Rozprawa doktorska Promotor: prof dr hab med. Janusz Marcinkiewicz



Pobieranie 233.23 Kb.
Strona6/11
Data07.05.2016
Rozmiar233.23 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

3.5 Analiza statystyczna wyników


Analizę statystyczną wyników przeprowadzono przy pomocy funkcji statystycznych używanego arkusza kalkulacyjnego (Microsoft Excel). O ile nie podano inaczej, wyniki przedstawiono jako średnią +/- SD. Istotność statystyczną różnic pomiędzy grupami badano przy pomocy analizy ANOVA oraz testu Studenta. Za istotną przyjmowano wartość p<0,05.


4. Wyniki




4.1 Określenie trwałości chloraminy (TauCl) i bromaminy tauryny (TauBr)


Zbadano prędkość rozkładu TauCl i TauBr w temperaturze +4 i +23°C (przechowywanie) oraz +37°C (działanie in vivo) przy pH=7,4 (fizjologicznym) i 5,0 (odzwierciedlającym warunki ostrego odczynu zapalnego).

Potwierdzono, że podstawowy mechanizm rozkładu obu związków stanowi dysproporcjonowanie (do tauryny oraz odpowiednio TauCl2 i TauBr2) (ryc. 2). W przypadku TauBr już w silnie zasadowym pH równowaga reakcji jest silnie przesunięta w stronę TauBr2, stąd konieczność zastosowania znacznego nadmiaru Tau w stosunku do NaOBr podczas syntezy TauBr (p. rozdział 3.3.3); w miarę spadku pH równowaga ta ulega dalszemu przesunięciu w stronę TauBr2, co w pH=5,0 prowadzi do niemal natychmiastowego dysproporcjonowania ok. 40% początkowej ilości TauBr (ryc. 4 i 6).

Wszystkie pomiary wykonano metodą spektrofotometryczną. Parametry badanych substancji (λmax, A) zestawiono w tabeli 1. (rozdział 3.3.3). Prędkość rozkładu badanych związków w zależności od temperatury i pH ilustrują ryc. 3-6 (stężenia przedstawione na wykresach dotyczą wyłącznie monohaloamin).


Ryc. 2 Widma absorpcyjne TauCl i TauCl2 oraz mieszaniny obu związków powstającej przejściowo przy zmianie pH z 7,4 do 5,0. Dla TauBr przebieg wykresów jest analogiczny; jedynie maksima występują dla długości fali większej o 36 nm (por. tab.1).



Ryc. 3. Rozkład TauCl – zmiana stężenia w funkcji czasu w ciągu 24 h w zależności od pH i temperatury. Przedstawione wyniki stanowią średnią (+/- SD) z trzech oddzielnych eksperymentów.


Ryc. 4. Rozkład TauBr – zmiana stężenia w funkcji czasu w ciągu 24 h w zależności od pH i temperatury. Przedstawione wyniki stanowią średnią (+/- SD) z trzech oddzielnych eksperymentów. Zwraca uwagę szybki rozkład TauBr w pH=5,0 – po zmianie pH roztworu z 7,4 do 5,0 ok. 40% związku ulega natychmiastowemu dysproporcjonowaniu do tauryny i TauBr2 (por. ryc. 2).


Ryc. 5. Rozkład TauCl – zmiana stężenia w funkcji czasu w ciągu 8 tygodni w zależności od pH i temperatury; przedstawiono wyniki pojedynczego wybranego eksperymentu. Zwraca uwagę znacznie szybszy rozkład TauCl w pH=5,0.


Ryc. 6. Rozkład TauBr – zmiana stężenia w funkcji czasu w ciągu 8 tygodni w zależności od pH i temperatury; przedstawiono wyniki pojedynczego wybranego eksperymentu. Zwraca uwagę znacznie szybszy rozkład TauBr niż TauCl niezależnie od pH i temperatury (por. ryc. 5).

Zbadano trwałość obu związków w obecności H2O2 i NO2- [Marcinkiewicz i wsp., 2005]. Stwierdzono, że H2O2 reaguje z TauBr, lecz nie z TauCl; NO2- nie reaguje z żadnym z badanych związków (tabela 2.).


Tab. 2. Reaktywność TauCl i TauBr w środowisku bezkomórkowym wobec NO2- i nadtlenku wodoru. Po 100 μM NO2- i H2O2 inkubowano z podanymi stężeniami TauCl i TauBr oraz tauryny (pH = 7,4). Poziom NO2- i H2O2 oznaczano po 1 h. Wyniki podano jako średnią (+/- SE) z pięciu oddzielnych eksperymentów; *p<0,001 wobec kontroli (za: Marcinkiewicz i wsp., Inflamm Res. 2005 Jan; 54(1): 42-9.; za zgodą współautorów).

NO2-

H2O2

100 μM inkubowano z:

Odzyskano NO2  (%):

100 μM inkubowano z:

Odzyskano H2O2 (%):

(kontrola)

100

(kontrola)

100

TauBr 1000 μM

84 (± 3)

TauBr 1000 μM

0

TauBr 500 μM

94 (± 3)

TauBr 500 μM

0

TauBr 250 μM

97 (± 1)

TauBr 250 μM

3 (± 1) *

TauBr 100 μM

100 (± 1)

TauBr 100 μM

8 (± 3) *

TauBr 50 μM

100 (± 1)

TauBr 50 μM

58 (± 5) *

TauCl 100 μM

95 (± 2)

TauCl 100 μM

99 (± 3)

Tau 1000 μM

101 (± 4)

Tau 1000 μM

97 (± 3)

Na podstawie przeprowadzonych doświadczeń stwierdzić można, że:





1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna