Rozdział I ogólne informacje o Kanadzie I jej mieszkańcach



Pobieranie 376.71 Kb.
Strona1/5
Data05.05.2016
Rozmiar376.71 Kb.
  1   2   3   4   5

Analiza rynku turystycznego Kanady


Opracowała:

Teresa Sip

AWF Kraków 2008

Turystyka i rekreacja

Grupa T2

Rozdział I Ogólne informacje o Kanadzie i jej mieszkańcach


Kanada (z ang. Canada) to państwo położone w Ameryce Północnej, rozciągające się od Oceanu Atlantyckiego na wschodzie do Oceanu Spokojnego na zachodzie i Oceanu Arktycznego na północy. Na południu i północnym zachodzie graniczy ze Stanami Zjednoczonymi. Powierzchnia Kanady (ląd oraz akweny słodkowodne) to ponad 9 984 670 km2. Odległość między krańcem zachodnim i wschodnim to prawie 5 200 km, natomiast między północnym i południowym – 4 600 km. 7,6% powierzchni Kanady stanowią rzeki oraz jeziora (755.180 km2). Kraj ten jest drugim co do wielkości na świecie (po Rosji) rezerwuarem słodkiej wody. Obszar tundry arktycznej Kanady zajmuje ok. 2,3 mln km2, co stanowi 23% powierzchni kraju. Natomiast na cele rolnicze wykorzystuje się 7% powierzchni Kanady. Lasy obejmują 4,45 mln km,2 a więc ponad 44% powierzchni kraju. Największym bogactwem naturalnym Kanady są zasoby świeżej wody (stanowią one 30% światowych zasobów).

Gęstość zaludnienia 3,2 osób/1 km2, stawia Kanadę na ostatnim miejscu w grupie krajów uprzemysłowionych. Według najnowszych danych liczba ludności Kanady to 33,245,000. Jednym z elementów stałego wzrostu liczby ludności jest polityka imigracyjna stale prowadzona przez rząd Kanady (ok. 200-250 tys. imigrantów rocznie). Zaludnienie kraju jest nierównomierne. W dwóch prowincjach: Ontario i Quebec, żyje ponad 60% ogółu ludności, a 11 mln osób, a wiec 35% wszystkich mieszkańców Kanady mieszka w trzech największych aglomeracjach miejskich: Toronto, Montreal i Vancouver. Warunki klimatyczne, przeszłość historyczna i silne wpływy amerykańskie zadecydowały o skupieniu ludności w wąskim pasie wzdłuż południowej granicy kraju. Około 90% ludności mieszka w strefie o szerokości 250 km wzdłuż granicy z USA.

Współczesne państwo kanadyjskie składa się z 10 prowincji oraz 3 terytoriów: Jukon, Northwest Territories i Nunavut. Jukon został wydzielony jako odrębna jednostka administracyjna w czasach gorączki złota na Alasce (w 1898 roku), aby zapewnić lepszą kontrolę nad złotonośnymi obszarami. Nunavut jest najmłodszą jednostką administracyjną, powstałą w dniu 1 kwietnia 1999 roku, jako ziemia "ludów północy" – Inuitów (zwanych w Polsce - Eskimosami).

Społeczeństwo kanadyjskie jest społeczeństwem stosunkowo młodym. W latach 50-tych i 60-tych XX wieku w Kanadzie wystąpił wyż demograficzny, stąd w Kanadzie żyje najwięcej mężczyzn w wieku 38 lat i ich liczba zbliża się do 9 tys. Najwięcej kobiet natomiast, jest w wieku 37 lat i liczebność ich jest podobna jak mężczyzn o rok starszych od siebie. Dokładną strukturę społeczeństwa według płci i wieku w roku 2001, oraz prognozę na roku 2041 przedstawia wykres nr1.

Kanadyjki żyją dłużej od Kanadyjczyków, czego dowodem jest wykres przedstawiający średnią długość życia społeczeństwa kanadyjskiego (wykres nr.2). Z roku na rok ta średnia wydłuża się i według prognoz ciągle będzie rosła. W roku 2001 wynosiła odpowiednio dla kobiet i mężczyzn, 83 lata i 76 lat.

Wykres 1 Struktura społeczeństwa kanadyjskiego wg płci i wieku



Wykres 2 Średnia długość życia Kanadyjczyków



Stopa bezrobocia w Kanadzie utrzymuje się na niskim poziomie. Średnio w całym kraju wynosi ok. 4,5%. Największy pułap osiąga w prowincji Ontario, tu aż 6,4 % i od jakiegoś czasu utrzymuje się mniej więcej na tym samym poziomie. Dokładną charakterystykę siły roboczej w Kanadzie przedstawia poniższa tabela nr.1.



Tabela 1 Charakterystyka siły roboczej

Charakterystyka siły roboczej wg prowincji

 

Luty 2008

Marzec 2008

Luty - Marzec 2008

Marzec 2007 - Marzec 2008

Luty – Marzec 2008

Marzec 2007 - Marzec 2008

 

Dane w tys.

Różnica w tys.

Zmiana w %

Ontario

 

 

 

 

 

 

Liczba ludności

10 448.3

10 459.9

11.6

141.3

0.1

1.4

Siła robocza

7 124.4

7 146.3

21.9

116.1

0.3

1.7

Zatrudnieni

6 690.0

6 688.2

-1.8

119.2

0.0

1.8

Pełen etat

5 495.1

5 470.6

-24.5

81.4

-0.4

1.5

Część etatu

1 194.9

1 217.6

22.7

37.8

1.9

3.2

Bezrobotni

434.4

458.0

23.6

-3.2

5.4

-0.7

Stopa bezrobocia

6.1

6.4

0.3

-0.2

...

...

Manitoba

 

 

 

 

 

 

Liczba ludności

905.1

905.9

0.8

10.3

0.1

1.2

Siła robocza

627.8

630.1

2.3

9.5

0.4

1.5

Zatrudnieni

601.4

602.7

1.3

8.9

0.2

1.5

Pełen etat

489.1

494.0

4.9

21.4

1.0

4.5

Część etatu

112.3

108.7

-3.6

-12.5

-3.2

-10.3

Bezrobotni

26.4

27.4

1.0

0.7

3.8

2.6

Stopa bezrobocia

4.2

4.3

0.1

0.0

...

...

Saskatchewan

 

 

 

 

 

 

Liczba ludności

760.7

762.2

1.5

14.0

0.2

1.9

Siła robocza

530.6

529.9

-0.7

6.1

-0.1

1.2

Zatrudnieni

509.0

508.2

-0.8

4.8

-0.2

1.0

Pełen etat

418.4

418.4

0.0

13.4

0.0

3.3

Część etatu

90.6

89.8

-0.8

-8.6

-0.9

-8.7

Bezrobotni

21.6

21.8

0.2

1.4

0.9

6.9

Stopa bezrobocia

4.1

4.1

0.0

0.2

...

...

Alberta

 

 

 

 

 

 

Liczba ludności

2 775.8

2 779.2

3.4

63.3

0.1

2.3

Siła robocza

2 067.5

2 075.9

8.4

64.3

0.4

3.2

Zatrudnieni

1 994.9

2 004.5

9.6

65.2

0.5

3.4

Pełen etat

1 677.8

1 695.7

17.9

64.3

1.1

3.9

Część etatu

317.1

308.8

-8.3

0.9

-2.6

0.3

Bezrobotni

72.6

71.4

-1.2

-0.9

-1.7

-1.2

Stopa bezrobocia

3.5

3.4

-0.1

-0.2

...

...

British Columbia

 

 

 

 

 

 

Liczba ludności

3 614.1

3 619.9

5.8

68.2

0.2

1.9

Siła robocza

2 402.5

2 422.2

19.7

67.1

0.8

2.8

Zatrudnieni

2 303.2

2 317.9

14.7

55.2

0.6

2.4

Pełen etat

1 835.0

1 843.7

8.7

52.3

0.5

2.9

Część etatu

468.2

474.2

6.0

2.9

1.3

0.6

Unemployment

99.3

104.4

5.1

12.0

5.1

13.0

Stopa bezrobocia

4.1

4.3

0.2

0.4

...

...

Źródło tabeli: www.statcan.ca

Produkt krajowy brutto „per capita” (z ang. The Gross Domestic Product GDP per capita) to jeden z podstawowych mierników dochodu narodowego stosowanych w rachunkowości narodowej. PKB opisuje zagregowaną wartość dóbr i usług finalnych wytworzonych na terenie danego kraju w określonej jednostce czasu. Kanada w latach 2002/2003 była w ścisłej 10-tce krajów, które wytworzyły największy GDP na świecie. GDP w latach 1997 - 2005 dla Kanady przedstawia Tabela nr.2.

Tabela 2 PKB per capita

Rok

PKB (GDP) per capita w CAD

Miejsce w rankingu światowym

1997

20 929.03

29

1998

20 064.51

30

1999

21 351.89

26

2000

23 219.54

19

2001

22 683.65

20

2002

29 784.45

7

2003

30 309.83

8

2004

30 534.13

19

2005

34 484.35

18

Źródło tabeli: www.nationmaster.com

Inflacja to zjawisko monetarne wywołane szybszym przyrostem ilości pieniądza niż produkcji (obniżanie się siły nabywczej pieniądza). Na rynku obserwowana jest jako długotrwały wzrost średniego poziomu cen określonego koszyka dóbr. Inflację dla Kanady przedstawia tabela nr.3, oraz wykres nr.3



Tabela 3 Inflacja w Kanadzie w %

ROK

2006

2007

2008

Styczeń

1,60

2,30

1,40

Luty

1,70

2,30

1,50

Marzec

1,70

2,30

1,50

Kwiecień

1,60

2,50

1,50

Maj

2,00

2,20




Czerwiec

1,70

2,50




Lipiec

2,00

2,30




Sierpień

2,00

2,20




Wrzesień

2,30

2,00




Październik

2,40

1,80




Listopad

2,20

1,60




Grudzień

2,10

1,50




Źródło tabeli: www.tradingeconomics.com

Wykres 3 Inflacja w Kanadzie



Źródło wykresu: www.tradingeconomics.com

KILKA NAJWAŻNIESZYCH INFORMACJI W SKRÓCIE:

Powierzchnia Kanady: 9 984 670 km² 

Ludność Kanady: 33 245 000 osób (2008 r.)

Gęstość zaludnienia: 3,2 osoby/km2

Stolica: Ottawa

Języki urzędowe: angielski, francuski

Waluta: dolar kanadyjski – CAD

Stopa bezrobocia: 4,5% (Marzec 2008 r.)

PKB per capita: 34 484.35 CAD (2005 r.)

Inflacja: 1,5 % (Kwiecień 2008 r.)

Rozdział II Atrakcje turystyczne Kanady

Na obszarze Kanady można wyróżnić 6 regionów turystycznych: Atlantycki, Ouebec, Ontario, Prerii, Kordylierów i Północny.



Region Atlantycki obejmuje prowincje: Nową Fundlandię, Nową Szkocję, Nowy Brunszwik i Wyspę Księcia Edwarda. Północna i zachodnia część regionu jest wyżynna (Appalachy Północne), na pozostałym obszarze dominują niziny. Linia brzegowa jest silnie rozczłonkowana (liczne fiordy i zatoki z plażami).

Głównym ośrodkiem gospodarczym i turystycznym regionu jest Halifax położony na wschodnim wybrzeżu Nowej Szkocji. Na Wzgórzu Cytadeli znajduje się punkt widokowy na miasto, założone w 1749 r. (zabudowa głównie z przełomu XIX i XX w.). Duże tradycje historyczne ma St. JohrTs na Nowej Fundlandii — jedno z najstarszych miast północnoamerykańskich (założone przez Francuzów w 1583 r.), a także Louisbourg na wyspie Cape Breton, z największą w Kanadzie zrekonstruowaną osadą francuską z XVIII w. Pozostałości starego osadnictwa francuskiego zachowały się w Annapolis Valley, Caraquet (stara wieś z 1757 r.) i Village Historique Acadien (skansen z okresu 1780-1880 r.). Osadnictwo szkockie przetrwało w wielu miejscowościach Nowej Szkocji. Szczególną sławą cieszy się Cavendish na Wyspie Księcia Edwarda, w którego pobliżu znajduje się dom z końca XIX w., znany jako dom Ani z Zielonego Wzgórza — bohaterki powieści Lucy Maud Montgomery, a także Charlottetown.



Ze względu  na zimne wody oceaniczne oraz częste mgły, uprawianie kąpieli morskich w omawianym regionie jest ograniczone głównie do południowego wybrzeża Zatoki Św. Wawrzyńca i Wyspy Księcia Edwarda (ośrodek turystyczny w Cavendish), co wiąże się z oddziaływaniem ciepłego Prądu Zatokowego. Większość nadmorskich miejscowości ma charakter wsi rybackich i jest licznie odwiedzana przez turystów głównie dzięki walorom widokowym. Należą do nich m.in. Peggy's Cove, Chester, Ross Farm, Mahone Bay, Lunenburg i St. Andrews. Atrakcję turystyczną stanowią parki narodowe, zwłaszcza Gros Morne, Terra Nova, Cape Breton Highlands, Salmonier oraz Prince Edward Island.

Quebec - region ten obejmuje prowincję Quebec, która zajmuje większą część półwyspu Labrador (wraz z jego nasadą) oraz południowo-wschodnią część doliny rzeki Św. Wawrzyńca. Przeważa tu krajobraz wyżynny (tarcza kanadyjska), tylko na północnym wybrzeżu występują niziny. Około 4/5 ludności stanowią Kanadyjczycy pochodzenia francuskiego. Głównymi miastami regionu, a zarazem największymi ośrodkami ruchu turystycznego są Quebec i Montreal.

Quebec — stolica prowincji — leży w górnej części estuarium rzeki Św. Wawrzyńca. Został założony przez de Champlaina w 1608 r. na terenie wioski indiańskiej. Wkrótce stał się ośrodkiem francuskiej kultury i handlu, a od 1663 r. oficjalną stolicą kolonii francuskiej — Nowej Francji. W 1759 r. został zdobyty przez Anglików. W okresie  od 1851-55 i 1859-67 r. był stolicą Kanady. Jest podobny do starych miast europejskich (znajdują się w nim m.in. mury obronne). Do najważniejszych zabytków należą: cytadela (pierwsza połowa XIX w.) oraz budowle Starego Górnego Miasta (Old Upper Town) i Starego Dolnego Miasta (Old Lower Town), zwłaszcza ratusz - (pierwsza połowa XIX w.), bazylika Notre Dame (XVII w klasztor Św. Urszuli i seminarium,(XVII w. katedra Trójcy Świętej (początek XIX w.) i kościół Notre Dame des Victories (XVII w.) oraz hotel Chateau de Frontenac (XIX w.). W Parc d'Esplanade odbywają się każdego roku główne imprezy zimowego karnawału, trwającego 10 dni (festiwal podobny do Mardi Gras w Nowym Orleanie).
Montreal — położony na wyspie Montreal, przy ujściu rzeki Ottawa do rzeki Św. Wawrzyńca, jest głównym ośrodkiem przemysłowym, handlowym, finansowym i kulturalnym Kanady. Około 70% mieszkańców jest pochodzenia francuskiego. W czasach poprzedzających kolonizację europejską tutejsze tereny należały do indiańskich szczepów Algonkinów, Huronów i Irokezów. W 1642 r. misjonarze francuscy założyli tu misję, wokół której rozwinęło się miasto (do 1700 r. Ville-Marie de Montreal). Stanowiło ono ważny ośrodek handlu futrami i zaopatrzenia traperów. W 1760 r. Montreal zdobyli Anglicy. Prawa miejskie uzyskał w 1832 r., a w okresie 1844-49 r. był siedzibą rządu kanadyjskiego. Szybki rozwój miasta nastąpił pod koniec XIX w. Towarzyszyło mu osiedlanie się napływowej ludności z krajów europejskich, zwłaszcza Żydów. W 1967 r. zorganizowano w Montrealu światową wystawę osiągnięć nauki i techniki, a w 1976 r. odbyły się tu igrzyska olimpijskie. Nad miastem dominuje wzgórze Mont Royal, na którym założono wielki park. Między nim a Rzeką Św. Wawrzyńca leży śródmiejska dzielnica usługowo-handlowa. Znajdują się tu liczne zabytki, m.in. seminarium St. Sulpice (koniec XVII w.), neogotycka katedra Notre Dame (XIX w.), kościół Notre Dame de Bonsecours oraz domy i budowle użyteczności publicznej z XVIII - XIX w. (np. Calvet House, Chateau de Ramezay, dawna rezydencja gubernatora). Mieści się tu również Uniwersytet McGilla — jeden z czołowych uniwersytetów Kanady. Atrakcją Montrealu są muzea i galerie sztuki (zwłaszcza Muzeum Sztuki Ludowej, Galeria Sztuk Pięknych), a także miejscowe metro, które pełni funkcję rozległego, podziemnego miasta, tętniącego życiem nawet w okresie miesięcy zimowych.
Obszarem o dużych walorach wypoczynkowych są Góry Laurentyńskie (Laurentides) — górzyste tereny położone na północ od Montrealu i Ouebecu. Do znanych stacji narciarskich i ośrodków sportów wodnych (liczne jeziora) należą tu m.in. Mont-Gabriel, Mont Tremblant, Sainte Agathe des Monts. Atrakcyjnym krajobrazem odznaczają się okolice fiordu Saguenay oraz klifowe wybrzeża półwyspu Gaspe. W północno-wschodniej jego części znajduje się park narodowy Forillon. Głównym ośrodkiem ruchu turystycznego jest nadmorska miejscowość Perce.

W skład regionu Ontario wchodzą obszary prowincji Ontario — w większości wyżynne, zajmują środkową część Kanady, od Wielkich Jezior na południu po Zatokę Hudsona na północy. Zamieszkuje je ludność głównie pochodzenia anglosaskiego - - potomkowie „lojalistów"


ze Stanów Zjednoczonych i emigrantów z Wysp Brytyjskich, zwłaszcza Irlandii. Ontario jest najbardziej rozwiniętym gospodarczo regionem Kanady, a jego południowe obszary stanowią najsilniej zurbanizowane tereny w kraju. Do głównych ośrodków miejskich należą Toronto i Ottawa.

Toronto — położone nad Jeziorem Ontario, jest największym miastem Kanady oraz jednym z jej głównych ośrodków przemysłowych, handlowych, komunikacyjnych i kulturalnych. W XVII w. istniała tu osada Indian Irokezów, która w 1720 r. została przekształcona przez Francuzów w faktorię handlu futrami i misję. W 1793 r. osiedle to (pod nazwą York) zostało stolicą Górnej Kanady, a następnie w 1867 r. — stolicą prowincji Ontario (zmieniając w 1834 r. nazwę na Toronto). W 1904 r. wielki pożar zniszczył znaczną część miasta. Jego odbudowie towarzyszył intensywny napływ imigrantów, głównie z krajów anglosaskich. Wśród licznych monumentalnych budowli na szczególną uwagę zasługuje zbudowana w 1975 r. wieża radiowo-telewizyjna CNN Tower, będąca najwyższym tego typu obiektem na świecie (533 m wys.). W szczytowej części znajduje się restauracja i punkt widokowy. Zainteresowanie budzą również budowle reprezentacyjne z XIX i XX w., m.in. parlament, uniwersytet i ratusz. Toronto ma liczne muzea i galerie sztuki. Cenne eksponaty znajdują się zwłaszcza w The Royal Ontario Museum (dzieła sztuki chińskiej, egipskiej, greckiej i rzymskiej, kolekcja wyrobów indiańskich i eskimoskich) oraz Art Gallery of Ontario (zbiory malarstwa od XIV w., kolekcja rzeźb współczesnych). Atrakcję turystyczną stanowi Black Creek Pioneer — skansen budownictwa wiejskiego z XIX w., a także park wypoczynkowy Ontario Place (40 ha pow.), ogród zoologiczny oraz Wonderland — kanadyjski Disneyland, zbudowany w 1981 r. W Toronto odbywają się corocznie liczne imprezy folklorystyczne. Szczególną sławą cieszy się Mariposa — festiwal muzyki ludowej oraz Carabama — indiańskie święto ludowe.

Ottawa — leży nad rzeką Ottawą, przy ujściu rzek Rideau i Gatineau. Powstała w 1826 r. jako osada wojskowa (od 1850 r. miasto). W 1854 r. otrzymała obecną nazwę, a w 1858 r. została stolicą Kanady. Główną arterią wodną miasta jest kanał Rideau, łączący rzekę Ottawę z jeziorem Ontario. Wśród obiektów architektury na szczególną uwagę zasługuje zespół neogotyckich gmachów parlamentu (1859-75 r., rozbudowany w 1916 r.) oraz neoklasycystyczne budynki National Research Council i Rideau Hali. Słynne są: miejscowe muzea sztuki, zwłaszcza Narodowa Galeria Kanady (dzieła twórców europejskich i północnoamerykańskich, m.in. prace Grupy Siedmiu), Narodowe Muzeum Kanady, Narodowe Muzeum Nauki, Kanadyjskie Muzeum Wojny i Kanadyjskie Muzeum Narciarstwa; imprezy organizowane w Narodowym Centrum Kultury. Wielkim wydarzeniem w życiu Ottawy jest Święto Wiosny — festiwal folklorystyczny, obchodzony w maju każdego roku. Miasto jest wówczas udekorowane kwiatami — głównie tulipanami dostarczanymi z Holandii. Jedną z największych atrakcji turystycznych omawianego regionu, a także całej Kanady, jest zachodnia część wodospadu Niagara, zwana Canadian Falls lub Horseshoe Falls. Głównym centrum ruchu turystycznego jest tu miejscowość Niagara Falls.

Do licznie odwiedzanych miast należy też Stratford — słynne dzięki organizowanym w nim festiwalom szekspirowskim, Kingston - zabytki architektury wiktoriańskiej z pierwszej połowy XIX w. oraz Marrisburg — rekonstrukcja osady z XIX w.


Region Ontario ma dogodne warunki do rozwoju narciarstwa, turystyki pieszej oraz sportów wodnych. Jest również interesujący dla miłośników przyrody, głównie dzięki licznym terenom chronionej fauny i flory (parki narodowe Georgian Bay Islands, Point Pelee, Pukaskwa oraz prowincjonalne Algonquin, Ouetico i in.). Na jego atrakcyjność wpływa także wyjątkowy koloryt krajobrazów w porze jesiennej, związany z czerwienią liści klonów.

Region Prerii obejmuje prowincje Manitoba, Saskatchewan oraz większą część Alberty. Przeważającym typem krajobrazu są tu płaskie lub faliste równiny, pokryte na północy lasem i tundrą, na południu zaś zajęte przez pola uprawne, które zastąpiły niemal całkowicie naturalną roślinność stepową. Krajobraz urozmaicają liczne jeziora polodowcowe (Winnipeg, Athabaska, Winnipegosis, Jezioro Reniferowe, Saskatchewan i in.). Prerie odznaczają się silnie zróżnicowaną strukturą etniczną ludności. Oprócz Anglików, Irlandczyków i Szkotów mieszkają tu pokaźne grupy Niemców, Ukraińców, Skandynawów, Holendrów i Polaków.
Penetracja turystyczna omawianego regionu jest w znacznym stopniu uwarunkowana istnieniem połączeń komunikacyjnych, które w północnej jego części są niemal wyłącznie ograniczone do transportu lotniczego. Większe skupiska ludności miejskiej powstały w południowej części regionu i leżą przy rody. Do licznie odwiedzanych należą m.in. Glacier4, Banff, Jasper, Yoho, Kootenay, Mount Revelstoke, Waterton Lakes i Nahan-ni5. Między parkami Banff a Jasper biegnie Banff-Jasper Highway — droga krajobrazowa prowadząca przez szczególnie malownicze rejony Gór Skalistych. Z walorów widokowych słynie również Alaska Highway. Droga ta zaczyna się w Dawson Creek i na terytorium Kanady kończy w parku narodowym Kluane w Górach Św. Eliasza. Górski krajobraz Kordylierów urozmaicają liczne jeziora polodowcowe i głębokie doliny rzeczne mające często charakter kanionów. Znane są zwłaszcza kaniony w parku narodowym Nahanni, w górach Mackenzie oraz kaniony rzek Fraser i Thompson w Górach Nadbrzeżnych. Słynna jest także dolina Okanagan (południowa część Kolumbii Brytyjskiej), w której leżą liczne rezerwaty Indian6 oraz Skeena (środkowa część Gór Nadbrzeżnych), stanowiąca w przeszłości ważny szlak handlowy. Spotkać tu można liczne totemy indiańskie (w miejscowościach: Ksan, Kitwanga, Kispiox i innych.). Region odznacza się szczególnie dogodnymi warunkami do rozwoju turystyki zimowej, zwłaszcza narciarstwa. Do głównych ośrodków sportów zimowych należą: Banff, Jasper, Revelstoke, Golden i Kimberley. Dzięki ocieplającym wpływom Prądu Północnopacyficznego możliwe jest również zażywanie kąpieli morskich. Większość nad morskich miejscowości wypoczynkowych leży w południowej części wybrzeża. Należą do nich m.in. Victoria — stolica Kolumbii Brytyjskiej, Parksville i Oualicum Beach. Zainteresowaniem turystów cieszą się także miejscowości położone w najdalej na północ wysuniętej części Kordylierów, wśród nich m.in. Dawson — miasto z okresu gorączki złota8 oraz Whitehorse — znane głównie dzięki unikatowej budowli jaką jest miejscowa katedra drewniana Old Log Church wzniesiona w 1900 r.

Region Północny obejmuje kontynentalną i wyspiarską część Terytoriów Północno-Zachodnich. Odznacza się surowym klimatem, który stanowi główny czynnik ograniczający jego aktywizację gospodarczą i penetrację turystyczną. Jest to kraina prawie nie zamieszkana. Wśród żyjącej tu ludności (kilkadziesiąt tysięcy osób) większość stanowią Eskimosi i Indianie.
Stolicą regionu jest Yellowknife, będące także bazą wypadową dla wycieczek turystycznych (głównie samolotowych) do odległych rejonów kanadyjskiej Arktyki. Samolotowe podróże turystyczne są również organizowane z Frobisher Bay, które leży w południowej części Ziemi Baffina. Ich celem jest zwłaszcza park narodowy Auyuittuq, położony we wschodniej części wyspy.
  1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna