Referat przygotowany na Radę Szkoleniową przez Mariolę Rusinowską



Pobieranie 41.56 Kb.
Data01.05.2016
Rozmiar41.56 Kb.
Referat przygotowany na Radę Szkoleniową przez Mariolę Rusinowską-

nauczycielkę Publicznej Szkoły Podstawowej w Lipiu.
Przebieg spotkania

  1. Przywitanie nauczycieli.

  2. Zapoznanie z celem i charakterem spotkania.

  3. Prelekcja na temat ,,Zespół nadpobudliwości psychoruchowej czyli ADHD.

  4. Dyskusja

  5. Ankieta ewaluacyjna.


Zagadnienia:

Definicja i przyczyny

Charakterystyczne cechy zachowania

Formy pomocy i zalecenia dla nauczyciela

Diagnostyka

Rady dla rodzica

Propozycje popularno-naukowe

ADHD [Attention Deficyt Hyperactivity Disorder], czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzenia koncentracji uwagi.

Cierpi na niego około 3-5 proc. dzieci w wieku szkolnym.

O wiele częściej dotyczy to chłopców niż dziewcząt.

Istota choroby tkwi prawdopodobnie w zaburzeniach regulacji przekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym.

Przyczyny zaburzeń regulacji mogą być bardzo różne- predyspozycje genetyczne, urazy i infekcje przed i okołoporodowe.

ADHD objawia się nadmierną, niekontrolowaną przez dziecko ruchliwością, trudnościami w skupieniu i utrzymaniu uwagi, krótkotrwałą, rozproszoną pamięcią, trudnościami w kontroli impulsów.

Ryzyko wystąpienia zespołu ADHD wzrasta, gdy jedno z rodziców miało lub ma to zaburzenie.

Przypuszcza się, że u osób z ADHD istnieje zaburzona równowaga pomiędzy dwoma podstawowymi przekaźnikami: dopaminą i noradrenaliną.

Są to substancje, które w mózgu przesyłają określone impulsy do komórek nerwowych i albo pobudzają je do pracy, albo spowalniają.

Jeśli ta równowaga jest zachwiana, to dziecko np. siedziąc w szkole,

nie może skupić się na głosie nauczyciela , bo jako równie ważne traktuje inne odgłosy- np. przejeżdżający za oknem samochód.

Dziecko z ADHD nie jest dzieckiem upośledzonym umysłowo, chorym psychicznie, nie jest też ani złe, ani źle wychowane. Ma ono problem. Kary, uwagi, etykietowanie dziecka jako,, łobuza’,’ ,,nieuka’’są zupełnie nieskuteczne i prowadzą do pojawienia się wtórnych do choroby podstawowej ADHD zaburzeń zachowania, emocji i nastroju, a w konsekwencji nawet do depresji, prób samobójczych.

Dziecko nadpobudliwe zwykle bardzo dotkliwie przeżywa szkolne niepowodzenia. Zdaje sobie sprawę z własnych problemów, ale nie jest w stanie uporać się z nimi samo.


Wyróżniamy trzy podtypy tego zachowania. Są to:


- podtyp z przewagą zaburzeń koncentracji uwagi,
- podtyp z przewagą nadpobudliwości psychoruchowej,
- podtyp mieszany: występują zarówno nasilone objawy niepokoju ruchowego, jak i zaburzeń koncentracji uwagi.
Wśród dzieci z zespołem ADHD jest od 30 do 50% dzieci ze specyficznymi trudnościami uczenia się, w tym dzieci z dysleksją, dysgrafią, dysortografią i z dyskalkulią, czyli zaburzeniem dotyczącym operacji liczbowych.
Charakterystyczne cechy zachowania dziecka:


  • Ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy i sprawia wrażenie jak gdyby nigdy

nie wysłuchiwało instrukcji,

  • Cokolwiek robi, łatwo się rozprasza,

  • Robi przypadkowe, bezmyślne błędy,

  • Bywa głośne na lekcjach,

  • Nie wytrzymuje wyczekiwania na swoją kolej podczas grupowych

zajęć i zabaw,

  • Nie udaje mu się wypełniać skrupulatnie poleceń rodziców,

  • Szybko nuży się jedną grą czy zabawą i nie potrafi kontynuować jej równie długo, jak jego rówieśnicy.

Aby stwierdzić, że dziecko ma ADHD, muszą u niego występować co najmniej przez sześć miesięcy określone objawy i to zarówno w domu, jak i w szkole.

Taką diagnozę może postawić tylko i wyłącznie lekarz specjalista- psychiatra dziecięcy- na podstawie wywiadu z rodzicami i obserwacji dziecka.

A mianowicie:


Nasilone Zaburzenia Uwagi.
Twoje dziecko:

  • Nie jest w stanie się skoncentrować podczas lekcji i szybko się rozprasza;

  • Często przerywa pracę;

  • Wydaje się nie słuchać tego, co się do niego mówi;

  • Gubi rzeczy potrzebne do pracy;

  • Zapomina, co było zadane do odrobienia w domu;

  • Unika zadań, wymagających od niego wysiłku umysłowego;

  • Ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy.


Nadmierna Ruchliwość.
Twoje dziecko:

  • Niespokojnie macha rękoma lub stopami, wierci się na krześle;

  • Wstaje z miejsca podczas lekcji, chodzi po klasie;

  • Jest nadmiernie gadatliwe;

  • Biega jak nakręcone, zarówno w domu, jak i w szkole.

  • Ma problemy z organizacją wolnego czasu i zabawy

Nadmierna Impulsywność, czyli bardzo silna wrażliwość na bodźce.


Twoje dziecko:

  • Wyrywa się do odpowiedzi [choć nie zawsze zna właściwą odpowiedź], zanim zostanie postawione pytanie;

  • Nie potrafi poczekać na swoją kolej podczas zabawy lub gry;

  • Przerywa lub przeszkadza innym [wtrąca się do rozmowy lub zabawy].

  • Nie znosi odstępstwa od rutyny i z tego powodu szybko wpada w złość.

Formy pomocy i zalecenia dla nauczyciela
Największe znaczenie ma wczesne właściwe rozpoznanie zaburzenia, pomoc psychologa i umiejętnie prowadzona reedukacja.

Kluczową sprawą dla sukcesów szkolnych dziecka jest ogromna życzliwość, zrozumienie i ścisła współpraca rodziców, nauczycieli i wszystkich innych osób zaangażowanych w pomoc dziecku. Optymalnym miejscem nauczania dziecka z ADHD jest mało liczna 10-15 osobowa klasa o charakterze integracyjnym.




  • Jasno sformułowany regulamin – powinien wisieć w widocznym miejscu w klasie.

  • Stałe, jednoznaczne zasady postępowania i konsekwentna kontrola dyscypliny- z krótkim wyjaśnieniem, co złego się stało.

  • W systemie kar nie stosować ograniczenia zabawy i ćwiczeń fizycznych.

Zamiast mówić:,, jak tego nie zrobisz, to nie będzie zabawy na boisku’’,

Trzeba mówić,, jak to zrobisz, to będzie10 minut dłużej zabawy na boisku’’.



  • Należy wykorzystywać nadruchliwość dziecka w porządanym

kierunku.

  • Wypowiadać uwagi krytyczne po poważnych przewinieniach.

  • Ważne jest zróżnicowanie- złe zachowanie i zaburzenia zachowania, zaburzenia zachowania bardzo często utrzymują się u dzieci z zespołem hiperkinetycznym, z biegiem czasu przyjmować mogą postać konfliktów z prawem.

  • Niezbędne jest konsekwentne wdrażanie nawyków porządku i organizacji pracy oraz pomoc w tym kierunku. Trzeba bardzo dokładnie zaznaczać pracę domową i do tego celu można założyć specjalny zeszyt.

  • Pozwolić uczniowi wspólnie z nauczycielem rozważyć sposoby prezentacji swojej wiedzy; może to być wypowiedź ustna, udział w pracy grupowej, projekt rysunkowy.

  • Podzielić zadania na części i wydawać krótkie, łatwe do zrozumienia instrukcje do każdej części w odpowiednim czasie.

  • Uczeń, który ma trudności z pamięciowym opanowaniem materiału np. z historii, geografii, powinien mieć możliwości przygotowywania materiału w postaci punktów

[ co?, kto?,gdzie?, kiedy?] – także z całą klasą.

  • Wykorzystując metodę pracy w grupach, łączyć dzieci o różnych umiejętnościach i temperamentach.

  • Dostosować tempo pracy do możliwości ucznia

  • Poszukać indywidualnych mocnych stron ucznia i wzmacniać je za pomocą pochwał. Każde małe osiągnięcie nagradzać ciepłym słowem, uśmiechem.

  • SPECJALNE METODY DYDAKTYCZNE- wyróżnianie najważniejszych zagadnień, podkreślanie ich na kolorowo, sygnalizowanie werbalne,, uwaga”, używanie słów kluczowych, rozkładanie trudniejszych elementów na etapy, praca powinna być uporządkowana- listy, schematy, plany.

  • Bardzo ważna jest systematyczna kontrola pracy dziecka np. sprawdzanie zeszytów, pracy domowej.

  • Należy dbać o pełną życzliwość, stabilną atmosferę, akceptującą ucznia w środowisku szkolnym.

  • Kilkuminutowe przerywniki w czasie lekcji- krótkie ćwiczenia poza ławką - będą korzystne dla całej klasy.

  • Nauczyciel pracujący ciężkich dzieckiem ciężkich ADHD doświadcza wielu negatywnych odczuć- poczucia winy, bezradności osamotnienia, zmęczenia, poczucia klęski, złości. Takie same odczucia maja rodzice.

W ciężkich dla nauczyciela chwilach trzeba pamiętać opinię doktora Tomasza Walończyka : że ,, los włożył tym dzieciom do plecaka stos kamieni’’ i bez mądrej pomocy dorosłych dziecko może się pod tym ciężarem załamać.

Idealna diagnostyka w kierunku ADHD


  • Informacje zebrane na temat rozwoju dziecka i obecnego jego zachowania,

  • Informacje uzyskane od nauczyciela na temat zachowania dziecka w szkole lub przedszkolu,

  • Badanie pediatryczne,

  • Badanie neurologiczne, w razie potrzeby badanie EEG,

  • Obserwacja zachowania dziecka,

  • Rozmowa z dzieckiem,

  • Oceny nasilenia problemu nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji uwagi oraz zachowań problemowych przy pomocy skali i kwestionariuszy diagnostycznych,

  • Ocena zachowania dziecka przy pomocy kwestionariuszy opartych o kryteria ICD-10 lub DSM-4,

  • Obiektywna lub subiektywna ocena aktywności ruchowej dziecka,

  • Obiektywny pomiar uwagi dziecka,

  • Badanie psychologiczne, ocena ilorazu inteligencji.

Według wskazań Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego elementy postępowania wielokierunkowego powinny obejmować:

ODDZIAŁWANIA PSYCHOSPOŁECZNE


  • Wyjaśnianie rodzicom i innym członkom rodziny istoty objawów ADHD, jego przebiegu i rokowania. Poradnictwo w zakresie metod wychowawczych.

  • Wyjaśnianie dziecku istoty zaburzenia, omawianie z nimi kłopotów, jakie miało w czasie badania i testów. Nakłanianie do obserwacji swojego zachowania.

  • Wyjaśnienie nauczycielom istoty zaburzenia, współpraca ze szkołą i poradnią psychologiczno- pedagogiczną.

PSYCHOTERAPIA

  • Zdarza się, że u dziecka nadpobudliwego i w jego rodzinie pojawiają się problemy wykraczające poza ramy poradnictwa rodzinnego. Takim dzieciom i rodzicom proponuje się dostępne formy psychoterapii.

  • Terapia rodzin - jeśli rodzina jako całość ma znaczne trudności w funkcjonowaniu.

  • Terapia indywidualna lub grupowa dziecka. Przeciwdziała ona niskiej samoocenie dziecka, pomaga rozwiązywać problemy z rówieśnikami.

  • Trening umiejętności społecznych i terapia zaburzeń uwagi.

  • Integracja sensoryczna –terapia poprzez zabawę

FARMAKOLOGIA – stosowanie leków.


Proste rady na trudne dziecko [ rady dla rodzica]




  • Wprowadzaj porządek [ stałe posiłki, obowiązki,, spanie].

Daje to dziecku poczucie bezpieczeństwa.


  • Ograniczaj bodźce. Postaraj się, aby w domu był spokój np, gdy czyta lub odrabia lekcje, niech będzie wyłączony telewizor.




  • Mów jasno i wyraźnie, aby uniknąć nieporozumień np. zamiast; znowu masz bałagan w pokoju’’, powiedz ;pościel łóżko’’



  • Dawaj mu tylko jedno konkretne polecenie naraz.




  • Chwal jak najczęściej, bo bardzo tego potrzebuje.



  • Organizuj zabawy i zajęcia, które uspokajają twoją pociechę. Wspaniale odpręża i wycisza kąpiel, malowanie palcami na dużych arkuszach papieru.




  • Bądź raczej dociekliwy niż wściekły.



  • Ustal reguły i realne kary za ich nieprzestrzeganie. Dzieciom nadpobudliwym trudno jest panować nad swoim zachowaniem.




  • Pochwały: szybkie i częste.



  • Kary: tylko za większe przewinienia.

Gdzie szukać pomocy?


Poradnia Nadpobudliwości Psychoruchowej przy Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego

Warszawa ul. Marszałkowska 24

Tel. 022 522- 73-33

Jak pomóc nadpobudliwemu dziecku odrobić lekcje?


Przed rozpoczęciem pracy warto sprawdzić, czy dziecko ma:


  • Cichy i spokojny kącik, z dobrym oświetleniem

  • Wyznaczony, stały czas przeznaczony na odrabianie lekcji

  • Potrzebne przybory i materiały[ książki, zeszyt, długopis, linijkę, cyrkiel]

Zapytaj dziecko:



  • Co jest zadane?

  • Czy wie, co ma zrobić,[ jeśli nie, zasugeruj, żeby się skontaktował z kolegą?]

  • Na kiedy ma przygotować to zadanie?

  • Czy potrzebuje specjalnego przygotowania [ wizyty w bibliotece, dostępu do komputera?]

  • Czy już zacząłeś? Skończyłeś pracę domową?

  • Czy przed klasówką, warto byłoby zrobić podobny test w domu?

W razie trudności, inne sposoby pomocy:




  • Przejrzyj zadanie domowe swojego dziecka, ale go nie rób.

  • Już na początku roku uzgodnij z nauczycielem, jakie są wymagania i zasady dotyczące prac domowych.

  • Przejrzyj uwagi nauczyciela, dotyczące już odrobionych prac domowych i przedyskutuj je z dzieckiem.

  • Zobacz jak najkorzystniej uczy się twoje dziecko[ czy łatwiej zapamiętuje słysząc, czy widząc informacje]

  • Jeśli masz trudności, skontaktuj się z nauczycielem.

  • Pochwal dziecko za dobrze wykonaną pracę.

Autorka wykorzystała w referacie treści poznane na kursie ,,Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci’’.

Propozycje popularno – naukowe
1.Bogdanowicz M.:,,O dysleksji, czyli specyficznych trudnościach czytaniu i pisaniu- odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli.

Wydawnictwo Popularnonaukowe LINEA, Lublin, 1995.

2. Natowska H.:,, Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo. Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1972r.

3.Wolańczyk Walończyk., Kołakowski A., Skotnicka M.: ,,Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci, Lublin 1999, Bifolium”.

4.Życie Szkoły nr.1 styczeń 2004:,, Dziecko nadpobudliwe”

5.Rodzice i Szkoła nr 1, 2003:,,Jak sobie radzić z nadpobudliwością dziecka?.



6. Życie Szkoły nr 7 lipiec 2002:,,Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi.”





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna