Różnego rodzaju zabawy wpływają na aktywność fizyczną podopiecznych



Pobieranie 20.04 Kb.
Data28.04.2016
Rozmiar20.04 Kb.
Dogoterapia to najbardziej naturalny sposób “przemycenia” trudnych, czasem żmudnych ćwiczeń wspomagających rehabilitację z pomocą odpowiednio wybranych i przygotowanych psów. Dzieci nie lubią wykonywać “suchych” gestów, za którymi nic się nie kryje. Pies daje możliwość wykonania ćwiczeń w naturalny sposób i jednocześnie okazania uczuć. Jeśli nam się uda, to jest to nasza wspólna wygrana. Podczas zajęć wykonuje się wiele rodzajów ćwiczeń i zabaw, które mają służyć podstawowemu celowi dogoterapii, wszechstronnemu rozwojowi podopiecznego. Dogoterapia oddziałuje na sferę emocjonalną przez przełamanie bariery niepewności przed kontaktem z psem, akceptowanie obecności psa w bliskim otoczeniu, eliminowanie agresji i autoagresji u dziecka, kształtowanie pozytywnych emocji dziecka, rozwój empatii i poprawę samooceny. Zajęcia z udziałem psa mają również na celu rozwijanie sfery umysłowej dziecka, wpływając na koncentrację uwagi, rozwój mowy i funkcji poznawczych, pobudzanie zmysłu wzroku, słuchu, dotyku i węchu.
Osoby biorące udział w zajęciach uczą się określania związków przyczynowo-skutkowych, rozpoznawania kolorów i kształtów, różnic i podobieństw. Dzięki nawiązaniu i pogłębieniu kontaktu z psem osoba niepełnosprawna czuje się pewniej we własnym środowisku, łatwiej nawiązuje kontakty społeczne, poprawia komunikację, zdobywa nowych przyjaciół.
Różnego rodzaju zabawy wpływają na aktywność fizyczną podopiecznych.

Rodzaje dogoterapii:



  • AAA (Animal Assisted Activities) – Zajęcia z udziałem zwierząt

  • AAT (Animal Assisted Therapy) – Terapia z udziałem zwierząt

  • AAE/P (Animal Assisted Education/Pedagogy) – Edukacja/Pedagogika z udziałem zwierząt

AAA dostarcza możliwości motywacyjnych, edukacyjnych , rekreacyjnych i/lub terapeutycznych korzyści , podnoszących jakość życia. Głównym celem jest podnoszenie jakości życia osób korzystających z tej formy aktywności. Zajęcia te przede wszystkim relaksują, bawią i dostarczają motywacji do wykonywania czynności dnia codziennego.

Korzyści :



  • Empatia (zdolność odczuwania stanów psychicznych innych ludzi)

  • Skupienie na świecie zewnętrznym

  • Wychowanie

  • Bezpieczeństwo

  • Akceptacja

  • Rozrywka

  • Socjalizacja

  • Edukacja

  • Korzyści fizjologiczne – zmniejszenie stresu, obniżenie ciśnienia, aktywność fizyczna organizmu, poprawa krążenia, (mogą wystąpić w zależności od nastawienia uczestnika i przebiegu zajęć)

AAT jest planowane aby spowodować poprawę jakości życia osób niepełnosprawnych lub chorych. Wiążą się z tym działania terapeutyczne mające określony cel , w którym zwierzę, spełniające określone kryteria, jest integralną częścią procesu leczenia i/lub rehabilitacji.

Cele AAT:



  • Usprawnianie w obrębie motoryki małej i dużej

  • Usprawnianie w obszarze poznawczym

  • Usprawnianie w obszarze samoobsługi

  • Usprawnianie w obszarze komunikacji ( nadawanie, odbiór)

  • Usprawnianie w obszarze społecznym

  • Cele związane ze zdrowiem

  • Cele związane z motywacją

AAE stanowią wszelkie programy edukacji humanitarnej oraz wspomagania procesu edukacji.

Edukacja przy udziale psa dotyczy :



  • Zrozumienia zachowań zwierząt

  • Poznania potrzeb zwierząt

  • Nauki szacunku do zwierząt i szeroko rozumianej przyrody

  • Przeciw działania przemocy wobec zwierząt

  • Prawidłowej i odpowiedniej opieki nad zwierzętami

  • Odpowiednich zachowań wobec obcych lub agresywnych psów

  • Poszerzenia wiedzy na temat przyrody

  • Wspomaganie edukacji w oparciu o podstawy programowe szkół i przedszkoli – w tym nauka czytania, pisania, liczenia, geometrii, przyrody…







PIES W REHABILITACJI DZIECI Z DYSFUNKCJAMI RUCHU







Efekty działań terapeutycznych z psami są różne w zależności od dysfunkcji, jaką ma dziecko. Podstawowym zadaniem zajęć jest sprawienie dziecku radości poprzez kontakt ze zwierzęciem oraz wydłużenie czasu ćwiczeń. Już sama obecność psa, możliwość jego pogłaskania, zabawy z nim, umożliwia pokonanie pewnych barier psychologicznych, takich jak wstyd czy niepewność siebie. Dziecko podczas zabawy z psem zapomina o kalectwie, wyglądzie, kulach czy wózku inwalidzkim. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest prosta pies traktuje wszystkich tak samo, nie ocenia, nie przygląda się, chce tylko żeby dziecko go pogłaskało, nakarmiło lub pobawiło się z nim. Pies rekompensuje w pewnym sensie brak kontaktu z rówieśnikami.










U dzieci z dysfunkcjami narządu ruchu (np. porażenie mózgowe) tradycyjne ćwiczenia rehabilitacyjne można wzbogacić, w do- brane w zależności od stanu zdrowia, zabawy z psem. Do najprostszych ćwiczeń należy: głaskanie (prośba o zrobienie "dużej rączki" - likwidowanie przykurczów dłoni), karmienie psa (dobrze wyszkolony pies potrafi językiem otwierać zaciśniętą piąstkę dziecka), czesanie, przytulanie. U dzieci z mniejszymi dysfunkcjami oprócz wyżej wymienionych stosuje się: przeciąganie liny z psem, prowadzenie na smyczy, aportowanie, przechodzenie pod psem, chodzenie przy psie zamiast przy chodziku ( to ćwiczenie można stosować tylko u dużych i silnych psów, które nie mają tendencji do wybiegania w przód), naśladowanie psa (siadanie tak jak pies, leżenie, czołganie się, służenie itd.). Doświadczenie osób wspomagających terapię dzieci psami pokazało, że gdy w zajęciach uczestniczy pies dzieci dłużej i chętniej ćwiczą, zwiększ się częstotliwość powtórzonych czynności. Oprócz tego dzieci często nieświadomie rozprosto- wują ręce, stają samodzielnie i zmniejszają napięcie mięśni.






Korzyści płynące z kontaktu ze zwierzęciem:
- zmniejszenie ciśnienia krwi,
- zmniejszenie reakcji stresowej,
- zwiększenie motywacji,
- zmniejszenie poziomu cholesterolu,
- złagodzenie uczucia osamotnienia.

Korzyści z dogoterapii:
- empatia,
- zmiana stosunku do samego siebie i otoczenia,
- akceptacja,
- radość i nadzieja,
- socjalizacja,
- stymulacja mentalna,
- kontakt fizyczny.







Realizacja programu obejmuje następujące obszary aparatu ruchu i sfery organizmu dziecka, a zatem następujące cele:
- fizyczne:
   rozwijanie funkcji motorycznych,
   rozwijanie umiejętności poruszania się na wózku,
   rozwijanie równowagi,
- zdrowie psychiczne:
   rozwijanie werbalnego porozumiewania się członków grupy,
   rozwijanie umiejętności skupiania uwagi,
   rozwijanie umiejętności wypoczynku/rekreacji,
   podnoszenie pewności siebie,
   obniżanie lęku,
   obniżanie samotności,
- edukacyjne:
   rozwijanie słownictwa,
   polepszanie pamięci krótko- i długo-terminowej,
   rozwijanie pojęć takich jak wielkość, kolor,
- motywacyjne:
   rozwijanie chęci brania udziału w zajęciach z grupą,
   rozwijanie interakcji z innymi uczestnikami zajęć,
   rozwijanie interakcji z personelem,
   motywacja do ćwiczeń.







Z powyższych danych wynika, iż wykorzystanie psów w terapii dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim jest doskonałym sposobem na uaktywnienie dzieci i świetnym uzupełnieniem tradycyjnych zajęć, a także pozwala włączyć opiekunów do nowych form usprawniania.











©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna