Regulacje I wymagania prawne



Pobieranie 35.8 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar35.8 Kb.




Załącznik nr 8 do SIWZ

OPIS PRZEDMIOTU ZAMÓWIENIA

dla usługi

Wykonanie zdjęć lotniczych i opracowania cyfrowej ortofotomapy dla miasta Tarnobrzeg



REGULACJE I WYMAGANIA PRAWNE
Zamówienie powinno zostać wykonane z uwzględnieniem następujących przepisów prawa:

  • Ustawy z dn. 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. nr 240, poz. 2027 z późn. zm.).

  • Ustawy z dn. 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. nr 100, poz. 696 z późn. zm.) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy dotyczących wymagań związanych z wykony­waniem przedmiotu zamówienia.

  • Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających baz danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. z 2001 r. Nr 78, poz. 837).

  • Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. z 1999 r. Nr 30, z 1999r. poz. 297 z późn. zm).

  • Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie państwowego systemu odniesień przestrzennych (Dz. U. z 2000 r. Nr 70, poz. 821).

oraz standardów i przepisów technicznych z uwzględnieniem ustaleń ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. nr 76, poz. 489)



  • Instrukcja techniczna G-1 Pozioma osnowa geodezyjna.

  • Instrukcja techniczna O-1/O-2 Ogólne zasady wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych.

  • Instrukcja techniczna O-3 Zasady kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

  • Instrukcja techniczna G - 4 Pomiary sytuacyjne i wysokościowe.

  • Instrukcja techniczna G -2 Wysokościowa osnowa geodezyjna.

  • Wytyczne Techniczne K-1.8 Prowadzenie i aktualizacja mapy zasadniczej na terenach objętych wpływami eksploatacji górniczej.

  • Wytyczne techniczne G-1.8 Aerotriangulacja analityczna.

  • Wytyczne techniczne K-2.7 Zasady wykonywania prac fotolotniczych.

  • Wytyczne techniczne K-2.8 Zasady wykonywania ortofotomapy w skali 1:10 000.

  • Wytyczne techniczne G-1.10 Formuły odwzorowawcze i parametry układów współ­rzędnych.

Uwaga: niniejszy wykaz przepisów ma charakter pomocniczy (zwłaszcza w kwestiach dotyczących nowych, aktualnie stosowanych rozwiązań technologicznych, których nie uwzględniają wcześniej wydane instrukcje czy wytyczne techniczne.
SZCZEGÓŁOWE WARUNKI TECHNICZNE
Część I. ZDJĘCIA LOTNICZE I AEROTRIANGULACJA

  1. Projekt nalotu

Obszar przewidziany do nalotu obejmuje teren miasta Tarnobrzeg o powierzchni 86 km2 (przedstawiony poniżej) poszerzony o bufor 250 metrów na zewnątrz od granic obiektu. Kierunek nalotu powinien być tak zaprojektowany (kierunek N-S lub W-Z), aby zminimalizować liczbę zdjęć.


Nalot powinien zostać wykonany wiosną przed okresem wegetacji roślinności oraz po usunięciu zalegającego śniegu. Termin nalotu należy uzgodnić z Zamawiającym.

  1. Sygnalizacja i pomiar osnowy fotogrametrycznej

Dla obszaru będącego przedmiotem opracowania należy zaprojektować i zasygnalizować polową osnowę fotogrametryczną, na bazie której, poprzez pomiar i wyrównanie aerotriangulacji przestrzennej zostanie wyznaczona osnowa kameralna. W zaprojektowanych rejonach obiektu z uwzględnieniem projektu nalotu fotogrametrycznego, należy wybrać istniejące w terenie punkty poziomych osnów geodezyjnych (o ile spełniają warunki punktu nadającego się do zasygnalizowania) i je zasygnalizować. Kształt i kolor znaków sygnalizacyjnych powinien zapewnić jednoznaczną i precyzyjną identyfikację na zdjęciach. Dopuszcza się wykorzystanie, jako fotopunkty, istniejące w terenie obiekty jak: pokrywy włazów kanałowych, zasuwy, itp.

Gęstość i rozmieszczenie polowej osnowy fotogrametrycznej powinny zapewnić wymaganą dokładność aerotriangulacji oraz produktów końcowych tzn. numerycznego modelu terenu (NMT) oraz ortofotomapy.

Wszystkie dodatkowe punkty polowej osnowy fotogrametrycznej winny zostać pomierzone techniką GPS z dokładnością nie gorszą niż mp= 2 cm dla współrzędnych XY oraz nie gorszą niż mz=  3 cm dla współrzędnej Z.

Współrzędne wynikowe powinny zostać określone w układzie PUWG 1992 i PUWG 2000 pas 7 .



3. Wykonanie zdjęć lotniczych

W ramach zamówienia należy wykonać cyfrowe zdjęcia fotogrametryczne w czterech kanałach RGB + NIR, profesjonalną wielkoformatową cyfrową kamerą lotniczą typu kadrowego, tak aby terenowa wielkość piksela zdjęć (GDS) nie była większa niż 0,10 m .

W czasie wykonywania zdjęć wymagana jest rejestracja współrzędnych środków rzutu poprzez wykorzystanie zintegrowanego systemu GPS. W przypadków błędów w rejestracji współrzędnych środków rzutu należy na potrzeby aerotriangulacji zagęścić polową osnowę fotogrametryczną tak, aby uzyskać zakładane dokładności.

Cyfrowe zdjęcia lotnicze należy wykonać z pokryciem podłużnym p = 70 % oraz poprzecznym q = 40 %

Wykonawca przekaże Zamawiającemu „jawne” cyfrowe fotogrametryczne zdjęcia lotnicze w postaci kompozycji barwnej w barwach rzeczywistych RGB, „wyostrzone” (pan-sharpend”)

4. Aerotriangulacja

Aerotriangulację należy rozwiązać na bazie polowej osnowy fotogrametrycznej. Wyrównanie aerotriangulacji powinno zostać przeprowadzone w jednym bloku.

Proces aerotriangulacji winien zostać wykonany z wykorzystaniem współrzędnych środków rzutu pomierzonych w czasie lotu. Aerotriangulację należy pomierzyć w sposób automatyczny lub półautomatyczny.

Wyrównanie należy wykonać metodą niezależnych wiązek. Do kontroli poprawności aerotriangulacji należy wykorzystać punkty kontrolne, które nie będą brać udziału w procesie wyrównania, jako fotopunkty. W przypadku uzyskania niewystarczających dokładności na całości lub fragmencie opracowania należy zagęścić polową osnowę fotogrametryczną i ponownie przeprowadzić wyrównanie

W wyniku wyrównania bloku aerotriangulacji należy uzyskać parametry dokładnościowe nie gorsze niż:


  1. dokładność wyrównania całego bloku zdjęć (sigma zero) nie gorsza niż: σo = 5 μm

  2. maksymalny błąd wpasowania w osnowę nie gorszy niż mx = 0,07 m, my = 0,07 m, mz = 0,10 m

  3. średni błąd w punktach kontrolnych nie gorszy niż mx = 0,07 m, my = 0,07, mz = 0,10 m

Aerotriangulację należy wykonać w układzie PUWG 2000 pas 7.
Część II NUMERYCZNY MODEL TERENU I ORTOFOTOMAPA
1. Numeryczny model terenu (NMT)

Numeryczny model terenu winien zostać utworzony w oparciu o punkty i linie strukturalne pozyskane na stacji fotogrametrycznej metoda stereoskopową. NMT może zostać pozyskany w sposób automatyczny, półautomatyczny lub manualny pod warunkiem zachowania parametrów technicznych i dokładnościowych wymienionych poniżej.



Elementami tworzącymi NMT winny być:

  1. punkty pozyskane w regularnej siatce kwadratów o oczku nie większym niż 10 m,

  2. linie strukturalne określające położenie linii szkieletowych rzeźby terenu i linii nieciągłości (skarpy, urwiska, nasypy, wały, itp. powyżej 1 m w terenie) winny zostać pozyskane, jako uzupełnienie regularnej siatki punktów,

  3. cieki i wody płynące; jedną linią (osią) oznaczamy cieki o szerokości mniejszej niż 1m,

  4. granice wyłączeń obszarów poziomych (jeziora, stawy, osadniki itp.),

  5. punkty charakterystyczne rzeźby terenu, pikiety sytuacyjne

    • lokalne ekstrema

    • skrzyżowania dróg

    • zmiana kierunku drogi

    • obszary płaskie (bez wyraźnych spadków

  1. obiekty inżynieryjne (mosty, wiadukty, itp.) powinny być pozyskane dla celów poprawnego generowania ortofotomapy ale nie tworzą przekazywanego NMT w postaci siatki GRID.


Dokładność numerycznego modelu teren:

Średni błąd wysokościowy numerycznego modelu terenu nie może przekraczać 0,20 m

Dokładność numerycznego modelu terenu powinna zostać zweryfikowana w oparciu o niezależnie pomierzone punkty kontrolne (wykorzystane wcześniej, jako punkty kontrolne w procesie aerotriangulacji).

W obszarach zabudowanych punkty regularnej siatki mogą być rejestrowane w innych dogodnych miejscach terenu, tak by zapewnić poprawne przedstawienie rzeźby na rysunku warstwicowym. W obszarach zadrzewionych dane do NMT należy zbierać w każdym dogodnym miejscu terenu starając się zapewnić optymalne ich zagęszczenie w stosunku do zasadniczej siatki 10 x 10 m

Należy zwrócić szczególną uwagę na NMT obiektów wielopoziomowych (wiadukty, mosty) i jego prawidłowe wykorzystanie przy ortorektyfikacji.
Dane NMT należy przekazać w układzie PUWG 2000 pas 7.
Na podstawie danych pozyskanych na stacji fotogrametrycznej, należy wygenerować:


  • numeryczny model terenu w postaci siatki trójkątów (TIN),

  • numeryczny model terenu w postaci siatki regularnej (GRID) o oczku 5 m,

  • mapy warstwicowe o cięciu 0,5 m

Pozyskany NMT należy sprawdzić poprzez sprawdzenie przylegania warstwic wygenerowanych z NMT. Dopuszczalne nieprzyleganie warstwic do terenu obserwowane na modelu przestrzennym nie może przekraczać 0,3 m.

Opracowany NMT ma zostać przekazany w formie plików SHP, DXF oraz w formie pliku ASCII (punkty siatki regularnej o oczku 5 m).



2. Ortofotomapa.

Ortorektyfikację wszystkich zdjęć należy wykonać po uzyskaniu akceptacji przedstawiciela Zamawiającego, w oparciu o skontrolowany numeryczny model terenu oraz wyrównany blok aerotriangulacji. Ortorektyfikację należy wykonać w układzie PUWG 2000 pas 7



Parametry techniczne ortorektyfikacji:

  • wielkość terenowa piksela 0.10 m

  • zapis zbiorów wynikowych z rozdzielczością radiometryczną 8 bitów/kanał wyciąg barwny, czyli 24 bity/piksel.

Parametry mozaikowania:

  • linie mozaikowania należy wykonać w sposób automatyczny, półautomatyczny lub manualny, w obszarze gęstej zabudowy należy wykonać linie mozaikowania w sposób manualny; niedopuszczalne jest prowadzenie linii mozaikowania w taki sposób, aby „przecinała” elementy odwzorowane na dwóch zdjęciach w inny sposób (np. budynki),

  • linie mozaikowania należy prowadzić w ten sposób, aby wykorzystać tylko środkowe fragmenty ortoobrazów i zminimalizować przesunięcia radialne obiektów znajdujących się ponad powierzchnią NMT ,

  • wzdłuż linii mozaikowania nie mogą występować znaczne różnice radiometryczne pomiędzy ortoobrazami,

  • całość opracowania powinna cechować się jednolitością tonalną

  • za wadliwe uważane będą te ortofotomapy, na których błędnie będzie przedstawiona geometria obiektów wielopoziomowych (mosty, wiadukty).

Parametry wynikowe:

  • format zapisu: RGB 8 bit/kanał (jeden zestaw z kompresją JPEG Q = 4, drugi zestaw danych bez kompresji),

  • format zapisu georeferencji: pliki geotiff,

  • pełna piramida obrazów.

Modułami ortofotomapy wynikowej są arkusze map w skali 1:1000 w układzie PUWG 2000 pas 7.


Część III. TERENOWE POMIARY KONTROLNE
W celu kontroli poprawności całości opracowania tj. aerotriangulacji, NMT, ortofotomapy, Wykonawca wykona na stereomodelach oraz ortofotomapie pomiar kontrolny wskazanych przez Zamawiającego szczegółów sytuacyjnych (trwałe elementy zagospodarowania terenu występujące na powierzchni terenu, które w sposób jednoznaczny zostaną zidentyfikowane na zdjęciach, modelu stereoskopowym oraz ortofotomapie).

Wykonawca wykona pomiar terenowy tych punktów, tą samą metodą i z tymi samymi dokładnościami co pomiar fotopunktów.

Ilość punktów kontrolnych: - 100 punktów

Wykonawca sporządzi zestawienie współrzędnych punktów kontrolnych w układzie PUWG 2000 pas 7 i przekaże je Zamawiającemu.




MATERIAŁY KOŃCOWE PODLEGAJĄCE PRZEKAZANIU
Dokumentację techniczną stanowi operat techniczny wraz ze sprawozdaniem technicznym zawierającym opis przebiegu prac, zastosowanych technologii oraz uzyskanych dokładności dla każdego z etapów zamówienia tj: wykonania zdjęć lotniczych, projektowania oraz pomiaru polowej osnowy fotogrametrycznej, aerotriangulacji, pozyskania numerycznego modelu terenu, ortorektyfikacji oraz mozaikowania.

Operat techniczny winien zawierać w szczególności:



  1. Sprawozdanie techniczne

  2. Powykonawczy plan nalotu fotogrametrycznego (na tle podkładu mapy topograficznej) z podanymi numerami szeregów zdjęć, numerami zdjęć, lokalizacją polowej osnowy fotogrametrycznej wykorzystanej w aerotriangulacji

  3. Komplet „jawnych” cyfrowych fotogrametrycznych zdjęć lotniczych w postaci kompozycji barwnej w barwach rzeczywistych RGB oraz RGB+NIR „wyostrzone" („pan-sharpend").

  4. Numeryczny model terenu w postaci:

  • pierwotnej, tj. punkty i linie strukturalne w postaci plików ASCII zgodnego ze standardem TBD oraz pliku DXF – linie strukturalne zapisane jako linie w trzech wymiarach oraz punkty także w trzech wymiarach

  • siatki trójkątów TIN zapisanej w formacie w postaci pliku tekstowego ASCII, w którym każda linia opisuje jeden trójkąt i składa się z dziewięciu liczb rzeczywistych oddzielonych spacją. Liczby te to wierzchołki trójkąta zapisane w formacie X1 Y1 Z1 X2 Y2 Z2 X3 Y3 Z3, gdzie oś X jest skierowana w górę, a oś Y w prawo.

  • siatki regularnej GRID o oczku 5 m w postaci pliku tekstowego ASCII, w podziale sekcyjnym w skali 1: 1000 w układzie PUWG 2000 pas 7 .

  1. Zapis cyfrowej ortofotomapy RGB w podziale sekcyjnym arkuszy w skali 1:1000 w  układzie PUWG 2000 pas 7 (w dwóch zestawach: z kompresja JPEG Q = 4 oraz bez kompresji) .

  2. Operat techniczny zapisany w formacie PDF.


Projekt współfinansowany przez Unię Europejską, z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Projekt realizowany w ramach

osi priorytetowych II-VII Regionalnego Programu Operacyjnego województwa podkarpackiego na lata 2007-2013r.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna