Reżyseria: Daniel Burman Scenariusz: Marcelo Birmajer, Daniel Burman Wykonawcy



Pobieranie 36.49 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar36.49 Kb.
Paszport do raju

Tytuł oryginalny: El abrazo partido

Reżyseria: Daniel Burman

Scenariusz: Marcelo Birmajer, Daniel Burman

Wykonawcy:

Daniel Hendler………………………………….Ariel

Adriana Aizemberg……………………………..Sonia

Jorge D'Elia……………………………………..Eliasz

Sergio Boris…………………………………….Joseph

Diego Korol………………………………….....Mitelman

Atilio Pozzobón………………………………...Senior Saligani

Silvina Bosco…………………………………..Rita

Isaac Fajn………………………………………Osvaldo

Salo Pasik………………………………………Marcos „El Colorado”

Melina Petriella………………………………...Estela

Norman Erlich………………………………….Rabin Benderson

Rosita Londner…………………………………Babcia

Juan José Flores………………………………...Quispe Ramón



Zdjęcia: Ramiro Civita

Muzyka: César Lerner

Montaż: Alejandro Brodersohn

Scenografia: María Eugenia Sueiro

Dźwięk: Martín Grignaschi

Kostiumy: Roberta Pesci

Charakteryzacja: Oscar Mulet, Laura Vaqueiro, Cristóbal Rentería

Montaż dźwięku: Fernando Rivero, Nerina Valido

Producenci: Diego Dubcovsky, Daniel Burman

Producent wykonawczy: Diego Dubcovsky

Produkcja: BD Cine Srl. (Argentyna) w koprodukcji z Paradis Films (Francja), Classic (Włochy) i Wanda Vision (Hiszpania), 2003

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Premiera polska: 15.10.04 r.

Czas trwania: 100 min.

Dozwolony od lat: 15


O filmie
Oto świat Ariela: mała, nieco zaniedbana dzielnica handlowa w dolnej części Buenos Aires, gdzie włoscy sklepikarze pokrzykują przez cały dzień, Koreańczycy handlują przedmiotami spod znaku feng-shui, a stary Osvaldo nie sprzedaje niczego. Tu matka Ariela prowadzi mały sklepik z damską bielizną, a brat zajmuje się importem i eksportem. To świat oswojony i wygodny – zwłaszcza w porównaniu z ogarniającym Argentynę powszechnym chaosem.

W panującym w kraju ogólnym bałaganie wielu młodych ludzi poszukuje swoich korzeni. Nie chodzi tu jednak o poznanie własnej tożsamości, ale raczej o spełnienie biurokratycznych wymogów, po to, by uzyskać paszport kraju przodków, który umożliwi im wyjazd do europejskiego raju – miejsca, gdzie nadzieja jest wciąż żywa.

Ariel marzy o czymś więcej, niż polski paszport. Miałby do niego prawo, bo jego dziadkowie uciekli niegdyś z Polski przed Holokaustem. Ale on przede wszystkim pragnie zrozumieć… Dlaczego jego ojciec opuścił rodzinę wkrótce po narodzinach syna, aby walczyć w Izraelu? Czemu nigdy nie wrócił? Dlaczego nie poruszyło to specjalnie ani matki, ani starszego brata? Prawda jest jednak nieuchwytna. Gdy ojciec Ariela w końcu powraca, przywozi ze sobą nowe prawdy, nową historię, i wreszcie, bardzo spóźniony uścisk – utracony na tak długo.

Daniel Burman, reżyser filmu, a jednocześnie jeden z najzdolniejszych twórców argentyńskich młodego pokolenia, mówił: Chciałem pokazać drogę, która prowadzi do znalezienia tożsamości, drogę zbudowaną na małych anegdotach, tragediach, zabawnych momentach, ale też na prawdzie i na kłamstwach. Ten intymny, poruszający obraz, dotykający tak ważnych tematów, jak poszukiwanie siebie i swojego miejsca w świecie – w obliczu wielkiej i małej historii – jest jednym z faworytów tegorocznego jubileuszowego XX Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego, który potrwa od 7 do 18 października. Wcześniej film był świetnie przyjęty na festiwalu filmowym w Berlinie, gdzie zdobył dwie nagrody: Grand Prix Jury – Srebrnego Niedźwiedzia oraz nagrodę dla najlepszego aktora – Daniela Hendlera.



Wyznania reżysera:
Budowanie osobowości to zagadnienie, które mnie kompletnie opętało. Zacząłem nad nim pracować już przy moim drugim filmie „Czekając na Mesjasza” (Waiting for the Messiah), a powróciłem do niego w tym projekcie. Ariel jest młodym człowiekiem, który żyje w dzisiejszej Argentynie, w pogmatwanym, bliskim upadku otoczeniu. Ale w życiu Ariela jest coś, co determinuje jego sposób patrzenia na świat: to bohaterski ojciec, który porzucił rodzinę, by podążać za ideałami. Dylemat moralny trudny do zniesienia. Gdy niespodziewanie ojciec powraca, wszystko, w co Ariel wierzył, zmienia swą postać.

Nie mam pojęcia, czemu podjąłem się realizacji tego projektu. Czytałem, że najczęściej reżyserzy filmowi oglądają w dzieciństwie jakiś film, który determinuje ich twórczość na resztę życia. Ze mną tak nie było. Będąc chłopcem, marzyłem by, jak moi rodzice, zostać prawnikiem. Pragnąłem mieć biuro pełne książek i dokumentów. Potem chciałem być chirurgiem, człowiekiem, który wkłada ręce w ciała innych ludzi, aby ratować ich życie. Jednak nigdy nie sądziłem, że będę robił filmy. Minęło już sporo czasu od momentu, gdy zadałem sobie pytanie, czemu to robię. Zawsze, wtedy i teraz, mam wątpliwości, zwłaszcza po ukończeniu pracy nad filmem. Gdy usiadłem i obejrzałem „Paszport do raju” po raz pierwszy po zmontowaniu, poczułem dziwne łaskotanie w środku, tak jakby ktoś łaskotał mnie w żołądek, takie uczucie hamowanej przyjemności, jak w momencie, gdy chce ci się śmiać, a nie chcesz, żeby ktoś to zauważył. Uczucie szczęścia bez wyraźnego powodu. Teraz w końcu wiem: ja po prostu zawsze poszukiwałem tego łaskotania w żołądku. Musiałem więc zacząć robić filmy, by je poczuć.



Kilka myśli Ariela Makaroffa (granego przez Daniela Hendlera):
Oto jedyne wyobrażenie, jakie mam o moim ojcu. Domowe nagranie, ale widać go na nim całkiem wyraźnie. Jest z wujem Eduardo, stoją za rabinem, który dokonuje na mnie obrzezania. Są dumni i radośni. Dźwięk nie jest zbyt dobry, ale słychać mój płacz, zlewający się z gwarem przyjęcia. Następnego dnia mój ojciec wyjechał do Izraela, by walczyć na wojnie. Wojna skończyła się krótko potem, ale on nie wrócił. Przychodziły jakieś listy, czasem dzwonił. Dla mojej matki to wszystko było zupełnie normalne, mój brat Joseph też nie wspominał o tym zbyt często. A przecież nie możesz obciąć kawałka przyrodzenia swojemu synowi i tak po prostu zniknąć na trzydzieści lat! To nie w porządku!

Pracuję z moją matką w małej dzielnicy handlowej, która jest moim wszechświatem, zagrożonym wyginięciem. Matka ma sklep z damską bielizną. Pomagam jej, fantazjując o nagich ciałach kobiet, które przychodzą kupować te malutkie części garderoby. Mój brat Joseph pracuje na tyłach sklepu, kupuje i sprzedaje różne rzeczy. Po przeciwnej stronie jest wystawiony na sprzedaż sklep Osvalda. Trochę dalej są Koreańczycy oraz sklep rodziny Saligani, która reperuje sprzęt grający i krzyczy na siebie po włosku. Na szczęście jest też sklep Rity: ona jest kimś w rodzaju mojej dziewczyny. Sklepy nieustannie zmieniają swój asortyment. Moi przyjaciele też się zmienili, stali się innymi ludźmi. Niektórzy się ożenili, inni szukają wybawienia w europejskich paszportach. Aaron już jest Francuzem, Pedro stał się Hiszpanem, a ja niedługo zostanę Polakiem.



O twórcach:
Daniel Burman (reżyser, producent)
Urodził się w Buenos Aires w 1973 roku. Jest jednym z najbardziej utalentowanych młodych argentyńskich filmowców. Zadebiutował w 1993 roku dokumentem „¿En qué estación estamos?”, który został uhonorowany nagrodą UNESCO. W 1995 roku założył swoją własną firmę producencką BD Cine i zrealizował swój pierwszy pełnometrażowy film fabularny: „Un crisantemo estalla en Cincoesquinas” (A Chrysanthemum Burst in Cincoesquinas). Następnym filmem Burmana był „Esperando al Mesías” (Waiting for the Messiah), w którym opowiada o dramacie młodego Żyda, uwięzionego między tradycyjnym modelem rodziny, a pragnieniem poszerzania horyzontów. Burman, z pochodzenia polski Żyd, jest także autorem scenariusza nagrodzonego w 2001 roku na festiwalu w Sundance oraz reżyserem filmu „Todas las azafatas van al cielo” (Every Stewardess Goes To Heaven). Jego obrazy były wielokrotnie pokazywane i nagradzane na festiwalach filmowych na całym świecie, a najnowszy, „Paszport do raju” („El abrazo partido”) został przedstawiony w oficjalnym konkursie na tegorocznym festiwalu w Berlinie, gdzie zdobył dwie nagrody.
Filmografia:
Jako reżyser:

2003 – Paszport do raju (El abrazo partido), 2002 – 7 días en El 11 (Seven Days in Once), Todas las azafatas van al cielo (Every Stewardess Goes To Heaven), 2000 – Esperando al Mesías (Waiting for the Messiah), 1997 – Un crisantemo estalla en Cincoesquinas (A Chrysanthemum Burst in Cincoesquinas)


Jako producent:

2003 – Swimming Alone (reżyseria: Ezequiel Acuña), The Motorcycle Diaries (reżyseria: Walter Salles), 2002 – Smokers Only (reżyseria: Verónica Chen), 2000 – Fuckland – Dogma 95 No. 8 (reżyseria: José Luis Marqués), Los libros y la noche (reżyseria: Tristán Bauer), 1999 – Hidden River (reżyseria: Mercedes García Guevara), Garage Olimpo (reżyseria: Marco Bechis), 1998 – Plaza de Almas (reżyseria: Fernando Díaz)


Marcelo Birmajer (scenariusz)
Pisarz i dziennikarz, scenarzysta komiksów i skeczów kabaretowych. Urodził się w Buenos Aires w 1966 roku. Opublikował wiele książek, wśród których najważniejsze to: „El alma al diablo” (1995, powieść dla dzieci), „Fábulas salvajes” (1996), „El fuego más alto” (1997, opowiadania) i „Ser humano y otras desgracias” (1997, opowiadania humorystyczne). Jego artykuły były zamieszczane we wszystkich najważniejszych czasopismach w Argentynie i Hiszpanii. Za napisany wspólnie z Danielem Burmanem scenariusz do filmu „Paszport do raju” otrzymał nagrodę hiszpańskiego Canal Plus dla najlepszego niepublikowanego scenariusza oraz nagrodę Sociedad General de Autores Españoles na festiwalu w Hawanie w 2003 roku.
Ramiro Civita (zdjęcia)
Pochodzi z Buenos Aires, studia ukończył w Akademii Sztuk Pięknych w Filadelfii oraz na Wydziale Filmu w Buenos Aires, gdzie był studentem Ricarda Aronovicha. Był wielokrotnie nagradzany, m.in. wyróżnieniem za najlepsze zdjęcia na Mostra de Valencia w 2001 roku (za film „Tornado a casa”).
Filmografia:

2003 – Paszport do raju (El abrazo partido), 2002 – La quimera de los héroes (Aborigen Rugby Club), 2001 – Todas las azafatas van al cielo (Every Stewardess Goes To Heaven), 2000 – The Suitor (TV), 1999 – Esperando al Mesías (Waiting for the Messiah), 1998 – Garage Olimpo, 1997 – El juguete rabioso (The Angry Toy)


César Lerner (muzyka)
Urodzony się w 1960 roku w Buenos Aires, kompozytor, aranżer i instrumentalista, jest także jednym z najważniejszych wykonawców muzyki klezmerskiej w Ameryce Łacińskiej. Razem z Marcelem Moguilevskim stworzył duet „Klezmerzy z Buenos Aires”. Regularnie koncertuje w Argentynie, w obu Amerykach oraz w Europie. Doceniany jako twórca muzyki eksperymentalnej, skutecznie łączy muzykę klezmerską z takimi formami artystycznymi, jak poezja czy teatr. Wydał wiele płyt, zajmuje się także tworzeniem muzyki filmowej i teatralnej.
Filmografia:

2003 – Paszport do raju (El abrazo partido), 2001 – Esperando al Mesías (Waiting for the Messiah), 2000 – Nueve reinas (Nine Queens), 1998 – Cohen vs. Rossi, 1993 – El palacio de la risa (TV)



Diego Dubcowsky – producent wykonawczy
Jeden z najbardziej aktywnych producentów młodego, niezależnego argentyńskiego kina. Pochodzi z Buenos Aires, studiował ekonomię i sztuki na uniwersytecie w swoim rodzinnym mieście oraz reżyserię filmową w Alellanedzie. Jego pierwszy film to wyreżyserowany przez Daniela Burmana „Un crisantemo estalla en Cincoesquinas”. Z Burmanem założył także firmę producencką – BD Cine. Zajmuje się również prowadzeniem kursów produkcji filmowej na Uniwersytecie w Buenos Aires.
Filmografia:

2004 – Kroniki motocyklowe (Diarios de la motocicleta), 2003 – Paszport do raju (El abrazo partido), 2002 – Todas las azafatas van al cielo (Every Stewardess Goes To Heaven), 2001 – Fuckland – Dogma 95 No. 8, 2000 – Esperando al Mesías (Waiting for the Messiah),1999 – Rio Escondido (Hidden River), 1998 – Plaza de Almas


Daniel Hendler (Ariel)
Urodził się w 1976 roku w Montevideo, w Urugwaju. Tam też studiował aktorstwo i rozpoczął karierę sceniczną w 1996 roku. Jest związany z grupą teatralną „Acapara El 522”, dla której napisał i wyreżyserował kilka wielokrotnie nagradzanych sztuk. Jego pełnometrażowym debiutem kinowym był film Daniela Burmana „Esperando al Mesías”, za który otrzymał nagrodę dla debiutanta roku od Stowarzyszenia Urugwajskich Krytyków Filmowych. Za rolę w urugwajskim filmie „25 Watów” ponownie otrzymał nagrodę od Stowarzyszenia Krytyków Urugwajskich, wyróżniono go także mianem najlepszego aktora na Festiwalu Kina Niezależnego w Buenos Aires w 2001 roku. Jego liczne role w niezależnych produkcjach w krajach Ameryki Łacińskiej zrobiły z niego najbardziej obiecującego młodego aktora tego regionu świata.


Filmografia:

2003 – Paszport do raju (El abrazo partido), El fondo del mar, 2002 – Todas las azafatas van al cielo (Every Stewardess Goes To Heaven), 2001 – NS/NC, Sábado (Saturday), 2000 – 25 Watts, 1999 – Esperando al Mesías (Waiting for the Messiah)


Głosy polskiej prasy po festiwalu filmowym w Berlinie:
Jury nie szczędziło też nagród filmowi „Paszport do raju” Daniela Burmana – ciepłemu obrazkowi z życia żydowskiej diaspory w Argentynie. Główny bohater nie potrafi określić swojej tożsamości, szuka punktu zaczepienia, i jako potomek ofiar Holokaustu upomina się o polski paszport. Chciałby też rozwikłać tajemnicę swego ojca, który porzucił przed laty rodzinę i zamieszkał w Izraelu.

Anita Piotrowska, Tygodnik Powszechny
O poszukiwaniu utraconych więzi rodzinnych, ale także kulturowej różnorodności, opowiadał argentyński obraz „Paszport do raju”. Na tle argentyńskiego kryzysu gospodarczego przedstawiona zostaje historia kilku osób z handlowego pasażu w Buenos Aires. Główny bohater Ariel, młody mężczyzna o polsko-żydowskich korzeniach, stara się o polskie obywatelstwo – chce być obywatelem Europy.

Tomasz Nowak, Życie
Cień Holokaustu unosi się nad pogodnym, chwilami wręcz komediowym filmem argentyńskim „Paszport do raju”. Film dostał Srebrnego Niedźwiedzia, zaś odtwarzający główną rolę Daniel Hendler nagrodę aktorską, co tylko potwierdza, iż kino z Ameryki Południowej (plus Meksyk) to dziś jedno z najciekawszych zjawisk na bezbarwnej mapie światowego filmu.(…) Film składa się z fragmentów noszących własne tytuły, a jeden z nich brzmi: „Być Polakiem”. Ariel szuka w Internecie wiadomości o Polsce, chce się bowiem przygotować do wizyty w naszym konsulacie. Znalazł nawet stronę „sławni Polacy”, na której figurują Lech Wałęsa, Krzysztof Kieślowski i Maria Skłodowska-Curie. Kiedy napis „sławni Polacy” pokazał się na ekranie, na sali zapełnionej przez wielonarodową publiczność rozległ się lekki chichocik. Do dziś nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie: co ich rozśmieszyło?

Zdzisław Pietrasik, Polityka
Pogodne spojrzenie – rozmowa
Paweł T. Felis: „Paszport do raju” opowiada o bohaterze, który szuka polskich korzeni. Czy także o Tobie?

Daniel Burman, reżyser „Paszportu do raju” (Srebrny Niedźwiedź): Tak. Zaczęło się banalnie, kiedy moi znajomi zaczęli myśleć o wyjeździe z Argentyny. Wielu z nich dostało wtedy włoskie paszporty, co otwierało drogę do Europy. I nagle dowiedziałem się, że moja rodzina pochodzi z Polski. To był wstrząs, bo żyjąc z dnia na dzień nie pytasz siebie: kim jesteś? Zacząłem dużo czytać o tym, jak wyglądało przed wojną życie w Krakowie czy Warszawie, zastanawiać się, dlaczego moi dziadkowie wyjechali, co stracili, jak zmienił się ich stosunek do żydowskiej religii, ich myślenie o sobie. Myślę, że dziś – jako człowiek i reżyser – rozumiem dzięki temu siebie lepiej.

Byłeś kiedyś w Polsce?

Nie, ale to jedno z moich marzeń – zobaczyć na własne oczy miejsca, o których tyle słyszałem, przekonać się, czy poczuję się w Polsce trochę jak Polak. A może bardziej jak Europejczyk?

W Polsce będziesz jednak kręcił swój następny film.

Częściowo w Polsce, częściowo w Argentynie. „Raquel Liberman” to opowieść o polskiej prostytutce, która zostaje zabrana do Argentyny przez polską mafię. Chcę nakręcić dramat, pokazać, jak względne bywa nasze poczucie moralności. Ale nie chcę też stracić tego, co dla mnie w kinie bardzo ważne – pogodnego spojrzenia, trochę absurdalnego, wywołującego u widza uśmiech.

Po „Paszporcie do raju” mam jednak wrażenie, że interesuje Cię przede wszystkim codzienność.

Nie lubię wykoncypowanych filmów, sztucznie wymyślonych tragedii. Życie to kolejne „z dnia na dzień”, pozornie mało znaczące sytuacje, zdarzenia, słowa, w których kryje się jednak prawda – i autentyczny dramat. Jeśli mój film pozwala się chociaż do niego zbliżyć, warto zajmować się w życiu czymś takim, jak kino.

Rozmawiał w Berlinie Paweł T. Felis, Gazeta Wyborcza





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna