Reżyseria: Kimberly Peirce Scenariusz: Roberto Aguirre-Sacasa na podstawie powieści „Carrie” Stephena Kinga Wykonawcy



Pobieranie 68.59 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar68.59 Kb.
Carrie
Tytuł oryginalny: Carrie

Reżyseria: Kimberly Peirce

Scenariusz: Roberto Aguirre-Sacasa na podstawie powieści „Carrie” Stephena Kinga
Wykonawcy:

Chloë Grace Moretz……………………………….…….....Carrie White

Julianne Moore……………………………….………...Margaret White

Judy Greer........................................................................panna Desjardin

Ansel Elgort……………………………….…………..........Tommy Ross

Gabriella Wilde………………………………………................Sue Snell


Portia Doubleday……………………………………...Chris Hargensen

Alex Russell…………………………………………..............Billy Nolan

Max Topplin………………………………………………..Jackie Talbott

Michelle Nolden…………………………………………Estelle Parsons

Cynthia Preston………………………………………........Eleanor Snell

Samantha Weinstein……………………………….....................Heather


Barry Shabaka Henley………………………………...dyrektor Morton


Skyler Wexler……………………………………….Carrie jako dziecko

Zoë Belkin………………………………….........................................Tina

Kim Roberts…………………………………......................Arlene Walsh

Katie Strain.........................................................................................Lizzie



Muzyka: Marco Beltrami

Zdjęcia: Steve Yedlin

Montaż: Lee Percy, Nancy Richardson

Scenografia: Carol Spier

Dekoracje: Nigel Churcher

Kostiumy: Luis Sequeira

Efekty specjalne: John MacGillivray, Warren Applebby

Efekty wizualne: Denis Berardi

Producent: Kevin Misher

Producent wykonawczy: J. Miles Dale

Produkcja: Metro-Goldwyn-Mayer – Screen Gems – Misher Productions, USA 2013

Czas: min.

Premiera światowa: 17.10.2013 r.

Premiera polska: 18.10.2013 r.

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 15

O filmie
Nowa, uwspółcześniona wersja słynnej powieści Stephena Kinga. Carrie, nastolatka z miasteczka w stanie Maine, żyje w cieniu swej religijnej matki, a w szkole jest lekceważona i prześladowana przez rówieśników. Gdy odkryje w sobie zdolności do telekinezy – przesuwania przedmiotów siłą woli – prowadzi to do nieobliczalnych konsekwencji.
Głęboko wierząca i konserwatywna Margaret White (Moore) wraz z córką Carrie (Moretz) mieszka na cichym przedmieściu małego miasteczka w stanie Maine. Carrie jest miłą dziewczyną, którą nadopiekuńcza matka izoluje przed światem. Nie przysparza jej to popularności w szkole, gdzie czuje się bardzo samotna. Jest w niej jednak coś wyjątkowego. Prześladujący ją rówieśnicy odkryją sekret Carrie w dniu balu maturalnego, kiedy dziewczyna ujawni swoje telekinetyczne moce i wykorzysta je, aby wyrównać rachunki...


Z kosza na szczyt
„Carrie” była pierwszą opublikowaną powieścią autora późniejszych wielkich bestsellerów, zwłaszcza horrorów, Stephena Kinga (ur. 1947), jednego z najbardziej dziś poczytnych pisarzy na świecie, po którego powieści i opowiadania bardzo chętnie sięgają filmowcy („Lśnienie” Stanleya Kubricka, „Misery”, „Bastion”, „Zielona mila”). Jego utwory rozeszły się – według szacunków – w przeszło 350 milionach egzemplarzy na całym świecie. „Carrie” ukazała się drukiem 5 kwietnia 1974 roku. Pierwszy nakład – 30 tysięcy – został bardzo szybko rozsprzedany. Była to opowieść o uczennicy szkoły średniej, udręczonej wpływem, jaki na jej życie ma nadopiekuńcza, pogrążona w religijnej obsesji matka. Okrutnie prześladowana przez rówieśników dziewczyna odkrywa w sobie zdolności do telekinezy, co prowadzi do krwawego finału.
„Carrie” otworzyła pisarzowi drogę do sukcesu, była też najczęściej zakazywaną książką w amerykańskich szkołach, nie tylko ze względu na zawartą w niej przemoc, ale także z powodu opisu pierwszej miesiączki, pełniącego ważną funkcję w prologu. Sam pisarz był nieco zdumiony sukcesem; uważał, że „Carrie” była niedopracowana i odznaczała się „zbyt surowym stylem”. Konstrukcja powieści była jednak dość wyrafinowana i niekonwencjonalna oraz zdecydowanie nowatorska jak na standardy literackiego horroru. Składała się z listów i innych relacji, na przykład prasowych, dotyczących fikcyjnych wydarzeń z przyszłości – finał miał miejsce w 1979 roku. „Carrie” miała być początkowo opowiadaniem; zniechęcony pisarz wyrzucił ponoć sprawiający mu kłopoty tekst do kosza. Ale wygrzebała go żona, Tabitha, również pisarka, i nakłoniła do dalszej pracy. Jak przyznał King po latach, trudności związane z narodzinami „Carrie” wynikały także z blisko dziesięcioletniej walki pisarza z alkoholizmem. „Carrie” powstawała, gdy był pod przemożnym wpływem wysokoprocentowych napojów. Gotowy tekst trafił do wydawnictwa „Doubleday”, które zapłaciło Kingowi jedynie 2500 dolarów. Ale za drugie wydanie zapłacono mu już 400 tysięcy! Czytelnicy otoczyli utwór kultem, a część krytyki zwracała uwagę na społeczny kontekst utworu i udaną próbę oddania „horroru dojrzewania”. Okazało się, że mam zaskakującą moc ranienia i przerażania czytelników – konstatował po latach King. W Polsce „Carrie” ukazała się w 1990 roku; od tego czasu doczekała się czterech kolejnych wydań.

Mistrz ekranizuje mistrza
W 1976 roku na ekranach zagościł film Briana De Palmy, powszechnie uważany za jedno z jego najlepszych dokonań, z wyśmienitymi, nominowanymi do Oscara rolami Sissy Spacek i Piper Laurie (matka Carrie). Zachwycony guru amerykańskiej krytyki Roger Ebert pisał na łamach „Chicago Sun-Times” o „absolutnie hipnotyzującym horrorze, którego finałowy szok można porównać jedynie do „Szczęk”. Zgadzała się z nim „papieżyca” amerykańskiej krytyki Pauline Kael, pisząc w „New Yorkerze”, że „Carrie” to „prowokujący, zdumiewający, przerażający shocker”. Za brawurowy uznano zwłaszcza prolog (zrealizowany w typowym dla reżysera długim ujęciu), w którym Carrie przeżywa swój pierwszy okres, a także scenę końcowej masakry podczas balu. Był to także sukces komercyjny – film w samych Stanach zarobił blisko 34 miliony dolarów, przy budżecie niespełna dwumilionowym. Wybitny stylista De Palma, tworzący filmy od końca lat 60., dzięki „Carrie” wdarł się na hollywoodzkie salony, by dać nam potem „Człowieka z blizną” czy „Nietykalnych”.
„Carrie” rzecz jasna kusiła filmowców nie raz. W 1999 roku nakręcono jej kontynuację „Carrie 2” („Rage: Carrie 2”) w reżyserii Katt Shea. Film nie zwrócił jednak kosztów produkcji i spotkał się z szyderczym przyjęciem krytyki. Wykorzystano sceny z udziałem Spacek z filmu De Palmy, a fabuła dotyczyła przyrodniej siostry Carrie, Rachel (Emily Bergl). Z oryginalnej obsady pojawiła się Amy Irving. – To tylko cień oryginału – stwierdził Ebert. Byli jednak i obrońcy filmu. Mick LaSalle z „San Francisco Chronicle” stwierdził, że oczywiście film jest wtórny, ale „budowane skutecznie napięcie jednak nie opada”.

W 2002 powstała stosunkowo mało znana, acz dość zręczna adaptacja telewizyjna w reżyserii Davida Carsona (z Angelą Bettis w roli głównej i Patricią Clarkson jako Margaret White), która była pilotem proponowanego serialu – dlatego Carrie nie ginęła w finale, tylko pozorowała własną śmierć. W 1988 powstał broadwayowski musical, który kosztował blisko 8 milionów i poniósł klęskę, ale wznowienie poprawionej wersji w zeszłym roku przyjęto już dużo lepiej. Obecnie planowana jest teatralna wersja „Carrie”. Pojawiło się też wiele, czasem parodystycznych, nieoficjalnych wariacji i kontynuacji teatralnych „Carrie”.



Z szacunkiem dla klasyki i z nowym impetem
Pracę nad nowym filmem rozpoczęto w 2011 roku. Producenci ogłosili, że zamierzają trzymać się blisko ducha oryginału Kinga. Wynajęto dramaturga i scenarzystę Roberto Aguirre-Sacasę, który w 2008 roku dokonał udanej komiksowej adaptacji powieści Kinga „Bastion”. Pisarz nie był przeciwny nowemu filmowi, sugerował jedynie, by główną rolę zagrała... Lindsay Lohan. Jak komentował: – Trzeba byłoby się zastanowić, dlaczego oryginalny film był tak dobry. W marcu 2012 roku potwierdziła się informacja, że główną rolę powierzono Moretz, a reżyserować będzie ambitna i ceniona Kimberly Peirce („Nie czas na łzy”), co było pewnym zaskoczeniem.



Zdjęcia powstały w filii słynnych Pinewood Studios w południowym Toronto oraz w innych miejscach kanadyjskiej prowincji Ontario. Trwały czterdzieści dziewięć dni. Nową wersję Peirce pobłogosławili zarówno sam King, jak i reżyser słynnej, klasycznej już wersji, Brian De Palma, bardzo ceniący wcześniejsze dokonania Peirce. – Gdy na nowo przeczytałam zdumiewającą książkę Kinga – mówiła reżyserka podbił mnie jej specyficzny humor, przyjemność płynąca z lektury, biegłość opowiadania i doskonałe nakreślenie wszystkich postaci. Kocham wersję Briana De Palmy i przyjaźnię się z nim, dlatego zadzwoniłam do niego i spytałam, co myśli na temat uwspółcześnionej wersji „Carrie”. Rób to! powiedział po prostu.



Producent Kevin Misher podkreślał, że powieść Kinga jest uniwersalna: – Choć książka powstała w latach siedemdziesiątych, moim zdaniem jest to klasyczna opowieść o osamotnionej nastolatce, biegle używająca elementów fantastyki jako metafory sytuacji dojrzewającej dziewczyny. Myślę, że jest to postać bliska wielu dzieciakom przechodzącym ciężkie chwile w szkole. Jestem więc przekonany, że nowa „Carrie” przemówi jednocześnie do współczesnej publiczności oraz do tych, którzy z nutką nostalgii wspominają powieść i film De Palmy. Mamy tu jeszcze jeden aspekt: współcześnie filmy realizowane w ramach gatunków często przekraczają ich ograniczenia i skutecznie prowokują ciekawe dyskusje na aktualne tematy, jak na przykład „Mroczny Rycerz”, który doskonale oddawał atmosferę społecznego niepokoju. Być może podobnie będzie i z „Carrie”.



Reżyserka podkreślała, że jej założeniem było sprawić, by bohaterka stała się jak najbliższa publiczności. Pragnęłam stworzyć film nowoczesny i przesycony emocjami. Chciałam, by widownia odbyła tę podróż razem z nią i odczuła jej wielkie pragnienie, by być zwykłą nastolatką. Oraz jej fascynację i przerażenie odkryciem swych niezwykłych mocy. A także jej dziwną, lecz bardzo silną więź z religijną matką. I wreszcie jej bolesne relacje z rówieśnikami. Najważniejszym wątkiem, sercem i duszą filmu jest relacja Carrie z matką. Margaret stara się uchronić córkę przed dorosłością i przed tym, by użyła swojej mocy.

Rozkwitająca młodość
Kluczem do sukcesu był dobór właściwej aktorki. Trwało to dość długo, ale znana z „Kick-Ass” Moretz od początku była mocną kandydatką. Co roku zastępy dzieciaków próbują swych sił w aktorstwie, ale wielkie talenty są rzadkie – opowiadała Peirce. – A Chloë wspaniale wygląda na ekranie! Jeszcze ważniejsze jest to, że we wszystkich filmach, w których ją widziałam, wykonała kawał dobrej roboty.



Misher był entuzjastą tej kandydatury: – To po prostu niezwykła aktorka. I, szczerze mówiąc, od początku myśleliśmy przede wszystkim o niej. Sposób, w jaki pracowała i to, jaki uzyskała efekt, moim zdaniem świadczą o tym, że to nie tylko aktorka obecnego młodego pokolenia, ale i przyszłych pokoleń. Widzę przed nią wielką przyszłość.
Moretz tak mówiła o granej przez siebie postaci: – Dla mnie to przede wszystkim dziewczyna, która jest zbyt mocno kochana przez matkę, co nie pozwala jej odnaleźć własnej drogi w życiu. To powoduje wewnętrzny konflikt Carrie, który zmienia się z czasem w dramatyczną walkę. Carrie uwalnia się spod wpływu matki poprzez bunt, wydaje się jej, że zyskuje kontrolę nad tym, co robi. Lecz jednocześnie całkowicie ją traci. Carrie chce żyć bez ograniczeń, a w pewnym momencie jest przekonana, że matka, koledzy, nauczyciele – wszyscy są przeciw niej. Aktorka świadomie nie oglądała filmu De Palmy: Słyszałam, że był to wspaniały film, a rola Sissy Spacek jest doskonała. Jednak nie chciałam oglądać tamtej wersji. Carrie miała być moja, tak jak ja ją sobie wyobraziłam. Oprócz lektury scenariusza, dokładnie przeczytałam książkę i znalazłam tam wiele inspiracji. U Kinga Carrie jest wściekła na wszystkich; w naszym filmie stara się być miła dla tych, którzy jej nienawidzą. Do czasu. Czuję pokrewieństwo z Carrie, jest mi bliska, bo w pracy nad rolą mogłam korzystać z własnych doświadczeń.
Peirce uznała zatrudnienie Moretz za trafną decyzję: – Jest zachwycająca! entuzjazmowała się. – Pewnie większość reżyserów tak mówi o swych gwiazdach, ale ja jestem naprawdę przekonana o jej wyjątkowości. Potrafiła oddać to, co najważniejsze: Carrie to dziewczyna, która pomimo wszystko rozkwita. Mając Chloë, mieliśmy więc niejako rozkwitającą młodość po swojej stronie.

Geniusz i doświadczenie
Producenci i reżyserka byli niezwykle zadowoleni, że do roli Margaret udało im się pozyskać tak wybitną i wszechstronną aktorkę jak czterokrotnie nominowana do Oscara Julianne Moore („Godziny”, „Hannibal”, „Wszystko w porządku”). – Praca z nią to spełnienie marzeń! – twierdziła Peirce. – Jest bardzo doświadczona, prezentuje rzemiosło na najwyższym, wirtuozerskim poziomie. A jednocześnie ma fenomenalny instynkt, dziką stronę, która pozwala jej na przekraczanie granic. Reżyser i scenarzysta ma z reguły bardzo konkretną wizję postaci, jaką stworzył. Aktorka o takim talencie jak Julianne jest w stanie uszczęśliwić twórcę, bo potrafi sprawić, że grana przez nią postać staje się jeszcze bardziej realna, bardziej wyjątkowa niż sobie wyobrażaliśmy. Moretz dodawała: – Ona prowadzi ten film na szczyt. Praca z Julianne to jedno z najważniejszych moich aktorskich doświadczeń. Dodała coś niezwykle ważnego do postaci. Swoistą matczyną opiekuńczość, co wypadło niezwykle naturalnie i, jak myślę, wiąże się z osobistymi doświadczeniami Julianne jako matki. Margaret kocha Carrie bezgranicznie, co powoduje dramatyczne skutki. Po tym, jak zagrałyśmy wyjątkowo intensywną scenę zmagań Carrie i Margaret, spytałam Julianne, o czym wtedy myślała. A ona stłumiła chichot i powiedziała: o tym, że muszę zmienić tapetę w pokoju dzieci. No, jest po prostu genialna!
Moore tak komentowała swój występ: Przeczytałam uważnie książkę Kinga, która mówi wiele o przeszłości Margaret. Doszłam do wniosku, że kluczem do jej zrozumienia jest fakt, iż jest izolowana. Kontakty z córką to praktycznie jej jedyna społeczna relacja. Kurczowo chce uchronić Carrie przed światem. Moja postać musiała być jednocześnie prawdziwa i wyrazista, godna zapamiętania. Oglądamy setki filmów i wiele z nich po prostu zapominamy. Moim zadaniem było więc także i to, by widz zapamiętał Margaret. Podstawowym źródłem inspiracji była dla mnie powieść Kinga, często się do niej w razie wątpliwości odwoływałam. Kimberly spytała mnie, czy Margaret jest choć trochę szczęśliwa. Powiedziałam jej, że moim zdaniem nie. Jest szalona i godna litości. Dla niej koszmar rozpoczyna się, gdy Carrie zaczyna się buntować. To koniec jej świata. Mieliśmy szczęście, że pracowaliśmy z reżyserką, która rozumie reguły gatunku i tworzenie widowiska sprawia jej satysfakcję. Ale rozumie także, że tworzenie postaci ma własną logikę i nie należy ulegać schematom związanym, w tym przypadku, z kręceniem horroru.

Młodzi prześladowcy
Zoe Belkin („The Story of Luke”) zagrała Tinę, jedną z prześladowczyń Carrie, a Portia Doubleday („Grzeczny i grzeszny”) Chris Hargesen, drugą z nich. Zagranie konwencjonalnej „złej dziewczyny” jest tak naprawdę łatwe – mówiła Doubleday. – Ale tutaj jest to bardziej skomplikowane. Chris posuwa się o wiele za daleko, gdy jest w towarzystwie Billy'ego, ale gdy jest razem z Sue Snell, która ją hamuje, jest całkiem inna.
W rolę Billy'ego wcielił się Alex Russell („Intruz”, „Kronika”). Tak mówił o swej postaci: – To zwierzak, niebezpieczny i nieobliczalny, a jednocześnie zabawny i pełen charyzmy. Uważałem, że moim zadaniem jako aktora jest, by publiczność, nawet gdy robi on straszne rzeczy, nadal nie traciła dla niego sympatii. Angielka Gabriella Wilde („Trzej muszkieterowie”) wystąpiła jako Sue Snell: – Jest jedną z najpopularniejszych dziewcząt w szkole. Jej stosunek do Carrie zmienia się, ale Sue wybiera fatalną drogę. Chloë wzbudzała mój podziw. Jest niezwykle odporna. Ileż sztucznej krwi na nią wylano! A ona zachowywała spokój i dobry humor.
Warto zwrócić uwagę, że właściwie wszystkie postaci rówieśników Carrie zostały w tym filmie wzbogacone i zniuansowane w stosunku do powieści. Moim założeniem jest zawsze pełna psychologiczna wiarygodność postaci. To szczególnie ważne w przypadku tych złych – tłumaczyła reżyserka. Debiutant Ansel Elgort, który wystąpił w roli Tommy'ego Rossa, zauważył: – To film przede wszystkim o szkolnej przemocy. Carrie reprezentuje wszystkie te dzieciaki, które jej doznały. Tak więc można się z nią identyfikować, nawet wówczas, gdy pogrąża się w szaleństwie. Moim zdaniem Tommy jest postacią bardziej interesującą niż Sue. Zgadza się iść na bal z Carrie i w końcu zdaje sobie sprawę z jej wyjątkowości. Pannę Desjardin, nauczycielkę wychowania fizycznego, pełną dobrych intencji, którą martwią prześladowania Carrie i która przekonuje ją, że jest ładna i powinna uczestniczyć w balu, zagrała Judy Greer („Złoto pustyni”, „Osada”). – Ona ma dobre zamiary, chce zakończyć rok szkolny w miłej atmosferze i poczuciu, że zdziałała coś pozytywnego. Niestety. Niechcący staje się katalizatorem strasznych wydarzeń – tłumaczyła aktorka.

Operacja: krwawa destrukcja
Większość akcji rozgrywa się w szkole Ewen High oraz w domu White'ów w fikcyjnej miejscowości w stanie Maine. Luis Sequeira stworzył specjalną suknię dla Moretz do kluczowej sceny balu maturalnego. – Omówiliśmy to dokładnie z Kimberly. Moja koncepcja była taka, by suknia wyrażała przede wszystkim niewinność. Inspiracji szukaliśmy w sukniach ślubnych z lat 30., nie zapominając też o przeszłości Margaret jako krawcowej, w związku z czym Carrie zna się na szyciu. Sporządziliśmy 33 suknie i ich liczne robocze, często miniaturowe makiety. Eksperymentowaliśmy z różną fakturą i barwami tkanin. Chodziło o to, by ich barwa dobrze kontrastowała z krwią, która jak wiadomo pojawia się obficie w tej scenie.
Warren Applebby, ekspert od efektów specjalnych, tak opowiadał o metodach pracy nad sekwencją oblania Carrie świńską krwią podczas balu. – Zwykle co najmniej dzień spędzamy na testowaniu koloru sztucznej krwi i jej konsystencji, tak by wyglądała najbardziej naturalnie. W tym przypadku były dodatkowe wyzwania, ponieważ krew miała obryzgać nie tylko Carrie, ale i wielu statystów. Podczas prób z manekinami zużyliśmy aż 500 galonów, stopniowo przechodząc do testów ze statystami – opowiadał. Denis Berardi, odpowiedzialny za efekty wizualne, dodawał: – Jak wiadomo, oblanie dziewczyny krwią prowokuje ją do użycia kinetycznych mocy i zniszczenia sali gimnastycznej. Były to skomplikowane technicznie sceny – musieliśmy wiarygodnie pokazać działanie potężnej siły i rozpadanie się budynku oraz śmierć wielu ludzi. Kręciliśmy ujęcia z różnych kamer w niespotykanych pozycjach. Kaskaderzy byli zabezpieczeni specjalnymi kablami, a wielu z nich miało swoich wygenerowanych w komputerze dublerów. A było jeszcze konieczne pokazanie pożarów, dymu, walących się murów. Prawdziwe inferno pełne płomieni i krwi, z suknią Tiny stającą w ogniu. Ten ostatni problem rozwiązaliśmy w ten sposób, że sfilmowaliśmy płonącego kaskadera i dodaliśmy mu komputerowo wygenerowaną twarz Tiny. Ale nie myślcie, że kręcenie było bezpieczne. Nigdy nie będzie w pełni bezpieczne, jeśli efekt ma wyglądać wiarygodnie. Berardi wspominał gorące dyskusje nad sposobem ukazania skutków telekinezy: – Spieraliśmy się mocno; ja byłem zdania, że nie może być tu daleko posuniętej umowności, jak w wielu filmach science-fiction, bo to odbierze moc naszej opowieści. Miało to być dotkliwe, mieliśmy być świadkami wszystkich tych zabójstw w całej ich grozie. Tak też uczyniliśmy. Publiczność miała nie mieć poczucia, że ma do czynienia z komputerowym efektem, choćby nawet tak było. Kim całkowicie się ze mną zgodziła. Widz ma odczuć prawdziwe przerażenie, choć czasem są to efekty na granicy groteski. W stosunku do filmu De Palmy mamy teraz o niebo większe możliwości techniczne.
Peirce przyznawała, że szczególnie ważna była dla niej wspomniana scena skąpania Carrie w świńskiej krwi: Miała wyglądać jak człowiek-parasol skąpany w krwawym deszczu. Spędziliśmy miesiące na poszukiwaniu właściwej gęstości cieczy i kąta jej spadania. Ale nie zapominaliśmy, że nie chodzi tu o szok dla szoku. Ta scena jest ściśle powiązana z postacią, tłumaczy i wzmacnia jej końcową furię. Moretz potwierdzała ten związek: Carrie stopniowo uświadamia sobie swą rosnącą siłę. Myślę, że Kimberly doskonale pokazała ten proces. Peirce podkreślała: – Carrie jest wzruszająco niewinna, wielu rzeczy doznaje pierwszy raz. Ale cierpi także z powodu negatywnej roli mediów społecznościowych, które odgrywają w nowym filmie wielką rolę, wzmacniając okrucieństwo prześladowców. Moretz mówiła: – „Carrie” nie jest oczywiście rozbudowanym społecznym komentarzem, ale ukazuje zjawisko cyber przemocy szczerze, z całą ostrością. Nie określiłabym tego filmu jako horroru, choć jest tu wiele elementów grozy. A jednocześnie ta opowieść nie jest pozbawiona swoistej słodyczy, nawet romantyzmu.



Peirce podsumowywała: – Tak, oczywiście, ten film jest wielkim ryzykiem, także ze względu na swego poprzednika. Nie należę do tych, którzy kręcąc nową wersję, lekceważą oryginał. Tamta „Carrie” była świetna, a Sissy Spacek – po prostu zdumiewająca. Ale warto było podjąć wyzwanie, bo w mojej ocenie wszyscy pracowaliśmy z pełnym zaangażowaniem, po prostu z miłością. To opowieść o kimś szukającym schronienia, a jednocześnie bardzo ciekawym świata. Początkowo nie czułam związku „Carrie” z moimi poprzednimi filmami, ale po lekturze książki zrozumiałam, że jest to opowieść bardzo osobista i bardzo bliska moim zainteresowaniom.

O aktorach
Chloë Grace Moretz (Carrie White)
Urodziła się 10.02.1997 w Atlancie. Karierę zaczynała w telewizji, uwagę zwróciła występem w horrorze „Amityville”. Zdobyła za niego nominację do prestiżowej nagrody Young Artist Award. Ze względu na młody wiek, tego gwałtownego filmu nie obejrzała po premierze, podobnie zresztą jak i kilku kolejnych. Potwierdziła swą klasę w cenionym filmie „The Poker House” u boku Jennifer Lawrence. Wielką popularność przyniosła jej rola w kontrowersyjnym „Kick-Ass” i jego kontynuacji. Pochwały zbierała także za występ u Martina Scorsese w „Hugo”. Stara się starannie rozdzielać swe życie prywatne od zawodowego, dlatego też nigdy nie zaprasza przyjaciół na premiery swych filmów. Jej hobby to gry wideo, narty i muzyka (jest fanką Rihanny).
Filmografia:
2004 – The Guardian (Polsat: Obrońca, serial TV, odc. The Watchers, 2.03.2004, odc. Blood In, Blood Out, prem. TV 27.04.2004), 2005 – Heart of the Beholder, Family Plan (TV), Amityville (The Amityville Horror), Today You Die (wideo), My Name is Earl (TVN: Mam na imię Earl, serial TV, odc. Broke Joy's Fancy Figurine, prem. TV 1.11.2005), 2006 – Agent XXL 2 (Big Momma's House 2), Room 6, The Emperor's New School (serial TV, odc. Kuzcogarten/Evil and Eviler, prem. TV 5.08.2006, tylko głos), Wicked Little Things, Desperate Housevives (TVN; Gotowe na wszystko, serial TV, odc. The Mircale Son, prem. TV 26.10.2006, odc. Come Play Wiz Me, prem. TV 21.01.2007), 2007 – Pooh's Super Sleuth Christmas Movie (TV, tylko głos), The Cure (TV), The Third Nail, Hallowed Ground (V), Dirt Sexy Money (Polsat: Sex, kasa i kłopoty, serial TV, 7 odc. w latach 2007–2008), My Friends Tigger & Pooh (serial TV, 31 odc. w latch 2007–2009, tylko głos), 2008 – Oko (The Eye), The Poker House, Piorun (Bolt, tylko głos), My Friends Tigger and Pooh: The Hundred Acre Wood Hunt (V, tylko głos), My Friends Tigger & Pooh's Friendly Tails (V, tylko głos), 2009 – Not Forgotten, 500 dni miłości (500 Days of Summer), 2010 – Jack and the Beanstalk, Pozwól mi wejść (Let Me In), Dziennik cwaniaczka (Diary of the Wimpy Kid), Kick-Ass (Kick-Ass), 2011 – Our Deal (kr.m.), Hick, Texas Killing Fields (DVD: Texas – pola śmierci), Scary Girl (kr.m.), Hugo i jego wynalazek (Hugo), 2012 – Mroczne cienie (Dark Shadows), Kick-Ass 2 (Kick-Ass 2), 2013 – Movie 43 (Movie 43), Carrie (Carrie), Laggies (w realizacji), The Equalizer (w realizacji), Sils Maria (w realizacji), Dark Places (w realizacji)
Julianne Moore (Margaret White)
Właśc. Julie Anne Smith. Urodziła się 3.12.1960 w Fayateville, stan Północna Karolina. Julianne Moore to aktorka o szerokiej gamie możliwości, mająca na koncie wyjątkowo zróżnicowane role, zarówno w filmach wysokobudżetowych, jak i niezależnych produkcjach. Była czterokrotnie nominowana do Oscara („Boogie Nigths”, „Koniec romansu”, „Daleko od nieba”, „Godziny”). Jest córką sędziego wojskowego i działaczki społecznej. Studiowała w Bostonie; na tamtejszym uniwersytecie uzyskała dyplom Bachelor of Fine Arts. Przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie intensywnie pracowała w teatrach. Pojawiła się w Minneapolis w „Hamlecie” i wzięła udział w produkcji sztuki Strindberga „Ojciec” z Alem Pacino, czy „An American Daughter” Wendy Wasserstein z Meryl Streep. W latach 80. zagrała w wielu filmach TV oraz operach mydlanych „The Edge of Night” i „As the World Turns”. Przełomem w jej karierze okazał się film Roberta Altmana „Na skróty”. Od tego czasu jest uznawana za jedną z najbardziej wszechstronnych aktorek filmowych. Jej mężem jest reżyser i scenarzysta Bart Freundlich („Zjazd”,, „Kwestia zaufania”, serial „Californiction”).
Filmografia:
1984 – The Edge of the Night (odc. dat. 12.03.1984), 1985 – As the World Turns (serial TV, 19 odc. w latach 1985–2010), 1987 – I'll Take Manhattan (TVP: Tylko Manhattan, miniserial TV), 1989 – Money, Power, Murder (TV), B.L. Stryker (serial TV, odc. High Rise, prem. TV 10.03.1990), Tales from the Darkside: The Movie (TVP: Opowieść o zmroku, nowela: Flight 249 – Lot 249), 1991 – The Last to Go (TV), Cast a Deadly Spell (TV), 1992 – The Hand that Rocks the Craddle (wideo, TVP: Ręka na kołysce), The Gun in Betty's Lou Handbag, 1993 – Sidła miłości (Body of Evidence), Na skróty (Short Cuts), Benny & Joon (wideo, TVP, Polsat: Benny i Joon), Ścigany (The Fugitive), 1994 – Vanya on 42nd Street (Canal+: Wania na 42 ulicy), 1995 – Schronienie (Safe), Zabójcy (Assasins), Dziewięć miesięcy (Nine Months), Roommates (DVD: Współlokatorzy), Picasso – twórca i niszczyciel (Surviving Picasso), 1997 – Jurassic Park (The Lost World: Jurassic Park), The Myth of Fingerprints (DVD: Zjazd), Boogie Nights (Boogie Nights), Chicago Cab (DVD: Diabelna taksówka), 1998 – Psychol (Psycho), Big Lebowski (The Big Lebowski), 1999 – Kto zabił ciotkę Cookie? (Cookie's Fortune), Idealny mąż (An Ideal Husband), A Map of the World, Koniec romansu (The End of the Affair), Magnolia (Magnolia), 2000 – Not I (kr.m.), The Ladies Man (DVD: Zalotnik w akcji), 2001 – Ewolucja (Evolution), Hannibal (Hannibal), World Traveller, Kroniki portowe (The Shipping News), 2002 – Daleko od nieba (Far from Heaven), Godziny (The Hours), 2004 – Pozew o miłość (Laws of Attraction), The Forgotten, Marie and Bruce, 2005 – Trust the Man (DVD: Kwestia zaufania), The Prize Winner of Defiance, Ohio, 2006 – Freedomland, Ludzkie dzieci (Children of Men), 2007 – Next (Next), Savage Grace (DVD: Uwikłani), I'm Not There (DVD: I'm Not There. Gdzie indziej jestem), 2008 – Eagle Eye (Eagle Eye), Miasto ślepców (Blindness), 2009 – Chloe (Chloe), The Private Lives of Pippa Lee (DVD: Prywatne życie Pippy Lee), The Ballad of G.I. Joe (kr.m.), Samotny mężczyzna (A Single Man), 2010 – Wszystko w porządku (The Kids Are Allright), Elektra Luxx, Inkarnacja (Shelter), Rockeffeler Plaza 30 (serial TV, 7 odc. w latach 2010–2013), 2011 – A Child's Garden of Poetry (TV, tylko głos), Kocha, lubi, szanuje (Crazy, Stupid, Love), 2012 – Being Flynn, What Maisie Knew, Game Change (HBO: Zmiana w grze), 2013 – Don Jon, The English Teacher, Carrie (Carrie), Seventh Son (w realizacji), Non- Stop (w realizacji), Maps to the Stars (w realizacji)
Judy Greer (panna Desjardin)
Właśc. Judith Laura Evans. Urodziła się 20.07.1975 roku w Detroit, stan Michigan. Dziesięć lat spędziła tańcząc w klasycznym rosyjskim balecie, potem zainteresowała się aktorstwem. Studiowała w prestiżowej Theatre School w DePaul University w Chicago. Po małej roli w komedii „Kissing a Fool” (1998) na stałe przeniosła się do Los Angeles. Zwróciła uwagę krytyki w czarnej komedii „Jawbreaker” (1999) u boku Rose McGowan. Występowała w wielu popularnych serialach: „Dwóch i pół”, „Californication”, „Bogaci bankruci”. Jej mężem jest od 2011 roku telewizyjny producent Dean E. Johnsen.
Filmografia (wybór):
1997 – Early Edition (serial TV, Polsat: Zdarzyło się jutro, odc. Angels and Devils, prem. TV 11.01.1997), 1998 – Stricken, Kissing a Fool, 1999 – Złoto pustyni (Three Kings), Jawbreaker, 2000 – Desperate But Not Serious, 2001 – Silicon Follies (TV), Powiedz tak (The Wedding Planner), 2004 – The Last Shot, Nevermind Nirvana (TV, kr.m.), 2005 – Elizabethtown (Elizabethtown), In Memory of My Father, Przeklęta (Cursed), 2006 – The TV Set (DVD: Tak się robi telewizję), 2007 – The Go-Getter, 2008 – 27 sukienek (27 Dresses), 2012 – Trener bardzo osobisty (Playing for Keeps), 2013 – Carrie (Carrie), The Good Dinosaur (w realizacji, tylko głos), Jamie Marks Is Dead (w realizacji)

O twórcy filmu
Kimberley Peirce (reżyseria)
Amerykańska reżyserka i scenarzystka. Urodziła się 8.09.1967 w Harrisburgu, w Pensylwanii. Studiowała literaturę japońską i angielską na University of Chicago. Dwa lata przebywała w Kobe, w Japonii, gdzie pracowała jako fotografka i udzielała lekcji angielskiego. Publikowała w prasie artykuły na temat filmu, współpracowała jako fotograf z magazynem „Time”. Podczas studiów filmowych na Uniwersytecie Columbia nakręciła krótki metraż „The Last Good Breath” prezentowany na festiwalu w Locarno. W 1995 przeprowadziła research w Nebrasce i nakręciła film na temat gwałtu i zabójstwa Brandon Teeny, kobiety, która czuła się mężczyzną: „Boys Don't Cry”. Podejmowała się różnych zajęć, by zgromadzić fundusze na swój pełnometrażowy debiut pod tym samym tytułem. W Polsce znany jako „Nie czas na łzy”, zdobył aż 43 nagrody, a Hillary Swank wywalczyła Oscara za rolę pierwszoplanową. Kolejny film – „Stan spoczynku”, o trudnym powrocie do domu weteranów z Iraku, został bardzo życzliwie przyjęty przez krytykę. Jej wymarzonym projektem był film „Silent Star” o tajemniczym zabójstwie reżysera i gwiazdora Desmonda Taylora. Gdy udało się jej skompletować obsadę (Annette Bening, Hugh Jackman, Ben Kingsley), wytwórnia obcięła budżet z 30 na 20 milionów dolarów. Peirce wycofała się z produkcji. Kocham prawdziwe emocje, nie lubię osądzać. Rodzina i przemoc są z reguły w centrum mojej uwagi – komentowała. – Ale kręcenie filmów, które się kocha, jest, zwłaszcza w Hollywood, ciężkim wyzwaniem.
Filmografia (jako reżyser):
1994 – The Last Good Breath (kr.m.), 1995 – Boys Don't Cry (kr.m.), 1999 – Nie czas na łzy (Boys Don't Cry), 2006 – Lifeline (serial TV Słowo na L, odc. The L World, prem. TV 15.02.2006), 2008 – Stop- Loss (DVD: Stan spoczynku), 2013 – Carrie (Carrie)



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna