Reżyseria: Antoine Fuqua Scenariusz: Kurt Sutter Wykonawcy



Pobieranie 50.23 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar50.23 Kb.


Tytuł oryginalny: Southpaw

Reżyseria: Antoine Fuqua

Scenariusz: Kurt Sutter
Wykonawcy:
Jake Gyllenhaal Billy Hope

Rachel McAdams Maureen Hope

Naomie Harris Angela Rivera

Curtis „50 Cent” Jackson Jordan Mains

Forest Whitaker Tick Willis

Oona Laurence Leila Hope

Skylan Brooks Hoppy

Beau Knapp Jon Jon

Victor Ortiz Ramone

Rita Ora Maria Escobar

Miguel Gomez Miguel „Magic” Escobar

Clare Foley Alice

Grace Marie Williams dziewczyna Jordana

Dominic Colon Mickey

David Whalen detektyw Parker

Malcolm M. Mays Gabe

Lana Young Gloria
Muzyka: James Horner

Zdjęcia: Mauro Fiore

Montaż: John Refoua

Scenografia: Derek R. Hill

Dekoracje: Merissa Lombardo

Efekty specjalne: Sean Deveraux

Kostiumy: David C. Robinson

Producenci: Todd Black, Jason Blumenthal, Steve Tisch, Peter Riche, Alan Riche, Jerry Ye, Antoine Fuqua

Producenci wykonawczy: Bob Weinstein, Harvey Weinstein, Gillian Zhao, Cary Cheng, Jonathan Garrison, Kurt Sutter, David Bloomfield, David Ranes, Dylan Sellers, Ezra Swerdlow, Paul Rosenberg, Stuart Parr, David Schiff

Koproducent: Kat Samick

Produkcja: Escape Artists – Fuqua Films – Riche Productions – WanDa Pictures, USA

Czas: 124 min.

Premiera światowa: 10.09.2015

Premiera polska: 11.09.2015

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 15

O filmie
Nominowany do Oscara Jake Gyllenhaal („Kod nieśmiertelności”) oraz Rachel McAdams („O północy w Paryżu”, serial „Detektyw 2”) w filmie reżysera „Dnia próby”. Dzięki porywającemu występowi w „Do utraty sił” Jake Gyllenhaal wymieniany jest jako faworyt wyścigu po Oscary 2016. Za ścieżkę dźwiękową i utwór promujący film odpowiada jeden z najpopularniejszych współczesnych muzyków – Eminem.

Billy „The Great” Hope ciężką pracą osiągnął to, czego pragnął. Ma piękną i kochającą żonę (McAdams), uroczą córkę i tytuł bokserskiego mistrza świata. Choć wydaje się to niemożliwe, w ciągu jednego dnia traci wszystko, co jest dla niego ważne. Musi teraz znaleźć sposób, by odbić się od dna... Wsparcie znajduje na sali treningowej prowadzonej przez emerytowanego pięściarza i trenera najtwardszych bokserów (zdobywca Oscara Forest Whitaker). Dzięki jego pomocy, Billy rozpoczyna swoją największą walkę, która ma przynieść odkupienie i zwrócić mu zaufanie bliskich. Najważniejsze starcie odbędzie się jednak poza ringiem.



To nie będzie jeszcze jeden film o boksie

Jake Gyllenhaal, godząc się na występ, miał bardzo słabe pojęcie o boksie, zaintrygował go jednak pełen dramatyzmu scenariusz. Kończąc pracę na planie, był już fanem tego sportu. Jak twierdził aktor, to reżyser Antoine Fuqua, wielki entuzjasta boksu, sprawił, że całym sercem zaangażował się w realizację filmu. Fuqua, od lat trenujący codziennie, zapewniał, że nie powstanie „jeszcze jeden film o boksie”. Reżyser zresztą już kilka lat temu, podczas spotkania ze zdobywającym właśnie sławę Gyllenhaalem, zapowiadał, że bardzo pragnąłby stworzyć mu możliwość zagrania naprawdę niezwykłej roli. Słowa dotrzymał.

Założeniem reżysera było, by postać Billy'ego „The Great” Hope'a została ujęta w sposób jak najbardziej otwarty, wręcz brutalny – aktor miał się obywać bez dublera, planowano zastosować bardzo nieliczne efekty specjalne, nie przewidziano też maskowania trudów walki za pomocą tricków montażowych. Chodziło o maksymalne zbliżenie się do świata boksu i atmosfery bezwzględnego, prawdziwego starcia. – Przypuszczam, że powodem, dla którego zagrałem wiele zróżnicowanych ról, była obawa, iż nie dam rady ich zagrać. W tym przypadku Antoine uwierzył we mnie już lata temu i ta jego wiara dodała mi skrzydeł. Myślę, że właśnie czyjaś głęboka wiara sprawia, iż osiąga się najlepsze rezultaty – tłumaczył Gyllenhaal.



Co ciekawe, początkowo film miał mieć całkiem inny charakter. Scenariusz pisano z myślą o słynnym białym raperze Eminemie, czyli Marshallu Mathersie („8. mila”). Eminem z kolei myślał o uwspółcześnionej wersji filmu „Mistrz” („The Champ”, 1979, reż. Franco Zefirelli) z Jonem Voightem. „Mistrz” z 1979 był nową wersją oscarowego „Mistrza” z 1931, w reżyserii Kinga Vidora, z Wallacem Beerym w roli głównej. W 1949 roku i ten film został przerobiony – przez reżysera Marka Robsona; Beery'ego zastąpił Kirk Douglas. Jednak scenarzysta Karl Sutter, twórca słynnego serialu „Synowie Anarchii” („Sons of Anarchy”), nie był zachwycony tym pomysłem, mimo że temat był mu bliski, bo jego ojciec półprofesjonalnie zajmował się boksem. – Nie interesował mnie remake czy reboot. Staram się nie tworzyć tekstów przewidywalnych. Próbowałem opowiedzieć osobistą historię Marshalla i jego załamania po śmierci jego najbliższego przyjaciela, Proofa. A także poruszyć inny ważny w jego życiu temat – ojcostwa. Stąd wątek córki, bo Marshall jest bardzo mocno związany z córką Hailie Jade – tłumaczył Sutter. Jednak Eminem niemal w ostatnim momencie zrezygnował z udziału w projekcie, postanawiając skupić się nad kolejnym albumem. Ale nie zerwał więzi z filmowcami. W pierwszej scenie filmu rozlega się jego utwór „Phenomenal”. Był też producentem ścieżki dźwiękowej, która ukazała się nakładem jego wytwórni Shady Records. Myślę, że Eminem doskonale rozumie świat boksu, bo estrada jest podobna – pełna euforii i depresji. To straszliwa emocjonalna huśtawka, coś, z czym muszą się mierzyć i bokserzy, i muzycy – mówił reżyser, który nalegał, by raper nadal angażował się w produkcję. Eminem był pierwszą osobą, której pokazano ukończony film. To człowiek, który przeszedł przez własną ciemność – tłumaczył Fuqua. – Jeśli uzna, że ta opowieść jest wiarygodna, to znaczy, że należycie wykonałem swoją robotę.

Zrozumieć gniew
Założeniem twórców filmu było stworzenie maksymalnie realistycznego obrazu sportowych zmagań i równie wiarygodnego wizerunku potężnego kryzysu rodzinnego i osobistego. Niezwykle zaintrygowała mnie idea, iż Billy, pełen gniewu i wściekłości, robi karierę i pieniądze niejako dzięki nim. Z czasem ten gniew zacznie go niszczyć. Według mnie, i z pewnością też Antoine'a, jest to przede wszystkim opowieść o pokonywaniu własnego gniewu. A także o tym, jak to jest być ojcem – twierdził wykonawca głównej roli. Sutter wspominał, że podczas pracy nad scenariuszem, w którą włączyli się Gyllenhaal i Fuqua, koncepcja opowieści stopniowo ewoluowała. Zrozumiałem, że powinniśmy przyjąć szerszą, bardziej uniwersalną perspektywę, niż tylko punkt widzenia bohatera. Tak więc tekst przekształcił się w rzecz o odkupieniu i osobistych demonach oraz o tym, jaki ma to wpływ na otoczenie bohatera – mówił. Cała trójka zgodziła się też, że należy unikać zgranych, konwencjonalnych chwytów z filmów o boksie.

Potrzebujemy najlepszych
Fuqua zdecydował się zatrudnić jako głównego konsultanta i choreografa scen walki legendarnego byłego boksera i trenera Terry'ego Claybona, który trzykrotnie zdobył Złotą Rękawicę i który pracował z wieloma hollywoodzkimi sławami, takimi jak Denzel Washington, Nicolas Cage, Kevin Spacey, Matt Damon czy Ben Affleck. Pojawił się także w filmie jako T, asystent trenera Ticka Willisa, granego przez Foresta Whitakera. Z Claybonem Fuqua spotkał się zresztą już siedem lat wcześniej przy „Dniu próby”. Claybon tak mówił o pracy z Fuquą: – Różnica, w porównaniu z innymi reżyserami, jest podstawowa. Antoine jest bokserem, walczy, stale trenuje. Jeśli coś wygląda w sposób nieprawdziwy, niezwykle szybko to wychwytuje i koryguje. Claybon zaproponował intensywny rytm treningów, w których brali udział Gyllenhaal i Fuqua. Przez sześć miesięcy trenowali wspólnie po dwa razy dziennie. – To raczej zdumiewające być bitym przez reżysera dzień po dniu – żartował aktor. – Mówiąc poważnie, to nasze zaangażowanie, wręcz poświęcenie, chyba naprawdę widać w gotowym filmie. Aktor ćwiczył co najmniej sześć godzin dziennie, trenował ze skakanką, robił pompki i przysiady, pracował nad krokiem, walczył. – Oczywiście byłem w stanie nauczyć się tylko podstaw, ale myślę, że bardzo solidnych podstaw – komentował. Claybon był zadowolony: – Jake robił szybsze postępy, niż się spodziewałem. Myślę, że to kwestia otwartej głowy. Wielu innych aktorów podchodziło do tematu, cóż, w stylu maczo.

Trener podkreślał, że równie ważne jak trening jest oddanie stanu psychicznego boksera: – Wielu ludzi myśli o boksie jedynie w kategoriach fizycznych, a to błąd. Dobry bokser musi odznaczać się także przygotowaniem psychicznym. Każda walka to inny przeciwnik, inne pułapki, inny styl i strategia. Dlatego właśnie na sali treningowej Gyllenhaal podglądał innych bokserów, studiował ich zachowanie przed, podczas i po walce. Zaznajomił się dokładnie ze sposobem treningu mistrza świata Floyda Mayweathera. – Ciało musi nadążać za umysłem. Dlatego spędziłem dużo czasu, poznając prawdziwych bokserów, ich sposób odczuwania i myślenia, a także rozmawiając z nimi – wyznawał. Stać się postacią, a nie tylko zagrać ją – ta zasada stosowana przez aktora sprawdziła się i w tym wyjątkowym przypadku. – Wcielając się w postać, musisz poznać jej świat, jego molekuły. Kiedy to uczynisz, twój bohater zacznie działać niejako instynktownie i prawdziwie – tłumaczył swój sposób pracy Gyllenhaal. – Kiedy wychodzisz na ring, naprawdę może to być kwestia życia i śmierci. Jestem przekonany, że pod tym względem to sport, który można porównać ze służbą w wojsku. Błąd może cię kosztować bardzo drogo. Myślę, że boks może być metaforą życia – idziesz stoczyć walkę i bardzo wiele zależy od ciebie. Podziwiam zawodowców. Tu jest konieczna silna wola, dyscyplina i pewien rodzaj artyzmu. Wtedy zwyciężasz. Fuqua jest chyba jeszcze większym admiratorem ludzi ringu. Zresztą prawie w każdym jego filmie pojawiają się sceny związane z tym sportem. – Uważam bokserów za najbardziej niezwykłych sportowców, jeśli chodzi o sporty siłowe. Bo za każdym razem zostawiają pomiędzy linami cząstkę siebie.



W bokserskim kręgu
Ważne postaci zagrali w filmie Victor Ortiz i Miguel Gomez – obaj związani z boksem, pierwszy zawodowo, drugi amatorsko. Ale w bokserskim kręgu znalazły się postaci grane przez aktorów bez doświadczeń w tej dziedzinie sportu – Foresta Whitakera i Rachel McAdams. Whitaker wcielił się w Ticka Willisa, twardego trenera, który podejmuje się pracy z Billym, gdy wszyscy inni odmawiają. To jego mentor, właściwie zbawca, ale też człowiek, który zmaga się z własnymi demonami. Claybon chwalił sobie pracę z tym aktorem: – Forest nie boksował, ale trenował inne sztuki walki, więc złapał bardzo szybko, o co w boksie chodzi. Niezwykle uważnie obserwował pojedynki, nasiąkał ich klimatem. Skrupulatnie i z wyczuciem odrobił pracę domową. Willis pozwala Billy'emu lepiej zrozumieć samego siebie, kontrolować gniew, uniezależnić się od niego, zmienić styl walki na bardziej defensywny. Sutter, który uprzednio pracował z Whitakerem przy serialu „Shield”, umówił się z nim na śniadanie, by omówić rolę Ticka. Ale skończyło się na tym, że przez półtorej godziny rozprawiali o kodeksie samurajskim. Sutter zauważył: – Forest jest bardzo uduchowiony. Jego pomysł był taki, by zagrać tę postać jako swego rodzaju samurajskiego mistrza, guru, który prowadzi bohatera. Ale może jeszcze ważniejszą postacią dla Billy'ego jest jego żona Maureen, grana przez McAdams. Claybon zauważył: – Ona naprawdę rozumie, przez co przechodzi jej mąż; wie, na czym polega walka i jak ściśle wiąże się z prawdziwym życiem. Fuqua dodawał: – Kiedy przekonuje go: zebrałeś zbyt wiele ciosów, dokładnie wie, o czym mówi, bo zawsze była obok.

Bardzo ważne było obsadzenie ról Leili, kochającej i inteligentnej córki Billy'ego oraz Jordana Mainsa, jego przyjaciela od zawsze i menedżera. W nowojorskim castingu do pierwszej z tych ról uczestniczył Gyllenhaal. Wybrano dwunastolatkę Oonę Laurence, dziewczynkę z doświadczeniem teatralnym i filmowym. – Chodziło o to, by nie bała się Jake'a i by umiała mu się sprzeciwić. I tak właśnie było – mówił reżyser. Rolę Mainsa zaproponował zaprzyjaźnionemu raperowi, showmanowi i biznesmenowi – Curtisowi „50 Cent” Jacksonowi. Od dawna chciał, by wystąpił w jego filmie, ale nie miał dla niego odpowiedniej roli. Teraz nadarzyła się idealna okazja. Wiedział, że Jackson, wraz ze swą firmą SMS Promotions, wszedł w świat boksu. Poprosił go, by spędził jakiś czas z ekipą Mayweathera, by dodatkowo pogłębić znajomość branży. Fuqua był pewny, że Jackson będzie w tej roli prawdziwy. – Potrzebowaliśmy go jako Jordana – człowieka z szarej strefy, który nie jest zły, lecz po prostu myśli przede wszystkim kategoriami biznesu – tłumaczył reżyser. Wybór zaakceptował producent Harvey Weinstein.



Do utraty sił
Zdjęcia trwały czterdzieści dni, począwszy od połowy czerwca 2014 roku. Kręcono głównie w Pittsburghu, Indianie i Pensylwanii; niektóre sceny powstały w Nowym Jorku i kasynie Cesar's Palace w Las Vegas. Fuqua i operator Mauro Fiore poprosili o współpracę operatorów kamery Todda Palladino i Ricka Cyphera, którzy sfilmowali wiele walk bokserskich na potrzeby transmisji HBO. Jim Lampley, Roy Jones junior, komentatorzy z HBO, oraz komentator-weteran Tony Weeks dodali sekwencjom bokserskich pojedynków autentyzmu. Sala The Kovalchik Center w Indianie, będąca częścią Indiana University, z powodzeniem „zagrała” Cesar's Palace oraz Madison Square Garden. Sfilmowano tam trzy główne walki. Autentyzm był największą troską reżysera. – Jeśli słaniasz się na nogach, wymiotujesz czy krwawisz – powiedziałem Jake'owi – to zostanie to sfilmowane. Z Mauro ustaliłem, by nie było żadnego dodatkowego oświetlenia, bo nie ma takiego w Madison i w Vegas. Palladino i Cypher filmowali dokładnie tak, jakby to były transmisje na żywo. Operatorzy chwalili zatrudnienie komentatorów, bo twierdzili, że dzięki nim wychwycono wiele detali. Lampley podkreślał: – To była prawdziwa praca zespołowa – wzajemnie zwracaliśmy sobie uwagę na każdy szczegół.

O aktorach
Jake Gyllenhaal (Billy Hope)
Urodził się 19.12.1980 w Los Angeles w rodzinie filmowców. Jego ojciec, reżyser o szwedzkich korzeniach, Stephen Gyllenhaal („Niebezpieczna kobieta”, „Kraina wód”) pracował głównie w telewizji. Matka Naomi Foner jest scenarzystką i producentką. Siostra aktora Maggie Gyllenhaal („Sekretarka”, serial „Uczciwa kobieta”) to ceniona aktorka. Studiował na Columbia University, ale przerwał studia, by poświęcić się aktorstwu. Zwrócił na siebie uwagę już rolą nastolatka-schizofrenika w „Donnie Darko”. Grywa z powodzeniem w teatrze (m.in. „This is Our Youth” w Garrick Theatre w Londynie). Wielki rozgłos i nominację do Oscara przyniósł mu występ w „Tajemnicy Brokeback Mountain”. Kolejne głośne tytuły w karierze Gyllenhaala to „Jarhead: Żołnierz piechoty morskiej” Sama Mendesa oraz „Zodiak” Davida Finchera i „Bogowie ulicy” Davida Ayera. Za jedno z najlepszych jego wcieleń uznano przerażającą wręcz kreację twórcy tabloidowej telewizji w „Wolnym strzelcu”.
Filmografia:

1991 – Sułtani westernu (City Slickers), 1993 – Niebezpieczna kobieta (A Dangerous Woman), Josh and S.A.M. (wideo: Ucieczka w nieznane), 1994 – Homicide: Life on the Street (serial TV, odc. Bop Gun, prem. TV 6.01.1994), 1998 – Homegrown (wideo: Amatorzy w konopiach), 1999 – October Sky (wideo: Dogonić kosmos), 2001 – Donnie Darko (DVD: Donnie Darko), Bubble Boy (Polsat: Balonowy chłopak), Lovely & Amazing (DVD: Pięknie i jeszcze piękniej), 2002 – The Good Girl (DVD: Życiowe rozterki), Highway (DVD: Autostrada), Moonlight Mile (DVD: Mila księżycowego światła), 2004 – Pojutrze (The Day After Tomorrow), 2005 – The Man Who Walked Between the Towers (kr.m., narrator), Tajemnica Brokeback Mountain (Brokeback Mountain), Dowód (Proof), Jarhead: Żołnierz piechoty morskiej (Jarhead), 2007 – Zodiak (Zodiac), Transfer (Rendition), 2009 – Bracia (Brothers), 2010 – Książę Persji: Piaski czasu (Prince of Persia: The Sands of Time), Miłość i inne używki (Love & Other Drugs), 2011 – Kod nieśmiertelności (Source Code), 2012 – The Shoes: Time to Dance (kr.m., V), Bogowie ulicy (End of Watch), 2013 – Labirynt (Prisoners), Wróg (Enemy), Wolny strzelec (Nightcrawler), 2015 – Accidental Love, Do utraty sił (Southpaw), Everest (w realizacji), Demolition (w realizacji)


Rachel McAdams (Maureen Hope)
Urodziła się 7.10.1978 roku w London, prowincja Ontario, Kanada. Jej ojciec był kierowcą ciężarówki, matka pielęgniarką. W dzieciństwie Rachel ćwiczyła łyżwiarstwo figurowe. Już w wieku 13 lat zaczęła występować w szkolnych przedstawieniach szekspirowskich. W 1995 roku zdobyła nagrodę za rolę w jednoaktówce „I Live in Little Town”, prezentowanej podczas przeglądu teatrów szkolnych. Studiowała wiedzę o teatrze w York University w Toronto. Aktorską karierę zaczęła w produkcjach disnejowskich; gwiazdorską pozycję osiągnęła po kasowych sukcesach filmów „Wredne dziewczyny” i „Pamiętnik”. Nie ma samochodu, ze względu na ochronę środowiska podróżuje autobusami lub rowerem.
Filmografia:
2001 – Shotgun Love Dolls (TV), The Famous Jett Jackson (serial TV, odc. Food for Thought, prem. TV 2.03.2001), 2002 – Earth: Final Conflict (serial TV, odc. Atavus High, prem. TV 28.01.2002), The Hot Chick (wideo, DVD: Gorąca laska), Guilt by Association (TV), My Name is Tanino, Perfect Pie, 2003 – Slings and Arrows (7 odc. w latach 2003–2005), 2004 – Pamiętnik (The Notebook), Wredne dziewczyny (Mean Girls), 2005 – Rodzinny dom wariatów (The Family Stone), Polowanie na druhny (The Wedding Crushers), Red Eye (Red Eye), 2007 – Married Life (DVD: Życie małżeńskie), 2008 – The Lucky Ones (DVD: Szczęśliwy powrót), 2009 – Stan gry (State of Play), Sherlock Holmes (Sherlock Holmes), Zaklęci w czasie (The Time Traveler's Wife), 2010 – Dzień dobry TV (Morning Glory), 2011 – O północy w Paryżu (Midnight in Paris), Sherlock Holmes: Gra cieni (Sherlock Holmes: A Game of Shadows), We Have Always Living in Castle, 2012 – I że cię nie opuszczę (The Vow), To the Wonder, Passion, 2013 – Czas na miłość (About Time), 2014 – Bardzo poszukiwany człowiek (A Most Wanted Man), 2015 – Every Thing Will Be Fine, The Little Prince (tylko głos), Do utraty sił (Southpaw), True Detective (HBO: Detektyw, serial TV, 8 odc.), Spotlight (w realizacji)
Forest Whitaker (Tick Willis)
Urodził się 15.07.1961 w Longview, stan Teksas, wychował w Los Angeles. Amerykański aktor, niekiedy także producent i reżyser. Jednym z jego najbardziej cenionych występów była rola dyktatora Ugandy Idi Amina w „Ostatnim królu Szkocji” (Oscar, Złoty Glob i nagroda BAFTA). Jego ojciec (również o imieniu Forest) był akwizytorem, matka Laura Francis Smith nauczycielką. Forest ma dwóch młodszych braci, Kenna i Damona, a także starszą siostrę Deborah. W szkole średniej Palisades High School grał z sukcesami w futbol amerykański, ale bardziej interesowały go lekcje śpiewu. Występował w szkolnych inscenizacjach musicali i w ten sposób trafił do aktorstwa – zadebiutował w „Under Milk Wood” Dylana Thomasa. Studiował w California Polytechnic Institute, w klasie futbolowej, ale poważna kontuzja pleców zakończyła jego karierę sportową. Uczył się potem w Konserwatorium Uniwersytetu Kalifornijskiego (zamierzał zostać klasycznym tenorem), ale w końcu zdecydował się na karierę aktorską. Powierzano mu początkowo drugoplanowe role w ważnych filmach („Pluton”, „Good Morning, Vietnam”). Przełomem była rola Charliego Parkera w biograficznym filmie „Bird” Clinta Eastwooda. Współpracował z wybitnymi reżyserami (Robert Altman, Neil Jordan, Jim Jarmusch). Jest wegetarianinem, a także entuzjastą sportów walki.
Filmografia:
1982 – Tag: The Assasination Game, Fast Times at Ridgemont High (wideo, TVP: Beztroskie lata w Ridgemont High), 1985 – Vision Quest, North and South (miniserial TV, DVD, TVP; Północ – Południe), 1986 – North and South II (miniserial TV, DVD, TVP: Północ – Południe, część II), Pluton (Platoon), The Color of Money (wideo, TVP: Kolor pieniędzy), 1987 – Good Morning, Vietnam (Good Morning, Vietnam), Hands of a Stranger, Stakeout (Polsat, TVP: Zasadzka), 1988 – Bird (wideo, DVD, TVP: Bird), 1989 – Johnny Handsome (wideo, Polsat: Przystojniak), 1990 – Wymiar sprawiedliwości (Criminal Justice), Downtown (Polsat: Śródmieście), 1991 – A Rage in Harlem (wideo: Rozróba w Harlemie), Diary of a Hitman (wideo, Polsat: Zabójca), 1992 – Consenting Adults (wideo: Tolerancyjni partnerzy), Gra pozorów (The Crying Game), Article 99 (wideo: Artykuł 99), 1993 – Body Snatchers (wideo, Polsat: Porywacze ciał), Bank Robber (wideo: Rabuś), Last Light (wideo: Cela śmierci), Lush Life (Polsat: Trąbka Clifforda Browna), 1994 – Eksplozja (Blown Away), Jason’s Lyric (wideo: Magia miłości), Prêt-à-Porter (Prêt-à-Porter), The Enemy Within (wideo: Wróg wewnętrzny), 1995 – Dym (Smoke), Gatunek (Species), 1996 – Fenomen (Phenomenon), Rebound: The Legend of Earl „The Goat” Maningault, 1998 – Krwawy sport (Bloodsport), Body Count (wideo: Wyliczanka), 1999 – Light It Up (wideo; Zbuntowana klasa), Ghost Dog: Droga samuraja (Ghost Dog: The Way of the Samurai), Witness Protection, 2000 – Four Dogs Playing Poker (DVD: Zabójcze ryzyko), Bitwa o Ziemię (Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000), 2001 – The Green Dragon (wideo, TVP: Zielony smok), Feast of All Saints (DVD: Biesiada wszystkich świętych), The Fourth Angel (DVD: Anioł zemsty), 2002 – Azyl (Panic Room), Telefon (Phone Booth), 2003 – Deacons for Defense (DVD: Zgromadzenie obrońców), 2004 – Córka prezydenta (First Daughter, tylko głos), 2005 – American Gun, A Little Trip to Heaven (DVD: Mała podróż do nieba), Mary (DVD: Maria), 2006 – The Marsh (DVD: Bagno), Ostatni król Szkocji (The Last King of Scotland), Even Money, 2007 – Ripple Effect, The Air I Breathe, 2008 – Królowie ulicy (Street Kings), Winged Creatures (DVD: Skrzydlate cienie), 8 części prawdy (Vantage Point), 2009 – Powder Blue (DVD: Błękitny deszcz), Hurricane Season, Where the Wild Things Are (tylko głos), 2010 – Repo Men! (DVD: Repo Men – Windykatorzy), My Own Love Song (DVD: Piosenka o miłości), Eksperyment, 2013 – Kamerdyner (The Butler), Black Nativity, Out of the Furnace (Zrodzony w ogniu), Pawn, Ernest & Celestine (DVD: Ernest i Celestyna, tylko głos), 2014 – Repentance, 2015 – Two Men in Town, Uprowadzona 3 (Taken 3), Do utraty sił (Southpaw), Story of Your Life (w realizacji)

O twórcy filmu
Antoine Fuqua (reżyseria)
Amerykański reżyser i producent. Urodził się 16.02.1966 w Pittsburghu, stan Pensylwania. Studiował w West Virginia University. Założył własną firmę produkcyjną „Reel Power”, gdzie powstał jego pierwszy film, krótkometrażowy „Exit”. Rozgłos zdobył jako realizator pomysłowych teledysków (kręci je od 1987 roku) takich wykonawców, jak Arrested Development, Stevie Wonder, Toni Braxton, Pras i Usher. Zdobył nominację do nagrody MTV Best Rap Video za wideoklip „Heavy” D&Z Boys i dwie Music Video Production Awards za „Gangsta Paradise”, utwór w wykonaniu rapera Coolio; a także Sinclair Tenenbaum Olesiuk and Emanual Award za zwiastun do filmu „Młodzi gniewni” („Dangerous Minds”). Fuqua zrealizował wiele reklamówek, m.in. Big Star Jeans, Wings for Men, Miller Genuine Draft, Reebok, Toyota, Armani. Stale i z wielkimi sukcesami współpracuje z Denzelem Washingtonem.
Filmografia (jako reżyser):
1992 – Inside Out IV (V, odc. The Thief), 1998 – The Replacement Killers (DVD: Zabójczy układ), Usher Live (V), 2000 – Bait (DVD: Przynęta), 2001 – Dzień próby (Training Day), From Toni with Love: The Video Collection, 2003 – Łzy słońca (The Tears of the Sun), 2004 – Lightning in a Bottle (dok.), Król Artur (King Arhur), 2005 – Murder Book (TV), 2006 – The Call (kr.m.), 2007 – Strzelec (Shooter), 2009 – Brooklyn's Finest (DVD: Gliniarze z Brooklynu), 2013 – Olimp w ogniu (Olympus Has Fallen), 2014 – Bez litości (The Equalizer), 2015 – Do utraty sił (Southpaw), Exit Strategy (TV, w realizacji), The Magnificent Seven (w realizacji)




©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna