Salomon i świątynia



Pobieranie 18.3 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar18.3 Kb.
Temat: Salomon i świątynia.

Salomon był synem króla Izraela, Dawida i Batszeby, wdowy po Uriaszu. Urodził się około 990roku przed Chrystusem. Już przed jego narodzeniem Bóg wyznaczył go na następcę tronu, wybrał dla niego imię Salomon i obiecał mu rządy pełne pokoju. Ponadto za pośrednictwem proroka Natana kazał mu nadać imię Jedidia, tzn. Umiłowany przez Jahwe.

Wstąpienie Salomona na tron miało miejsce jeszcze za życia jego ojca. Po tym jak Dawid przed śmiercią przekazał mu swoją ostatnią wolę wraz z radami i napomnieniami, młody król stanął wkrótce wobec prośby swojego brata Adoniasza o rękę Abiszag, w której domyślał się ataku na swoją władzę.W starożytności posiadanie żony króla dawało prawo do tronu, dlatego Salomon kazał zamordować brata. Kazał też - zgodnie z wolą ojca - zabić Joaba i Szimejego. Dodatkowo pozbawił Abiatara urzędu arcykapłana i przekazał go w ręce kapłana Sadoka. W pierwszych latach rządów zawarł sojusz z faraonem egipskim, żeniąc się z jego córką. W posagu egipska żona Salomona wniosła mu miasto Gezer. Egipska księżniczka z pewnością nie była pierwszą żoną Salomona, ponieważ Roboam urodził się w roku, kiedy jego ojciec objął panowanie.Wszystkie te kroki wzmocniły królestwo Salomona.

Za panowania Dawida i Salomona królestwo Judy i Izraela osiągnęło swoje największe rozmiary.Salomon panował nad wszystkimi królestwami od Eufratu aż do kraju Filistynów i aż do granicy Egiptu.Jak podaje Biblia: ” Panował on też w całym Zarzeczu od Tifsach do Gazy i nad wszystkimi królami Zarzecza, i miał pokój ze wszystkich stron dokoła. Dlatego też przez wszystkie dni Juda i Izrael mieszkali bezpiecznie [...],od Dan do Beer- Szeby.”(1Krl 5,4-5)

W Gibeonie Salomonowi we śnie ukazał się Pan i powiedział: „Proś o to, co mam ci dać”.(1Krl 3,5) Wówczas Salomon poprosił o posłuszne serce, aby mógł kierować narodem izraelskim i rozeznać co jest dobre, a co złe, o mądrość i wiedzę. Ze względu na tą prośbę Bóg obiecał dać mu więcej bogactwa i szacunku

niż jakiemukolwiek innemu królowi przed nim i po nim. Oprócz tego miał cieszyć się długim życiem, jeżeli będzie przestrzegał przykazań Pana, jednak tak się nie stało, Salomon żył tylko sześćdziesiąt lat.

Przykładem mądrości jest historia związana z wyrokowaniem króla: dwie nierządnice miały po jednym niemowlęciu, jedno z nich umarło, każda twierdziła,

że jej dziecko żyje. Salomon stwierdził, że należy dziecko rozciąć na dwie połowy, aby każda kobieta otrzymała po połowie. Wtedy przeciwko wyrokowi zaprotestowała prawdziwa matka, która wolała oddać je rywalce, niż zgodzić się na ten czyn;

w końcu król przyznał rację protestującej. (1 Ks. Król., 3, 16-28)

Jego mądrość przewyższała mądrość wszystkich mędrców ze Wschodu i Egiptu. Wypowiedział bowiem trzy tysiące przysłów i tysiąc pięć pieśni. Prawdopodobnie część z nich zachowała się w Księdze Przysłów. Wypowiadał się także na temat roślin i zwierząt. A ludzie wszystkich narodów, od wszystkich królów, którzy słyszeli

o jego mądrości, przybywali by go słuchać, wśród nich także królowa Saby. Poźniej przypisywano mu również autorstwo Księgi Mądrości i apokryfy, jak Psalmy Salomona czy Ody Salomona.

Najbardziej znane nam przysłowia autorstwa Salomona to między innymi:



  • Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnie.

  • Mądrość buduje dom, głupota własną ręką go obala.

  • Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa.

W przeciwieństwie do swojego ojca, Salomon nie należał do wybitnych przywódców wojskowych. Był jednak zdolnym zarządcą i dyplomatą. Dzięki pieniądzom napływającym do królewskiego skarbca z podatków wewnętrznych

i zagranicznych przedsiewzięć handlowych realizował ambitny program budowlany na skalę całego kraju. Salomona pamięta się przede wszystkim z budowy świątyni

w Jerozolimie, wzniesionej według planów przygotowanych przez Dawida. Co do szczegółów budowy, budowę rozpoczęto w 480 roku po wyjściu z Egiptu, w IV roku panowania Salomona (967 przed Chrustusem). Budowa została zakończona

po siedmiu latach, czyli trwała do 961 roku przed Chrystusem. Kiedy ukończono świątynię Salomon dokonał uroczystego jej otwarcia przez złożenie ofiary i modlitwę. Taka forma oddawania czci Jahwe utrzymywała się aż do spalenia świątyni przez Babilończyków w 578r.p.n.e. Swój pałac Salomon budował przez kolejnych trzynaście lat. W sumie prace przy budowie świątyni i pałacu trwały dwadzieścia lat. Wspaniałość świątyni opisuje 1Krl 6-7 .

Z Hiramem z Tyru zawarł umowę, na której podstawie ten dostarczał Salomonowi drzewa cedrowego i cyprysowego ile tylko on potrzebował, w zamian za pszenicę i oliwę. Kamień wydobywano niedaleko od Jerozolimy. Świątynia została zbudowana na wysokim skalnym grzbiecie. Źródła podają, że wzniesiono ją na wzgórzu Ofel, którego wierzchołek ścięto i wyrównano. Była usytuowana na środku dziedzińca, na osi wschód- zachód, z wejściem od wschodu. Strona zewnętrzna była prawdopodobnie zupełnie prosta, natomiast od wewnątrz ściany wyłożono drzewem cedrowym „ wokoło wyrył płaskorzeźby cherubów i palm oraz girlandy kwiatów” (1Krl6,29).

Na zewnątrz świątyni znajdowały się przedmioty kultu wykonane z brązu, między innymi ołtarz ofiarny i ‘morze’ z brązu, ogromna kadź oparta na dwunastu wołach, w której kapłani dokonywali obmyć. Dziesięć kadzi z brązu umieszczono na zdobionych postumentach na kołach, były one przeznaczone do mycia ofiar. Pierwszy ołtarz całopalny znajdował się na dworze na wschód od drzwi świątyni. Przed przedsionkiem świątyni stały dwie kolumny z brązu zwieńczone głowicami. Były one mistycznymi symbolami siły i chwały. Nazwano je Jakin- Jahwe utwierdził

i Boaz- w Nim moc. Drzwi były wykonane z drzewa oliwnego a ściany inkrustowane złotem. Jedne i drugie ozdabiały figury cherubów( uskrzydlonych gryfów), palmy oraz rozwinięte kwiaty. Pięć świeczników stało po obu stronach południowej i północnej. W środku znajdował się złoty ołtarz kadzenia z rusztem i innymi akcesoriami oraz złoty stół, na którym w każdy szabat wykładano dwanaście świeżych bochenków chleba (chleby pokładne) na cały tydzień. Z tyłu świątyni schody prowadziły

do miejsca świętego świętych, mającego kształt sześcianu o boku 9metrów.

Tu wchodzono tylko raz w roku, robił to najwyższy kapłan na jesieni w Dzień Przebłagania. Tutaj stała Arka Przymierza z dwoma cherubami po bokach, zawierająca kamienne tablice z Dziesięcioma Przykazaniami.

Do świątyni przylegały zabudowania pałacowe Salomona. W wielkim hallu, zwanym”Domem Lasu Libanu” dach podpierało czterdzieści pięć cedrowych kolumn. Do sali tronowej wyłożonej drzewem cedrowym wchodziło się przez wspaniały portyk. Tam Salomon, zasiadając na tronie, załatwiał sprawy państwowe. Tron miał sześć stopni i podnóżek ze złota oraz poręcze po obu stronach siedzenia, a przy poręczach stały dwa lwy.

Na sześciu stopniach stało tam po obu stronach dwanaście lwów. Czegoś takiego nie uczyniono w żadnym królestwie.

Świątynię zbudowano z bloków kamiennych, pięknie ociosanych przez wprawionych kamieniarzy. Całą pracę wykonywano w kamieniołomie. Ściany być może były obłożone cegłami utrzymywanymi przez drewniane ramy. Przybudówek nie da się dokładnie zrekonstruować. Miał trzy niskie kondygnacje, które wykorzystywano prawdopodobnie do przechowywania ofiar. Rekonstrukcja świątyni Salomona musi być z konieczności niepełna, ponieważ opisy w Księdze Królewskiej

i Kronik zawierają sporo niejasnych obecnie terminów technicznych, a pomijają niektóre szczegóły takie jak grubość ścian i konstrukcja dachu.

Te i dalsze prace budowlane, jak umocnienia, miasta- spichlerze i miasta dla rydwanów wymagały znakomitej organizacji państwa i siły roboczej. W Esjon- Geber z pomocą Fenicjan Salomon wybudował swoją flotę i wysłał ją do Ofiru.

Powiększenie terytorialne jego królestwa pozwoliło mu dalej na sprawowanie kontroli nad wszystkimi szlakami karawan i całym handlem tranzytowym między północą

i południem. Oprócz tego Salomon włączył się jako pośrednik w eksport koni z Azji Mniejszej i rydwanów z Egiptu, które sprzedawał dalej do Syrii i Hetytom. Państwo

z wyjątkiem Judy zostało od nowa podzielone na dwanaście okręgów, z których każdy podlegał nadzorcy. Każdy z tych nadzorców odpowiedzialny był przez miesiąc za zaopatrzenie i utrzymywanie dworu. Do ich zadań należało poza tym utrzymywanie wojska.

Kiedy Salomon ukończył budowę świątyni i pałacu, Pan ukazał mu się po raz drugi. Obok obietnicy udziela Salomonowi tym razem poważnego i groźnego ostrzeżenia. Jeżeli on lub jego potomkowie odwrócą się od Boga, świątynia stanie się kupą gruzów. Wydaje się, że Salomon nie był teraz w swoim sercu już tak bogobojny jak na początku swego panowania, mimo tego poważnego ostrzeżenia popadł

w bałwochwalstwo. Okazji do tego dostarczyły jego małżeństwa zawarte ze względów politycznych. Obok swojej egipskiej małżonki miał żony moabickie, ammonickie, edomickie, sydońskie i hetyckie: 700 z rodu książęcego i 300 żon drugorzędnych. Pozyskały serce starzejącego się króla dla swoich pogańskich bogów, toteż nie należało ono już niepodzielnie do jednego Boga jak serce Dawida

i jego ojca. Salomon zaczął służyć sydońskiej Asztarte i ammonickiemu Milkomowi, budował świątynie na wyżynach dla Kemosza i Molocha. Wtedy Pan mu obwieścił, że odbiera mu władzę. Tylko jedno pokolenie miało pozostać dla jego syna, z uwagi na Dawida i Jerozolimę. Prorok Achiasz w imieniu Pana obiecał Jeroboamowi panowanie nad pozostałymi dziesięcioma pokoleniami. Były to królestwo północne, zwane królestwem Izraela i południowe, mniejsze, Judy.



Biorąc pod uwagę powyższe fakty, musimy niestety stwierdzić,

że czterdziestoletnie panowanie Salomona mimo całego splendoru i pozorów bogactwa nie było fortunne. Izrael wstrząsany wewnętrznymi konfliktami społecznymi, na skutek zgubnej polityki i despotyzmu króla chylił się wyraźnie do upadku. Toteż nic dziwnego, że po śmierci króla mocarstwo, zbudowane z takim nakładem trudu przez Dawida rozpadło się na dwa odrębne słabe państwa żydowskie, uwikłane ze sobą w bratobójcze wojny.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna