Roberta Pabisa, Przegląd Prawa Handlowego 2002, nr 2, s. 44 19



Pobieranie 284.4 Kb.
Strona1/11
Data07.05.2016
Rozmiar284.4 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


SPIS TREŚCI

UCHWAŁY 3

ZAGADNIENIA PRAWNE 8

GLOSY 19

Glosa 19


Roberta Pabisa, Przegląd Prawa Handlowego 2002, nr 2, s. 44 19

Glosa 23


Piotra Bielskiego, Prawo Spółek 2002, nr 2, s.55 23

Glosa 26


Marka Kolasińskiego, Przegląd Sądowy 2002, nr 2, s. 112 26

Glosa 27


Adama Szpunara, Rejent 2001, nr 12, s.111 27

Glosa 28


Ireneusza Malerowicza, Przegląd Sądowy 2002, nr 2, s. 117 28

Glosa 31


Roberta Stefanickiego, OSP 2002, nr 2, poz. 20 31

Glosa 34


Aleksandra Oleszki, Rejent 2001, nr 12, s.118 34

Glosa 35


Sylwestra Wójcika, OSP 2002, nr 2, poz. 18 35

Glosa 36


Wiesława Sługiewicza, Przegląd Sądowy 2002, nr 2, s. 130 36

Glosa 37


Andrzeja Marciniaka, OSP 2002, nr 2, poz. 16 37

Glosa 39


Artura Nowaka, Przegląd Sądowy 2002, nr 2, s. 124 39

Glosa 40


Marka Lewandowskiego, Prawo Bankowe 2002, nr 2, s. 21 40

ROZBIEŻNOŚCI W ORZECZNICTWIE 42

ORZECZENIA NIE PUBLIKOWANE 45

PRAWO CYWILNE PROCESOWE 50

Notka 54

ORZECZENIA, KTÓRE ZOSTANĄ 58

INFORMACJE 61

Dane statystyczne - luty 2002 r. 63


UCHWAŁY

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 27 grudnia 2001r., II Cz 783/01, zagadnienia prawnego:

„Czy syndyk masy upadłości banku może wystawić bankowy tytuł egzekucyjny o którym mowa w art. 96 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r., Nr 140, poz. 939 z późn. zm.)?”

podjął uchwałę:


Syndyk masy upadłości banku może wystawić bankowy tytuł egzekucyjny o którym mowa w art. 96 ust 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r., nr. 140, poz. 939, ze zm.).

(uchwała z dnia 28 lutego 2002 r., III CZP 6/02, A. Górski, T. Domińczyk, M. Grzelka)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2001r., XX Gz 87/01, zagadnienia prawnego:

„Czy apelacja wniesiona od postanowienia sądu rejestrowego wydanego na podstawie wniosku złożonego zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 127 poz. 770 z późn. zm.), odmawiającego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego podlega opłacie sądowej ( wpisowi) a jeżeli tak, to czy opłacie stałej w wysokości określonej w § 45 ust 1, § 45 ust 5 czy też opłacie określonej w § 45 ust 13 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych z dnia 17 grudnia 1996 r (Dz. U. nr 154 poz. 753 z późn. zm.)?”

podjął uchwałę:


Apelacja od postanowienia o odmowie wpisu firmy przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego podlega opłacie w wysokości stałej określonej w § 45 ust. 13 w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 154, poz. 753 ze zm.) wówczas, gdy zaskarżone postanowienie wydano po rozpoznaniu wniosku przedsiębiorcy o wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, wniesionego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 ze zm.).

(uchwała z dnia 27 lutego 2002 r., III CZP 4/02, J. Gudowski, H. Pietrzkowski, A. Owczarek)


*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Łodzi postanowieniem z dnia 31 grudnia 2001r., III Ca 1918/01, zagadnienia prawnego:

„Czy przepis art. 6261 § 1 k.p.c. ma zastosowanie także do rozpoznania apelacji w postępowaniu wieczystoksięgowym?”

podjął uchwałę:


Przepis art. 6261 § 1 k.p.c. ma zastosowanie także w postępowaniu apelacyjnym.

(uchwała z dnia 27 lutego 2002 r., III CZP 3/02, J. Gudowski, H. Pietrzkowski, A. Owczarek)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie postanowienie z dnia 5 grudnia 2001r., I ACa 391/01, zagadnienia prawnego:

„Czy właścicielowi gruntu, przez którego nieruchomość przeprowadzono gazociąg i linię energetyczną służy do podmiotów czyniących te nakłady wyłącznie żądanie z art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. Nr 46/2000 poz. 543), czy też może realizować swoje roszczenie na podstawie art. 231 § 2 k.c.?”

podjął uchwałę:


Przepis art. 124 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 231 § 2 k.c.

(uchwała z dnia 28 lutego 2002 r., III CZP 1/02, A. Górski, T. Domińczyk, M. Grzelka)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 października 2001r., I ACa 633/01, zagadnienia prawnego:

„Czy dopuszczalne jest ze strony zamawiającego domaganie się upoważnienia przez sąd do zastępczego usunięcia wad na koszt dłużnika (art. 480 k.c.) w sytuacji, gdy przyjmujący zamówienie (wykonawca) spełnił swoje świadczenie wadliwie, a wezwany do usunięcia wad w trybie art. 637 k.c. - nie usunął ich skutecznie ?”

podjął uchwałę:


Jeżeli przyjmujący zamówienie skutecznie nie usunął wad dzieła w wyznaczonym terminie (art. 637 § 1 k.c.), zamawiający nie może żądać upoważnienia przez sąd do usunięcia wad na koszt przyjmującego zamówienie (art. 480 § 1 k.c.).

(uchwała z dnia 15 lutego 2002 r., III CZP 86/01, M. Sychowicz, I. Gromska-Szuster, Z. Kwaśniewski)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z dnia 9 listopada 2001r., VI Ga 33/01, zagadnienia prawnego:

„Czy w świetle § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie ogólnych warunków obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów (Dz. U. Nr 96, poz. 475 ze zm.) ubezpieczyciel odpowiada za szkodę w mieniu wyrządzoną przez sprawcę szkody pojazdem, którego posiadacz korzystał z ochrony ubezpieczeniowej, również wówczas, gdy sprawca szkody nie został zidentyfikowany ?”

podjął uchwałę:


Ubezpieczyciel odpowiada na podstawie § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra, Finansów z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów (Dz.U. Nr 96, poz. 475 ze zm.) za szkody wyrządzone w mieniu przez nieznanego sprawcę kierującego skradzionym pojazdem mechanicznym, którego posiadacz korzystał z ochrony ubezpieczeniowej.

(uchwała z dnia 15 lutego 2002 r., III CZP 85/01, M. Sychowicz, I. Gromska-Szuster, Z. Kwaśniewski)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 października 2001r., X Gz 126/01, zagadnienia prawnego:

„1.Czy przelew wierzytelności (art. 509 k.c.) i będący jego konsekwencją fakt zmiany osoby wierzyciela skutkuje również zmianą miejsca spełnienia świadczenia, w szczególności czy nowy wierzyciel może żądać spełnienia świadczenia na swój rachunek bankowy i następnie wytoczyć powództwo przed sądem właściwości przemiennej (art. 34 k.c.) lub właściwości ustalonej w trybie art. 488 § 1 k.p.c. według miejsca położenia tego rachunku bankowego;

2. czy zasada, że przy rozliczeniach bezgotówkowych miejscem świadczenia jest rachunek bankowy wierzyciela dotyczy również sytuacji gdy wierzyciel posiada wiele rachunków bankowych prowadzonych w różnych miejscowościach, czy w takiej sytuacji wierzyciel może swobodnie wskazać na który rachunek dłużnik winien spełnić świadczenie; ewentualnie, jakie warunki musi spełniać konkretny rachunek bankowy wierzyciela aby mógł być uznany za miejsce spełnienia świadczenia stosownie do treści art. 454 § 1 i 2 k.c. ?”

podjął uchwałę:
W razie przelewu wierzytelności pieniężnej, dłużnik powinien dokonać zapłaty, jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone, w miejscu zamieszkania lub w siedzibie (siedzibie przedsiębiorstwa) nabywcy wierzytelności w chwili spełnienia świadczenia. Samo wskazanie dłużnikowi przez wierzyciela rachunku bankowego, na który ma zapłacić, nie rozstrzyga o miejscu spełnienia świadczenia.

Gdy dłużnik nie zastosował się do żądania zapłaty na wskazany przez nabywcę wierzytelności rachunek, sądem miejsca wykonania zobowiązania (art. 34 i 488 § 1 k.p.c.) jest sąd miejsca zamieszkania lub siedziby (siedziby przedsiębiorstwa) nabywcy wierzytelności w chwili wytoczenia powództwa.

(uchwała z dnia 14 lutego 2002 r., III CZP 81/01, K. Zawada, M. Bączyk, I. Koper)

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna