Rozwoju kultury



Pobieranie 325.62 Kb.
Strona1/6
Data27.04.2016
Rozmiar325.62 Kb.
  1   2   3   4   5   6
Załącznik

do Uchwały Nr XX/142/2004

Sejmiku Województwa Lubuskiego

z dnia 28 czerwca 2004 r.

STRATEGIA

ROZWOJU KULTURY

WOJEWÓDZTWA LUBUSKIEGO

WPROWADZENIE

Zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1590 z późniejszymi zmianami), Sejmik Województwa Lubuskiego uchwałą nr XV/91/2000 z dnia 6 marca 2000 roku określił „Strategię rozwoju Województwa Lubuskiego”. Przepis art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy przewiduje realizację strategii poprzez programy wojewódzkie. Stanowi on przesłankę formalną do opracowania programu szczegółowego w dziedzinie kultury. Przesłanką merytoryczną ustalenia tego programu jest rola i znaczenie kultury w harmonijnym rozwoju społeczno – gospodarczym regionu, jak również akcesja Polski do Unii Europejskiej i wyzwania związane z tworzeniem europejskiej „przestrzeni kulturowej” przy zachowaniu tożsamości kulturowej krajów członkowskich. W tych okolicznościach Sejmik Województwa Lubuskiego postanowił podjąć prace nad określeniem „Strategii rozwoju kultury Województwa Lubuskiego” – dokumentu precyzującego w tej dziedzinie cele strategiczne i operacyjne, kierunki działania, zadania szczegółowe i ich hierarchizację.



„Strategia rozwoju Województwa Lubuskiego” określa cztery najważniejsze wyzwania rozwojowe regionu – cele główne strategii:

  1. zapewnienie przestrzennej, gospodarczej i społecznej spójności regionu,

  2. podniesienie poziomu wykształcenia społeczeństwa i zwiększenie potencjału innowacyjnego nauki i gospodarki,

  3. rozwój przedsiębiorczości,

  4. efektywne wykorzystanie zasobów środowiska naturalnego i kulturowego.

W ostatnim z wymienionych celów głównych wyodrębniono dwa cele operacyjne:

  1. wykorzystanie walorów środowiska i dziedzictwa kulturowego dla rozwoju turystyki,

  2. rozwój usług kulturalnych, zdrowotnych i sportowych dla mieszkańców regionu i gości zagranicznych.

Realizację wymienionych celów przewidziano w ramach następujących przedsięwzięć:

  1. inwentaryzacja dziedzictwa kulturowego regionu, opracowanie programu jego odnawiania i propagowania,

  2. powiązanie w sieć informacji i promocji ośrodków rekreacyjnych, sportowych, kulturalnych i rehabilitacyjnych

  3. opracowanie mapy „Rekreacja, sport, rehabilitacja, kultura na Ziemi Lubuskiej”,

  4. dokończenie budowy Międzynarodowego Centrum Muzycznego Wschód – Zachód jako regionalnego centrum muzyczno - konferencyjnego,

  5. wspieranie środowisk artystycznych i imprez kulturalnych o znaczeniu regionalnym i ponadregionalnym,

jak również w ramach dwóch zadań/projektów:

  1. kształtowanie świadomości społecznej dotyczącej roli środowiska i dziedzictwa kulturowego,

  2. waloryzacja i inwentaryzacja zasobów ekologicznych oraz historyczno – kulturowych.

Opracowanie „Strategii rozwoju kultury Województwa Lubuskiego”, powiązanej z cytowanymi ustaleniami Strategii rozwoju województwa Lubuskiego, wymaga pogłębienia i aktualizacji diagnozy stanu działalności kulturalnej regionu oraz uwzględnienia aktualnych uwarunkowań. Sejmik Województwa Lubuskiego uchwałami nr VII/54/2003 z 2 czerwca 2003 roku i nr XII/89/2003 z 2 grudnia 2003 roku ustalił zasady, tryb i harmonogram opracowania strategii. Zgodnie z tymi zasadami Zarząd Województwa Lubuskiego powołał do opracowania strategii Zespół Redakcyjny, zapewniając w nim reprezentatywny udział przedstawicieli podmiotów i środowisk uczestniczących w życiu kulturalnym całego regionu. Ponadto Zarząd Województwa Lubuskiego zwrócił się do Wojewody Lubuskiego, wyższych uczelni, jednostek samorządu terytorialnego, instytucji kultury i organizacji pozarządowych z prośbą o dostarczenie aktualnych danych, a także uwag i propozycji do opracowania. Odpowiedzi okazały się niepełne i mogły być wykorzystane do diagnozy tylko częściowo. W części zaś diagnoza oparta została na danych statystycznych z końca roku 2002. Spośród jednostek organizacyjnych kultury statystyka publiczna obejmuje tylko biblioteki publiczne, muzea, instytucje artystyczne i kina stałe. Znaczne obszary działalności kulturalnej, przede wszystkim działalności prowadzonej przez organizacje pozarządowe, podmioty gospodarcze i osoby fizyczne, nie są objęte badaniami i w tym zakresie brak bazy statystyczno – porównawczej. Diagnoza w tym zakresie oparta została na danych orientacyjnych i informacjach ogólnych zainteresowanych środowisk.

Równorzędnie ze stanem obecnym i uwarunkowaniami uwzględnić należy rolę i znaczenie kultury w harmonijnym rozwoju regionu. Wszystkie dzieła zaliczane do kultury i uznawane za dobra kultury są rezultatem refleksji i dokonań twórczych wielu pokoleń – wyrażają się w nich wartości danej epoki, wierzenia, obyczaje, a także doktryny estetyczne, filozoficzne, polityczne, religijne i prawne. Utożsamiane z nimi i współzależne są także osiągnięcia praktyczne, techniczne i technologiczne. Tworzenie dóbr kultury, uczestnictwo w kulturze i przekazywanie dziedzictwa kulturowego mają wielki wpływ na formę i treść życia społecznego, na wzajemne stosunki między ludźmi, a także na ogólne nastawienie do życia. Żywotność wartości kulturowych zależy od ich stałej aktualizacji poprzez społeczną recepcję. Ulegają one atrofii między innymi na skutek apatii kulturowej znacznej części społeczeństwa, Wprawdzie pragnienia w sferze kultury spełniane są we względnej niezależności od zaspokajania potrzeb bytowych, jednak postępująca pauperyzacja społeczeństwa niesie ze sobą poważne zagrożenia. Wyraźnie zarysowało się oddzielanie zamkniętej przestrzeni cywilizacyjnej elit uprzywilejowanych od reszty społeczeństwa nie tylko w metropoliach, lecz także w małych miastach i środowiskach wiejskich. Państwo polskie wycofało się z wielu świadczeń socjalnych i przestało gwarantować prawo do pracy i minimalnego dochodu. Zawarta w art. 6 ust. 1 Konstytucji zasada „Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu polskiego, jego trwania i rozwoju” jest w obowiązujących rozwiązaniach systemowych zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego. Przemyślenie polityki kulturalnej i programu działania w dziedzinie kultury stało się pierwszoplanowym wyzwaniem współczesności wobec jednostek samorządu terytorialnego. Inwestowanie w kulturę i naukę powinno stać się główną strategią modernizacji oraz środkiem formowania i utrwalania nowoczesnej tożsamości regionalnej.

Nie mniej ważnym wyzwaniem jest określenie mechanizmów zapewniających zachowanie dziedzictwa i tożsamości kulturowej oraz pomyślny rozwój działalności kulturalnej regionu po przystąpieniu do Unii Europejskiej. Traktat o Unii Europejskiej przewiduje współpracę państw unijnych w dziedzinie polityki kulturalnej oraz wspieranie jej rozwoju, z pełnym poszanowaniem różnorodności narodowej i regionalnej oraz z podkreśleniem znaczenia wspólnego dziedzictwa kulturowego kontynentu europejskiego. Celem Unii Europejskiej jest niwelowanie różnic gospodarczych i społecznych pomiędzy regionami, a podstawowym instrumentem realizacji polityki regionalnej są fundusze strukturalne. W kontekście tych funduszy kulturę trzeba traktować jako integralną część całego systemu i strategii rozwoju gospodarczego i społecznego regionu. Środki na realizację projektów kulturalnych pozyskać można nie tylko z funduszy przeznaczonych bezpośrednio na kulturę, lecz także z funduszy pozornie z kulturą nie związanych.

Polityka regionalna Unii realizowana jest poprzez współfinansowanie za pomocą funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, uzgodnionych z Komisją Europejską programów krajowych i regionalnych. Obecnie w Unii Europejskiej istnieją cztery fundusze strukturalne: Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS), Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) oraz Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa (FIWR). Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej stworzy nowe możliwości dla polityki regionalnej.

Dokumentem określającym strategię społeczno-gospodarczą Polski w pierwszych latach członkostwa w Unii Europejskiej jest Narodowy Plan Rozwoju /NPR/. Stanowi on podstawę planowania poszczególnych dziedzin interwencji strukturalnych, jak i zintegrowanych wieloletnich programów operacyjnych o charakterze horyzontalnym i regionalnym. Zawiera propozycję celów, działań oraz wielkość interwencji Funduszy Strukturalnych i Funduszu Spójności. W ramach NPR zostało przygotowanych 6 Sektorowych Programów Operacyjnych (SPO). W jednym z programów – w Zintegrowanym Programie Operacyjnym Rozwoju Regionalnego (ZPORR) – określono priorytety, kierunki i wysokość środków przeznaczonych na realizację polityki regionalnej państwa. Na finansowanie wszystkich przedsięwzięć województwo lubuskie w latach 2004 – 2006 otrzyma 82552619 EURO. Natomiast na realizację działania 4: „Kultura i turystyka” priorytetu I: „Rozbudowa i modernizacja infrastruktury służącej wzmocnieniu wzrostu konkurencyjności regionów” – przeznaczono środki finansowe w wysokości 4917200 EURO. Do głównych celów tego działania należą:


  • wsparcie rozbudowy, adaptacji i modernizacji obiektów o podstawowym znaczeniu dla kultury narodowej i regionalnej, szczególnie dotyczy obiektów znajdujących się w rejestrach zabytków,

  • wzrost znaczenia kultury jako czynnika wpływającego na zwiększenie zatrudnienia, poziomu życia mieszkańców oraz rozwój społeczno-gospodarczy,

  • ułatwienie dostępu do kultury.

Realizowane projekty mają na celu przede wszystkim renowację i efektywne wykorzystanie obiektów zaliczanych do dziedzictwa kulturowego, restaurację i przebudowę zabytkowych budynków oraz ich adaptację do celów kulturalnych i rekreacyjnych. Ponadto w ramach działania wsparcie mogą uzyskać projekty z zakresu renowacji obiektów takich jak: muzea, galerie, centra i domy kultury, opery, teatry i sale widowiskowe oraz inne obiekty o charakterze zabytkowym, w tym obiekty sakralne, a także projekty z zakresu infrastruktury otoczenia, jak również komplementarne działania przyczyniające się do przekształcenia obiektów zabytkowych w atrakcje turystyczne. Realizacja tego działania wpłynie na zwiększenie liczby turystów, zwiększenie atrakcyjności danego terenu dla potencjalnych inwestorów oraz wzmocnienie - poprzez m.in. wygenerowanie nowych rodzajów aktywności społeczno kulturalnej - spójności regionu.

Realizacja działań w zakresie wzrostu znaczenia kultury oraz ułatwienia dostępu do niej będzie odbywać się głównie poprzez:



  • poprawę infrastruktury służącej działaniom kulturalnym, w tym obiektów użyteczności publicznej, wyposażenie sal widowiskowych, konferencyjnych, muzealnych, wspieranie działalności regionalnych domów i centrów kultury,

  • rozpowszechnianie, z wykorzystaniem nowoczesnych technik, informacji o kulturze i o możliwościach zapoznania się z dorobkiem kultury regionalnej, w szczególności wspierane będą działania dotyczące wykorzystania sieci komputerowych i Internetu do umożliwienia szerokiego dostępu do zbiorów spuścizny kulturowej.

Jednym z podstawowych warunków ubiegania się o środki z funduszy Unii Europejskiej na przedsięwzięcia w dziedzinie kultury na terenie województwa lubuskiego jest zgodność projektów z celami określonymi w „Strategii rozwoju kultury Województwa Lubuskiego”.

DIAGNOZA STANU DZIAŁALNOŚCI KULTURALNEJ

WOJEWÓDZTWA LUBUSKIEGO
DZIEDZICTWO KULTUROWE

Utworzone z dniem 1 stycznia 1999 roku Województwo Lubuskie obejmuje ziemie należące do odrębnych krain geograficznych, związanych w przeszłości z różnymi organizmami politycznymi. Wspólną cechą tych enklaw geograficznych jest peryferyjne położenie w stosunku do rodzimych centrów kulturowych. Dziedzictwo kulturowe pozostawione pieczy województwa jest bardzo zróżnicowane.

Dziedzictwem kulturowym są dobra kultury – wszystkie przedmioty ruchome lub nieruchome, dawne i współczesne, mające wartość historyczną, naukową lub artystyczną, jak również obyczaje i tradycje. Zadaniem społeczności województwa, w szczególności zaś jednostek samorządu terytorialnego, jest zachowanie, należyte utrzymanie oraz społeczne celowe wykorzystanie i udostępnianie dziedzictwa kulturowego dla celów naukowych, dydaktycznych i wychowawczych, w służbie nauce oraz popularyzacji wiedzy i sztuki, jako trwałego elementu rozwoju kultury i czynnego składnika życia współczesnego społeczeństwa.

Do opracowania diagnozy działalności kulturalnej przyjęto stan na koniec 2002 roku.

Jednym z elementów dziedzictwa kulturowego są zabytki. W roku 2002 rejestr zabytków województwa obejmował:



  1. 3.733 zabytki nieruchome /obiekty architektury i budownictwa/,

  2. 375 zespołów zabytków ruchomych /2.176 obiektów wystroju i wyposażenia/,

  3. 19 cmentarzy,

  4. 176 parków,

  5. 548 stanowisk archeologicznych.

Ponadto w ewidencji konserwatorskiej znajdowały się:

    • 44.464 zabytki architektury i budownictwa,

    • 1.277 cmentarzy,

    • 15.300 stanowisk archeologicznych.

Najstarszym zachowanym zabytkiem architektury romańskiej jest kamienny kościół w Starym Żaganiu. Podobnie wczesne są ceglane bazyliki w Gubinie i Żarach. Z okresu gotyku pozostało szereg kościołów murowanych, m. in. w Bożnowie, Chotkowie, Chrobrowie, Siecieborzycach i Witkowie. Prawie wszystkie zabytki architektury romańskiej i wczesnogotyckiej, przede wszystkim na obszarach miejskich, uległy przebudowie w XIV i XV wieku. Charakterystycznymi pozostałościami okresu renesansu są zamki i dwory obronne, m. in. w Bobrzanach, Otyniu, Witkowie i Żarach. W duchu renesansu przebudowane zostały gotyckie ratusze w Międzyrzeczu, Szprotawie, Świebodzinie i Żarach. Okres ten pozostawił także fortyfikacje, jakimi otoczony został Kostrzyn. Zabytkiem reprezentatywnym dla sztuki wczesnego baroku jest pałac Lobkowitz’ów w Żaganiu. Na nim wzorowane są rezydencje w Broniszowie, Lasocinie, Małomicach i Zaborze. Barokowe pałace pozostały także w Drezdenku, Glisnie i Jędrzychowicach. Dziełem tego okresu są także: zespół poaugustiański w Żaganiu, pocysterski zespół klasztorny w Gościkowie, zamek joannicki w Słońsku oraz inne klasztory i kolegia jezuickie. Szczególne miejsce w krajobrazie kulturowym województwa zajmuje drewniana architektura sakralna o wysokim poziomie konstrukcyjnym, powstająca w dużym przedziale czasowym od XV do XIX wieku. Zachowanych jest prawie 70 obiektów, rozłożonych niemal równomiernie na obszarze województwa.

Efektem XIX wiecznego historyzmu są przede wszystkim eklektyczne i secesyjne kamienice mieszczańskie, tworzące niezwykły klimat zespołów urbanistycznych większości lubuskich miast. Stanowią one dopełnienie ładu przestrzennego starszych założeń urbanistycznych. Do najwartościowszych zaliczyć należy zespoły urbanistyczne w Brodach, Bytomiu Odrzańskim, Drezdenku, Kożuchowie, Lubniewicach, Łagowie Lubuskim i Ośnie Lubuskim.

Odrębną grupę w dziedzictwie kulturowym stanowią zabytkowe założenia parkowe i cmentarne, często wpisane w założenia rezydencjonalne i układy urbanistyczne. Najwartościowsze ich przykłady znajdują się w Brodach, Dąbroszynie i Łęknicy – Bad Muscau (Park Mużakowski).

Bogactwo wiekowej spuścizny artystycznej dopełniają europejskiej klasy dzieła plastyczne gotyku, renesansu i baroku. Wśród najwartościowszych wymienić można ołtarze Mistrza z Gościszowic, sarkofagi w Dąbroszynie, tablice epitafijne w Kożuchowie, polichromie w Klępsku, Wschowie i Żaganiu.

Obowiązek utrzymania zabytków we właściwym stanie spoczywa na ich właścicielach i użytkownikach. Stan utrzymania zabytków nieruchomych jest bardzo różny. Przykładem pozytywnym jest zespół pałacowo – parkowy w Mierzęcinie, wyróżniony w ogólnopolskim konkursie „Zabytek zadbany”. W ocenie Służby Ochrony Zabytków stan ten ulega jednak systematycznemu pogarszaniu. Prace konserwatorskie i zabezpieczające zabytki są bardzo kosztowne. Największy problem stanowią zabytki sztuki sakralnej znajdujące się poza dużymi ośrodkami miejskimi, gdzie związki wyznaniowe z powodu małej liczby wiernych nie są w stanie wygospodarować we własnym zakresie niezbędnych środków. Powiększa się także zagrożenie zabytków przejętych przez Agencję Nieruchomości Rolnych. W ostatnich latach zagrożona została architektura przemysłowa i kolejowa, a wiatraki, młyny i cegielnie znikają z mapy województwa. Maleją nakłady na prace konserwatorskie, natomiast nakłady na prace badawcze i dokumentacyjne są znikome. W tej sytuacji wyzwaniem jest konieczność stworzenia struktur współfinansowania zadań w zakresie ochrony zabytków oraz niezwykle skrupulatne określanie priorytetów w tym zakresie.

W najlepszej sytuacji znajdują się dobra kultury zgromadzone w muzeach i archiwach, choć i tu występują znaczne niedobory środków na ich ochronę i konserwację, jak również odpowiednich magazynów oraz pomieszczeń i wyposażenia do realizacji niektórych specjalistycznych funkcji.



W regionie działa 14 muzeów: w Gorzowie Wlkp., Zielonej Górze, Ochli, Międzyrzeczu, Świdnicy, Drzonowie, Nowej Soli, Świebodzinie, Wschowie, Żaganiu, oraz mniejsze muzea w Dobiegniewie Drezdenku, Kożuchowie i Pszczewie. Zamieszczone niżej zestawienie obrazuje stan na koniec 2002 roku /zestawienia statystyczne w niniejszym rozdziale podane zostały na podstawie publikacji Urzędu Statystycznego w Zielonej Górze „Kultura w województwie lubuskim w 2002 r.”, Zielona Góra, wrzesień 2003, z wyjątkiem zestawienia bibliotek publicznych podanego na podstawie danych bibliotek wojewódzkich/.

Wyszczególnienie

Ilość

Muzea

14

Wystawy w kraju:

123

— własne

75

— obce

48

Muzealia w tys.

434,1

Zwiedzający muzea i wystawy w tys.:

137

— w tym w zorganizowanych grupach

65

— w tym młodzież szkolna

48

Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli – kompleks obiektów drewnianej i murowanej architektury zabytkowej, z barokowym pałacem w Ochli. Szczególny, charakterystyczny dla dziedzictwa kulturowego regionu jest kompleks 41 zabytkowych obiektów architektury drewnianej i murowanej (z 17 miejscowości regionu) zgromadzonych na 14 ha; reprezentujący różne typy architektury wiejskiej, uwzględniający zróżnicowanie społeczne mieszkańców regionu. Znajduje się tu unikatowa w skali kraju ekspozycja XVIII – wiecznego obiektu winiarskiego z Budachowa z wyposażeniem, związana z tradycją przetwórstwa winorośli w Lubuskiem, najstarszy datowany obiekt budownictwa mieszkalnego z 1675 r. z Potrzebowa oraz sektor przysłupowego budownictwa łużyckiego (unikalny w skali kraju), a także barokowy pałac z XVII w. Wnętrza tych obiektów eksponują dziedzictwo kulturowe regionu z uwzględnieniem tradycyjnego, regionalnego zróżnicowania mieszkańców województwa lubuskiego. Zbiory muzealne pochodzą z Polski, Litwy, Białorusi, Ukrainy, Rumunii oraz z Niemiec, dotyczą (przyjmując podział regionalny) Łużyc a także regionów Śląska, Zachodniej Wielkopolski i obszaru Środkowo-Lubuskiego. Jest tu prezentowane dziedzictwo kulturowe cenne dla wielu narodów i regionów europejskich, a szczególnie dla kultury polskiej.

Muzeum Lubuskie im. Jana Dekerta w Gorzowie Wlkp. – posiada bazę wystawienniczą o łącznej pow. 650 m2, w czterech kompleksach: przy ul. Warszawskiej 35 /sztuka dawna/ oraz spichlerz przy ul. Fabrycznej 1 /historia żeglugi warciańskiej/ w Gorzowie Wlkp., w Bogdańcu /kultura i technika wiejskia/ i w Santoku /historia grodu/. Obiekty Muzeum, wraz z parkiem dendrologicznym o pow. 3,3 ha, wpisane są do rejestru zabytków.

Obecna siedziba Muzeum znajduje się w willi ze zrekonstruowanymi wnętrzami biedermeierowskimi. Unikatowymi zbiorami są tu naczynia i przedmioty z cyny od XVII-XX w., konwisarstwo, zespół interesujących mebli i przedmiotów rzemiosła artystycznego, „Album Pałahickie” Henryka Rodakowskiego (kompletna teka akwareli jednego z najwybitniejszych polskich malarzy XIX w.), kolekcja fajek glinianych z Rościna, znakomita kolekcja numizmatów (brakteaty, monety, pieniądz zastępczy).

Spichlerz – rarytasem jest tu kolekcja obrazów, rysunków i grafik „W kręgu Arsenału ‘55” – prace wybitnych polskich malarzy uczestniczących w 1955 r. w wystawie przełomowej dla sztuki polskiej.

Zbiory kultury i techniki Wiejskiej w Bogdańcu mieszczą się w zagrodzie młyńskiej wraz z młynem i domem młynarza, zlokalizowanej na obrzeżu Chronionego Obszaru Krajobrazowego Wysoczyzny Bogdanieckiej. Zgromadzono tu sprzęty związane z przetwórstwem ziarna i wypiekiem chleba, dawne środki transportu oraz maszyny i narzędzia rolnicze.

Zbiory w Santoku związane są z grodziskiem piastowskim w tej miejscowości, datowanym od VIII do przełomu XII/XIII wieku. Prezentują one przede wszystkim wyniki badań archeologicznych prowadzonych na grodzisku.

Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze – prowadzi Działy: Sztuki Współczesnej, Sztuki Dawnej, Winiarski i Historyczny z Gabinetem Numizmatycznym.

Zbiory Działu Sztuki Współczesnej – liczące 5 tys. obiektów (450 autorów) - obejmują malarstwo, grafikę, rysunek, rzeźbę, tkaninę, ceramikę, fotografikę i dokumentację artystyczną, tworząc szerokie spektrum zjawisk i kierunków w plastyce polskiej od 1918 roku po czasy najnowsze. Jedną z większych kolekcji jest plastyka lubuska, licząca 2500 obiektów.

Unikatowy w skali kraju Dział Winiarski nawiązuje do sięgających XIV wieku tradycji winiarskich miasta i regionu. Liczące ponad 1400 obiektów zbiory obejmują szkło artystyczne i użytkowe, zespół urządzeń służących do produkcji wina, wyroby z cyny i kamionki oraz przedmioty kultury materialnej związane z tematyką winiarską.

Dział Sztuki Dawnej gromadzi zabytki kultury materialnej minionych epok, ze szczególnym uwzględnieniem terenów Dolnego Śląska. Zbiory obejmują ponad 2 tys. obiektów malarstwa, grafiki, rzeźby oraz rzemiosła artystycznego. Do ciekawszych kolekcji należą: rzeźba sakralna z okresu od XV do XIX wieku, malarstwo XVII – XIX wieku, ikony rosyjskie, konwisarstwo miejscowego pochodzenia oraz zegary mechaniczne od XVIII do XX wieku.



Większość zbiorów Działu Historycznego związana jest z dziejami miasta i regionu. Są tu dokumenty dziejów dawnych (przywileje cechowe, księga protokołów z procesów czarownic), cenne zabytki kartograficzne (plany miasta i regionu od XVIII do XX wieku), zbiory ikonograficzne (ryciny z XVIII wieku oraz zdjęcia i widokówki) oraz zbiory sfragistyczne (stemple pieczętne miasta i instytucji miejskich od XVII do XX wieku). Znaczną część zbiorów stanowią dokumenty historii najnowszej, od czasów osadnictwa po dzień dzisiejszy. Liczące ponad 4600 obiektów zbiory Gabinetu Numizmatycznego obejmują monety i banknoty polskie i obce – w tym zielonogórski pieniądz zastępczy – oraz medale okolicznościowe i artystyczne.

Muzeum w Międzyrzeczu - to kompleks zabytkowych obiektów związanych z historią państwa polskiego od jego początków do końca XVIII wieku. rozmieszczonych na pow. 6 ha parku krajobrazowego, w którym zachowały się XVIII i XIX wieczne założenia ogrodowe oraz dawne fortyfikacje obronne (wały grodu i podgrodzia, fosa zamkowa) z X i XI wieku. W skład kompleksu wchodzą: zamek z połowy XIV wieku (posadowiony na zrębach kilku kolejnych grodów, z których pierwszy powstał w drugiej połowie IX wieku), budynek starostwa z oficyną (1719 r.), dawna karczma dworska i dom bramny. Znaczące kolekcje to: jedna z największych w Polsce kolekcja portretów trumiennych, tablic inskrypcyjnych i herbowych, związanych z sarmackim obrządkiem pogrzebowym z XVII –XVIII wieku, zabytki kultury ludowej II poł. XIX w. i I poł. XX w., duży zbiór numizmatów (medale, monety dawne i współczesne). Muzeum dokumentuje i prezentuje polską przeszłość regionu i wzajemne przenikanie się kultur polskiej i niemieckiej.
  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna