Środki gaśnicze



Pobieranie 40.77 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar40.77 Kb.
ROZDZIAŁ 2

ŚRODKI GAŚNICZE

2.1. RODZAJE ŚRODKÓW GAŚNICZYCH

Gaszenie pożaru polega na działaniu zmierzającym do przerwania procesu spalania. Wraz z przerwaniem tego procesu zanikają wszystkie zjawiska towarzyszące pożarowi.

Działanie środków gaśniczych może być:

· chłodzące - obniżenie temperatury materiału palnego poniżej temperatury zapalenia lub zapłonu,

· izolujące - odcięcie dopływu tlenu do palącego się materiału,

· rozcieńczające - obniżenie stężenia tlenu w strefie spalania do granicy, poniżej której proces palenia ustaje,

· inhibicyjne - wiązania wolnych atomów i tzw. Rodników odpowiedzialnych za proces palenia (definicja uproszczona).

W praktyce pożarniczej stosowane są następujące grupy środków gaśniczych: woda i jej roztwory, piany gaśnicze, proszki gaśnicze, halony i gazy gaśnicze. Większość środków gaśniczych ma różne działanie, przy czym jedna cecha gaśnicza ma charakter wiodący.


2.2. WODA I JEJ ROZTWORY.

Woda jest najpowszechniejszym i najbardziej dostępnym środkiem gaśniczym, powstającym w sposób naturalny i występującym przeważnie w środowisku, w którym może powstać pożar. Mechanizm gaśniczy wody polega na chłodzeniu materiału palnego, obniżaniu temperatury w strefie spalania i strefie oddziaływania cieplnego przede wszystkim na skutek jej odparowania oraz na rozcieńczaniu strefy spalania parą wodną. Ciepło parowania wody wynosi 2260 kJ/kg, a z'l dm3 powstaje 1,7 ml pary wodnej. Ponadto ze względu na swoją płynność, przy odpowiedniej intensywności i sposobie podawania, może ona przenikać w głąb palącego się materiału.

Ze względu na swoje właściwości woda jest bardzo skutecznym środkiem gaśniczym przy pożarach ciał stałych pochodzenia organicznego, przy spalaniu, których występuje zjawisko żarzenia np. drewno, papier, węgiel, tworzywa sztuczne. Wadą jest fakt, że tylko część wody jest absorbowana przez palące się materiały, znaczna jej ilość spływa (z płaszczyzn pionowych - 90%) powodując zalanie pomieszczeń. Przeciwdziałać temu można, jeżeli to w sytuacji pożarowej jest możliwe, podając wodę w postaci rozproszonej (prądy kropliste i mgłowe) lub stosując tzw. zwilżacze. Powodują one obniżenie napięcia powierzchniowego wody i ułatwiają wnikanie jej w głąb materiału. Dodanie środków zwilżających do wody gaśniczej zmniejsza ponad dwukrotnie jej zużycie oraz znaczenie skraca czas gaszenia. Prądy mgłowe i prądy wody z dodanym zwilżaczem mogą w określonych warunkach stosowane być do gaszenia pożarów cieczy łatwopalnych.

Woda nie jest środkiem uniwersalnym. Nie można jej stosować do gaszenia:

· ciał reagujących z wodą jak: sód, potas, karbid, wapno palone, w wyniku reakcji powstają gazy palne lub wydziela się duża ilość ciepła, wytwarzając wysoką temperaturę,

· metali typu glin i jego stopy, wapń, żelazo, które spalając się w wysokiej temperaturze powodują dysocjację wody (rozkład na wolne atomy wodoru H2 i tlenu O) i tworzenie się mieszaniny wybuchowej,

· cieczy palnych lżejszych od wody jak benzyna, nafta, oleje, wypływających nad powierzchnię wody,

· cieczy palnych rozpuszczających się w wodzie np. spirytusu, gdyż zwiększa to ich objętość, co może doprowadzić do rozlania się cieczy,

· urządzeń elektroenergetycznych pod napięciem i materiałów palnych w ich pobliżu, ponieważ woda jest dobrym przewodnikiem prądu elektrycznego i może nastąpić porażenie prądem osoby gaszącej ogień.

2.3. PIANY GAŚNICZE

W zależności od sposobu wytwarzania wyróżnia się dwa rodzaje piany gaśniczej - chemiczną i mechaniczną.

Piana chemiczna powstaje w wyniku reakcji chemicznej pomiędzy łatwo rozpuszczalnymi węglanami w roztworze wodnym środka pianotwórczego i mocnym kwasem. Powstające pęcherzyki piany wypełnione są powstającym podczas reakcji dwutlenkiem węgla (C02). Piana chemiczna ma ograniczone zastosowanie tylko w niektórych typach gaśnic.

Piana mechaniczna powstaje wskutek mechanicznego zmieszania powietrza z wodnym roztworem środka pianotwórczego. Stosowane środki pianotwórcze mogą być pochodzenia organicznego (proteinowego), np. spumogen lub wytwarzane na drodze syntetycznej, np. Deteor, Roteor lub Expyrol. Powodują one zwiększenie lepkości wody i powstanie dostatecznie trwałych pęcherzyków wypełnionych powietrzem. Na ogół, stężenie środka pianotwórczego w roztworze wodnym nie przekracza 5%.

Pianę charakteryzuje liczba spienienia (L,), która wyraża stosunek objętości piany do objętości wodnego roztworu środka pianotwórczego zużytego do wytworzenia tej piany. W zależności od liczby spienienia piany dzielimy na rodzaje posiadające częściowo odmienne działanie gaśnicze:

· piana ciężka Ls < 20 (praktycznie ok. 10) - właściwości izolująco-chłodzące,

· piana średnia 20 < Ls < 200 - właściwości izolująco - rozcięczające,

· piana lekka Ls > 200 - właściwości rozcięczająco - izolujące.

Własności izolujące piany wynikają z tworzenia na powierzchni materiałów warstwy nie dopuszczającej do niego powietrza (tlenu). Własności rozcięczające związane są z zajmowaniem przestrzeni i zmniejszaniem ilości powietrza w pomieszczeniach i obiektach. Własności chłodzące mają mniejsze znaczenie i powoduje jej parowanie wody wchodzącej w skład piany, im mniejsza liczba spienienia tym więcej wody. Piana posiada dobrą przyczepność do materiałów stałych i może się utrzymywać nawet na płaszczyznach pionowych.

Piana jest podstawowym środkiem gaśniczym przy pożarach cieczy łatwopalnych, rozpływających się po ich powierzchni. Piany gaśniczej nie można stosować do gaszenia alkoholi, aldehydów i esterów, które ją niszczą. Ponadto pianę można stosować w takim samym zakresie i z tymi samymi ograniczeniami jak wodę·
2.4. PROSZKI GAŚNICZE

Proszki gaśnicze to rozdrobnione związki chemiczne otoczone błonką hydrofobową (chroniącą przed zawilgoceniem). Średnica ziaren powinna się mieścić w granicach 20 -;- 60 mm.

W zależności od składu proszki dzielimy na:

węglanowe (węglowodany Na i K – NaHCO3, KHCO3),

fosforanowe (ortofosforany),

specjalne (NaCl, BaCl2, Na2Ba4O7)'

Mechanizm gaśniczy proszku polega na inhibicji hetero - i homofazowej. W przypadku proszków węglanowych dodatkowym działaniem jest obniżenie stężenia tlenu w strefie spalania przez wydzielający się dwutlenek węgla. Natomiast proszki fosforanowe mają dodatkowo zdolność wytwarzania szklistej, jednolitej warstewki na powierzchni gaszonego ciała stałego.

Proszki gaśnicze węglanowe stosuje się do gaszenia pożarów grupy B i C.

Natomiast proszki fosforanowe mogą być stosowane do gaszenia pożarów wszystkich grup, za wyjątkiem pożarów grupy D (metali), przy których stosuje się proszki specjalne (jedyny skuteczny środek gaśniczy w tym przypadku).
2.5.HALONY

Halony to węglowodory, w których atomy wodoru wymienione zostały częściowo lub całkowicie na atomy chlorowców, takich jak: fluor, chlor i brom. Są to ciecze niepalne, ch8J'akteryzujące się niską temperaturą wrzenia, małym ciepłem właściwym i ciepłem parowania. Pary halonów posiadają dużą gęstość względem powietrza, są od niego ok. pięciokrotnie cięższe.

Halony łatwo przechowuje się w stanie skroplonym w butlach. Prężność par najczęściej stosowanego do celów gaśniczych bromku etylu wynosi w temperaturze O°C - 0,016 bar, w temperaturze +20°C - 0,038 bar, a +40°C - 0,08 bar.

Pod wpływem temperatury następuje odparowanie halonu z jednoczesnym wydzielaniem aktywnych chlorowców, które łącząc się z wolnymi atomami i rodnikami, przerywają ogniwa reakcji łańcuchowej procesu spalania. Niezależnie od działania inhibicyjnego, halon działa rozcieńczająco wypierając tlen ze strefy spalania. Wymagane stężenie gaśnicze wynosi średnio 5% objętości par halonów w powietrzu, co mniej więcej odpowiada ok. 250 g halonu ha 1 m3 chronionej kubatury pomieszczertia.

Halony z dużą skutecznością mogą być stosowane do gaszenia pożarów grupy A, B i C. Nadają się wszędzie tam, gdzie środek gaśniczy nie może niszczyć urządzeń i przedmiotów - a więc urządzeń elektronicznych i precyzyjnych, dzieł sztuki, archiwów, a także wszelkich urządzeń pod napięciem. Natomiast w penych warunkach mogą wykazywać szkodliwe działanie na organizm ludzki, szczególnie w zamkniętych pomieszczeniach. W wysokich temperaturach działają korozyjnie na niektóre metale. Wytwarzać się może wtedy trujący gaz fosgen.

Z uwagi na niszczenie powłoki ozonowej przez chlorowce, halony zostały wycofane z produkcji, a w roku 2000 powinny być całkowicie wycofane z eksploatacji. Prowadzone są intensywne badania i poszukiwania dla zamienników halonów. Jednym z nich ma być wchodzący do użytku środek o nazwie HALOTRON.


2.6. GAZY GAŚNICZE.

Gazy gaśnicze nazywane czasami gazami obojętnymi, w normalnym ciśnieniu w granicach temperatur, jaki mogą powstać podczas pożaru, są niepalne, nie podtrzymują palenia i nie wchodzą w reakcje chemiczne z gaszonymi materiałami. Działanie gaśnicze gazów polega na obniżeniu stężenia tlenu (rozcieńczanie) w strefie spalania do wartości, przy której proces palenia ustaje.

Najpowszechniej używanym do celów gaśniczych gazem jest dwutlenek węgla CO2. Stosowany jest w stałych urządzeniach gaśniczych oraz stanowi wypełnienie tzw. gaśnic śniegowych. Znajduje się tam w stanie skroplonym pod ciśnieniem od 3,5 MPa w temperaturze 0°C do 7,53 MPa w temperaturze 31°C. Powyżej temperatury 31°C, która dla CO2 jest temperaturą krytyczną, cały dwutlenek węgla przechodzi w stan gazowy, a ciśnienie w gaśnicy wzrasta prawie do 20,0 MPa.

Dwutlenek węgla jest gazem bez barwy i zapachu, o bardzo słabym kwaśnym zapachu. Gęstość właściwa gazu wynosi J ,976 g/dm3, zaś gęstość względem powietrza - 1,529, czyli jest półtora razy cięższy od powietrza; co znacznie poprawia jego skuteczność jako środka gaśniczego, ponieważ w nmiejszym stopniu ulatnia się z chronionych przestrzeni, tworząc dosyć trwałą warstwę izolującą. Skroplony dwutlenek węgla przybiera 1/462 swej objętości gazowej.

Podczas wypływu skroplonego dwutlenku węgla z butli pewna jego część zestala się w postaci śnieżnobiałych grudek o temperaturze - 79°C (stąd nazwa gaśnice i urządzenia śniegowe), która następnie przechodzi w stan gazowy z pominięciem fazy ciekłej. Zjawisko to nazywa się sublimacją albo wzlatywaniem. Ilość zestalonego dwutlenku węgla i efekt chłodzący zależy od temperatury otoczenia. W temperaturze 15°C przy rozładowaniu l kg dwutlenku węgla otrzymać można 430 g zestalonego CO2 i 570 g gazowego CO2. Efekt chłodzący sublimacji dwutlenku węgla wynosi ok. 340 kJ/kg, co równa się 15% ciepła odparowania l kg wody. Podczas gaszenia efekt chłodzący ma znaczenie jedynie w pierwszej fazie pożaru, zasadnicze działanie gaśnicze to rozcieńczanie (z 1 kg skroplonego CO2 otrzymuje się 509 dm3 gazu).

W stałych urządzeniach gaśniczych mogą być ponadto używane: azot, para wodna, gazy spalinowe.


ROZDZIAŁ 3

PODRĘCZNY SPRZĘT GAŚNICZY

3.1. RZODZAJE PODRĘCZNEGO SPRZĘTU GAŚNICZEGO.

Podręczny sprzęt gaśniczy - to przenośny sprzęt gaśniczy uruchamiany ręcznie, służący do zwalczania pożarów w początkowej ich fazie (w zarodku). Stosowany jest przede wszystkim jako wyposażenie obiektów i urządzeń. W skład podręcznego sprzętu gaśniczego wchodzą hydronetki, gaśnice, koce gaśnicze, sita kominowe. Masa (ciężar) poszczególnych jednostek sprzętu podręcznego nie powinna przekraczać 20 kg. W zakładach pracy i miejscach szczególnie niebezpiecznych mogą być stosowane przewoźne urządzenia o większej masie tzw. agregaty gaśnicze wyposażone w koła jezdne. Minimalna ilość środka gaśniczego w agregatach gaśniczych wynosi 25 kg.


3.2. HYDRONETKA

Hydronetka to przenośny zbiornik wodny z wbudowaną pompą tłokową, do której podłączony jest wąż tłoczny zakończony prądowniczką. Typowa pojemność zbiornika wynosi 10 dm3, produkowane są również zbiorniki o pojemności do 15 dm3•

Tłok pompy przesuwany jest w pionowej rurze ssąco-tłoczącej przy pomocy wyprowadzonego ponad pokrywę zbiornika trzpienia, zakończonego uchwytem. Wodę pompuje się ruchem posuwisto - zwrotnym (góra - dół). W zależności od zastosowanej końcówki prądowniczki z hydronetki można uzyskać prąd zwarty na odległość do 7 m., lub prąd kroplisty.

Hydronetkę można również przystosować do podawania piany gaśniczej, napełniając ją wodnym roztworem środka pianotwórczego i stosując prądowniczkę pianową. Z objętości 10 dm3 tego roztworu można uzyskać 80 dm3piany.


3.3. GAŚNICE

Gaśnica jest przenośnym zamkniętym zbiornikiem, w którym znajduje się środek gaśniczy. Po uruchomieniu gaśnicy, środek gaśniczy jest samoczynnie wyrzucany na skutek ciśnienia wewnętrznego. Zgodnie z przepisami w pomieszczeniach i obiektach należy używać gaśnic .o masie minimum 2 kg środka gaśniczego. Natomiast na wyposażeniu samochodu osobowego powinna się znajdować gaśnica o masie l kg środka gaśniczego.

W eksploatacji znajduje się kilka rodzajów gaśnic, o konstrukcji uzależnionej od rodzaju środka gaśniczego. Ponadto gaśnice dzieli się na wiszące z półkolistym dnem i na stojące, w których dół zbiornika zaopatrzony jest w stopę:

Gaśnica pianowa (GWP) jest metalowym cylindrycznym zbiornikiem, o pojemności 10 dm3, z wbudowaną dyszą wylotową, zakończonym zbijakiem (metalowym trzpieniem). .

Tradycyjne gaśnice na pianę chemiczną wypełnione są zasadowym wodnym roztworem środka pianotwórczego. Wewnątrz gaśnicy znajduje się szklane naczynie z roztworem kwasowym. Po odwróceniu gaśnicy do góry dnem i uderzeniu zbijakiem w twarde podłoże, rozbija się naczynie z kwasem. Zmieszanie obu cieczy powoduje burzliwą reakcję chemiczną podczas której wydzielają się duże ilości dwutlenku węgla (CO2). Następuje spienienie cieczy i wzrost ciśnienia wewnątrz zbiornika, które wyrzuca powstałą w ten sposób pianę na odległość do kilku metrów. Gaśnice na pianę chemiczną należy zawieszać na specjalnym wieszaku przyściennym. Aktualnie są one wycofywane z produkcji i użytku ponieważ wymagania Polskich Norm nie dopuszczają stosowania gaśnic działających przez odwrócenie.

W użycie wchodzą natomiast gaśnice pianowe, z których piana jest uzyskiwana na drodze mechanicznej, o pojemności 6 lub 9 dm3. Wypełnione są one 3 - 6% wodnym roztworem środka pianotwórczego. Wewnątrz gaśnicy umieszczony jest metalowy zbiornik ciśnieniowy ze sprężonym dwutlenkiem węgla lub azotem. Przy uruchomieniu gaśnicy nie odwraca się jej jak poprzednią Zdejmuje się zawleczkę i ręcznie wciska zbijak. Następuje przebicie płytki zabezpieczającej i wydostanie się dwutlenku węgla ze zbiorniczka do wewnątrz gaśnicy. Poprzez wzrost ciśnienia roztwór pianotwórczy jest wypychany na zewnątrz przez wąż do prądowniczki pianowej. W prądownicy następuje mieszanie się roztworu z powietrzem, w wyniku czego powstaje piana mechaniczna o niewielkiej liczbie spienienia.


Uruchomiona gaśnica pianowa rozładowuje się całkowicie i nie można przerwać jej działania. Gaśnice pianowe można stosować w zakresie temperatur +2°C do +60°C (w temperaturach ujemnych możliwość zamarznięcia płynu). W związku z tym w okresie zimowym mogą być stosowane do ochrony zamkniętych i ogrzewanych pomieszczeń.

Gaśnica proszkowa (GP) jest metalowym pojemnikiem wypełnionym proszkiem gaśniczym. Do wyrzucania proszku służy sprężony gaz obojętny przeważnie dwutlenek węgla lub azot. Gaz może się znajdować w dodatkowym zbiorniku, z membraną przebijaną trzpieniem zaworu lub wypełniać gaśnicę, wytwarzając w niej stałe ciśnienie.

Mniejsze gaśnice proszkowe o masie środka gaśniczego do 2 kg, posiadają otwór wylotowy proszku zlokalizowany w górnej części korpusu w kolumnie zaworu dźwigowego szybkootwieralnego. Natomiast większe wyposażone są w przewód elastyczny wysokociśnieniowy zakończony prądowniczką·

Gaśnice proszkowe produkowane są w wielkościach od 0,5 do 12 kg.

Mogą działać w zakresie temperatur zewnętrznych od - 20°C do + 60°C.

Gaśnica śniegowa (GS) to stalowa butla wysokociśnieniowa o wytrzymałości na ciśnienie nominalne 12,5 MPa (próbne 19 MPa). Butle napełnione są skroplonym CO2 (dwutlenkiem węgla). Stosowane pojemności butli to 2 dm3 (1,5 kg CO2) i 8 dm3 (6 kg CO2).

W otwor w górnej części butli (szyjka) wstawiony jest zawór dźwigniowy szybkootwieralny (w dawnych typach gaśnic zawór pokrętny) z rurką syfonową, doprowadzoną na odległość ok. 10 mm od dna butli: Dwutlenek węgla wyrzucany jest z butli samoczynnie przez rurkę syfonową i zawór pod ciśnieniem par unoszących się nad powierzchnią cieczy.

Do zaworu podłączony jest wąż elastyczny wysokociśnieniowy zakończony dyszą wylotową. Zarówno wąż jak i dysza, powinny być wykonane z materiałów termoizolacyjnych zapewniających, że w czasie działania gaśnicy nie ochłodzą się poniżej 0°C (temperatura gazu dochodzi do -79°C).

Gaśnice śniegowe należy chronić przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych oraz przed nagrzaniem powyżej temperatury +31 °C (temperatura krytyczna).

Gaśnica halonowa jest cylindrycznym zbiornikiem wypełnionym pod ciśnieniem cieczą (halonem) o niskiej temperaturze parowania z oprzyrządowaniem tj. zaworem szybkootwieralnym i dyszą lub krótkim wężykiem zakończonym dyszą oraz rurką syfonową wewnątrz gaśnicy, Ciecz wyrzucana jest na zewnątrz gaśnicy przez rurkę syfonową i zawór pod wpływem ciśnienia par nad jej powierzchnią W celu zwiększenia ciśnienia wewnętrznego niektórzy producenci dodawali do gaśnic dwutlenek węgla lub sprężone powietrze. Od 2000 roku wycofane z użycia ze względu na szkodliwe oddziaływanie chlorowcopochodnych na środowisko (niszczenie powłoki ozonowej).


3.4. KOC GAŚNICZY

Koce gaśnicze wykonane są z tkaniny niepalnej, najczęściej włókna szklanego o powierzchni od 2 - 3 m2. Koce przechowywane są w futerałach i najczęściej zawieszane na ścianach. Służą do tłumienia pożaru w zarodku· przez odcięcie dopływu powietrza do palącego się przedmiotu, po jego całkowitym przykryciu. W przypadku braku typowego koca można go zastąpić każdą inną zamoczoną płachtą, nawet częścią odzieży.

Używając koc gaśniczy należy pamiętać o zasadzie przykrywania palącego się materiału "od siebie". W innym przypadku ratownik może ulec poparzeniu poprzez skierowanie płomieni na swoją osobę. Ponadto należy dopilnować przyduszenia obrzeży koca starając się dokładnie izolować miejsce pożaru od dostępu powietrza.
3.5. SITO KOMINOWE

Jest to metalowa rama o wymiarach 0,6 x 0,6 wypełniona metalową siatką o oczkach ok. 3 x 3 mm. Pomimo, że jest zaliczane do sprzętu podręcznego, nie stanowi wyposażenia obiektów i jest przewożone na samochodach gaśniczych.

Sito kominowe służy do gaszenia palącej się sadzy w kominie. Nałożone na komin uniemożliwia wydobywanie się iskier i płatów palącej się sadzy, stwarzających zagrożenie dla otoczenia. Powoduje zmniejszenie się ciągu kominowego, a tym samym zmniejszenie intensywności palenia się sadzy. Sito można zastąpić mokrą tkaniną. Palącej się sadzy w kominie nie można gasić wodą, gdyż gwałtowne oziębienie ścian i parowanie wody może spowodować pęknięcie komina i w konsekwencji rozprzestrzenienie się ognia wewnątrz obiektu.
3.5. AGREGATY GAŚNICZE.

Ogólnie można powiedzieć, że agregat gaśniczy jest większą gaśnicą. Zasadniczą częścią jest zbiornik cylindryczny, zbudowany podobnie jak zbiorniki gaśnic, tylko o większej pojemności. Ze względu na znaczny ciężar zbiorniki umieszczane są na podwoziach jezdnych dwu lub trójkołovvych. Podawanie środka gaśniczego odbywa się poprzez wężyk elastyczny i prądownice.

Agregaty mogą być:

· pianowe A WP o pojemności od 25 do150 dm3 (przeważnie na pianę mechaniczną)

· proszkowe AP O zawartości od 25 do 750 kg proszku,

· śniegowe AS o zawartości od 30 kg (1 butla) do 120 kg (4 butle) dwutlenku węgla,

· halonowe AR o objętości od 25 do 100 dm3 (wycofane z użytku).
3.7. ZASADY STOSOWANIA I KONSERWACJI PODRĘCZNEGO SPRZĘTU GAŚNICZEGO.

Stosowany do wyposażenia obiektów i urządzeń podręczny sprzęt gaśniczy określony w przepisach przeciwpożarowych, a więc: hydronetki, gaśnice i koce gaśnicze powinien posiadać certyfikat zgodności wyrobów. służących do ochrony przeciwpożarowej, wydany przez Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego w Józefowie koło Otwocka. Numer certyfikatu powinien być umieszczony na etykiecie przedmiotowego sprzętu.

Sprzęt powinien być poddawany badaniom technicznym zgodnie z zasadami określonymi w odrębnych przepisach, Polskich Normach i instrukcjach obsługi. Czynności konserwacyjne należy przeprowadzać nie rzadziej niż na rok, a ich częstotliwość i zakres powinien być zgodny z instrukcją obsługi ustaloną przez producenta. Przegląd, konserwacja i naprawa sprzętu mogą być wykonywane przez osoby posiadające pisemne upoważnienie wystawione przez producenta. Gwarancją sprawności podręcznego sprzętu gaśniczego jest plomba założona przez konserwatora. Fakt odbycia czynności konserwacyjnych powinien być udokumentowany na specjalnej etykiecie z następującą informacją: imię i nazwisko konserwatora, data ostatniego badania, data kolejnego badania.

Konstrukcja podręcznego sprzętu gaśniczego, ciężar i sposób uruchamiania umożliwia jego użycie przez osoby dorosłe nie posiadające przeszkolenia specjalistycznego pod warunkiem, że zapoznały się z instrukcją obsługi, która powinna być umieszczona przez producenta na trwałych etykietach sprzętu. Na etykiecie ponadto powinny być oznaczone grupy pożarów do jakich można używać gaśnicę.


Źródło:

ABC strażaka ochotnika cz. 4 – materiały szkoleniowe dla uczestników OTWP


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna