Rozdział I: 1 01. 00. 00 Ograniczenia podstawowe 2



Pobieranie 94.69 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar94.69 Kb.

ROZDZIAŁ I: 1

01.00.00 OGRANICZENIA PODSTAWOWE 2

01.01.00. PARAGRAF I: MASA JACHTU 2

01.02.00. PARAGRAF II: ZANURZENIE 2

01.03.00. PARAGRAF III: SZEROKOŚĆ MAKSYMALNA 2

01.04.00. PARAGRAF IV: PŁETWA STEROWA 2

01.05.00. PARAGRAF V: OŻAGLOWANIE 2

01.06.00. PARAGRAF VI: WYMIARY KADŁUBA (rys 2) 3

01.07.00. ROZDZIAŁ VII: STATECZNOŚĆ 3

02.00.00. POMIARY ŻAGLI. 3

02.01.00. PARAGRAF I: POMIARY GROTA (rys 5) 3

02.02.00. PARAGRAF II: POMIARY FOKÓW (rys 3) 4

02.03.00. PARAGRAF III: POMIARY SPINAKERA (rys 3) 4

02.04.00. PARAGRAF IV: LICZBA ŻAGLI. 4

02.05.00. PARAGRAF V: DŁUGOŚĆ SPINAKERBOMU (rys. 2) 4

02.06.00. PARAGRAF VI: SPOSÓB STAWIANIA ŻAGLI. 4

03.00.00. KONSTRUKCJA JACHTU. 4

ROZDZIAŁ 4: 5

04.00.00. WNĘTRZE (rys 1) 5

05.00.00. RÓŻNE. 5



Rozdział VI 6

06.00.00 JACHTY SERYJNE 6



Rozdział VII 8

INTERPRETACJA PRZEPISÓW KLASOWYCH 1998 I UZUPEŁNENIA 8

02.02.06 Żagiel sztormowy 12

Zebranie IMCCA z 05.12.1999 12

A Decyzje 1999 12



PRZEPISY POMIAROWE KLASY
MICRO

Uwaga: W przypadkach nie objętych poniższymi przepisami należy odwołać się do przepisów ISAF (ERS).

ROZDZIAŁ I:


Przepisy pomiarowe klasy Micro zostały utworzone w celu umożliwienia jachtom małym, łatwo transportowalnym, przystosowanym do żeglugi przybrzeżnej ścigania się w czasie rzeczywistym, które nie mogą startować w regatach jachtów formuły I.O.R.

Niniejsze przepisy zastępują i anulują poprzednie, uwzględniając wszystkie modyfikacje, jakie nastąpiły od 1977 roku i wchodzą w życie od 01 stycznia 1997 roku.



01.00.00 OGRANICZENIA PODSTAWOWE


Jachty muszą spełniać niżej przedstawione warunki ograniczające.

01.00.01. Masa jachtu kategorii prototyp w warunkach pomiaru: minimum 450 kg.

01.00.02. Zanurzenie: maksimum 1,10 m.

01.00.03. Całkowita maksymalna szerokość kadłuba: 2,45 m.

01.00.04. Maksymalna powierzchnia pomiarowa ożaglowania (grot + genua): 18,5m2.

01.00.05. Maksymalna powierzchnia spinakera: 18,5 m2.

01.00.06. Ograniczenia dotyczące długości i wysokości wolnej burty są określone za pomocą wymiarów szablonu przedstawionego na rysunku nr 2, pokazanym w dodatku do niniejszych przepisów.

01.00.07. Stateczność jachtu musi odpowiadać kryteriom podanym w rozdziale I, paragraf VII oraz przedstawionym na rys. 4.

01.01.00. PARAGRAF I: MASA JACHTU


01.01.01. Warunki pomiaru.

Masa jachtu będzie ustalona poprzez ważenie w następujących warunkach: kadłub z takielunkiem, ze swoimi drzewcami, swoim sterem, swoimi okuciami i swoim balastem.

01.01.02. Z pomiarów masy są wyłączone: żagle, ruchome elementy osprzętu, środki bezpieczeństwa i wzywania pomocy, silnik, przyrządy nawigacyjne, żywność i rzeczy osobiste załogi jak również wszelkie ciecze i paliwo.

01.01.03. Balast wewnętrzny musi być zamocowany w sposób trwały.

01.01.04. Balasty mogą być wykonane z materiałów, których gęstość jest równa lub mniejsza od gęstości ołowiu.

01.02.00. PARAGRAF II: ZANURZENIE


01.02.01. Zanurzenie nie może być większe niż 1,10 m, w warunkach określonych jak przy pomiarze masy jachtu.

01.02.02. Ruch miecza lub podnoszonej płetwy balastowej musi być ograniczony zarówno w najwyższym jak i najniższym swym położeniu za pomocą nieprzestawialnego zderzaka (ogranicznika).

01.03.00. PARAGRAF III: SZEROKOŚĆ MAKSYMALNA


01.03.01. Szerokość kadłuba włącznie z okuciami, listwami i pasami odbojowymi nie może przekraczać 2,45 m. Ponadto zabronione są wszelkie „outriggery” (urządzenia takielunku wystające poza obrys kadłuba np. bukszpryt).

01.04.00. PARAGRAF IV: PŁETWA STEROWA


01.04.01. W przypadku steru zewnętrznego zamocowanego do pawęży, zamocowania nie bierze się pod uwagę przy pomiarach długości kadłuba. Grubość płetwy sterowej nie może przekraczać 40 mm, zaś kształt, w żadnym przypadku nie może, w sposób sztuczny, powiększać długości linii wodnej kadłuba lub jego objętości.

01.05.00. PARAGRAF V: OŻAGLOWANIE


01.05.01. Dopuszcza się jedynie ożaglowanie typu slup.

01.05.02. Zabrania się stosowania żagli o podwójnym liku przednim (tzn. z likiem przednim oprofilowanym lub owiewką, lecz nie dotyczy to żagli o dwu likach przednich jak spinakery), masztów obrotowych, drzewc giętych w sposób ciągły lub za pomocą urządzeń mechanicznych oraz w inny sztuczny sposób. Normalna regulacja ożaglowania podczas wyścigu nie jest uważana za mechaniczne gięcie masztu.

01.05.03. Grot może być refowany tylko na liku dolnym.

01.05.04. Jeśli bom nie jest wyposażony w urządzenie do refowania obrotowego (refpatent), to grot musi posiadać przynajmniej dwie refbanty.

01.05.05. Dopuszcza się podwójne rogi halsowe (Cunningham) zarówno w grocie jak i w fokach.

01.05.06. Powierzchnia grota jak i powierzchnia genuy nie może przekraczać 12 m2.

01.05.07. Nie ma zastosowania par. 26 przepisów IYRU. (RCIV 93 – 96)

01.06.00. PARAGRAF VI: WYMIARY KADŁUBA (rys 2)


01.06.01. Żadna część jachtu nie może wystawać poza przednią granicę wymiarów kadłuba z wyjątkiem kołnierzy połączenia kadłuba z pokładem pod warunkiem, że róg halsowy foka będzie się znajdował wewnątrz szablonu pomiarowego.

01.06.02. Żadna z części jachtu, z wyjątkiem zawiasów steru nie może wystawać poza tylną granicę szablonu pomiarowego.

01.06.03. W trakcie pomiarów gabarytowych kadłuba jacht powinien spełniać następujące wymagania:

a) to samo wyposażenie, jak w przypadku pomiarów masy (patrz rozdział 1, p.01.01.00.)

b) miecze i balasty podnoszone muszą znajdować się w pozycji najniższej.

01.07.00. ROZDZIAŁ VII: STATECZNOŚĆ


01.07.01. Stateczność początkowa: zawiesza się ciężar o masie 20 kg na końcu wytyku o długości 2,25 m, którego drugi koniec oparty jest o kadłub w miejscu jego największej szerokości. Wytyk utrzymywany jest w pozycji równoległej do powierzchni wody za pomocą fału lub innej ruchomej liny masztu. Średnia kątów przechyłu jachtu na lewą i prawą burtę nie może przekroczyć 15o.

01.07.02. Stateczność przy 90o przechyle (końcowa):

przy zawieszonym ciężarze o masie 10 kg na topie masztu, jacht przechylony o 90o musi zachować dodatni moment prostujący (rys. 4).



01.07.03. Podczas pomiarów stateczności początkowej i przy 90o przechyłu jacht powinien spełniać następujące warunki:

a) takie same wyposażenie jak w przypadku pomiarów masy (patrz p.01.01.00);

b) miecze i płetwy balastowe podnoszone powinny znajdować się w pozycji najwyższej, z wyjątkiem płetw podnoszonych, które konstrukcyjnie przewidziano jako blokowane na stałe w pozycji najniższej podczas żeglugi.

ROZDZIAŁ 2.


02.00.00. POMIARY ŻAGLI.


Zgodnie z instrukcją pomiaru żagli IYRU "Sail Measurement Instructions", pomiary wszystkich żagli powinny być dokonywane bez naciągania tkaniny między punktami pomiarowymi, po jej wygładzeniu tak, aby nie pojawiły się żadne fałdy w poprzek linii pomiaru i jednocześnie, aby mierzona była cała tkanina znajdująca się między tymi punktami. W rogach żagli pomiary będą dokonywane między przecięciami brzegów zewnętrznych żagla, ewentualnie przedłużonych, jeśli zajdzie taka potrzeba. Wszystkie inne pomiary będą dokonywane do granicy zewnętrznej liku lub krawędzi żagla.

02.01.00. PARAGRAF I: POMIARY GROTA (rys 5)


02.01.01. Powierzchnia pomiarowa grota (SMGV):

SMGV=(P x 0,5E1 + E2 + E3 + E4 + 0,5E5)/4.

02.01.02. Gdzie:

P jest długością liku przedniego grota, mierzoną między dwiema opaskami o minimalnej szerokości 25 mm namalowanymi na maszcie. Krawędź dolna opaski wyższej odpowiada wierzchołkowi głowicy grota. Krawędź wyższa opaski niskiej odpowiada górnej krawędzi bomu (w przypadku grota na bomie) lub przedłużeniu prostej przechodzącej przez róg szotowy i róg halsowy (w przypadku grota o wolnym liku dolnym - bez prowadzenia w likszparze bomu).

02.01.03. E1 jest szerokością głowicy grota, E2, E3, E4 są prostopadłymi pomiarowymi, E5 natomiast jest długością liku dolnego grota.

Pomiary są dokonywane od krawędzi zewnętrznej lików i tkaniny, gdy grot został rozłożony na płaskiej powierzchni.



02.01.04. Jeśli na liku tylnym grota, między listwami istnieją wklęsłości, pomiary prostych prostopadłych E będą brane od teoretycznego punktu, znajdującego się na prostej łączącej wierzchołki listew lub punktów ich wyjścia z tkaniny.

02.01.05. Maksymalna strzałka liku dolnego grota wynosi 0,15 m. Mierzy się ją od prostej łączącej róg szotowy z rogiem halsowym.

02.01.06. Listwy:
długości każdej z listew grota nie mogą przekraczać 25% długości pomiarowej liku dolnego (odległość między rogiem szotowym i rogiem halsowym); ilość listew ogranicza się do trzech.

02.02.00. PARAGRAF II: POMIARY FOKÓW (rys 3)


02.02.01. Za foka uważa się przedni żagiel trójkątny, mający szerokość na połowie wysokości mniejszą lub równą 0,5 LP.

02.02.02. Powierzchnia pomiarowa foków (SMF): SMF = 0,5 x JL x LP.

02.02.03. Maksymalna strzałka liku dolnego foka wynosi 0,10 m.

02.02.04. Zabrania się stosowania w fokach listew i płyt.

02.02.05. Powierzchnia foka marszowego powinna być mniejsza co najmniej o 30% od powierzchni genuy.

02.02.06. Powierzchnia foka sztormowego nie może przekraczać 4 m2, lecz nie może być mniejsza od 2 m2.

02.03.00. PARAGRAF III: POMIARY SPINAKERA (rys 3)


02.03.01. Aby żagiel został uznany za Spinaker i zmierzony jako spinaker musi spełnić następujące warunki:

-lik przedni i tylny muszą mieć jednakową długość,

-żagiel powinien być symetryczny względem linii łączącej róg fałowy ze środkiem liku dolnego.

02.03.02. Szerokość na połowie wysokości SMG nie może być mniejsza od 75 % SF.

02.03.03. Powierzchnia pomiarowa spinakera SMS wynosi

SMS=0,82 x SL x (SMG +SF)/2

02.03.04. Gdzie:

SL - odległości między rogiem fałowym i szotowym.

SMG - szerokość na połowie wysokości.

SF - odległość między rogami szotowymi.

02.03.05. Powierzchnia pomiarowa spinakera może wynieść maksimum 18,5 m2

02.03.06. Żaden z kątów żagla nie może przekroczyć 110o

02.03.06. Fał spinakera nie może być zamocowany wyżej niż 0,10 m powyżej przecięcia sztagu z masztem.

02.04.00. PARAGRAF IV: LICZBA ŻAGLI.


02.04.01. Podczas regat na jachcie są dozwolone i powinny się na nim znaleźć tylko następujące żagle: 1 grot, 1 genua oraz (lub) 1 fok marszowy, 1 fok sztormowy, 1 spinaker.

02.04.02. Na każdym z jachtów dopuszcza się tylko jeden żagiel każdego typu, jaki można przedstawić do pomiarów. Na jachcie mogą znajdować się tylko żagle ostemplowane po pomiarach w danych regatach.

02.04.03. Na grocie powinien znajdować się bądź znak klasy Micro bądź też znak danego typu, jeśli jest to jacht seryjny. Powinien także mieć numer rejestracyjny przydzielony przez narodowe władze żeglarskie.

02.04.04. Wskazane jest również umieszczenie numeru rejestracyjnego na spinakerze.

02.05.00. PARAGRAF V: DŁUGOŚĆ SPINAKERBOMU (rys. 2)


Dopuszcza się tylko jeden spinakerbom. Jego długość nie może przekraczać 2,25 m. Pomiaru dokonuje się, gdy spinaker znajduje się na swym miejscu, prostopadle do masztu oraz w osi jachtu, mierząc odległość między przednią powierzchnią masztu i końcem noku spinakera.

02.06.00. PARAGRAF VI: SPOSÓB STAWIANIA ŻAGLI.


Zgodnie z par. 64, p. 1,2 przepisów IYRU (RCIV 93 – 96).

ROZDZIAŁ 3:


03.00.00. KONSTRUKCJA JACHTU.


03.01.01. Jachty powinny odznaczać się solidną i zapewniającą szczelność konstrukcją. Powinny posiadać materiał wypornościowy w ilości wystarczającej, aby zapewnić pływalność, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju (we Francji dla jachtów mniejszych niż dwie tony pomiarowe i większych od 300 kg pomiarowych, przepisy przewidują objętość materiału wypornościowego równą masie jachtu obciążonego, powiększoną o 17 kg na każdego członka załogi).

03.01.02. Kokpity muszą być szczelne i samoodpływowe tak, aby mogły się szybko opróżnić z wody przy każdym kącie przechyłu.

03.01.03. Solidnie zamocowany sztywny kosz dziobowy powinien znajdować się w pobliżu dziobnicy. Najwyższa część kosza musi znajdować się conajmniej 0,40 m nad pokładem a jej długość nie może być mniejsza niż 0,40 m licząc od najdalej do przodu wysuniętego punktu ku rufie (rys. 2).

ROZDZIAŁ 4:

04.00.00. WNĘTRZE (rys 1)


04.01.01. Jachty powinny mieć kabinę oświetloną przez jeden lub dwa bulaje o łącznej, minimalnej powierzchni 5 dm2. Wnętrze jachtu ma zawierać conajmniej 3 koje stałe o wymiarach: długość 1,85 m szerokość 0,55 m na jednym końcu i 0,35 m na drugim końcu koi.

04.01.02. W przypadku koi podwójnej lub dwu koi stykających się, szerokość w węższym końcu może być zmniejszona, w sumie do 0,45 m.

04.01.03. Nad całą powierzchnią koi, wolna wysokość powyżej koi (bez materacy) powinna być większa od 0,35 m.

04.01.04. Nad każdą koją, w jej „głowie” wysokość pod pokładem nie może być mniejsza od 0,85 m na przestrzeni ograniczonej przez długość 0,40m i szerokość 0,40 m.

04.01.05. Wysokość pod pokładem powinna wynosić 1,15 m w obszarze nad płaską powierzchnią podłogi, mierzącą minimum 0,30 m2 i mającą minimum 0,30 m szerokości między kojami.

04.01.06. W przypadku skrzynki mieczowej lub też innego elementu struktury wzmocnień i zabudowy dzielącej podłogę, jej powierzchnia całkowita będzie liczona przez zsumowanie powierzchni składowych (rys. 1). Żaden z wymiarów podłogi nie może jednak być mniejszy niż 0,30 m.

04.01.07. Aby umożliwić wygodne siedzenie w kabinie musi ona mieć odpowiednią wysokość, którą ustala się na minimum 0,85 m powyżej powierzchni koi, na długości całkowitej minimum 1,80 m oraz głębokości minimum 0,40 m w stosunku do zewnętrznego brzegu koi.

ROZDZIAŁ 5:


05.00.00. RÓŻNE.

05.01.00. PARAGRAF I BALASTOWANIE.


Dopuszcza się jedynie pasy balastowe w kokpicie, wyłączając wszystkie inne urządzenia jak trapezy, deski balastowe itp. wystające poza obrys kadłuba.

05.02.00. PARAGRAF II ZAŁOGA


Liczbę osób załogi ustala się na 3. Skład załogi powinien być stały w trakcie trwania regat, jedynie w wyjątkowych sytuacjach losowych, Jury może wyrazić zgodę na zmiany w składzie załogi.

05.03.00. PARAGRAF III BEZPIECZEŃSTWO


05.03.01. Podczas regat, na pokładzie jachtów musi się znajdować obowiązkowe wyposażenie zgodne z przepisami dotyczącymi strefy, w jakiej odbywają się regaty. W przypadku regat na wodach francuskich obowiązuje 5 kategoria żeglugi (wyposażenia ratunkowego).

05.03.02. W przypadku braku ściślejszych przepisów lokalnych, jachty muszą mieć na pokładzie:

-1 kamizelkę asekuracyjną na każdą osobę załogi,

-1 koło ratunkowe okrągłe lub podkowiaste,

-1 bosak,

-1 pych lub dwa wiosła z dulkami lub 2 pagaje,

-1 wiadro o pojemności 10 l minimum,

-1 zestaw kotwiczny zawierający: 1 kotwicę o masie minimum 5 kg z łańcuchem o średnicy 6 mm i o długości minimum 5 m oraz linę kotwiczną o długości 20 m i o średnicy 10 mm,

-linę holowniczą.



05.03.03. Aby ułatwić postawienie jachtu po wywrotce, należy wyposażyć jacht w urządzenie ograniczające górne położenie miecza w trakcie żeglugi w taki sposób, aby wystawał on minimum 0,20 m pod dnem kadłuba. Stały falszkil tej samej głębokości może zastąpić miecz pod warunkiem jednak, że jego boki będą wyraźnie równoległe do siebie.

05.04.00. PARAGRAF IV JACHTY SERYJNE


05.04.01. W celu umożliwienia jachtom seryjnym, generalnie nie nastawionym na osiąganie maksymalnych wyników, uzyskania odpowiednich rezultatów w regatach, możliwe jest utworzenie odrębnych klasyfikacji dla jachtów seryjnych.

05.04.02. Przepisy dotyczące jachtów seryjnych podano w aneksie.

05.05.00. PARAGRAF V


Władze Micro Cupper Class mogą w trakcie sezonu podać interpretacje wszystkich punktów niniejszego tekstu oraz wszystkich przypadków specjalnych, jakie się pojawią.

Dossier klasy Micro wraz z tekstem przepisów w języku angielskim oraz w formie wymaganej przez IYRU zostało złożone w IYRU.

Dla uniknięcia nieporozumień usunięto z niego część dotyczącą jachtów seryjnych przenosząc ją do aneksu (przepisy uzgodnione podczas zebrania przedstawicieli narodowych 1 grudnia 1990r. w Paryżu).

Jest więc możliwe, że po sprawdzeniu przepisów przez IYRU, mogą nastąpić drobne zmiany. Tekst przepisów z 1995 roku nie jest zatem ostateczną postacią przepisów i może w przyszłości ulec zmianom.

Incydenty, które zaistniały tego roku w trakcie niektórych zawodów, wskazują na konieczność respektowania przez stocznie nie tylko przepisów, ale także ducha klasy. Istnieje także konieczność, aby właściciele sami respektowali przepisy klasy. Nie ma reguł mniej ważnych, wszystkie muszą być traktowane jednakowo i jednakowo przestrzegane. Przepisy klasy Micro są relatywnie proste i każdy uczestnik regat musi je znać. Nierozsądne jest w tym przypadku zwlekanie do ostatniej chwili z przygotowaniem jachtu do wymogów klasy, gdyż ich niespełnienie może pociągnąć za sobą kary regulaminowe do dyskwalifikacji włącznie. Na ostatnim zebraniu przedstawicieli klasy Mikro zalecono skrupulatne przestrzeganie wszystkich przepisów klasy.

Aby wprowadzić te postanowienia w życie konieczne jest zwiększenie ilości wykwalifikowanych sędziów mierniczych. Wskazane jest, aby w regionach gdzie istnieje realna aktywność klasy, był conajmniej 1 kwalifikowany sędzia klasowy. Mogą to oczywiście być sędziowie HN lub IMS, którzy zapoznali się z przepisami klasy Micro. Kandydaci zostaną przedstawieni osobom odpowiedzialnym za klasę, albo bezpośrednio albo za pośrednictwem przedstawicieli regionalnych.

Rolą tych sędziów byłoby nie tylko kontrolowanie zgodności z przepisami klasy, ale także służenie radą i pomocą zawodnikom nie posiadającym odpowiednich kompetencji i doświadczenia, aby sprawnie dostosować jednostki do wymogów klasowych.

Kontrole pomiarowe powinny być łatwe do przeprowadzenia dzięki stale opracowywanym i uzupełnianym pełnym protokołom pomiarowym dla wszystkich prototypów. Po przeprowadzeniu precyzyjnych pomiarów jednostek podczas ich budowy sędziowie pomiarowi mieliby tylko za zadanie dokonania kilku drobnych weryfikacji. Opłata za wystawienie certyfikatu pomiarowego została ustalona na 300 F w 1997 i może być zmieniana tylko przez sędziego narodowego.



W przypadku jachtów seryjnych świadectwo pomiarowe jest wystawiane dla jednostki „matki” danej serii, natomiast właściciele następnych modeli będą posiadać certyfikat skrócony.

Rozdział VI

06.00.00 JACHTY SERYJNE


06.01.00. Za jachty seryjne będą uważane tylko jednostki spełniające poniższe kryteria:

a) Jacht „wzorcowy” dla całej serii musi zostać zweryfikowany jako zgodny z wymaganiami przepisów klasy Micro jak również ze specjalnymi wymaganiami odnoszącymi się do jachtów seryjnych. Powinna zostać utworzona karta danych technicznych serii,

b) Powinien zostać zbudowany w minimum 10 egzemplarzach dokładnie zgodnych z „wzorcem”.

c) Jacht startujący w regatach musi być dokładnie zgodny ze „wzorcem”

06.02.00. W przypadku niezgodności z „wzorcem” jacht zostanie sklasyfikowany w kategorii prototypów, pod warunkiem, że wszystkie jego parametry będą zgodne z wymaganiami przepisów klasowych.

06.03.00. Konstruktor, stocznia lub stowarzyszenie armatorów może zdecydować o zmianie jednego z parametrów serii (typu jachtu). Aby jednak tak zmieniony jacht mógł startować w kategorii „seryjnej” należy:

a) zatwierdzić modyfikację przez Komisję Pomiarową Klasy.

b) musi zostać wyprodukowane lub sprzedane minimum 10 egzemplarzy zmodyfikowanego jachtu.

06.04.00. Biorąc pod uwagę różnorodność typów jachtów (serii) dzieli się je na dwie kategorie: „REGATOWE” i „TURYSTYCZNE” w zależności od ich parametrów.

06.05.00. Aby zostać sklasyfikowanym w kategorii „REGATOWEJ” lub „TURYSTYCZNEJ” jachty muszą spełnić poniższe specjalne wymagania:

PARAMETR

REGATOWA

TURYSTYCZNA
Masa minimalna

540 kg

560 kg

Stateczność początkowa

10o

10o

Test przy 90o (masa ciężaru)

10 kg

15 kg

Wysokość pod pokładem

1200 mm

1250 mm

Maksymalna wysokość masztu nad pokładem

8200 mm

7700 mm

Wymiar „p” grota maksimum

7600 mm

6850 mm

Materace na kojach

3

3

Kuchenka, zlewozmywak, jaskółki

zalecane

wymagane

06.06.00. Dla obydwu tych kategorii olinowanie masztu ogranicza się do jednego sztagu, jednej pary want (stenwant), jednej pary want kolumnowych, jednego achtersztagu.

06.07.00. Międzynarodowa Komisja Pomiarowa Micro, każdego roku ustali listę typów jachtów Micro dopuszczonych do ścigania się w kategorii seryjnej „REGATOWEJ” na wniosek stowarzyszeń i związków klasowych.

06.08.00. Jachty Micro wyprodukowane w conajmniej 50 egzemplarzach przed 1 stycznia 1988 r. i zatwierdzone jako seryjne regatowe lub seryjne turystyczne zostaną utrzymane w tych kategoriach nawet wówczas, gdy jeden z ich parametrów, trudny do zmiany, nie odpowiada nowym kryteriom.

06.09.00. Akceptuje się jako seryjne również jachty zbudowane systemem amatorskim.

06.10.00. W przypadku jachtów już zatwierdzonych (homologowanych), budowa amatorska musi być zaakceptowana przez odpowiedzialnego za dany typ jachtu (serię). Jachty w ten sposób wykonane muszą być dokładnie zgodne z charakterystyką danego typu (serii), oraz powinny uzyskać certyfikat pomiarowy wydany przez oficjalnego mierniczego tej serii (typu jachtu).

06.11.00. W przypadku nowego typu jachtu (nowej serii), przewidzianego do budowy amatorskiej, krajowe władze Micro muszą otrzymać dokładną dokumentację techniczną jachtu. Muszą one sprawdzić pierwszy zbudowany jacht, by móc ustalić dane techniczne jachtu i zakwalifikować go do odpowiedniej kategorii oraz sporządzić certyfikat pomiarowy potwierdzający zgodność z przepisami.

06.12.00. W kategorii „turystycznej” (croiseur) powinny zostać homologowane pierwsze jachty danego typu.

Rozdział VII

INTERPRETACJA PRZEPISÓW KLASOWYCH 1998 I UZUPEŁNENIA


Od roku 1997 wprowadzono próbnie na 4 lata dwie formuły obliczeniowe dotyczące listew grota a w szczególności położenia listwy górnej dobieranego wg nowej formuły pomiarowej powierzchni odwołującej się do dwóch dodatkowych wymiarów, prowadzi to do istnienia dwóch systemów pomiarowych:

starego określonego przez artykuły 02/01/00 paragraf 1 (02101101 w podpunkcie 02.01.06) i rysunek 5

nowego określonego przez aktualne artykuły 02/01/02 – 02/01/04 – 02-01-05, które pozostają aktualne i przez artykuły nowe 20101101 bis – 02/01/03 bis – 02/01/06 bis i rysunek 5bis

01.00.01 Prototyp


Termin „prototyp” jest używany do określenia jachtu zgodnego z wymaganiami przepisów klasy Micro, budowanego jednostkowo lub seryjnie, lecz nie spełniającego wszystkich kryteriów ustalonych dla Micro „seryjnych”.

01.00.03. Nieruchomy balast wewnętrzny


Balast wewnętrzny musi być nieruchomy i przytwierdzony do struktury kadłuba. System mocowania balastu powinien zezwalać na pewne blokowanie (np. za pomocą laminowania tkaniną) oraz plombowanie lub inne znakowanie balastu i jego usytuowania.

Dopuszcza się powiększanie balastu wewnętrznego w celu sprostania wymaganiom przepisów.


01.01.03. Balast w mieczu


Jest akceptowany pod warunkiem, że jest integralną częścią miecza i solidnie doń zamocowany podobnie jak balast wewnętrzny.

01.02.02. Ogranicznik ruchu miecza


Jego działanie powinno być skuteczne w każdych warunkach. Ograniczniki muszą być nieprzestawialne podczas żeglugi i pewne w działaniu.

Mogą one zostać zdemontowane na czas transportu jachtu jak również w przypadkach nadzwyczajnych z inicjatywy organizatorów regat, zgodnie ze wskazaniami instrukcji żeglugi.

Wszystkie jachty Micro, których kil podnoszony lub miecz można podnieść do pozycji powyżej 20 cm pod dnem kadłuba muszą mieć ogranicznik zapobiegający takiej możliwości .Jeśli jacht spełnia test stateczności jedynie wówczas gdy miecz lub podnoszony kil jest opuszczony poniżej 20 cm pod dnem kadłuba, poprzedni ogranicznik musi być zastąpiony nowym, zamocowanym w ten sposób aby blokował miecz w jego nowym górnym położeniu.

01.02.03. Zanurzenie


Płetwa sterowa jest brana pod uwagę przy pomiarach zanurzenia jachtu w pozycji opuszczonej.

01.05.04. Refowanie


Decyzja z grudnia 1993: Komisja klasowa przewidując możliwość założenia conajmniej dwóch refów na grocie postawiła wymóg, aby jednostka była wyposażona w urządzenie umożliwiające ich założenie jeden po drugim, działające także podczas żeglugi.

01.06.00. Dulki i światła nawigacyjne


Nie bierze się ich pod uwagę podczas pomiarów długości i szerokości jachtu, jeśli znajdują się w normalnej pozycji.

01.07.00. Test stateczności


Załoga jest zobowiązana do przedstawienia jachtu w stanie umożliwiającym sprawdzenie stateczności jachtu.

01.07.01 Test stateczności początkowej jachtu


Decyzja z grudnia 1997. W przypadku, gdy najdłuższy pokładnik znajduje się poza limitem 70% długości jachtu w kierunku rufy, wytyk długości 2,25 m musi być przyłożony w miejscu limitu długości całkowitej jachtu (70% Lc). Jeśli jest to konieczne to długość wytyku może zostać skorygowana tak, aby ustalony ciężar pomiarowy był zawieszony w odległości 3,47 m od osi jachtu.

01.07.02 Stateczność przy 90o


Decyzja z grudnia 1997. Podczas tego testu,10-cio centymetrowa wolna burta powinna być respektowana, w przechyle 90o.

02.00.00. Wierzchołek fikcyjny (rys 5)


Podstawą pomiarów jest przecięcie się przedłużonych zewnętrznych krawędzi żagla, jeśli zachodzi taka konieczność.

02.01.01 bis – Powierzchnia pomiarowa grota S.M.G.V. (rys 5 bis)

Decyzja z grudnia 1996 (zastosowanie 1997 – 2000). Wykorzystanie nowej formuły pomiarowej (SMGV):

SMGV=P x (HB + 2xMGT + 3xMGU + 4xMGM + 4xMGL + 2xE)/16.

02.01.02. Znaki pomiarowe na maszcie


Wymiar P mierzony między znakami pomiarowymi na maszcie odpowiada pomiarowej długości liku przedniego grota, jak pokazano w 02.01.02. Po wybraniu żagla fałem wierzchołek głowicy grota nie może być wyżej niż dolna krawędź opaski górnej.

02.01.02. Głowica grota (rys 6)


E1 jest największą szerokością głowicy, mierzoną prostopadle do tylnej krawędzi masztu.

02.01.03 Pomiar E5.


Decyzja z grudnia 1994. Pomiar E5 dokonywany jest wzdłuż bomu pomiędzy tylną krawędzią masztu a czarnym znakiem namalowanym na bomie w miejscu położenia rogu szotowego grota.

02.01.03 bis Nowa formuła pomiarowa grota (rys 5 bis)


Decyzja z grudnia 1996 (zastosowanie 1997 – 2000)

HB – szerokość głowicy grota

MGT – prostopadła zmierzona na wysokości 7/8 liku wolnego grota

MGU – prostopadła zmierzona na wysokości 3/4 liku wolnego grota

MGM – prostopadła zmierzona na wysokości 1/2 liku wolnego grota

MGL – prostopadła zmierzona na wysokości 1/4 liku wolnego grota

E – długość liku dolnego mierzona po bomie

02.01.06 bis Decyzja z grudnia 1996 (zastosowanie 1997 – 2000) (rys 5 bis)


Ilość listew grota ustala się na 3 z ograniczeniami długości i położenia jak niżej:

-Listwa górna o długości nie większej niż 45% E i w położeniu wyznaczonym tak, że górna krawędź kieszeni tej listwy znajduje się poza zasięgiem promienia, którego długość jest nie mniejsza niż 20% P i zaczepionego w rogu fałowym grota (krawędź BLP)

-Listwa środkowa o długości max 33% E - położenie dowolne

-Listwa dolna o długości max 33% E - położenie dowolne


02.02.05 Pomiary foka marszowego (dotyczy tylko jachtów prototypowych)


Decyzja z grudnia 1994. W przypadku, gdy genua jest mniejsza niż 6,50 m2 (18,50–12) powierzchnia foka obliczana jest następująco 6.50 x 70% = 4,55 m2.

02.03.07. Fał spinakera


Decyzja z grudnia 1994. Odległość pomiędzy fałem spinakera i foka nie może przekraczać 20 cm a mierzona jest pomiędzy osiami bloków tych fałów. Wszelkie patenty zwiększające tę odległość są zabronione.

03.00.01. Materiały (użycie włókien węglowych)


Decyzja z grudnia 1994. Nie ma ograniczeń co do stosowania włókien węglowych.

O3.01.01. Szczelność kadłuba


Spełnienie tego kryterium wymaga:

-niestosowania tunelów na spinaker z wylotem na pokład.

-szczelności, przechodzących przez kabinę skrzynek mieczowych na całym przebiegu w obrębie kabiny i na styku z pokładem,

-drzwi i pokrywy zejściówek powinny być zawsze na miejscu i być gotowe do użycia.

Decyzja z grudnia 1992. Jest niedopuszczalne występowanie przecieków w trakcie testów stateczności przy przechyłach 90o na obie burty; jacht musi pozostać suchy w tym położeniu.

03.01.01 Wytrzymałość kadłuba


Osoba o masie do 80 kg powinna swobodnie poruszać się po jachcie: kokpit, pokład, pokładówka, bez konieczności zwracania uwagi na miejsca szczególne i nie powodując szkód w kadłubie.

03.01.01 Rezerwa pływalności


Decyzja z grudnia 1993. W stosunku do jednostek wyprodukowanych po roku 1994 wymóg zgodny z artykułem 03.00.01 musi być rygorystycznie przestrzegany. Rezerwa ta zapewni pływalność jachtu wypełnionego wodą w sposób umożliwiający żeglugę i zapewniający dodatnią stateczność. W stosunku do jachtów istniejących przed 31 grudnia 1993 a nie mających dostatecznej rezerwy pływalności sędzia klasy może upoważnić skippera (lub wydać decyzję dla serii) do wykorzystania przestrzeni pod kojami a także wolnej przestrzeni w kabinie jachtu przed masztem na zamontowanie dodatkowych, nadmuchiwalnych komór wypornościowych w celu spełnienia wymagań klasowych.

Jakość komór oraz ich montaż podlega kontroli sędziego klasowego, który wydał zgodę.

Decyzja z grudnia 1997 i uzupełnienie z 1998 roku. Przestrzenie określone przez konstruktorów profesjonalistów jak i amatorów jako wodoszczelne powinny zostać wypełnione materiałami litymi i nie gnijącymi, typu polistyren lub poliuretan. Powinny one zapewnić pływalność jednostki tak, aby pokład znajdował się powyżej poziomu wody.

Nie zezwala się na stosowanie nadmuchiwanych komór wypornościowych w jednostkach seryjnych i prototypowych, które wyprodukowano po grudniu 1993.

Dla jednostek starych seryjnych, nie posiadających wystarczającej ilości komór wypornościowych certyfikat pomiarowy dla jednostki „matki” określi pojemność komór nadmuchiwanych i sposób ich rozmieszczenia.

03.00.02 Kokpit odpływowy


Decyzja z grudnia 1993. Otwory odpływowe powinny mieć przekrój nie mniejszy niż 10 cm2.

04.00.00. Wyposażenie wnętrza


Decyzja z grudnia 1991 r

-Oświetlenie - przeźroczysta pokrywa zejściówki lub jej część o wystarczającej powierzchni i solidności może zastąpić bulaje,

-Koje – głowa koi jest zaliczana jako miejsce do siedzenia, jeśli będzie umieszczona na dostatecznej wysokości nad podłogą.

-ławki - wolna wysokość nad kojami jest mierzona począwszy od płaszczyzny przechodzącej przez szczyty podpór bocznych (koi – przypis tłumacza)


Decyzja z grudnia 1992

-powierzchnie i objętości, pomierzone w trakcie pomiarów powinny pozostać wolne nawet w trakcie żeglugi.
Decyzja z grudnia 1997

-Wejście do kabiny – do kabiny powinno się wchodzić od strony rufy przez pionowo ustawioną, i zwróconą ku rufie zejściówkę. Musi ona zapewnić swobodny dostęp do kabiny bezpośrednio z kokpitu. Dopuszcza się montowanie suwklapy.

04.00.05 Łączna powierzchnia podłogi.


Decyzja z grudnia 1997.

-Do obliczeń powierzchni podłogi przyjmuje się wszystkie elementy podłogi o kształcie czworokąta o wymiarach minimalnych 0,3 x 0,3 m.


04.00.07. Powierzchnia do siedzenia


Decyzja z grudnia 1997.

-Powierzchnię siedzeń oblicza się dla ław o długości minimum 1,80 m i głębokości minimum 0,40 m w każdym punkcie ławy.

Całkowita długość koi może być dzielona na segmenty nie krótsze niż 0,40 m i o powierzchni minimalnej nie mniejszej niż 0,16 m2,

W żadnym wypadku powierzchnie uwzględnione w trakcie pomiarów jako powierzchnie do siedzenia nie mogę się nakładać.


05.00.00. Różne – pomoce elektroniczne


Decyzja z grudnia 1998.

-Anuluje się decyzję z 1991 roku ograniczającą użycie urządzeń elektronicznych. Wszystkie urządzenia są dopuszczalne włączając VHF, jednakże zabrania się komunikowania się z komisją regatową za wyjątkiem sytuacji awaryjnych.


05.01.00 Balastowanie


Decyzja z grudnia 1993.

-Jeśli istnieją pasy balastowe, w przeciwieństwie do reguły 62(b) IYRU, balastowanie z nogami wystawionymi poza obrys jachtu jest zabronione.


05.02.00 Załoga (dotyczy jednostek wyłącznie turystycznych)


Decyzja z grudnia 1994.

-Tylko w przypadku jednostek turystycznych załoga może zostać zredukowana do dwóch osób, z zachowaniem zasady niezmienności załogi startującej we wszystkich etapach tych samych regat.


05.03.00 Środki bezpieczeństwa


Decyzja z grudnia 1997.

Definicje bosaka, pagajów i wiadra.

-Bosak jest elementem bezpieczeństwa sam w sobie i nie może stanowić kombinacji wraz z innym elementem z listy środków bezpieczeństwa, zatwierdzonym przez klasę MICRO. Długość bosaka określa się na 1,10 m, trzon sztywny, wykonany z drewna lub metalu o średnicy min 20 mm, natomiast hak jego głowicy musi umożliwić zaczepienie rury o średnicy min 30 mm.

-Pagaje nie mogę być krótsze niż 1,20 m a powierzchnia pióra nie powinna być mniejsza niż 0,15 x 0,30 m. Trzonek powinien być sztywny, drewniany bądź metalowy o śr. min 20 mm.

-wiadro powinno być okrągłe o pojemności min 10 l, z rączką i linką długości nie mniejszej niż 1,50 m.


05.-3.00 BEZPIECZEŃSTWO (zamykanie zejściówek i luków)


Decyzja z grudnia 1992.

-Zejściówki i pokrywy luków powinny być zamknięte podczas złej pogody a obsługa jachtu całkowicie możliwa z kokpitu.



Decyzja z grudnia 1998.

-Anuluje się decyzję z grudnia 1993. Komisja regatowa może narzucić zamknięcie zejściówek i luków w zależności od warunków meteorologicznych i zafalowania. Stosowanie się do tej decyzji jest podporządkowane informacjom i komunikatom przewidzianym przez przepisy regatowe ISAF 2000.

IMCCA sugeruje komisjom regatowym stosowanie flagi „F” oraz przypomnienie w instrukcjach żeglugi zarządzeń związanych z bezpieczeństwem.

05.03.00 Bezpieczeństwo (pływalność osobista)


Decyzja z grudnia 1993.

-Kombinezony izotermiczne i suche nie są wystarczającym zabezpieczeniem pływalności osobistej w myśl przepisów IYRU 60.1 RC 1. – V.93 – 96


Decyzja z grudnia 1996

-(zastosowanie od 1 stycznia 1997). Dolna krawędź zejściówki powinna znajdować się na wysokości nie mniejszej niż 150 mm powyżej dna kokpitu.

05.03.02 Środki bezpieczeństwa


Decyzja z grudnia 1998.

-Lina holownicza nie może być krótsza niż 10 m, o śr. min 10 mm i gęstości <1 (pływająca).

-Poza tym, na jachcie, wymagane są trzy stałe punkty mocowania (pachołki lub knagi), jeden z przodu i dwa z tyłu. Każdy z nich powinien wytrzymać uciąg 1500 kg.

ZALECENIA Z GRUDNIA 1997



02.02.06 Żagiel sztormowy


Przewidując przyszłe modyfikacje przepisów klasowych, zaleca się zawodnikom posiadanie żagla sztormowego o poniższych parametrach, które z pewnością zostaną zaakceptowane w najbliższej modyfikacji przepisów:

Powierzchnia powinna się mieścić pomiędzy 2 a 3 m2, grubość materiału min 0,25 mm o gramaturze 240g/m2. Żagiel ten powinien mieć wszystkie potrzebne elementy do postawienia go na sztagu.

Uwaga we wszystkich przypadkach nie ujętych powyższymi przepisami i ich interpretacją mają zastosowanie przepisy ISAF (ERS).

Zebranie IMCCA z 05.12.1999


Podsumowanie decyzji dotyczących interpretacji przepisów klasowych klasy MICRO.

A Decyzje 1999


1 Numer na spinakerze (artykuł 02.04.00 Liczba żagli)

W związku z tym, że klasa Mikro została uznana przez ISAF, zalecenia przepisów ISAF nr H1.3 par. d stosuje się do zawodów międzynarodowych (numer na przedniej powierzchni spinakera). Kontrola tych zaleceń rozpocznie się od 15 czerwca 2000.



2 Pomiar odległości JL (artykuł 02.02.00 Pomiar foka)

Pomiar foka zostanie dokonany zgodnie z dyspozycjami określonymi przez regułę ISAF G7.8 (szerokość rogu fałowego). Zdecydowano o ograniczeniu szerokości maksymalnej szczytu żagli przednich do 40 mm (genua, fok, fok sztormowy).


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna