuszy.

Do niewoli trafia Berengariusz jednak w 964 wybucha powstanie w Rzymie, które ujarzmia, ale wycofuje się, a nowy pp Leon VIII musi uciekać przed Janem XII, ten jednak wkrótce um.



W 3 wyprawie w 966 nie tylko umocnił swoja władzę w Longobardii i w Rzymie; ale pojawia się w płd księstwach w Kapui i Benewencie.

Koronuje za życia O II w 967 na wzór bizantyjsko-karoliński na współcesarza.

Próba ożenku z córką ces Biz Nikeforosa Fokasa – jednakże jego odmowa przyczyną wojny, dodatkowo domagał się zwrotu środkowych Włoch i samego Rzymu.

Także sytuacja samego pp ulega zmianie, wybucha powstanie przeciwko Leonowi VIII. Krwawo stłumione rośnie w siłę na czele z synem Berengeriusza, Adalbertem, który sojuszników szukał w N i Biz. Otton opanowuje sytuację we Włoszech.

Na szczęście przewrót pałacowy na wsch wynosi pokojowego ces Jana Tzimiskesa dzięki czemu podejmuje dalsze rokowania zakończonego układem i małżeństwem syna z siostrzenicą ces Biz Teofano.

Zaślubin dokonał sam pp w bazylice św Piotra w 972.

Dodatkowo układ ustanawiał podział wpływów we Włoszech i uznanie godności cesarskiej Ottona przez Bizancjum,

O I - osiągnął zamierzone cele:



      • wznowił ces rzym

      • podporządkował Włochy z pp na czele (Jana XIII)

      • umocnił czołową pozycję N w Europie

      • zapewnił sukcesję dynastyczną

Powraca latem 972 do kraju.

Za jego życia dochodzi też do pierwszego rozdźwięku między ces a władcą polskim pod Cedynią w 972, margrabia Hodo najechał ziemie Mieszka gdzie ponosi klęskę. Zaniepokojony potęgą władcy zażądał syna prwdp BCH na zakładnika. Dało to N lekcje, że ekspansja poza Odrę jest znacznie trudniejsza niż podbój Słowian Połabskich i zmusza do rezygnacji z agresywnych kroków przeciw państwu polskiemu.

Szczytem potęgi Ottona I był zjazd dworski w Kwedlinburgu na Wielkanoc 973, na którym pojawili się wysłannicy z niemal wszystkich części ówczesnego świata: Bizancjum, Bułgarii, Rusi, Węgier, Danii i różnych ludów słowiańskich w tym Mieszko I.

Otton I nie umiał czytać do 35 roku życia, umiera u szczytu sławy w wieku 60 lat 7 V 973. pochowany został w ukochanym przez siebie Magdeburgu.


Otton II

Otton II 0d 6 roku król od 12 roku cesarz i mąż biz księżniczki Teofano. Mimo starannego wykształcenia nie okazywał większych zdolności.

Po śmierci O I w 973, 18 letni ces od razu znalazł się w trudnym położeniu.

Najwięcej kłopotów stanowiły księstwa południowe. Kuzyn Ottona II, ks bawarski, syn Henryka I, Henryk 2 już przez współczesnych nazywany „Kłótnikiem” na początku blisko związany z O II wkrótce zawiązał opozycję przeciwko O II do którego dołączyli ks czeski Bolesław II i ks polański Mieszko I.

Na północy król duński Harald Sinozęby prwdpd w porozumieniu z nimi zagarnął część terenów na północ od dolnej Łaby, tj pogranicze saskie. Reakcja Ottona była jednak błyskawiczna. Odzyskuje ziemie zagarnięte przez Haralda i nawet udaje mu się nałożyć na Haralda trybut.

Osadzenie synem Liudolfa ks Szwabii prowadzi do otwartego wystąpienia rebeliantów, jednak

spisek wykryto a Henryk dostaje się do więzienia.

Tymczasem małżeństwo Mieszka z Dąbrawą córką Bolesława I i siostrą Bolesława II oraz chrzest Mieszka sprawia, że oba państwa związały się blisko, co budziło oczywisty niepokój Ottona.

Poparcie Polski i Czech dla Henryka Kłótnika sprawia zemstę Ottona, który w 975 podejmuje 1 wyprawę i pustoszy Czechy. Czesi w tym samym roku odwet w Bawarii, podczas którego udaje się uciec Henrykowi po 2 letniej niewoli i wznowić falę buntu, jednakże zdobycie Ratyzbony w Bawarii kładzie kres rewolcie a obłożony dodatkowo klątwą kościelną traci Bawarię.

976 - 2 wyprawa O II do Czech, gdzie trudne warunki i choroby dziesiątkują jego wojska a Bolesław zwycięża. W 977 Henryk „Kłótnik” w porozumieniu z innym Henrykiem ks Karyntii i Henrykiem bp Augsburga raz jeszcze doprowadza do powstania bawarskiego (tzw wojna 3 Henryków), walki miały jednak już ograniczony charakter toczyły się w okolicach Passawy w Bawarii przy dzisiejszej granicy z Austrią. Pokonany Henryk „Kłótnik” dostaje się do niewoli aż do śmierci O II.

W zamian za poparcie Czech i Polski Otton II podejmuje akcje przeciw Czechom i Polsce, 3 wyprawa 978 do Czech przynosi mu sukces– Bolesław II składa przysięgę wierności na Wielkanoc w Magdeburgu, obdarowany podarkami powraca do Czech. Podsumowując (wg Tymieniecki) rozgrywka z Czechami zakończona kompromisem, dla rebeliantów zaś(wg Czapliński) porażka a uważa wyprawę z 978 za pełen sukces O II, Bolesław II wraca do poprzedniej zależności. Ostatecznie Czechy zyskały własne biskupstwo.

Międzyczasie Dobrawa umiera w 977 stąd rozluźnienie stosunków polsko-czes. i sojuszu militarnego.

Natomiast, co do konfliktów zbrojnych z Polską, to musiały być takie, pomimo skąpych danych - o nieudanej wyprawie O II w 979 wspomina kronikarz Thietmar. Konflikt zakończony ostatecznie ślubem Mieszka z Odą.

Małżeństwo miało charakter polityczny, była zakonnicą i musiała uzyskać specjalną dyspensę. Thietmar, stwierdzał, że małżeństwo postanowiono „dla zbawienia ojczyzny (niemieckiej), dla umocnienia niezbędnego pokoju i dla stałego pojednania” wg słów kronikarza zawarto „niezbędny pokój”.

W tym okresie wraca mnóstwo Niemców z niewoli jak chce (Czapliński) – natomiast (Tymieniecki) twierdzi – iż teraz mogła wrócić do Polski wielka liczba jeńców wojennych, zdobytych przez N w nie znanych bliżej działaniach wojennych. Jednakże wspominany kronikarz Thietmar jednoznacznie opisuje powrót mas niemieckich jeńców do kraju.


Tymczasem na zachodzie kraju nadanie Lotaryngii Karolowi potomkowi zachodniofrankijskich Karolingów prowadzi do konfliktu z jego bratem, królem francuskim Lotarem.

Wojska Lotara błyskawicznie wkroczyły do Lotaryngii i zajęły Akwizgran, zaskoczony Otton II niemal w ostatniej chwili uniknął niewoli i w raz z żoną ratował się ucieczką.

Otton nie traci jednak zimnej krwi, szybkim tempem podchodzi z wojskami pod Paryż, co zmusiło do wycofania z Lotaryngii i zawarcia pokoju w Margut w 980 r.
Po 7 latach umacniania się wewn i na pograniczach podejmuje w 980 wyprawę do Włoch,

Bizancjum przeżywało kryzys polityczny po śmierci krewnego Teofano, ces Jana Tzimiskesa i obszary należące do niego nastawione były na ataki muzułmańskie z Sycylii (podlegające kalifom w Egipcie Fatymidom). W 982 prawdopodobnie za zgodą i namową Teofano, O II zajmuje gł gniazdo oporu saracenów, Tarent. Wtedy to Otton II zmienia swój tytuł cesarski dodając słowo Rzymski, który odtąd miał brzmieć: ”Romanorum imperator augustus”. Cesarstwo Ottona I stało się oficjalnie cesarstwem rzymskim.

Jednakże już 13 VII tego samego 982 pod Cotrone dochodzi do katastrofy, mimo heroicznych wyczynów samego cesarza, który wg Thietmara dwukrotnie rzucał się z koniem w morze dochodzi do klęski a sam ces z trudem uniknął niewoli. Mimo śmierci w bitwie emira i późniejszego wycofania się wojsk saracenów zawiera pokój, który nie przyniósł O II większych korzyści. Przeciwnie, pierwsza klęska militarna pod osobistym dowództwem ces miała negatywne reperkusje w kraju i zagranicą.

27 V 983 odbywa się zjazd państwowy feudałów w Weronie gdzie w VI 983 wybierają Ottona III współkrólem. Inne ustalenia zjazdu to obsada księstw Bawarii i Szwabii oraz inwestura Wojciecha-Adalberta w Pradze (z rodu Sławnikowiczów) – już wówczas sławnego z ascezy i wykształcenia. 25 XII 983 O III został namaszczony w Akwizgranie przez 2 arcybpów mogunckiego Willigisa i raweńskiego Jana. Akt ten miał symbolizować jedność obu królestw i zapewnić O III panowanie w nich.

Śmierć Benedykta VII zmusza do udania się ces z Werony do Rzymu, gdy tymczasem w kraju nadciągnęły czarne chmury w 983 wybucha największe z dotychczasowych powstanie Słowian Połabskich. Zwrócili się przeciwko panowaniu niemieckiemu i chrześcijaństwu. Zniszczyli biskupstwa, miasta Hamburg i Brandenburg, zagrozili samemu Magdeburgowi. Powstańcy przeszli nawet za Łabę, pod dowództwem księcia Mściwoja. Wszystkie Marchie niemieckie przestały de facto istnieć. Niemcom udał się jedynie zmusić Słowian do opuszczenia lewego brzegu Łaby. Otto II zdążył osadzić jeszcze na tronie pp swojego arcykanclerza z Italii Piotra z Pawii jako Jana XIV. 7 XII 983 w Rzymie dosięga go przedwczesna śmierć, umiera na malarię w wieku 28 lat w krytycznej dla państwa chwili. Jako jedyny władca niemiecki został pochowany w Watykanie u św Piotra.

Wieść z Rzymu do Akwizgranu dotarła po ok. 20 dniach gdy tymczasem 2 dni później okazało się, że ukoronowano nie następcę tronu a prawowitego 3,5 letniego króla.

Reasumując dokonania i rządy Otton II pomimo szeregu problemów przed jakimi został postawiony, mimo dotkliwych porażek potrafił utrzymać autorytet władcy i potęgi państwa. Państwo niemieckie w czasach Ottona II osiągnęło swój szczyt. Po śmierci możemy zaobserwować powolny i stały upadek władzy centralnej na rzecz feudałów świec i duch. W tym czasie w chwili śm O II ważne stanie się zachowanie 2chrześ. władców na wsch, gł Mieszka I.

Otton III


Na wieść o śm O II do buntu Słowian przyłączają się Duńczycy, Mściwój dociera do Hamburga. W samych Niemczech walki o władzę toczą się w zastępstwie małoletniego króla.

Najważniejsi pretendenci do korony to:



      • Henr. Kłótnik bawarski - Mieszka I, poparty Bolesława II i obodrzyckiego Mściwoja

      • król fr Lotar, przebywające w Italii cesarzowe Teofano i stara ces Adelajdą.

      • Wygrywa stronnictwo acbp mogunckiego Willigisa i ces Teofano.

[Henryk w przymierzu z Bolesławem II zajmuje Miśnię. Próba sojuszu z Ludwikiem V nie przynosi rezultatu].

W polityce wewn zawarto układ z H Kłótnikiem ostatecznie oddając mu Bawarię za jego hołd z zapewnieniem elekcji jego synowi HIV.

Równorzędnie Teofano porozumiewa się z Mieszkiem i Bolesławem II czeskim w sprawie Słowian Połabskich. Mieszko prawdopodobnie widząc reakcję pogańską jako zagrażającą jemu samemu występuje po stronie Niemiec już po raz pierwszy w 985. Roczniki doniosły o wielkiej ilości udziału jego wojsk. W 986 zjawia się ponownie po drugiej stronie Odry, gdzie spotyka się z 6 letnim Ottonem. Wymiana bogatymi darami, kiedy to Mieszko zadziwił wszystkich, a zwł O III dając mu wielbłąda. Jednakże kroki przeciwko Wieltom nie przyniosły zamierzonych rezultatów.

[Obodryci z ks Mściwojem zawierają układ z Niemc., głównie że Czesi zachowali powściągliwość w działaniach].

W 990 tymczasem wybuchła I wojna polsko-czeska o Śląsk i Małopolskę.

Mieszka posiłkowały wojska Teofano, jednak nie doszło do walki i zawarto pokój. Mieszko utrzymał posiadanie na południu w zamian za pomoc na północy.

Natomiast na zachodzie dawał pokój podział Francji na Hugona i Karola.

W 991 umiera Teofano w wieku 31/33 lat miejsce regencji zajmuje babka Adelajda wdowa po Ottonie I. 992 - umiera Mieszko, jednakże wspólna polityka kontynuowana jest przez 2 strony.

We wrześniu 994 15 letni Otto III zostaje uznanym za pełnoletniego i samodzielnie obejmuje rządy. Już w 995 – wielka wyprawa niszczycielska O III przeciwko Wieletom i Obodrytom wspomagana przez Bolesława pols i B. czes., która dociera aż do Meklemburga głównego grodu Obodrzyców. Pozwoliło to O III na względną stabilizację na wsch granicy i zajęcie się sprawami południowymi. Świadomy tego, iż koligacje z Bizancjum dawały mu pierwszeństwo w Europie do korony ces, a także bieżący kurs polityki światowej ciągnie go na południe.

966 wiosną 1 wyprawę do Italii na czele silnego wojska, świetnego orszaku poprzedzanego Świętą Włócznią. O III wykształcony został pod okiem Jana Philagatosa – Greka z Kalbrii późniejszy arcbp Piacenzy, który zapoznał go z dziejami cywilizacji zwł Rzymu. Był także ojcem chrzestnym Ottona III. Dzięki niemu doskonale władał łaciną i greką, za jego przyczyną i matki uzyskał wysokie mniemanie o władzy cesarskiej pojmowanej jako rzymska i kosmopolityczna. Wszystko to sprawiało, że lepiej czół się w słonecznej Italii niż surowej Saksonii. Swojego mistrza Jana wysyła do Bizancjum z misją uzyskania dla siebie ręki córki ces wsch. Sam zaś zimą w asyście książąt duchownych i świeckich udaje się do Pawii gdzie ponowiono jego królewski wybór.

Kiedy przebywa w Weronie dociera wieść o śm pp Jan XV, Otton III działa zdecydowanie, nie wysuwa kandydata, ale osobiście mianuje niespełna 30 letniego kuzyna, Brunona przyszłego Grzegorza V. Był to 1 pp poch niemiec. 20 V 996 dociera do Rzymu gdzie lud i senat uroczyście witają władcę a dzień później nowy pp koronuje go w Rzymie. Po koronacji na ces od razu przystąpił do renovatio imperii Romanorum. Wyrazem jest jego tytulatura Romanorum imperator augustus. Tam kazał zbudować sobie pałac wg wzorów antycznych, w którym obowiązywał ceremoniał i styl życia dworskiego, właściwy współczesnym ces bizantyjskim.

W polityce pp wywyższa na stanowisku pp swych zaufanych przyjaciół wymienianego wcześniej Grzegorza V a później Sylwestra II. Rozczarowaniem mogło być to, że nie potwierdził przywilejów dziada z 962 w kwestii terytoriów.

Do osób, które miał za osobistych przyjaciół i które wywierały istotny wpływ należałoby zaliczyć: wspominanego Jana Philagatosa, oraz 2 biskupów Wojciecha i Gerberta, wszystkie te osoby łączy dramat tamtych czasów. Właśnie na synodzie rzymskim w 996 spotyka się z „człowiekiem bożym” jak go już wówczas nazywano bp Pragi Wojciechem.

W tym czasie samodzielne księstwo Sławikowiczów w Libicach rodu z jakiego się wywodził w 995 znalazło swój tragiczny kres, kiedy to 4 braci Wojciecha zostało zamordowanych przez Bolesława II. Właśnie na synodzie znalazła się sprawa bp Wojciecha, który oddalił się wbrew prawu kanonicznemu po raz drugi wobec pogańskich zwyczajów jakie się odbywały w Pradze, np.: wielożeństwa, stracenie cudzołożnicy szukającej azylu w kościele, handlu niewolnikami, nieprzestrzeganie celibatu przez duchownych itp. Sprawę załatwiono w ten sposób, iż miał wrócić do Pragi a w razie niesubordynacji wiernych uzyskał zgodę u pp, iż uda się z misją do pogan. Znamy tragiczny finał jego historii.

Inną postacią, który miał wpływ na ces był Gerbert, który zapoznał cesarza z filozofią i duchem dawnego Rzymu. Uważanym dzisiaj za umysł przewyższający wszystkich sobie współczesnych, tak że ci nie byli w stanie go pojąć. Jego kariera to długa drabina po której zaczął się wspinać od najniższego szczebla oddany już jako dziecko do klasztoru benedyktyńskiego. Dzieła jego to znane wtenczas traktaty z matematyki, filozofii i astronomii.

Inną postacią o której należy wspomnieć to BCH. Pozycja Chrobrego, który korzystał z sojuszu z Ottonem III odziedziczonym jeszcze po ojcu oraz stosunkom nawiązanym z Rzymem przez Mieszka dagome iudex – oddanie państwa w opiekę pp, gościł męczennika i wspomagał go czynnie w próbach powrotu do Czech, wspomagał go również w początkach wyprawy misyjnej. Zwraca uwagę na Chrobrego jako głównego i jedynego koordynatora sprawy misyjnej w Prusach. 997 kolejne rewolty Słowian nękały pogranicze, z którymi nie dawano sobie rady, to zaważyło na wzmocnieniu sojuszu z Chrobrym, którego sława jako przyjaciela męczennika obiegła świat.
Tymczasem O III przebywając w Kolonii gdzie ponoć został ojcem chrzestnym księcia węgierskiego Waika, późniejszego króla Stefana udaje się do Akwizgranu dokąd dociera wieść, że w Rzymie ma miejsce intryga Bizancjum, przy pomocy niepokornego rodu Krescencjuszów, pp obwołano nie kogo innego jak Jana Philagatosa arbp Piacenzy i wspominanego posła O III do Bizancjum. Wypędzony pp Grzegorz V wysyła poselstwo o obronę do O III, który dopiero w 14 miesięcy później w XI 997 wyprawia się b licznym otoczeniu do Włoch, min Henryk II bawarski późniejszy następca O III.

Przed ces otwarto bramy. Rozprawia się ze spiskowcami– gł rodem Krescencjuszów, jego samego i 12 towarzyszy zrzucono z murów na osobisty rozkaz ces. Uciekającego Jana złapano i obcięto mu nos, uszy i język. Brutalna rozprawa z wrogami rzuca pewien cień na charakter Ottona. Zaprowadza cesarski porządek w mieście i tym mocniej oddał się myśli odnowienia cesarstw rzymskiego. W kancelarii zamiast pieczęci woskowej zaczęto używać wzorem bizantyjskim i papieskim bulli ołowianych, na których umieszczono głowę KW i napis Renovatio imperii Romanorum – Wznowienie cesarstwa rzymskiego, używana do 1001. Później kazał sporządzić mniejszą bullę z własną podobizną i napisem Aurea Roma Złoty Rzym. Wybudował pałac nazywany Sacrum Palatium – Święty Dwór- miał licznych urzędników dworskich i straże na wzór bizantyjski. Wprowadzono też ceremoniał dworski.

Władza cesarska jaka proklamował Otton III szeroko rozumiana nie miała nic wspólnego z hegemonią Niemiec.

Za upokorzonym Janem wstawił się znany z ascezy 90 letni św Nil, który przybył osobiście do Rzymu. O III zobowiązuje się osobiście na ułaskawienie Jana, jednakże zostaje wystawiony w Rzymie na pośmiewisko obwożąc go tyłem posadzonym na ośle w szydercze szaty. Gdy się Nil o tym dowiedział dał upust oburzeniu w przepowiedni, że tak samo ces i pp nie chcąc łaski udzielić, łaski nie dostąpią. Ponoć przepowiednia ta wywarła wielkie wrażenie na ces iż odtąd oddawał się ascezie i praktykom pokutnym. W 999 roku podczas podróży pokutnej odwiedza Nila w Sarepii boso wita jego i oddaje mu swoją koronę.

W 999 umiera Grzegorz V na jego miejsce mianuje Gerberta jako Sylwester II pochlebstwo przypominające stosunek Sylwestra I do Konstantyna. Po 1 Niemcu teraz zostaje pp 1 Francuz.

Stale w pamięci ma śmierć przyjaciela św Wojciecha, któremu wybudował 2 kościoły.

Wizyta O III w Gnieźnie. Brat W Gaudenty udał się z dworu Chrobrego do Rzymu w celu ustanowienia organizacji kościelnej w Pl. Bez większych problemów uzyskał bullę Sylwestra II.

W XII 999 O III z Rzymu udaje się przez Bawarię do Gniezna w licznym pochodzie, w którym brało udział kilku kardynałów i prwdp książąt niem. Nad Bobrem w okolicach Iławy przywitał ich B.Ch. z licznym orszakiem w sposób który wzbudzał podziw u współczesnych. Poczym razem ok. 200 km dotarli do Gniezna. W Gnieźnie zawarto przymierze a jego forma federacji odpowiadała czasom O III, które dopuszczało powstania królestwa polskiego. Ustanowiono w III 1000 arcybiskupstwo w Gnieźnie oraz biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu i misyjne w Poznaniu. Opisana w kronice Galla uroczystość włożenia korony na głowę Bolesława przez O koronacji w 1000 roku sprawozdaje tylko Gall Anonim, nic nie mówi natomiast Thietmar i źródła niemieckie, natomiast o koronacji w 1025 roku nic nie mówi z kolei Gall, ani żadne źródła polskie, potwierdzają ten akt natomiast źródła niem. W każdym bądź razie w skutek późniejszych trudności polit i samego następcy O III, Henryka II na właściwą koronację usankcjonowaną zgodą papieską BCH musiał poczekać jeszcze ćwierć wieku.

Po zakończeniu swojej misji politycznej i pielgrzymki do grobu św Wojciecha z otrzymanymi darami min relikwią męczennika, tj jego ramieniem oraz 300 pancernymi rycerzami zawraca i ok. 1 V potwierdzony jest jego pobyt w Akwizgranie, gdzie następuje wydarzenie, które zbulwersowało współczesnych i rzuca znamienne światło na osobowość Ottona III. Wg Thietmara Kazał wykopać zwłoki KW, które znaleziono siedzące na tronie królewskim, zabrał złoty krzyż, który wisiał na szyi zmarłego wraz z częścią szat jeszcze nie zbutwiałych, resztę zaś włożył z wielkim szacunkiem do grobu. Wg Ademara z Chabannes złoty tron miał podarować polskiemu władcy BCH, w zamian za ramię św. Wojciecha, z którego ces się ucieszył. Ze względu na odległość można domniemać, że BCH był w tym czasie w Akwizgranie u boku ces. Dlaczego tego dokonał? Prawdopodobnie w celu kanonizacji i uczynienia KW świętym.
Między czasie na Węgrzech do władzy dochodzi Stefan, który rozwijał chrześcijaństwo. Małżeństwo z Gizelą siostrą ks Bawarii. Rolę Gaudentego odegrał niemiecki opat z polskiego klasztoru Anastazy. W Ostrzychomiu powołany na arcbp. Akcji tej sprzyjał O III.

Równoczesne staranie o koronę władców P i W tworzy legenda wg której przesłanie korony przez Sylwestra II Węgrom wiązało się z odmówieniem jej Polsce. Prwdp wpływy greckie przyspieszyły decyzję na Węgrzech. 22V 1000 opuszcza Akwizgran i udaje się w swoja



3 wyprawę do Włoch. Odwiedza dożę weneckiego co było dość niezwykłe. Nigdy bowiem przedtem jak i po O żaden władca niem nie odwiedzał pokojowo żadnych z niepodległych krajów, do cesarza należało przybyć. Ze strony O było to wyłamaniem się wobec istniejących reguł. Uczynił to drugi raz, wcześniej krajem jego wizyty była tylko Polska, teraz Wenecja z tą tylko różnicą iż uczynił to incognito. Prawdopodobnie poruszaną kwestią była sprawa zwierzchnictwa, ponieważ nad Wenecją sprawowało zwierzchność Bizancjum. W1001 roku reguluje stosunki z pp – podarował mu 8 hrabstw. Zajmowanie się gł sprawami cesarstwa przez O doprowadziło do ograniczenia władzy w Niemczech.

Przykład Ekharda mrgr Miśni, który myślał o stworzeniu dziedzicznego księstwa i narzuceniu lenna Czechom. Zagrożenie stwarza mu także mrgr Arduin z Ivrei, który po śm Ottona zostanie królem Italii. Podczas jego pobytu dochodzi do buntu w Tivoli i w samym Rzymie – na czele dowódca floty Grzegorz z Tusculum. Doszło nawet do oblężenia cesarza, ale przybycie posiłków włoskich i niem załamało powstanie.



W II 1001 pp i ces czuli się w Rzymie jako obcy przybysze dodatkowo śmiertelnie zagrożeni, wobec czego opuścili miasto, a te zamknęło za nimi swoje bramy. Razem z pp przebywali w okolicy Rzymu czekając jeszcze na posiłki, ale skoro te nie nadeszły razem przenoszą się do Rawenny. W Rawennie obaj wiele zajmowali się sprawami misyjnymi. Oddaje się modlitwom pokutnym i ascezie. Otto miał nawet ślubować, że w ciągu 3 lat złoży koronę i zostanie mnichem. Pomimo takich okoliczności sprawy polityczne i kościelne toczyły się nadal.

Otto zbierał wojsko, choć dwie kolejne, zbrojne wyprawy na Rzym nie dały rezultatu. Pozyskiwano ochotników do misji, jeden taki ośrodek powstał w Polsce przy wsparciu BCH. W Bizancjum ponowił po raz drugi układy małżeńskie, wysyłając z misja abp mediolańskiego Arnulfa. Po 3 m-cach wraca do kraju z narzeczoną, córką Konstantyna VIII współrządzącego wówczas z ces Bazylim II.

Na początku 1002 roku statek wylądował w Bari, jednakże narzeczeni nigdy nie zobaczyli się. Gdy dociera wiadomość o śmierci księżniczka czeka na potwierdzenie po czym wraca do domu.

Dalsze plany i horyzonty przerwała śmierć cesarza 24 lub 23 I 1002 zgodnie ze swoja wolą pochowany w Akwizgranien obok KW. Miał dokładnie 21 i pół roku. W chwili śmierci nie było wyznaczonego następcy.

Na skutek śmierci Ottona III zaledwie 3 tyg później władcą Italii zostaje mrgr Arduin z Ivrei wybrany na króla Włoch. Pp Sylwestr II udaje się wrócić do Rzymu, ale wpływu polit nie uzyskał już nigdy, umiera rok później.

Dla Polski oznacza to, że:



  • Upadają wpływy pp w sprawy słowiańskie, którymi przestano się w ogóle interesować.

  • upada projekt misji kościelnej na północy

  • korona dla Chrobrego oddala się o ćwierć wieku.

Szybko pojawiają się kandydaci: ks bawarski Henryk IV, Otto karyncki, mrgr Miśni Ekhard i ks Szwabii Herman II. Najmniejsze szanse miał ks szwabski, natomiast pozostali kandydaci mieli równe szanse. Jednakże Ekhard zostaje zamordowany, co ułatwia drogę do tronu Henrykowi, który działa najbardziej energicznie i bezwzględnie, udaje się jemu pozyskać insygnia oprócz włóczni. Popierany przez większość biskupów w tym starego Willigisa. Koronacji dokonano w Akwizgranie 07-07-1002. Inne źródła mówią o Moguncji.
O Iużywał tytuł Imperator Augustus

O II - Imperator Romanorum – cesarz Rzymian.

O III - Renovatio Imperii Romanorum – Wznowienie cesarstwa rzymskiego proklamuje restaurację Cesarstwa rzymskiego w bulli gdzie z jednej strony widnieje głowa KW a z drugiej niewiasta trzymająca tarczę i włócznię – Aurea Roma.

Henryk II zachowując wiele z ostentacyjnej czci dla Ottona czego wyrazem było zachowanie używania bulli, wprowadził nowy napis - Regnum Romanorum „wznowienie królestwa frankońskiego” – powrót do cesarstwa opartego na królestwie frankijskim. Ottonidzi pozostawiają swoim następcom w spadku nostalgie i tradycję podporządkowania pp cesarzowi. Nastał czas gdzie odradzają się walki kapłanów z rycerzami. Le Goff.

Marzenia Ottona zabarwiał uniwersalizm. Miniatura przedstawia go na tronie w majestacie otrzymującego podarunki z Rzymu, Germanii, Galii i Słowiańszczyzny. Ale w Rzymie zbudziło jego ze snu powstanie przeciwko niemu ludu rzymskiego. Siły lokalne w samym wiecznym mieście okazały się silniejsze niż ces. Stając się cesarzem coraz mniej zostawał władcą Niemiec.

Uniwersalistyczne i utopijne koncepcje 21 letniego cesarza pochłonęły okoliczności, utonęły w potoku dziejów, stały się już tylko historią.

Henryk II (937-1024), król niemiecki od 1002, cesarz rzymski w latach 1014-1024. Ostatni król niemiecki z saskiej dynastii Ludolfingów, następca Ottona III. Przeciwnik ottońskiego planu tworzenia uniwersalnego cesarstwa rzymskiego.

W latach 1002-1018 prowadził wojny z Bolesławem I Chrobrym o Łużyce, Milsko i  Miśnię, zajęte przez Bolesława w 1002 prawem spadku po powinowatym, margrabim Miśni Ekkerhardzie.

Toczył wojny o wpływy w Czechach, domagając się od Bolesława Chrobrego hołdu lennego z zajętych Czech i Moraw (1003). Odmowa złożenia hołdu zapoczątkowała długotrwały okres wojen polsko-niemieckich. W 1013 Henryk II na mocy pokoju w Merseburgu wymusił na Bolesławie złożenie hołdu z zatrzymanych przy Polsce Łużyc i Milska.

Związek małżeński syna Bolesława, Mieszka (Mieszko II) z córką palatyna reńskiego Rychezą, krewną cesarza, miał pogodzić zwaśnione państwa. W kolejnych wyprawach przeciwko Polsce (1015, 1017) poniósł klęskę pod Niemczą i Głogowem. Po ostatecznym pokoju w Budziszynie (1018) musiał zrezygnować z roszczeń do Milska i Łużyc.

Prestiż władzy cesarskiej opierał na organizacji Kościoła chrześcijańskiego, który wspierał licznymi fundacjami. Popierał rozwój klasztorów, był zwolennikiem surowej dyscypliny klasztornej].
Informacje ogólne:

Kultura - w dziedzinie kultury duchowej duże znaczenie fakt przebywania wielu uczonych z Włoch historyk Liutprand. Przy biskupstwach i klasztorach powstawały biblioteki. Zakładano tam szkoły.

Kultura intelektualna to przede wszystkim kultura łacińska, w dziedzinie budownictwa – kultura kamienna śródziemnomorska. Budowy z kamienia były rzadkie gł kościoły i klasztory. Ubiór stanowił odpowiednio oznakę stanu.



Gospodarka: mimo zamętu polit -to wydarzenia nie spowodowały cofnięcie lub regres gospodarczy postęp X w jest widoczny

Plony wynosiły ok. 1/10 gruntu. Przyczyny stagnacji: wyjałowienie gleby, zaklęcia i przesądy, nie znano pielenia chwastów, brony rzadko stosowane powodowały płytki zakop ziarna i wyjadania przez ptactwo. Kościół zabierał dziesięcinę, duża część w postaci czynszu i danin na rzecz pana z owych 10% zostawało mu ok. 3-4%.

W sumie pozostawała chłopu ok. 1/3 zbiorów. Pan 33%, kościół 6%, z 60% wójt zabierał 1/3 i 10% szło na podatki.

Rozwój trójpolówki. Powiększają się powierzchnie uprawne i ich wydajność.

Masowe wprowadzenie zbóż bogatych w białko bób soczewica, groch- pozwala, że zachód karczuje olbrzymie przestrzenie i buduje katedry.

Wprowadzenie strzemienia daje lepszą możliwość kierowania koniem, co ważne jest w dziedzinie militarnej.

Rzemiosło: prawdziwych rzemieślników (fachowców) zawsze brakowało - wypożyczano ich sobie.

Kowal to pierwszy z rzemieślników produkujący na zbyt, był też szklarzem, wyrabiał szkło okienne, ale także puchary i paciorki.

Podkowa rozpowszechnia się dopiero w XI w. Uzbrojenie żelazne i zbroje rozpowszechnia na wielką skalę armia Karola W. Praca od wschodu do zachodu. 14-16h normalny czas pracy.


Handel – rozprzestrzeniała się wolno za pomocą kupców wędrownych. Gł ośrodkiem handlu był Konstantynopol, gdzie cesarze mają monopol - zabraniają się udawania kupcom z zachodu na wschód.X/XI w powstają miasta nadreńskie, gdzie na Renie i Dunaju rozwija się handel, dociera do Łaby, dalej na Wschód dociera handel b. rzadko. Rozwija się handel skandynawski.

Najważniejszym towarem wczesnego średniowiecza są niewolnicy, głównie Słowianie, pośredniczyli Żydzi.

Kościół zabraniał tego, ale się nie przeciwstawiał.

Pośrednikami w wymianie handlowej między krajami byli głównie Syryjczycy. - VIII/IX w Sasi.

Do XI w wymianę zastępowała darowizna, rabunek. Kupowano w ostateczności. Handel odbywał się w niedzielę.

Pieniądz był tylko miarą wartości. Największe znaczenie w handlu średniowiecznym miał pieprz, używano go często jako środka płatniczego. W zamian odpływ kruszcu.

Zachód nie miał wiele w zamian za drogie wyroby wschodnie. Broń, drzewo, zboże, którym handlowano gł na północy.

Wojny - były na koszt chłopów i prowadziło do jeszcze większej biedy, grasowały bandy.

Klęski głodowe i epidemie. - W IX w 64 lata to klęski głodowe w poszczególnych rejonach Europy, XI w to 60 lokalnych klęsk głodowych. O X w brak danych. Klęskom głodu towarzyszyły epidemie dżumy, wypadki ludożerstwa nie należały do rzadkości. Kronikarze piszą o ludożerstwie w latach 793, 868, 869, 1005, 1032, przy czym nie były to pojedyncze przypadki, lecz zjawiska masowe, „wykopywano i pożerano trupy, silniejsi mordowali słabszych, matki, aby zaspokoić głód zabijały swe dzieci”.

Komunikacja - Drogi w fatalnym stanie nie sprzyjały rozwojowi handlu. Droga po której 3 konie mogły iść rzędem, albo „wóz weselny mógł wyminąć karawan” była b. dobra. Wozów o 2 kołach używano rzadko. Głównie konie objuczone.

Poza Włochami były to wydeptane ścieżki. Wozów nie można było używać. Mosty tylko drewniane, nie przeznaczone dla powozów. Nie zależało nikomu poza kupcami na drogach, korzystali kowale, karczmarze, rabusie.

Najważniejszym był transport morski. Zimą jednak nie pływano. Kompas rozpowszechnia się w pocz XIV w.



Statki nie umiały jednak lawirować pod wiatr. Pływały blisko brzegów i czekały na pomyślne wiatry – pomyślne - tak jak ludzie wczoraj i dziś wypatrujący lepszych czasów.





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna