S. 2 Rozdział I. Ogólna charakterystyka subkultur



Pobieranie 223.39 Kb.
Strona1/5
Data07.05.2016
Rozmiar223.39 Kb.
  1   2   3   4   5
SPIS TREŚCI

Wstęp ......................................................................................................... s. 2


Rozdział I. Ogólna charakterystyka subkultur ...................................... s. 4

  1. Określenie pojęcia „subkultura” .................................................. s. 4

  2. Geneza zjawiska ...................................................................... s. 14

  3. Cechy charakterystyczne zjawiska subkultur............................ s. 19

  4. Charakterystyka wybranych subkultur ...................................... s. 25

  5. Spostrzeganie członków subkultur przez społeczeństwo ......... s. 49

  6. Stosunek społeczeństwa polskiego do subkultur ..................... s. 65

Zakończenie .............................................................................................s. 74


Bibliografia ...............................................................................................s. 77

WSTĘP

Subkultury młodzieżowe - zwykłe zjawisko czy fenomen? W ciągu ostatnich kilkunastu lat na arenie polskiego życia społeczno-obyczajowego możemy obserwować ewoluowanie zjawiska jakim są nieformalne ruchy młodzieżowe. Narastające problemy naszego młodego pokolenia oraz napływ różnorodnych wzorców z zachodu, powodują rosnącą popularność subkultur młodzieżowych. Przynależność do nich dorastające pokolenie chce akcentować swoje istnienie, uzewnętrzniać własne, odmienne od ogólnie przyjętych, poglądy i postawy. Zachowania te z reguły są wyrazem buntu i negacji otaczającej rzeczywistości i wyrażane są przez młodzież w różnych formach. Niestety dążenie do uzewnętrznienia swoich poglądów i postaw często przybiera formę działania sprzecznego z przyjętymi normami oraz zasadami współżycia społecznego. Te, negatywne z punktu widzenia społeczeństwa zachowania, cechuje ciągle rosnąca agresja i brutalność. Młodzi ludzie będący członkami subkultur, coraz to częściej popadają w konflikt z prawem. Na tle rosnącej wśród tych grup przestępczości, nasilają się także inne, ujemne zjawiska, jak choćby patologie społeczne takie jak alkoholizm i narkomania.

Zjawisko subkultur młodzieżowych jest zjawiskiem bardzo powszechnym a przy postępie cywilizacyjnym, z jakim mamy do czynienia w ostatnich kilkunastu latach jest ważnym problemem wychowawczym jako zjawisko bardzo zmienne i wymagające stałej weryfikacji. Zwłaszcza w ostatnim dziesięcioleciu jesteśmy świadkami zmian w subkulturach, jedne zanikają, inne się przekształcają a jeszcze inne tworzą. Mając tego świadomość ciągle znajdujemy nowe przykłady, pogłębiając i rozszerzając wiedzę o subkulturach, ich postępowaniu, założeniach i nastawieniu do społeczeństwa. Z dostępnych danych można szacować, że młodzież deklarująca przynależność do grup subkulturowych stanowi 5% do 8% całej populacji młodzieży. Ze względu na charakter grup, subkulturowych więcej jest młodzieży deklarującej swoją przynależność do subkultur w mieście niż na wsi. Problematyka, jaką poruszam w tej pracy jest związana przede wszystkim z subkulturami młodzieżowymi w Polsce jako zjawiskiem oraz społecznym odbiorem.

Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale podjęto próbę zdefiniowania pojęcia „subkultury”, jak również omówiono przyczyny powstawania i próbę alienacji podkultur młodzieżowych, przedstawiono wybrane subkultur, funkcjonujące w Polsce oraz przedstawiono pozytywy i negatywy związane z subkulturami. W rozdziale drugim ujęto założenia metodologiczne i określono cel badań, przy jednoczesnym wyeksponowaniu problemów badawczych. W rozdziale trzecim zawarto organizację badań własnych, metody i techniki badawcze, charakterystykę grupy badawczej jak również uwzględniono badane zmienne. Rozdział czwarty to wyniki badań własnych. Podstawę do napisania tej pracy stanowiła analiza dostępnej literatury przedmiotu, materiały dotyczące subkultur młodzieżowych wydane przez Komendę Główną Policji oraz wyniki badań własnych. Praca, którą Państwo będziecie czytać nie stanowi szerszej rozprawy nad tematem „subkultur młodzieżowych i ich akceptacji”, gdyż wymagała by ona dłuższych studiów nad zjawiskiem i pokonania szeregu barier związanych z psychiką społeczną i postępowaniem młodzieży. Celem autora było przede wszystkim zainteresowanie poniższą problematyką i zachęcenie do bliższego zapoznania się ze spostrzeżeniami i wynikami badań oraz przedstawionymi zmianami zachodzącymi we współczesnym obrazie podkultury.


ROZDZIAŁ I. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA SUBKULTUR.




  1. WYJAŚNIENIE POJĘCIA „SUBKULTURA”


Termin „subkultura” w literaturze definiowany jest przez różnych autorów różnorodnie. Pomimo szeregu publikacji na ten temat do chwili obecnej „nie stworzono jednoznacznej definicji pojęcia "subkultura" i jednolitych kryteriów jej określania. Poszczególni badacze i znawcy tematu często podają własne definicje subkultury, dlatego trudne jest ujednolicenie tego pojęcia. Według R. Dyoniziaka o istnieniu subkultury mówimy wtedy:, „gdy wiele jednostek ma podobne, problemy i gdy na gruncie wspólnych zainteresowań i dążeń powstają dość trwałe więzi między rówieśnikami, którzy tworzą im tylko odpowiadające i obowiązujące normy, wartości, wzory" (Dyoniziak, 1965, s. 11). F. Ułasiuk definiuje subkulturę jako: "część kultury społeczeństwa odnoszącej się do określonych grup, a funkcjonującej jako względna jedność norm, wartości a także zachowań ludzkich" (Ułasiuk, 1989, nr. 3). T. Paleczny przez subkulturę rozumie: "taką część grupy kulturowej, która neguje bądź odrzuca pojedyncze normy i wartości albo usiłuje zakwestionować funkcjonalność całego systemu norm i wzorów kulturowych, którym podlega, i zmuszona jest się podporządkować. Grupa subkulturowa nie powstaje i nie działa w próżni kulturowej czy społecznej, określa przy tym swoje wartości i normy na podstawie stosunku opozycji względem kultury, z której się wywodzi i którą neguje" (Paleczny, 1993, s. 3). Kolejną interpretacją pojęcia subkultura jest określenie J. M. Yinger (za Kalinowskim, 1987, s. 50), który używa tego słowa w trzech znaczeniach:" 1) pewne tendencje uniwersalne występujące w każdej kulturze jako całości we wszystkich społeczeństwach, 2) normatywny system wartości w grupie społecznej, mniejszej niż społeczeństwo w ramach, którego funkcjonuje, 3) odrębności życia grupy ludzi kwalifikowanych jako odbiegających swym postępowaniem od normy społecznej". Bardzo zwięzłą definicję poddaje M. Kalinowski, który przez subkulturę rozumie wartości, wzory i normy obowiązujące w grupie społecznej będącej częścią szerszej zbiorowości, różne od obowiązujące ogół społeczeństwa". (Kalinowski, 1998).

Celem pełniejszego określenia terminu „subkultura” można również posłużyć się pojęciami encyklopedycznymi. „Słownik języka polskiego” definiuje subkulturę jako „wzory, zasady, normy zwyczajowe przyjęte i obowiązujące w danej grupie społecznej, stanowiącej część większej zbiorowości, odmienne od wzorów, zasad, norm zwyczajowych przyjętych przez ogół społeczeństwa” (Szymczak, 1998, s. 339).

„Słownik Współczesnego Języka Polskiego” określa subkulturę jako „normy obyczajowe, zasady postępowania przyjęte w pewnej grupie społecznej, odbiegające od norm, zasad, wzorów akceptowanych przez ogół społeczeństwa” (Dunaj, 2000, s. 367).

Encyklopedia Popularna określa „subkulturę” jako „podkulturę”, czyli „wzory, normy obowiązujące w grupie społecznej, stanowiącej część szerszej zbiorowości, odmienne od obowiązujących ogół społeczeństwa” (Korman, 1993, s. 650).

Powyższe przykłady obrazują fakt jak trudno jest podać precyzyjną definicję terminu subkultura. Poza tym trudności w opisaniu tego terminu przysparza fakt, iż oprócz niego funkcjonuje w literaturze wiele innych pojęć z nim związanych, jak choćby podkultura, kontrkultura, antykultura czy też kultura alternatywna.



    1. Subkultura jako podkultura

Analizując dostępną literaturę dotyczącą problematyki subkultur młodzieżowych często możemy napotkać pojęcie „podkultura”. Nazwa ta wywodzi się z anglojęzycznego terminu „subculture” i ma właściwie to samo znaczenie. Celem uniknięcia dwuznaczności stosuję słowo "subkultura”, gdyż według M. Filipiaka (1999, s.16) słowo „podkultura” w języku polskim jest jednak obciążone pewnym wartościowaniem i rodzi domniemanie nadrzędności i podrzędności. Dlatego mimo tego, że termin „subkultura” zawiera w sobie to samo znaczenie, co słowo „podkultura”, to na gruncie języka polskiego jest on bardziej neutralny i wolny od wartościowania. Nie wszyscy zajmujący się tą tematyką oddzielają od siebie te pojęcia i często traktują je równoznacznie. Przykładem może tu służyć cytowany wcześniej R. Dyonizak (1965, s. 11), który w swojej definicji użył pojęcia „subkultura”, w charakterze opisowym czy też ogólnym. Z podobną definicją można się też spotkać w amerykańskiej literaturze socjologicznej, gdzie subkultura traktowana jest jako wyodrębniony według różnych kryteriów element systemu społecznego. M. Gordon, termin „podkultura”, zdefiniował w następujący sposób: „podkultura jest to podział kultury narodowej obejmujący kombinację mierzalnych sytuacji społecznych, takich jak pozycja klasowa, pochodzenie etniczne, terytorialne, miejsce zamieszkania w mieście lub na wsi oraz przynależność religijna, tworzących w połączeniu funkcjonalną jedność wywierającą na jednostkę całościowy wpływ”. (za Siemaszko, 1993, s. 134). Jak widać, w ujęciu opisowym terminu, "subkultura”, określano wyodrębniony według jakiegoś kryterium (etnicznego, zawodowego, religijnego, demograficznego) segment życia społecznego i jego kulturę. Można, więc mówić na przykład o subkulturze amerykańskich Murzynów, lekarzy, maklerów giełdowych, zielonoświątkowców, idąc tym tropem można mówić o subkulturze uczniów, harcerzy, żołnierzy, bezrobotnych, kobiet. Według Dymek-Balcerek, (1999, s. 13) w takim ujęciu subkultura jest segmentem kultury i nie podlega wartościowaniu na niższe - wyższe, gorsze - lepsze. Wadą takiej definicji był fakt, iż nie wskazywała ona na żadne specyficzne cechy danej grupy i miała charakter zbyt ogólny.

Jednak pojęcia „subkultura” nie rozumiano tylko jako elementu składowego kultury, jej neutralnej i naturalnej części. Z czasem zaczęto używać go w znaczeniu wartościującym (być może z powodu swojej etymologii: „sub”, czyli coś, co znajduje się „pod” kulturą, co jest niższe i gorsze), wiązać go z jakąś formą patologii społecznej lub niską jakością uczestnictwa w kulturze. W takim właśnie znaczeniu terminu tego używało się nieraz pierwotnie w naukach społecznych: określano nim różne grupy patologiczne pozostające w konflikcie ze społeczeństwem.. R. Cloward i L. Ohlin (za Kramerem 1961, s. 35) zajmujący się tym problemem, wyróżniły trzy typy podkultur młodzieżowych:

Pierwsza to podkultura typowo przestępcza rodząca się w dobrze zintegrowanych środowiskach, w których występują różne formy przestępczej działalności dorosłych. Wzory zachowań przestępczych prezentowane przez dorosłych przejmowane są przez młodzież, która stopniowo się angażuje, najpierw w gangach młodzieżowych traktowanych jako staż, a następnie w rozmaitych formach przestępczości dorosłych. W takiej sytuacji przestępczość traktowana jest przez młodzież jako normalny sposób życia.

Druga, to podkultura konfliktu, powstająca na obszarach źle zintegrowanych i ogólnej niestabilności. Występuje tam duża mobilność członków grup społecznych i istnieje ograniczony dostęp do wzorców przestępczych dorosłych, w związku z czym wzory zachowań pochodzą głównie od rówieśników. W ramach tej podkultury tworzą się gangi chuligańskie nastawione na bójki, wandalizm, a szczególnie cenione tam wartości to odwaga, agresja i siła fizyczna.

Trzecia jest podkulturą wycofania się zwana również podkulturą podwójnie przegranych. Skupia ona tę młodzież z warstw niższych, której nie powiodło się także w adaptacji nielegalnej.

Pojęciem „podkultura” o podobnym, negatywnym wydźwięku, po raz pierwszy w Polsce posłużył się B. Schulz. Recenzując „Ferdydurkę”, pisał: „Gombrowicz wykazał jednorodność sfery kultury i podkultury, co więcej, można przyjąć, że w sferze podkultury, sferze treści niedojrzałych, widzi on model i prototyp wartości w ogóle, a w mechanizmie ich funkcjonowania, który genialnie odsłonił, dostrzega klucz do zrozumienia mechanizmu kultury” (Schulz, 1964, s. 484). Według Schulza kultura to wszystko to, co stanowi „fasadę oficjalną” natomiast podkultura to jej podszewka: „kloaka niedojrzałości, dziedzina hańby i wstydu, niedopasowań i niedociągnięć, żałosny śmietnik kultury, pełen czerepów, tandetnych, szmacianych i słomianych ideologii, dla których nie ma nazwy w języku kulturalnym” (Schulz, 1964, s. 486).



Analizując powyższe przykłady stwierdzić można, że subkulturę w ujęciu wartościującym wiązano głównie z patologią i nieprzystosowaniem społecznym oraz prymitywnym uczestnictwem w kulturze. Już w samej etymologii tego słowa zdaje się zawierać „to, co niższe”, gorsze. Posługując się w ten sposób rozumianym pojęciem mówiło się o subkulturach przestępczych, pijackich, narkomańskich, a więc używano tego terminu do określenia grup spatologizownych, pozostających w konflikcie ze społeczeństwem (Filipiak, 1999, s. 14).


    1. Subkultura jako kontrkultura.

W latach sześćdziesiątych terminu "subkultura" użyto do określenia zjawiska kontestacji młodzieżowej. Nazwano w ten sposób zbuntowaną młodzież kwestionującą zastaną kulturę, przeciwstawiającą się utrwalonym społecznie normom. Pojawiły się jednak komplikacje związane z tym terminem, bowiem niektóre grupy np. hipisi nie pasowali do wizerunku młodocianych przestępców ani też nie tworzyli jakiejś grupy społecznej jak na przykład lekarze czy robotnicy. Wtedy to właśnie, w celu poprawnego określenia zjawiska kontestacji, użyto terminu „kontrkultura”. Twórcą tego pojęcia był Amerykanin T. Roszak (za Jaworską 1975, s. 104). W jego rozumieniu kontrkultura wyrażała się zarówno w sprzeciwie wobec kultury zastanej, jak i w próbach tworzenia kultury nowej, mającej zastąpić zanegowaną rzeczywistość kulturową. A. Kłosowska pisze: "kontrkultura stanowi przejaw działania ludzi młodych, powiązanych w grupy rówieśnicze i uczestniczących okazjonalnie w zbiorowych publicznych wystąpieniach stanowiącej okazję do silnej ekspresji postaw." (Kłosowska, 1981). Podobne znaczenie temu terminowi nadawała A. Jawłowska, która pisała o kontrkulturze i kontestacji w ten sposób: „były jednocześnie jej odrzuceniem i reinterpretacją, a także tworzeniem kultury nowej, wykraczającej poza zastane systemy komunikacji i rodzaje ekspresji. Zakwestionowanie kultury we wszystkich jej aspektach prowadziło do mniej lub bardziej udanych prób tworzenia nowych form i wartości” (Jawłowska, 1975, s. 104 i 202) Pojęcie „kontrkultura” ma, zatem wydźwięk ideologiczny oznacza, bowiem spontaniczne odrzucenie tego, co w kulturze zastanej jest już utrwalone, ale przez młodzież uznane za niegodne kontynuowania. Używane było do opisania wielkich ruchów młodzieżowych o charakterze artystyczno - obyczajowym drugiej połowy lat sześćdziesiątych. Dobrze oddawało ono sens międzypokoleniowych konfliktów tamtych lat, kiedy to młodzież wystąpiła przeciwko (kontra) kulturze. W obrębie kontrkultury pojawiały się jednak grup radykalne, które odrzucały kulturę zastaną zarzucając jej dysfunkcjonalnośći na tym akcie negacji się zatrzymywały (Filipiak, 1999, s. 15). W związku z tym, obok terminu „kontrkultura” pojawił się termin „antykultura”. Od kontrkultury różni się tym, że „zatrzymuje się na samej negacji, wyczerpuje się w akcie odrzucenia” (Kłosowska, 1981, s. 547).


    1. Subkultura – antykultura, kultura alternatywna.

Polski pedagog – M. Jędrzejewski (1999, s. 19 – 20)- uważa, że współczesne subkultury młodzieżowe raczej niewiele mają wspólnego ze sztuką przez duże „S”, jak to było w przypadku ruchu kontrkulturowego lat sześćdziesiątych. Sygnalizują one jedynie aktualne potrzeby młodzieży w dziedzinie zachowań, mody, gatunków muzycznych. Gusta te podlegają nieustannej zmianie, tak w zakresie zachowań grupowych, jak i preferowanych przez ich członków systemów norm i wartości. Dzisiejsze ruchy młodzieżowe, które kwestionują kulturę, a zarazem oferują w zamian wartości opozycyjne względem zastanych norm i wzorców kulturowych, mogą przeobrazić się w kontrkulturę. Jest to wtedy jakby ich wyższy etap rozwoju.

Socjolog A. Wyka (za Dymek – Balcerek, 1999, s. 14) interpretuje następująco pojęcie „subkultury”: subkultura jest wstępną fazą procesu, którego wynikiem jest kultura alternatywna, a fazą pośrednią – kontrkultura. Kontrkultura byłaby zatem efektem spontanicznego odrzucenia tego, co w kulturze zastanej dominujące, utrwalone i uznane przez odrzucających za niegodne kultywowania. Jednak, aby taką postawę przyjąć, trzeba mieć przekonanie o tym, czego się nie chce, a więc mieć świadomość wartości. Po zakwestionowaniu kultury przychodzi czas na próby kreowania wzorców pozytywnych. W taki sposób zaczyna tworzyć się kultura alternatywna, istniejąca bardziej obok, niż przeciwko tej kulturze, którą się odrzuciło.

Z kolei M. Filipiak (1999, s. 16), wypowiadając się na temat „subkultur”, podaje inną propozycję interpretacji. W jego rozumieniu subkultura obejmuje zarówno kontrkulturę jak i kulturę alternatywną. Według Filipiaka, opowiadając się za pojęciem „subkultura” unikamy wielości i niejednoznaczności terminów: „kontrkultura”, „antykultura”, „kultura alternatywna”, „grupy rówieśnicze”. Tak, więc w tym ujęciu, subkultura nie jest częścią procesu społecznego, jak uważa A. Wyka (za Dymek – Balcerek, 1999, s.14).

Próbę ujednolicenia definicji subkultury, która byłaby wspólną dla szerokiej skali zjawiska, podjął polski socjolog M. Pęczak (1992, s. 3-4). Stwierdza on, iż wspólną cechą wszystkich subkultur jest ich negatywny stosunek do kultury dominującej. Definicja ta brzmi następująco: „jest to względnie spójna grupa społeczna, pozostająca na marginesie dominujących w danym systemie tendencji życia społecznego, wyrażająca swoją odrębność poprzez zanegowanie lub podważanie utrwalonych i powszechnie akceptowanych wzorów kultury”. Definicję tą rozszerzyła K. Dymek-Balcerek. Dodała do niej wyrażanie: przez subkulturową grupę społeczną dochodzi do manifestacji swojej odrębności poprzez „demonstrowanie własnego stylu bycia, którego widocznym przejawem może być ubiór, fryzura, tatuaż, słownictwo, preferencje muzyczne lub inne przedmioty wskazujące na przynależność do danej grupy”(Dymek-Balcerek, 1999, s. 15).



Analizując wszystkie aspekty terminu "subkultura" dotyczące zarówno zjawisk, „kontrkulturowych" jak i "antykulturowych" o których mowa w określeniu pojęcia kultury alternatywnej można uznać, że niezależnie od sposobu definiowania pojęcia subkultury jego charakterystyka zawierać powinna następujące elementy:

  1. grupa wyrażająca swoją odrębność poprzez zanegowanie całego systemu kulturowego lub niektórych jego elementów, poprzez zanegowanie oraz propozycje kultury alternatywnej, która zajmuje miejsce równoległe obok kultury dominującej;

  2. względnie spójna grupa społeczna, na gruncie wspólnych zainteresowań i dążeń, nieraz również norm, wartości i wzorów odpowiadających członkom grupy , gdzie wytwarzają się dość trwałe więzi między jej członkami;

  3. grupa subkulturowa — z racji swojej odrębności pozostająca na marginesie dominujących w danym systemie modeli życia społecznego.

Podsumowując powyższe rozważania, można stwierdzić, że trudności związane ze zdefiniowaniem pojęcia „subkultura” były uwarunkowane w dużym stopniu specyfiką i skalą zjawisk społecznych, do których termin ten miał się odnosić. Dlatego niekiedy określeniem tym obejmowano grupy spatologizowane (np. przestępcze, narkomańskie, itp.), czasem ruchy społeczne (ruch kontrkulturowy lat sześćdziesiątych), a czasem wyizolowane z całości systemu społecznego środowiska (subkultura Murzynów, lekarzy itp.). Można przypuszczać, iż do dnia dzisiejszego używa się w nazewnictwie słowa „subkultura” w odniesieniu do istniejących i tworzących się grup młodzieżowych o charakterze nieformalnym, których główną cechą wspólną jest negowanie zastanej kultury. W powszechnym odczuciu społecznym pojęcie „subkultura” ma wydźwięk pejoratywny i kojarzy się często negatywnym składnikiem kultury danego społeczeństwa. Spowodowane jest to między innymi faktem, iż młodzi ludzie w ramach podkultur często odchodzą od utartych wartości i norm ogólnie przyjętych przez większość, stosując nierzadko przemoc i agresję, które przyćmiewają inny, bardziej pozytywny charakter ich działalności.


  1. GENEZA ZJAWISKA.

Człowiek od początku swojego istnienia żył w grupach, tylko bycie w gromadzie pozwalało mu na przetrwanie. Z czasem, grupy łączyły się tworząc społeczeństwa. Nie oznaczało to jednak końca funkcjonowania mniejszych grup. Do dzisiaj człowiek ma potrzebę życia w grupach, niekiedy jest do tego zmuszony przez rolę jaką narzuca mu społeczeństwo, często jednak sam chce przynależeć do którejś z nich. Bycie w grupie pomaga osobą należącym do subkultur zaspokoić ich różnorakie potrzeby, oraz pomaga im w kształtowaniu siebie i obrazu świata. W okresie dorastania dojrzewająca osobowość domaga się wprost uczestnictwa w grupie, na co składa się cały szereg przyczyn. Jedną z nich jest dostrzeżenie własnej odrębności i związana z tym chęć bycia sobą. Aby mieć poczucie własnej tożsamości, dojrzewający człowiek chce sam odkrywać i wybierać wartości. Wyostrzony w tym wieku krytycyzm dostrzega niekonsekwencje i błędy świata dorosłych. Daje to w rezultacie nieraz izolację od rodziny, zanika dotychczasowe zaufanie i bliskość, a w zamian pojawia się nieufność i dystans. W sytuacji niepewności i zagubienia młodzież potrzebuje oparcia kogoś, kto nie byłby zagrożeniem dla jej autonomii. Sferą odniesienia staje się wtedy w sposób automatyczny, mała grupa rówieśnicza. Dorastający człowiek znajduje tu nie tylko wartości, normy i wzory zachowania regulujące jego życie, ale również swoje miejsce. On, który w domu traktowany jest jako dziecko, w szkole jako uczeń, tu w grupie rówieśniczej jest kimś, kto liczy się na równi z innymi. Przynależność do grupy nie tylko zaspokaja potrzeby psychiczne, ale poprzez podejmowanie określonych ról pozwala jednostce na wyrobienie w sobie aktywności, samodzielności, odpowiedzialności, a także umiejętności współdziałania i współżycia z innymi. (Słomińska, 1986, s. 6-7) Zatem każdy młody człowiek potrzebuje grupy, która umożliwiłaby mu zrealizowanie potrzeby przynależności, akceptacji i uznania – szuka on tak zwanej grupy autentycznej. Nie należą do nich, niestety, grupy formalne.

Subkultury młodzieżowe na tym tle są w pewnym stopniu zjawiskiem autentycznym, dlatego, że zaspokajają niektóre potrzeby młodych ludzi, nie mogących sobie znaleźć miejsca w normalnym życiu. Są więc nie tylko miejscem wyzwalania się frustracji, ale również uzewnętrznieniem szerszych problemów współczesnego świata.



Według Mięsowicza podstawową wartością realizowaną w grupach subkulturowych jest poczucie przynależności, zakorzenienia w pewnej wspólnocie. Dla młodego człowieka generalnie większe znaczenie ma bycie razem i wspólny styl życia niż realizowanie jakiejś ideologii grupowej. Młodzież intensywnie poszukuje własnej tożsamości i autentycznego stylu życia. Tak znamienny dla współczesnej cywilizacji rozwój subkultur młodzieżowych jest zjawiskiem autentycznym, wynikającym z braku akceptacji wartości i norm dorosłej zbiorowości. Większość ruchów młodzieżowych ma charakter swoistej ucieczki od społeczeństwa i jest próbą znalezienia zastępczego środowiska. Geneza poszczególnych podkultur, nawet przeciwstawnych, jest podobna. Ich źródło tkwi w niezaspokojeniu potrzeb jednostki przez grupy i instytucje formalne funkcjonujące w „normalnym” społeczeństwie oraz w chęci zwrócenia uwagi innych na jednostkę. Mając wizję obcego otoczenia, na które nie ma istotnego wpływu, młodzież poszukuje alternatywnych wartości i dróg ich urzeczywistnienia (Mięsowicz, 1998, s. 25). Tradycyjne wartości nigdy nie były dla młodzieży zbyt atrakcyjne i zawsze dążyła ona do wymknięcia się spod kontroli dorosłych. Wydaje się im, że jako członkom subkultur uda się rozwiązać własne problemy i zrealizować cele życiowe. Podkultura staje się dla nich zatem „światem” lepszym i prawdziwszym niż ten oferowany przez społeczeństwo.
  1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna