Reżyserzy V międzynarodowego Festiwalu Teatralnego dialog-wrocław lew Erenburg



Pobieranie 35.1 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar35.1 Kb.
Reżyserzy V Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego DIALOG-WROCŁAW

Lew Erenburg

Reżyser ukończył studia aktorskie w Szkole Teatralnej w Nowosybirsku w 1980 roku. Po studiach pracował jako aktor w Teatrze Młodego Widza w Nowosybirsku, w 1987 roku stworzył własny Niewielki Teatr Dramatyczny w Petersburgu, którego dyrektorem artystycznym jest do dzisiaj. Jego dotychczasowe realizacje to „Orkiestra” wg Jeana Anouiha (2001), „Na dnie” wg Maksyma Gorkiego, „Ivanov” wg Antoniego Czechowa oraz „Burza” wg Alexandra Ostrovskiego.



Więcej o Lewie Erenburgu:

http://www.goldenmask.ru/eng/pers.php?id=19

Ivo van Hove

Urodzony w 1958 roku w Belgii, Ivo van Hove karierę reżyserską rozpoczął w 1981 roku dwoma spektaklami własnego autorstwa – „Germs” i „Rumors”. Przez kilka lat sprawował funkcję dyrektora artystycznego flamandzkich grup teatralnych AKT, Akt-Vertikaal i De Tijd. Od 1990 do 2000 roku był dyrektorem teatru Het Zuidelijk Toneel. W 2001 objął stanowisko głównego dyrektora teatru Toneelgroep Amsterdam, które piastuje do dziś. Reżyser współpracuje również z najważniejszymi instytucjami teatralnymi na świecie: Schauspielhaus w Hamburgu i Staatstheater w Stuttgarcie, Dutch National Opera w Amsterdamie, Flemish Opera w Antwerpii, czy prestiżowym New York Theatre Workshop. Od 1998 do 2004 roku kierował Holland Festival, a od 1984 roku zasiada w radzie artystycznej szkoły dramatu w Królewskim Konserwatorium w Antwerpii (Royal Conservatory Antwerp).

Ivo van Hove jest laureatem międzynarodowych nagród i wyróżnień: Nagrody Oeuvre Prowincji Wschodniej Flandrii (1995), Nagrody Flamandzkiego Festiwalu Teatralnego (1996), Archangel Award na Festiwalu w Edynburgu (1999), Orderu Sztuk i Nauk Humanistycznych (2004), dorocznej nagrody Stowarzyszenia Holenderskich Krytyków Teatralnych (2007), holenderskiej nagrody Proscenium (2008). Sztuki autorstwa Ivo van Hove pokazywane były na festiwalach teatralnych na całym świecie, m. in. podczas Międzynarodowego Festiwalu w Edynburgu, weneckiego Biennale, Wiener Festwochen w Austrii oraz w Lizbonie, Paryżu, Hanowerze i Porto.

Wspólnie z teatrem Toneelgroep Amsterdam, Ivo van Hove zrealizował do tej pory kilka uznanych spektakli: „Anioły w Ameryce” Tony’ego Kushnera, „Rzymskie tragedie” wg Williama Szekspira, „Premiera” Johna Cassavetesa, “Rocco i jego bracia” wg Luchino Viscontiego, czy wspólnie z Holland Festival „Projekt Antonioni”, oparty na scenariuszach Michelangelo Antonioniego.



Więcej o Ivo van Hove:

http://www.toneelgroepamsterdam.nl

Grzegorz Jarzyna

Uważany za jednego z najzdolniejszych polskich reżyserów młodego pokolenia, Grzegorz Jarzyna urodził się w 1968 roku w Chorzowie. Studia rozpoczął na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego, kształcił się również w krakowskiej Papieskiej Akademii Teologicznej. Od 1998 roku jest dyrektorem artystycznym teatru TR Warszawa, od 2006 roku pełni również funkcję dyrektora naczelnego tej placówki. Podczas studiów był asystentem Krystiana Lupy, któremu towarzyszył przy produkcji „Lunatycy.esch, czyli Anarchia” Hermanna Brocha w Starym Teatrze w Krakowie. Spektakl ten był jednocześnie szkolnym dyplomem reżysera.

Pierwszym samodzielnym dziełem Grzegorza Jarzyny był „Bzik tropikalny” (1997), oparty na „Mister Price” i „Nowym Wyzwoleniu” Stanisława Ignacego Witkiewicza. Spektakl zebrał doskonałe recenzje wśród publiczności i krytyków. Kolejne realizacje to „Iwona księżniczka Burgunda” (1997) i „Historia” (1999) – obie na podstawie dzieł Witolda Gombrowicza, „Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości” (1998) wg Kanadyjczyka Brada Frasera, „Magnetyzm serca” (1999) na postawie Aleksandra Fredry, „Doktor Faustus” (1999) Tomasza Manna, „Książe Myszkin” (2000) wg „Idioty” Fiodora Dostojewskiego.

Kolejne przedstawienia Grzegorza Jarzyny powstały w ramach stworzonego przez niego w TR Warszawa projektu „Teren Warszawa”, w którym udział wzięli młodzi reżyserzy, aktorzy i dramatopisarze. przestrzeniach. Istotą Terenu było właśnie poszukiwanie nowych przestrzeni teatralnych, a spektakle były prezentowane w niecodziennych, nowo adaptowanych na potrzeby sztuki miejscach. W międzyczasie Jarzyna zadebiutował jako reżyser operowy - w 2005 roku przygotował „Cosi fan Tutte” Wolfganga Amadeusza Mozarta w Teatrze Wielkim w Poznaniu, a rok później „Giovanniego” wg „Don Giovanniego” Mozarta i „Don Juana” Moliera dla Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie.

Ostatnie realizacje reżysera to „T.E.O.R.E.M.A.T” (2008) oraz „Między nami dobrze jest” (2009), na podstawie dramatu Doroty Masłowskiej.

Grzegorz Jarzyna wielokrotnie pokazywał swoje sztuki zagranicą, jest tez laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Grand Prix na 22. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych w 1997 roku, Grand Prix na 7. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Imagine” w Rumunii w 1998 roku, nagrody Laur Konrada za reżyserię dramatów Witolda Gombrowicza w 1999 roku, Paszportu „Polityki” w 1999 roku, nagrody im. Konrada Swinarskiego w 1999 roku, nagrody Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi dla promocji Polski na świecie w 2002 roku, austriackiej nagrody Nestroy Preise w kategorii "najlepsza reżyseria" w 2007 roku.



Więcej o Grzegorzu Jarzynie:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Grzegorz_Jarzyna

William Kentridge (Handspring Puppet Company)

Cieszący się międzynarodową sławą południowoafrykański teatr lalek Handspring Puppet Company zalicza się do czołówki współczesnego teatru. Za przedstawienie „War Horse” (Koń wojenny), z udziałem naturalnej wielkości końskich marionetek, grupa zdobyła w 2007 roku szereg prestiżowych nagród teatralnych –Nagrodę Laurence’a Oliviera, Nagrodę Teatralną Dziennika Evening Standard oraz Nagrodę Teatralną Londyńskich Krytyków.

Basil Jones i Adrian Kohler założyli Handspring Puppet Company w Cape Town (RPA) w 1981 roku, niespełna 30 lat temu. Pierwotnie zajmowali się głównie produkcją przedstawień dziecięcych i pierwszych pięć lat działalności upłynęło na prezentowaniu przedstawień edukacyjnych w południowoafrykańskich szkołach podstawowych. W roku 1986 teatr przeniósł się do Johannesburga i rozpoczął współpracę z dziecięcą telewizją edukacyjną. W latach 1990-1995 tworzył multimedialny program edukacyjny „Spider’s Place”, realizowany na potrzeby radia i telewizji.

Od początku swej działalności członkowie grupy chcieli jednak podjąć wyzwanie wykreowania teatru lalek dla dorosłej publiczności. Pierwszym krokiem w tym kierunku było przedstawienie „Episodes of an Easter Rising” (Fragmenty z Powstania Wielkanocnego) z roku 1985, zaprezentowane w Cape Town, Grahamstown oraz Johannesburgu. Twórcy byli zaskoczeni i zachwyceni gorącym aplauzem ze strony zarówno publiczności, jak i prasy. Ten sukces wpłynął na dalszy kierunek artystyczny zespołu. Udział w Siódmym Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek w Charleville-Mezzieres we Francji w roku 1985 umocnił ich postanowienie pracy z dorosłym widzem. Pierwszy międzynarodowy sukces osiągnęli w roku 1991 reżyserowanym przez Barney’a Simona przedstawieniem „Starbrites”, które prezentowali w Europie i na letnich festiwalach teatralnych w Londynie.



W roku 1992 aktorzy z Handspring rozpoczęli współpracę z artystą wizualnym, filmowcem i reżyserem Williamem Kentridgem. Ich pierwsze wspólne dzieło, „Woyzeck on the Highveld”, zdobyło wiele nagród w Południowej Afryce i szerokie uznanie na światowych festiwalach. Po tym sukcesie zespół Handspring-Kentridge stworzył kolejno przedstawienia „Faustus in Africa” (1994, Faust w Afryce), „Ubu and the Truth Commission” (1998, Ubu i Komisja Prawdy), „Zeno AT 4AM” (2001, Zeno o czwartej nad ranem), „Conessions of Zeno” (2002, 2003 Wyznania Zena Cossiniego) oraz oparte na operze Monteverdiego „Il Ritorno d’Ulisse” (Powrót Ulissesa), wyprodukowane we współpracy z belgijskim teatrem operowym La Monnaie. Te multimedialne produkcje prezentowane były na całym świecie i wszędzie cieszyły się ogromnym powodzeniem wśród widzów oraz uznaniem krytyków.

Obecnie siedziba teatru mieści się w Kalk Bay, niedaleko Cape Town, i stanowi część domu Basila i Adriana. Do potrzeb realizacji swych projektów teatr współpracuje z grupą zaufanych aktorów, scenografów i dekoratorów, artystów i techników.



Więcej o Handspring Puppet Company:

www.handspringpuppetco.za

Oskaras Korsunovas

Reżyser urodził się w 1969 roku. W roku 1989 rozpoczął studia w Litewskim Konserwatorium, w 1990 został reżyserem w Litewskim Akademickim Teatrze Dramatycznym w Wilnie. Korsunovas jest założycielem teatru OKT (Oskaro Korsunovo Teatras), z którym wyreżyserował m.in. „Być tam, to być tu” wg opowiadań Daniiła Charmsa (1990), „Staruchę” (1992), „Witaj Nowy Roku Soni” na podstawie sztuki Aleksandra WWiedeńskiego (1994), „Staruchę 2” (1994), „Roberto Zucco” Koltčsa (1998). Chętnie współpracuje z zagranicznymi twórcami i teatrami, a jego spektakle pokazywane są na międzynarodowych festiwalach teatralnych i wielokrotnie nagradzane. W 1990 roku otrzymał nagrodę Fringe First na Międzynarodowym Festiwalu w Edynburgu za „Być tam, to być tu”, w 1991 Nagrodą Specjalną na Międzynarodowym Festiwalu KONTAKT w Toruniu, w 1991 Nagrodą za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu w Sankt Petersburgu, w 1993 Nagrodą Specjalną „Petersburskiego Magazynu Teatralnego”. W 2001 otrzymał nagrodę Unii Teatrów Europejskich za „Tworzenie nowej rzeczywistości teatralnej”. Od 2004 teatr pod kierunkiem Oskarasa Koršunovasa organizuje Międzynarodowy Festiwal Teatralny „SYRENY” w Wilnie.



Więcej o Oskurasie Korsunovasie:

http://www.okt.lt/lt/titulinis.html

Dmitry Krymov

Dmitry Krymov urodził się w 1954 roku w Moskwie. Jest malarzem, scenografem, grafikiem i dyrektorem teatru. Studia w moskiewskiej Szkole Sztuki Teatralnej ukończył w 1976 roku. Po studiach rozpoczął pracę jako scenograf w teatrze Malaya Bronnaya, wspólnie ze swoim ojcem Anatolem Efrosem. W ciągu 15 lat pracy zaprojektował scenografię dla ponad 70 sztuk wystawianych w teatrach w Moskwie, St. Petersburgu, Rydze, Talinie i innych miastach w Rosji. Tworzył również projekty scenograficzne dla zagranicznych produkcji: angielskich, francuskich, włoskich, japońskich, bułgarskich i polskich.

Na początku lat dziewięćdziesiątych Krymov porzucił działalność teatralną i zajął się malarstwem. Wziął udział w wielu krajowych i zagranicznych wystawach, m.in. w Rosyjskim Muzeum Narodowym w St. Petersburgu, Narodowej Galerii Hall Manege w Moskwie, czy Muzeum Historycznym Miasta Vauban we Francji.

Obecnie Dmitry Krymov jest nauczycielem w Rosyjskiej Szkole Sztuki Teatralnej w Moskwie, gdzie kieruje pracownią scenografii. Od 2005 roku prowadzi również utworzone przez siebie „Laboratorium Dmirty Krymova”, gdzie tworzy wspólnie ze swoimi studentami, scenografami i młodymi aktorami.

Spektakle firmowane przez „Laboratorium Dmitry Krymova” były wielokrotnie pokazywane w Rosji i zagranicą, podczas międzynarodowych festiwali teatralnych. Jest laureatem nagrody Stanisławskiego i Grand Prix na Praskim Quadriennale, światowej prezentacji scenografii i architektury teatralnej.

Więcej o Dmitry Krymovie:

http://www.goldenmask.ru/eng/

Christoph Marthaler

Christoph Marthaler to jeden z najbardziej oryginalnych twórców współczesnego teatru europejskiego. Pochodzi z Zurichu, gdzie początkowo studiował w szkole muzycznej. Pod koniec lat sześćdziesiątych wyjechał do Paryża, by tam uczyć się sztuki pantomimy w Instytucie Jacques’a Lecocq. Po powrocie rozpoczął pracę jako muzyk i kompozytor dla Theater am Neumarkt w Zurichu. W tym czasie tworzył również muzykę dla innych niemieckojęzycznych teatrów. Od 1988 do 1993 roku współpracował z prestiżowym Theater Basel, gdzie spotkał projektantkę kostiumów i scenografkę Annę Viebrock oraz dramaturg Stefanie Carp, z którymi tworzy do dziś W 1991 roku wyreżyserował swoją pierwszą sztukę „Zbrodnia przy ulicy Lourcine”, inspirowaną dramatem Eugène Labiche'a. Od 1993 rozpoczął współpracę z teatrem Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu i z berlińskim Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz. Od 1994 roku realizował też projekty operowe wraz z dyrygentem Sylvainem Cambrelingiem we Frankfurcie, Berlinie, Wiedniu i Salzburgu. W 2000 roku objął stanowisko dyrektora artystycznego Schauspielhaus w Zurichu. Obecnie znów jest artystą niezależnym, współpracuje z austriackimi, belgijskimi, francuskimi, niemieckimi i szwajcarskimi zespołami teatralnymi.

Christoph Marthaler ma na swoim koncie kilkadziesiąt produkcji, m.in. „Zabij Europejczyka!” (1993), „Faust Goethego, pierwiastek z 1+2“ (1993), „Godzina zero albo Sztuka serwowania“ (1995), „Specjaliści” (1999), „O.T. Pasja namiastek“ (2004), „Tristan i Izolda“ (2005), „Muszka owocówka“ (2005), „Tylko wciągaj“ (2006).

Jest laureatem kilkunastu międzynarodowych nagród teatralnych, m.in.: Konrad-Wolf-Preis w 1996 roku, Bawarskiej Nagrody Teatralnej (wspólnie z Anną Viebrock) w 1997 roku, Europejskiej Nagrody Teatralnej w 1998 roku, Medalu Uznania za Wybitne Zasługi dla Zurychu w 2004 roku oraz nagrody festiwalu BITEF w Belgradzie w 2008 roku.

Więcej o Christophie Marthalerze:

http://www.goethe.de/kue/the/reg/reg/mr/mar/plindex.htm

Rabih Mroué

Libański reżyser mieszka i pracuje w Bejrucie. Jest aktorem, reżyserem i pisarzem. Karierę rozpoczął w 1990 roku, gdy zaczął pisać własne sztuki, wystawiać performansy i tworzyć filmy wideo. Od początku poszukiwał nowych form dialogu we współczesnym teatrze, próbował także stworzyć nową jego definicję. W swoich sztukach często sięga po wstydliwe tematy związane z polityką w Libanie, interesują go sprawy polityki międzynarodowej i ekonomii. Językiem jego na wpół dokumentalnego teatru są prawdziwe dokumenty, fotografie, wycinki prasowe i gotowe obiekty, których używa, by odnaleźć prawdziwą przyczynę opisywanych zdarzeń. W jednej ze swoich najgłośniejszych sztuk, „W poszukiwaniu zaginionego pracownika”, zmienia się w detektywa próbującego rozwiązać zagadkę tajemniczych śmierci wysoko postawionych państwowych urzędników. Ujawniając korupcję politycznych elit, oskarża również media, przekazujące zafałszowany i subiektywny obraz rzeczywistości.

Podobne tematy pojawiają się także w innych spektaklach Rabiha Mroue: „Biokhraphii”, zrealizowanej wspólnie z Liną Saneh, oraz „Kto boi się reprezentacji?” – kompilację opowieści o artystach zachodniej sztuki performancu i współczesnych wydarzeniach polityczno-społecznych w Bejrucie.

Więcej o Rabihie Mroué:

http://www.infocusdialogue.com/artists/rabih-mroue/

Eimuntas Nekrosius

Najwybitniejszy współczesny litewski reżyser teatralny, Eimuntas Nekrosius, urodził się w 1952 roku. W 1979 roku rozpoczął pracę w Teatrze Dramatycznym w Kownie, rok później zaczął współpracę z Wileńskim Teatrem Młodzieżowym. Tutaj wyreżyserował spektakle: „Kwadrat Jelisjewej” (1981), operę rockową „Miłość i śmierć w Weronie” Antanelisa i Gedy (1982, wznowiona w 1996 r.),

„Dzień dłuższy niż stulecie” Ajtmatowa (1983), „Wujaszek Wania” Czechowa (1986) oraz „Nos Gogola” (1991).

W połowie lat dziewięćdziesiątych Eimuntas Nekrosius współzałożył teatr Meno Fortas w Wilnie, z którym zrealizował słynnego „Hamleta” w 1997 roku oraz „Otella” w roku 2001. Oba zostały zaprezentowane na wszystkich najważniejszych festiwalach teatralnych, gdzie spotkały się z uznaniem publiczności i europejskiej krytyki. W 2004 roku wspólnie z Meno Fortas zrealizował również starotestamentową „Pieśni nad pieśniami”.

Spektakle były pokazywane na festiwalach teatralnych na całym świecie i wielokrotnie nagradzane. W 1994 roku otrzymał nagrodę specjalną Litewskiego Związku Teatralnego dla najlepszego reżysera roku oraz nagrodę Zgromadzenia Bałtyckiego za spektakl „Małe tragedie” wg Puszkina, uznany za najlepsze przedstawienie teatralne w państwach bałtyckich. W tym samym roku Europejski Związek Teatralny oraz Komitet Sztuk w Taorminie przyznał Nekrošiusowi nagrodę Nowego Teatru Europejskiego. W 2001 r. reżyser otrzymał prestiżową międzynarodową nagrodę Konstantego Stanisławskiego.

Więcej o Eimuntasie Nekrosiusie:

http://www.menofortas.lt/en/nekrosius

Luk Perceval

Belgijski reżyser urodzony w 1957 roku, jest jednym z najważniejszych twórców „nowej fali flamandzkiej” lat osiemdziesiątych. Studia aktorskie ukończył w Koninklijk Conservatorium w Antwerpii. Wspólnie z Guyem Joostenem założył w 1984 roku w Gandawie niezależną grupę teatralną Blauwe Maandag Compagnie. Pierwszą wyreżyserowaną razem sztuką był dwunastogodzinny maraton kronik historycznych Szekspira. Przedstawienie odniosło ogromny sukces, było pokazywane na salzburskim festiwalu Festspiele w 1999 roku, a później w niemieckich teatrach: Schauspielhaus w Hamburgu i Kammerspiele w Monachium. W 1997 roku Perceval założył własny teatr Het Toneelhuis, który powstał z połączenia Blauwe Maandag Compagnie i Koninklijke Nederlandese Schouwburg. Od 2005 roku Luk Perceval jest reżyserem przy berlińskim Schaubühne am Lehniner Platz. Najważniejsze jego spektakle to m.in.: "Aars!", "L. King of Pain" (na podstawie "Króla Lira" Szekspira), "Andromacha" Eurypidesa, "Maria Stuart" Friedricha Schillera, "Płatonow" Antoniego Czechowa, "Otello" Szekspira i "Śmierć komiwojażera" Arthura Millera.

Z monachijskim teatrem Kammerspiele Luk Perceval współpracuje od kilku lat. Wspólnie przygotowali spektakl „Troilus i Cressida”, który pokazany zostanie na tegorocznym festiwalu DIALOG – WROCŁAW.

Więcej o Luku Percevalu:

http://www.lukperceval.info/

Barbara Wysocka

Absolwentka wydziału aktorskiego PWST w Krakowie i wydziału reżyserii dramatu tej uczelni, jedna z najlepszych aktorek młodego pokolenia (uhonorowana już wieloma nagrodami aktorskimi) i niezwykle interesująca reżyserka. W 2007 r. zrealizowała w Starym Teatrze w Krakowie, gdzie jest na etacie aktorskim, świetną Klątwę Wyspiańskiego. W 2009 roku wyreżyserowała dla Wrocławskiego Teatru Współczesnego spektakl „Kaspar” na podstawie dramatu Petera Handke. Obecnie reżyseruje w Starym Teatrze „Pijaków” Bohomolca.

Więcej o Barbarze Wysockiej:

http://www.e-teatr.pl/pl/osoby/45772.html#start

Alize Zandwijk

Alize Zandwijk jest dyrektorem artystycznym teatru RO Theater z Rotterdamu oraz dyrektorem doradczym Thalia Theater w Hamburgu. Pracę reżysera rozpoczęła pod koniec lat osiemdziesiątych od serii młodzieżowych produkcji dla teatru Toneelgroep Amsterdam, które wzbudziły duże zainteresowanie publiczności. W latach dziewięćdziesiątych reżyserowała dla teatru Stella Den Haag, za które to sztuki została wyróżniona nagrodą Proscenium. Od 1998 roku, wspólnie z Guy’em Cassiersem, organizowała radę artystyczną teatru RO Theater w Rotterdamie. Teatr odniósł międzynarodowy sukces również dzięki jej debiutowi „Na dnie”, prezentowanemu na Festiwalu w Edynburgu i festiwalu Wiener Festwochen



Za wspólne dokonania w dziedzinie współczesnego teatru, Zandwijk i Cassiers zostałi uhonorowani nagrodę Alberta van Dalsuma w 2002 roku. Oboje tworzą mocno zaangażowany społecznie, antyelitarny teatr, chętnie współpracują z zagranicznymi twórcami, młodymi reżyserami i aktorami. Cechą charakterystyczną sztuk Alize Zandwijk jest jej współczucie dla ludzi z nizin społecznych, których stara się pokazywać w sposób humorystyczny i pełen fantazji. Często opowiada również o absurdach i urokach codziennego życia.

Więcej o Alize Zandwijk:

http://rotheater.nl/Alize_Zandwijk


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna