Rozdział 1 dlaczego status kobiety w islamie?



Pobieranie 19.6 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar19.6 Kb.
Początek formularza

Rozdział 1

 

DLACZEGO STATUS KOBIETY W ISLAMIE? 

  

Dół formularza



 

            Aby zrozumieć rzeczywisty status kobiety w Islamie należałoby przedstawić prawdziwy obraz tej religii. Islam w języku arabskim oznacza pokój lub całkowite poddawanie się woli Allaha (Subhanahu ła Ta’ala)[1]. Jest to sposób istnienia człowieka, droga życia dobrze wytyczona nakazami i zakazami. Jego podstawę stanowi tałhid, który głosi: nie ma Boga prócz Allaha, zaś Muhammad jest Jego oddanym Posłannikiem. Allah to dawca prawa i Władca Wszechświata. Islam nie uznaje podziału na cesarskie i boskie. Wszystko należy do Allaha i każdy musi poddawać się Jego woli. Tylko Allahowi Jedynemu należy się modlitwa, przywiązanie, poddanie, do Niego należy osąd i władza. Tak więc, w społeczeństwie muzułmańskim religia kieruje wszystkimi dziedzinami życia[2].

            Pierwszym, najważniejszym źródłem prawa islamskiego obowiązującym wszystkich muzułmanów, jest Święty Qur’an. Został on objawiony Prorokowi Muhammadowi Ibn Abd Allah (Salla l-Lahu Alajhi ła Sallam)[3] w ciągu 23 lat Jego proroctwa. Każdy werset Qur’anu był spisywany skrupulatnie zaraz po objawieniu, po czym Prorok słuchając zapisanego tekstu, sprawdzał jego dokładność.

            Drugim, pod względem ważności, źródłem prawa islamskiego jest Sunna - tradycja Proroka (PZN[4]) w postaci zbioru hadisów. Słowo hadis (liczba mnoga ahadis) pochodzi w języku arabskim od czasownika haddasa - mówił, opowiadał. Według religijnego znaczenia oznacza zapis słów wypowiedzianych przez Proroka Muhammada (PZN), Jego czynów, spraw dziejących się w Jego obecności lub przedkładanych Mu do opinii i akceptowanych przez Niego.

Spisywanie hadisów nie było chaotyczne ani przypadkowe, lecz opierało się na bardzo ścisłych zasadach pozwalających okreslić czy dany hadis faktycznie pochodzi od Proroka, czy też należy go odrzucić. Istniały szczegółowe metody, według których badacze hadisów, kompilatorzy i filolodzy, dowodzili ich prawdziwości, pochodzenia i formy, a także wiarygodności przekazicieli[5]. Każdy hadis składa się z dwóch części. Pierwszą stanowi łańcuch wiarygodnych przekazicieli - zwany isnad. Druga, to konkretna wypowiedź, czyn lub opinia Proroka - tekst właściwy, czyli matn[6]. Każdy matn hadisu jest oceniany według kryterium pewności pochodzenia od Proroka. W związku z tym wyróżniamy hadisy mocne (sahih), które na pewno pochodzą od Proroka (PZN) oraz hadisy słabe (dajif), co do których nie ma stuprocentowej pewności.       

Muzułmanie zobowiązani są do przyjęcia nauki Qur’anu i tradycji Proroka (PZN). Żaden człowiek, kimkolwiek jest, nie może ich zmieniać ani poddawać w wątpliwość. Właśnie dlatego trzeba mieć świadomość, że przy omawianiu jakiejkolwiek kwestii dotyczącej Islamu, należy od początku dysponować  wiedzą zawartą w wersetach (ajatach)  Qur’anu oraz hadisach Proroka.

            Kolejne, pod względem ważności, źródło prawa islamskiego stanowi zgodność opinii wszystkich uczonych w danej kwesti, w danej erze (idżma)[7]. Idżma’a, jako wysiłek twórczy (idżtihad) musi opierać się na Qur’anie i tradycji Proroka.

            Następnie, na czwartym miejscu, mamy analogię - kijas[8]. Odnosi się ona do kwestii nie wymienionych w Qur’anie czy hadisach, ale ze względu na podobieństwo – analogię – przyrównać je można do tych, które się tam znajdują. Dla przykładu: Qur’an zakazuje spożywania alkoholu, ponieważ jest środkiem oszałamiający i odurzającym. Analogicznie środkiem o podobnym działaniu, zgubnym dla człowieka, jest narkotyk, dlatego Islam zakazuje jego zażywania.

            Różnica zdań uczonych na dana kwestię (fata, liczba mnoga fatałi) przy braku wyraźnej mowy o tym w Qur’anie i tradycji Proroka wywodzi się z indywidualnego zrozumienia treści Qur’anu czy hadisu, lub dopasowania tej opinii do szerokiej wykładni prawa Islamskiego. Ze względu na występowanie odmiennych opinii uczonych, nawet w obrębie szkół prawniczych[9], nie wolno narzucać muzułmanom jednej konkretnej opinii. Mogą oni  wybrać tę, której dowód jest najbliższy naukom Islamu. Każde zachowanie czy opinia muzułmanina nie uwzględniając zasad wywodzących się z Qur’anu i tradycji Proroka jest obca Islamowi i nie może być mu przypisana. Dlatego niniejsze opracowanie opiera się na zasadach religii Islamskiej oraz prawnych opiniach uczonych.

            Islam podniósł pozycję kobiety i dał jej wolność. Był pierwszym systemem, który dostrzegł w niej człowieka równego mężczyźnie, czyniąc ją filarem społeczeństwa. Kobieta wychowuje i kształtuje odpowiednio nowe pokolenia tak, aby nie stały się one ciężarem dla innych. Nie została więc odizolowana od życia zewnętrznego, ale - jak to zostało przedstawione w niniejszej pracy – Islam otworzył przed nią bramy dobra a zamknął niszczące społeczeństwo bramy zła.

            Jedną z niezaprzeczalnych zalet Islamu jest to, że jako pierwszy opracował status prawny podnoszący rangę kobiety w społeczeństwie, doceniając jej szlachetne przymioty i traktując na równi z mężczyzną. Podchodził do tego zagadnienia z uznaniem i zrozumieniem dla odwiecznych praw, sprawiedliwie realizując je w praktyce, a nie w sferze iluzji i fikcji.

            Podczas licznych wykładów wygłaszanych przez muzułmanów najczęściej poruszaną kwestią była ta - dotycząca kobiet. Powodem jest bez wątpienia mocno zniekształcony obraz Islamu w zakresie praw i obowiązków muzułmanki oraz brak właściwej literatury polskojęzycznej na ten temat. Wiarygodny wizerunek może przedstawić jedynie osoba dobrze znająca ducha Islamu, jego cele i zasady. Nie będąc dobrze zorientowanym w całokształcie Islamu, nie rozumiejąc tej religii w oryginalnym języku, w jakim została przekazana trudno jest odzwierciedlić właściwy jej sens. Islam kieruje wszystkimi dziedzinami życia muzułmanów i aby to zrozumieć, konieczna jest dobra znajomość języka i orientacja w prawie islamskim. Wszystkie aspekty życia ludzkiego są ze sobą związane i wywierają na siebie wpływ.

 Poligamia nie stanowi swoiście odrębnego problemu kobiety, ponieważ wiąże się z nią wiele innych aspektów, jak na przykład ochrona społeczeństwa przed cudzołóstwem i jego katastrofalnymi skutkami. Nie oznacza ono przecież niewinnego kontaktu dwóch partnerów, lecz powoduje rozbicie rodzin, zaniechanie małżeństwa czy zwiększenie liczby bezdomnych dzieci. To z kolei wpływa na osłabienie więzi międzyludzkich i wzrost liczby przestępstw; osłabia psychikę całego społeczeństwa.

Niewłaściwe przedstawianie pozycji muzułmanki, jako statusu określonego przez religię wynika z przypisania jej cech kobiety przedislamskiej, albo niewłaściwych zachowań społeczeństw lub jednostek. Aby przedstawić tak szczegółowy obraz kobiety w Islamie trzeba było oprzeć się na obszernej literaturze wielu czołowych starożytnych i współczesnych uczonych, interpretatorów oraz myślicieli Islamskich. Zebranie tak dużej liczby opracowań, których podstawowy człon stanowiła literatura arabskojęzyczna, było głównym problemem w realizacji niniejszej pracy.

Uważamy, że jest to właściwa droga do obiektywizmu, ponieważ korzystanie z oryginalnych źródeł daje wiarygodniejszy obraz. Kolejny kłopot stanowiło spójne i przystępne przedstawienie ogromu informacji tak, aby polski odbiorca mógł bez większego trudu odnaleźć właściwy wizerunek muzułmanki. W tym celu często zrezygnowaliśmy z przytaczania szczegółowych dowodów uczonych wydających opinie prawne (fatałi), prezentując tylko końcowy wniosek.

            W pracy zastosowano metodę historyczno-analityczną. Całość zawarto w 13 rozdziałach, rozpoczynając od przedstawienia okrutnego sposobu traktowania kobiety w przedislamskiej Arabii. Rewolucyjny sposób jej wyzwolenia i podwyższenie rangi omówiono w rozdziale trzecim. W rozdziałach czwartym, piątym i szóstym wyjaśniono pozycję kobiety w systemie małżeństwa i prawa rozwodowego. Ubiór muzułmanki i jej sposoby kontaktowania się z otoczeniem przedstawiono w rozdziale siódmym. Kolejny mówi o roli kobiety w wybranych zagadnieniach społecznych. Omówiony został obowiązek kształcenia się kobiet, sposób zachęcenia do edukacji oraz fakt możności podejmowania przez nią pracy zawodowej. Dziewiąty rozdział poświęcony jest udziałowi kobiety w życiu politycznym. Omówienie niektórych hadisów szczegółowo przedstawiono w rozdziale dziesiątym. Jedenasty zajmuje się sposobami dziedziczenia i kobietą w roli świadka. W dwunastym zebrano przykłady postaw kobiet z Qur’anu, tradycji Proroka. Trzynasty rozdział omawia sprawy emancypacji kobiety - muzułmanki w stosunku do zachodniej emancypantki. Rozdział czternasty zawiera ponad dziewięćdziesiąt hadisów dotyczących kobiet i życia małżeńskiego.

            Zachęcamy do korzystania z oryginalnych dzieł, szczególnie arabskojęzycznych. Autorzy tej pracy nie są badaczami prawa Islamskiego i dlatego mogli nieumyślnie wprowadzić pewne uchybienia do oryginalnych interpretacji oraz opinii znakomitych muzułmańskich uczonych. Jeżeli czasami tak się stało, to prosimy Allaha o przebaczenie i wszystkich kochających prawdę o wyrozumiałość.

 



[1] Wysławiam Allaha

[2]Said Hałła, „Al-Islam”, str. 25

[3] Modlitwa i pokój Allaha niech będą z Nim

[4] PZN - Pokój  z Nim

[5]Ali Al-Raush, Selim Chazbijewicz, Haithem Abu-Rub, „Wprowadzenie do lektury hadisów”, nie opublikowne tłumaczenie i opracowanie na podstawie znanej arabskiej lektury „Hadisy qudsi” (Święte).

[6] Ze względu na polskiego czytelnika nieprzyzwyczajonego do klasycznej muzułmańskiej literatury, pominąłem isnad - łańcuch przekazicieli, by nie komplikował on toku pracy.

[7]Idea idżma wywodzi się z hadisu Proroka następującej treści: „Z pewnością Allah nie wprowadza całego mojego społeczeństwo w błąd (oznacza to, że nie może zaistnieć sytuacja, iż jednomyślna opinia wszystkich uczonych jest błędna)”. Tak więc, aby nastąpiła idżma wszyscy uczeni islamscy bez względu na narodowość muszą wydać jednomyślną opinię i dopiero wtedy stanie się prawem religijnym (hukum szar'i). Warunkiem musi być fakt, że taka opinia nie jest sprzeczna z nauką Kur’anu czy tradycją Proroka. [Muhammad al-Chudari, „Usul al-fikh”]

[8]Niektóre inne źródła prawa islamskiego wykorzystywane przy braku opinii z wymienionych wcześniej czterech źródeł, to: preferencja (istihsan), wolna korzyść (al-maslaha al-mursala), obyczaj (al-urf), prawo poprzednich (szar'a ma kablana) - jest to prawo poprzednich proroków, jeśli nasza religia nie unieważniła go lub nie zniosła, dając w zamian inne prawo.

[9] Najpopularniejsze szkoły prawne to hanaficka, malikicka, szafi’icka oraz hanbalicka.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna