Serdecznie dziękuję Pani dr Grażynie Zwolińskiej za cenne uwagi i rady, które wykorzystałem przy pisaniu mojej pracy. Spis treści



Pobieranie 336.57 Kb.
Strona4/9
Data07.05.2016
Rozmiar336.57 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Problem zdrowotny nr 12


Lęk, depresja wynikające ze złego rokowania i postępu choroby (przede wszystkim rozwijające się zaniki mięśni, niedowłady kończyn, niewydolność oddechowa, zaburzenia komunikacji).

Cel opieki: poprawa nastroju.

Plan działania:


  • wsparcie psychiczne – szczere rozmowy, oferowanie siebie, okazywanie empatii, zaangażowanie chorego w sprawy rodzinne, domowe, wykonywanie przez chorego prostych czynności codziennych;

  • łagodne ćwiczenia rehabilitacyjne, pozwalające dłużej utrzymać sprawność motoryczną;

  • unikanie postaw, wywołujących u chorego poczucie odrzucenie, ale równocześnie unikanie nadmiernej opiekuńczości;

  • towarzyszenie choremu, spędzanie z nim dużej ilości czasu;

  • zapewnienie ciszy i spokoju w otoczeniu gdzie przebywa chory;

  • troskliwa opieka nad chorym;

  • nawiązanie kontaktu z grupami wsparcia (stowarzyszenia osób z chorobami neuronu

ruchowego);

  • psychoterapia, umożliwienie choremu rozmowy z psychologiem;

  • farmakoterapia:

- trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne ( amitryptylina ), selektywne inhibitory

wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoxetina, fluwoksamina),

- leki przeciwlękowe – benzodwuazepiny (relanium, diazepam, lorazepam).

Problem zdrowotny nr 13


Duszność, niewydolność oddechowa w wyniku niedowładów mięśni międzyżebrowych, przepony i uszkodzenia ruchowych ośrodków OUN (pień mózgu).

Cel opieki: łagodzenie odczucia duszności, ułatwienie oddychania.

Plan działania:


  • obserwowanie objawów przewlekłej hipowentylacji tj. męczliwość, nużliwość, zaburzenia koncentracji, zaburzenia snu, poranne bóle głowy, nerwowość, pocenie się, tachykardia, tachypnoe, dyspnoe, lęk, widoczna praca pomocniczych mięśni oddechowych, sinica, obrzęki, zaburzenia widzenia, splątanie, omdlenie;

  • fizjoterapia;

  • wczesne i systematyczne wykonywanie gimnastyki oddechowej;

  • ułożenie chorego w pozycji wysokiej lub półwysokiej;

  • wyższe ułożenie głowy chorego;

  • zapewnienie czystego, świeżego powietrza w pokoju chorego, jednak unikanie sytuacji nadmiernego ruchu powietrza (przeciąg);

  • częste odsysanie śliny;

  • regularne wykonywanie badań spirometrycznych (głównie ocena pojemności życiowej) i gazometrii, by ustalić stopień nasilenia i tempo postępowania niewydolności oddechowej;

  • zabezpieczenie pacjenta z dysfagią przed aspiracją pokarmu do dróg oddechowych poprzez założenie sondy nosowo-żołądkowej;

  • zapobieganie infekcjom jamy ustnej i dróg oddechowych przez profilaktyczne włączenie antybiotyków o szerokim spektrum działania;

  • zastosowanie wspomaganej wentylacji nieinwazyjnej w postaci tlenoterapii;

  • oksymetria, prowadzona głównie w nocy (ciągłe monitorowanie stanu utlenowania krwi);

  • w przypadku niewydolnego oddechu (spadek FVC7 o 20-30%) – wykonanie tracheotomii, podłączenie chorego do respiratora i prowadzenie inwazyjnej wentylacji zastępczej (nie wykonuje się, gdy chory nie wyraził zgody na wentylację inwazyjną) ;

  • farmakoterapia:

- leki rozszerzające oskrzela (aminofilina, teofilina),

- leki mukolityczne (N-acetylocysteina, bromheksyna),

- benzodwuazepiny (lorazepam),

- leki opioidowe (morfina),

- pirydostygmina.

Problem zdrowotny nr 14


Deficyt samoopieki (na początku częściowy, później całkowity) w związku z postępującym procesem chorobowym.

Cel opieki: zaspokojenie podstawowych potrzeb biologicznych chorego.

Plan działania:


  • gdy chory nie utracił jeszcze całkowicie samodzielności – pomoc przy czynnościach dnia codziennego;

  • utrzymanie skóry, śluzówek, włosów w czystości – toaleta ciała 2 razy w ciągu dnia oraz w razie potrzeby;

  • codzienne rozczesanie włosów;

  • natłuszczanie skóry (np. oliwką);

  • pielęgnacja jamy ustnej co najmniej 2 razy na dzień, przy użyciu boraksu z gliceryną;

  • oczyszczanie, natłuszczanie (olejkiem parafinowym) i zakraplanie nosa (co około 3 godziny, używając 0,9% NaCl);

  • kilkakrotne przemywanie oczu w ciągu dnia wodą destylowaną lub przegotowaną;

  • oczyszczanie raz na dzień zewnętrznych przewodów słuchowych z woskowiny;

  • codzienna kontrola stóp i usunięcie zrogowaciałego naskórka;

  • cotygodniowa kontrola czystości i długości paznokci;

  • codzienna zmiana bielizny osobistej, a bielizny pościelowej raz w tygodniu (oraz w razie potrzeby);

  • przygotowanie posiłków i ich podanie (nakarmienie);

  • podawanie choremu napojów;

  • gdy jest możliwe jakiekolwiek porozumienie z chorym – podłożenie basenu, a gdy komunikacja jest niemożliwa – zmiana pieluchomajtek po oddaniu przez chorego stolca;

  • ubieranie i przebieranie chorego odpowiednie do warunków otoczenia.



Problem zdrowotny nr 15


Ryzyko powstania odleżyn na skutek unieruchomienia.

Cel opieki: zapobieganie wystąpieniu odleżyn.

Plan działania:


  • stosowanie materaców zmiennociśnieniowych dynamicznych, podkładów przeciwodleżynowych;

  • sadzanie chorego w wózku inwalidzkim, fotelu;

  • ułożenie chorego na miękkiej powierzchni, np. wyłożenie łóżka owczą skórą;

  • stosowanie udogodnień (poduszki, kliny, wałki), wykonanych wyłącznie z gąbki;

  • zmiana pozycji ciała co 2 godziny;

  • należy chronić skórę przed uciskiem poprzez ograniczenie bezpośredniego kontaktu pomiędzy dwoma powierzchniami ciała, np. oddzielenie kończyn dolnych poduszkami;

  • stosowanie prawidłowej techniki (nie pociągać za skórę chorego) przy przenoszeniu chorego na podkładzie

  • wykonywanie dokładnej toalety ciała (używając środków czystości o pH 5,5) oraz staranne, delikatne osuszanie skóry, szczególnie w okolicach fałdów i miejscach narażonych na ucisk;

  • zapewnienie czystości i suchości bielizny osobistej i pościelowej;

  • stosowanie podkładów chłonących wilgoć;

  • stosowanie pieluchomajtek jednorazowego użytku;

  • stosowanie 0,5% kremu propolisowego lub Sudocremu, aby utrzymać fizjologiczną barierę ochronną skóry;

  • nacieranie miejsc zagrożonych uciskiem przy użyciu oliwki, kremu, talku;

  • oklepywanie miejsc narażonych na ucisk;

  • wykonanie delikatnego masażu skóry w miejscach zagrożonych uciskiem podczas każdej zmiany pozycji;

  • obserwowanie skóry co najmniej 1 raz w ciągu dnia (najlepiej w czasie wykonywania czynności higienicznych);

  • dokładne ścielenie łóżka;

  • ocena narażenia powstania odleżyn, np. według skali Nortona (załącznik nr 3);

  • dieta bogata w białko i witaminy (głównie A i C);

  • dostateczne nawodnienie chorego;

  • w przypadku wystąpieniu odleżyny należy dodatkowo:

- dokonać oceny stopnia odleżyny,

- zlikwidować ucisk w okolicy odleżyny,

- wietrzyć skórę w miejscu powstania zmian,

- stosować na skórę tradycyjne środki – np. 0,5% krem propolisowy, maść z nagietka,

- zastosować nowoczesne opatrunki ( opatrunki stosowane w leczeniu odleżyn

przedstawia załącznik nr 4) ,

- przy każdej zmianie opatrunku przemywać ranę 0,9% lub 10% NaCl, a skórę wokół

rany 70% Jodoalkoholem.



1   2   3   4   5   6   7   8   9


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna