So ustawienia Biosu



Pobieranie 113.6 Kb.
Strona2/3
Data01.05.2016
Rozmiar113.6 Kb.
1   2   3

PCI IRQ Map To - tu możemy dysponować przerwaniami IRQ o numerach 14 i 15, które są standardowo przyporządkowane kontrolerom IDE zintegrowanym z płytą (PCI Auto). Może to się odbić wyjątkowo niekorzystnie na pracy z dyskami twardymi (one to właśnie lubią pracować na IRQ 14 i 15).

Primary/Secondary IDE INT # - do wyboru mamy A lub B. Są to nazwy wewnętrznych przerwań wykorzystywanych do komunikacji z kontrolerem IDE. Zasadniczo nie ma potrzeby tego zmieniać.

Use MEM Base Addr - rezerwacja pewnego obszaru pamięci dla potrzeb niektórych kart ISA (przede wszystkim sieciowych). Możemy ustawić na NA (Non Avaiable - niedostępna) lub określić, ile pamięci z obszaru UMB chcemy przeznaczyć na ten cel.

CPU to PCI write buffer - umożliwia buforowanie danych przesyłanych od procesora do szyny PCI. Dzięki temu procesor nie jest nękany absorbującą pracą zapisu danych do PCI za każdym razem - wlączenie tej ocji powoduje, iż dane najpierw są zapisywane w szybkim buforze, by potem w wolnej chwli razem trafić na szynę PCI. Dobrze włączyć.

PCI Dynamic Bursting - włączenie tej opcji każe chipsetowi przesyłać w jednym rzucie dane z buforów w większych blokach (pakietach - burst). Dzięki temu transfer przez złącze PCI powinien wzrosnąć, praktycznie jednak wzrost wydajności jest przeważnie znikomy.

CHIPSET FEATURES SETUP

Najbardziej skomplikowana, ale zarazem najbardziej niskopoziomowa część konfiguracji. Możemy tu zmieniać ustawienia pamięci, odświeżania DRAMu, cykle pracy urządzeń itp. Zmiany ustawień mają duży wpływ na wydajność i stabilność komputera, umiejętnie dobrane parametry umożliwią wyciągnięcie z niego ostatnich rezerw mocy, nieumiejętne zaś będą powodowały nieprawidłową lub niestabilną pracę systemu. Nie istnieje jednak jedna, jedynie słuszna konfiguracja, pozwalająca na uzyskanie maksymalnej wydajności - w każdym przypadku jest inaczej, zależy to od chipsetu płyty, rodzajów pamięci, możliwości kart rozszerzeń itp. To, co sprawdza się w jednym przypadku, w innym może się nie sprawdzić - dlatego też wszelkie próby należy przeprowadzać indywidualnie. Najbezpieczniej jest zmieniać za jednym razem tylko jedną opcję i badać jej wpływ na wydajność/stabilność i w ten sposób, po długiej i żmudnej (niestety) drodze, odnaleźć tę optymalną konfigurację dla naszego komputera.



Dobrze jednak wiedzieć, co poszczególne opcje znaczą. Na początek jedna ważna rzecz: należy wyłączyć opcję Auto Configuration. Jeżeli opcja ta jest włączona, BIOS sam dobierze parametry urządzeń. Będzie to dobór optymalny wg BIOSU, ale nie zawsze najlepszy, więc jeżeli chcemy dokładniej skonfigurować układy, powinniśmy tę opcję wyłączyć. Włączenie tej opcji nie jest złe, jeżeli zależy nam na maksymalnej stabilności systemu i nie chcemy zagłębiać się w niektóre parametry.

Cache Timing - konfiguracja szybkości działania pamięci cache L2. Zazwyczaj do wyboru mamy jedną z kilku możliwości typu x-y-y-y. Odnosi się to do liczby cykli odczytu danych z zewnętrznej magistrali cache. Dane odczytywane są w czterech cyklach 64-bitowych, z czego pierwszy jest najwolniejszy (x) a następne trzy (y) są szybsze. Np. zapis 3-1-1-1 oznacza, że chipset będzie potrzebował sześciu (3+1+1+1) cykli zegarowych na odczytanie danej z pamięci cache. Im mniejsze są te wartości, tym wydajność jest większa.

Level 2 Cacheable DRAM Size / Cache Over 64 MB of DRAM - konfiguracja rozmiaru pamięci RAM, którą będzie obsługiwała pamięć cache. Należy ustawić wartość równą ilości zainstalowanej pamięci RAM. Zarówno wyższa wartość, jak i niższa (szczególnie to drugie) może spowodować spadek wydajności komputera, gdyż komputer będzie odwoływał się do części RAMu bez pośrednictwa cache.

Level 2 Cache Size - rozmiar posiadanej pamięci L2 cache.

System BIOS Cacheable - umożliwia skopiowanie zawartości BIOS ROM do szybszej pamięci RAM. Opcja przyśpiesza działanie programów w DOSie, szczególnie gier. Podobne znaczenie ma opcja Video BIOS Cacheable - kopiuje ona BIOS karty graficznej z ROMu do RAMu.

DRAM Parity Checking - Włączenie/wyłączenie kontroli parzystości pamięci DRAM. Włączenie tej opcji daje możliwość kontroli działania pamięci. Zasadniczo jednak opcję tę można wyłączyć.

DRAM Parity / ECC Mode - określa sposób działania kontroli pamięci RAM. Możliwa jest między innymi kontrola parzystości lub ECC (Error Correction Code). Oczywiście należy dopasować ten parametr do rodzaju zamontowanej pamięci RAM, generalnie jednak ECC dysponuje lepszym algorytmem kontroli błędów.

Single Bit Error Report - jeżeli włączona jest kontrola ECC pamięci, można włączyć tę opcję. Odpowiada za wykrywanie i korekcję błędów w pojedynczych bitach pamięci.

DRAM Speed / DRAM Timing / DRAM Auto Configuration - możliwośc ustawienia czasów obsługi pamięci. Zazwyczaj są dwie opcje: Auto i Manual. Ta pierwsza powoduje, że BIOS (a dokładnie chipset) odczytuje z układów pamięci ich parametry i automatycznie ustawia optymalne czasy do ich obsługi. Po włączeniu opcji Manual mamy dostęp do ręcznego określenia szybkości pamięci (zazwyczaj jest to 70/60/50 ns). Ustawienie małego czasu zazwyczaj objawia się albo sporą utratą stabilności komputera, albo znaczącym zwiększeniem jego wydajności. Jeśli w komputerze zainstalowane są pamięci o różnej szybkości, zalecane jest włożenie najwolniejszej kości do pierwszego banku (slotu, nazywanego często Bank 0). W przeciwnym wypadku, chipset może próbować operować na wolniejszej pamięci kierując się parametrami szybszej kości, przez co ta pierwsza może działać niepoprawnie.

DRAM R/W Leadoff Timing - parametr określający liczbę i format cykli zegara przy dostępie do zawartości segmentu pamięci. Zazwyczaj można tu wybierać spośród opcji typu x-y-y-y. Pierwsza liczba, największa, określa czas potrzebny na pierwszy dostęp do zaadresowanej komórki pamięci, trzy ostatnie wymagają mniej cykli zegara, gdyż odpowiadają tylko za pobranie danych (adres wówczas jest już znany). Zestaw czterech cyfr wynika ze sposobu obsługi pamięci przez współczesne chipsety - odczytywane są jednocześnie 64bity, więc wymagane są cztery podejścia aby pobrać cały pakiet 256 bitów. Jeżeli zależy nam na wydajności, można pokusić się o ustawienia najszybszych i jednocześnie stabilnych wartości.

DRAM Read Timing / DRAM Burst Read Timing / DRAM Read Wait States - kolejna opcja do konfiguracji czasów dostępu do pamięci. Ponownie możemy wybierać jeden ze schematów typu x-y-y-y, w których poszczególne cyfry oznaczają liczbę cykli zegarowych potrzebnych do odczytana 64 bitowego segmentu słowa 256 bitowego. Zazwyczaj parametr 'y' przyjmuje wartości 2, 3 lub 4. Niekiedy zdarza się, że cała sekwencja jest opisywana tylko jedna cyfrą. Parametr 'Wait States' określa, ile cykli zegarowych procesor będzie czekał na pamięć. x-3-3-3 oznacza więc praktycznie, że na odczytanie zawartości pamięci procesor ma 3 cykle, z czego dwa są na sam odbiór, a jeden (pierwszy) to cykl jałowy. Uwaga: jeżeli zależy nam na maksymalnej wydajności, można pokusić się o ustawienie 'x-1-1-1', ale wszystko zależy od jakości posiadanej pamięci - niektóre modele mogą nie wytrzymać takiego tempa pracy i w najlepszym wypadku komputer nie ruszy prawidłowo. Na płytach umożliwiających montaż pamięci EDO i DIMM można wybierać spośród opcji typu /x-2-2-2 / x-3-3-3/. Jeżeli BIOS wykryje EDO, przyporządkuje jej pierwszy parametr; dla DRAM drugi.

DRAM Write Timing / DRAM Burst Write Timing / DRAM Write Wait States - j.w., ale dotyczy nie odczytu do pamięci, ale zapisu do niej.

DRAM Speculative Leadoff - dla niektórych konfiguracji włączenie tej opcji może zwiększyć wydajność komputera. Wynika to z włączenia mechanizmu zgadywania - kontroler pamięci próbuje przy pierwszym dostępie spekulować, które dane z pamięci będą za chwilę pobierane, zanim jeszcze otrzyma ich adres. Przydatne, choć nie zawsze aż tak efektywne.

Turn-Around Insertion - włączenie tej opcji powoduje dodanie dodatkowego taktu zegara do cyklu odczytu danych z pamięci. Zazwyczaj komputer daje sobie radę bez tego i najlepiej wyłączyć tę funkcję.

DRAM Page Mode - opcja włączająca tzw. tryb stronicowania.

Write Cache Pipeline - włącza kolejne udogodnienie mające na celu przyśpieszenie operacji na pamięci, jakim jest tryb strumieniowy.

Read Around Write - włączenie tej opcji umożliwia optymalizację procedur zapisu/odczytu do/z pamięci. Jeżeli procesor otrzyma polecenie odczytu komórki pamięci, która przed chwilą została zapisana, to jej zawartość zostanie zwrócona szybciej, niż gdyby miała nastąpić cała sekwencja odczytu od początku.

SDRAM Cycle Length - przeważnie mamy do wyboru między 2 a 3 - są to czasy trwania cykli CAS (Column Address Strobe - impuls okreslajacy kolumnę adresu komórki pamięci - radxcell) pracy z DRAM. Można spróbować ustawić 2, ale jeśli pamięć tego nie wytrzyma, musimy wrócić do 3. Jeżeli mamy taką możliwość - najlepiej ustawić na Auto.

SDRAM CAS Latency - określa liczbę cykli zegara FSB pomiędzy sygnałem dostępu do kolumny CAS (Column Access Strobe) a pojawieniem się pierwszych danych na wyjściu kości. Pamięci SDRAM mają na naklejce podaną tę wartość. Zasadą jest, że pamięci ze współczynnikiem 3 nie tolerują wartości 2, natomiast relacja odwrotna zachodzi swobodnie. W przypadku użycia DIMMów '2' i '3' razem, koniecznie trzeba podać 3.

SDRAM Bank Interleave - włącza/wyłącza tryb przeplotu dla modułów SDRAM. Włączenie tej opcji zwiększa wydajność pamięci, ale nie wszystkie egzemplarze kości chcą tak współpracować.

Memory Hole - oddaje do użytku kart rozszerzeń obszar 15-16MB RAM. Niektóre dawne karty ISA wymagały włączenia tej opcji, obecnie można to wyłączyć, tym bardziej, ze w niektórych przypadkach włączenie tej opcji ogranicza rozmiar całej pamięci do 16MB (!).

ISA (or AT Bus) Clock Speed / Divisor - ustawienie prędkości działania szyny ISA. Do wyboru jest tu zazwyczaj albo określona prędkość (6MHz/8MHz), albo dzielnik prędkość szyny PCI (PCICLK/3, PCICLK/4, PCICLK/6 itp.). Wybór zależy od tego, jakie karty posiadamy i jaką częstotliwość taktowania mogą one znieść. Można poeksperymentować zaczynając od wartości najmniejszych (PCICLK/6, np. 33MHz/ 6= 5,5MHz), poprzez większe (6MHz) do maksymalnych (PCICLK/2, 16,5MHz). W niektórych BIOSach jest też opcja Auto.

8-Bit I/O Recovery Time - opcja pozwalająca na wstawienie dodatkowych cykli zegarowych dla operacji wejścia-wyjścia 8-bitowych kart ISA. Ponieważ szyna ISA pracuje znacznie wolniej od PCI, niekiedy wymaganie jest zwolnienie pracy procesora przy współpracy z ISA, aby wszystko było zsynchronizowane. Do wyboru mamy zazwyczaj wartości od 0 (wyłączone) do 8.

16-Bit I/O Recovery Time - j.w., ale dla 16-bitowego dostępu do szyny ISA.

Peer Concurrency, PCI Concurrency - włączenie tej opcji pozwala na jednoczesną pracę kilku urządzeń na szynie PCI.

Aperture Size - opcja istotna, jeżeli posiadamy kartę AGP, która może korzystać z pamięci RAM do przeprowadzania operacji graficznych (np. teksturowanie). Rozmiar deklarowanej w ten sposób pamięci należy ustawić doświadczalnie, zazwyczaj polecane jest zadeklarowanie w tym miejscu połowy posiadanej pamięci RAM.

AGP-2x Mode Support - jeżeli karta AGP umożliwia pracę w trybie 2x, to włączenie jej opcji powinno znacznie przyśpieszyć szybkość działania grafiki. Jeżeli posiadamy inną (wolniejszą) kartę, włączenie tej opcji będzie nieistotne.

Spread Spectrum Modulated - opcja, pozwalająca na zmniejszenie ilości zakłóceń elektromagnetycznych generowanych przez płytę główną. Zalecane jest wyłączenie tej funkcji w przypadku pracy z niektórymi kartami rozszerzeń. Zazwyczaj do wyboru mamu kilka opcji zakłóceń harmonicznych (odstępstw od głównej częstotliwości generatora zegara), im wartość niższa, tym mniej będzie zakłóceń.

Chipset Special Features / Global Features - Włącza/wyłącza specjalne funkcje chipsetu płyty głównej. Jeżeli opcja jest wyłączona, nasz chipset zachowuje się tak, jak stary układ Intel 430HX Triton II. Jeżeli mamy coś nowszego, powinniśmy to włączyć.

Passive Release - zezwolenie procesorowi na bezpośredni dostęp do magistrali PCI. Przy wyłączeniu tej opcji dostępem do szyny PCI rządzi niepodzielnie chipset płyty, dopiero jej włączenie pozwala również dojść do głosu również bezpośrednio procesorowi. Zmiana tej funkcji nie zmienia wydajności komputera.

PCI Delayed Transaction - włączenie umożliwia zgodność ze standardem PCI 2.1. Dzięki temu chipset może używać swojego 32 bitowego bufora zapisu do obsługi cykli opóźnień transakcji.

Pipeline Cache Timing - określa czasy dostępu strumieniowego (potokowego) do pamięci cache. Można wybrać Normal/Fast/Faster/Fastest. Jeżeli Fastest nie sprawia problemów, można tak zostawić, jest to najszybsza opcja

Chipset NA# Asserted - Opcja umożliwiająca potokową obsługę pamięci cache. Dzięki temu chipset może żądać od procesora adresu następnej komórki, zanim ten zakończy obsługę poprzedniej. Powinno zapewnić wzrost wydajności komputera

CPU Host Clock (CPU/PCI, CPU host / PCI clock) - określa dzielnik częstotliwości, czyli z jaką częstotliwością będzie taktowany procesor i szyna PCI. Zazwyczaj mamy do wyboru pomiędzy Default, czyli automatycznym doborem parametrów (przeważnie ustawiony na płycie) albo jedną z szeregu opcji typu 83/28, 88/29, 90/30, 95/32, 100/33, 110/37, 115/38, 124/41, 133/44 itp., gdzie pierwsza wartość to częstotliwość pracy FSB (Front-Side Bus) a drugie magistrali PCI. Przy niektórych wyższych częstotliwościach pracy niektóre urządzenia PCI mogą w najlepszym wypadku działać niestablinie, a w najgorszym całkowicie się zepsuć...

PCI Mastering - umożliwia urządzeniom PCI przejęcie kontroli nad szyną danych i przeprowadzenie bezpośredniego transferu danych baz zajmowania procesora. Warto włączyć i sprawdzić, czy karty PCI pracują w tym trybie. Niekiedy jednak, jeżeli mamy kilka kart rozszerzeń PCI pracujących w trybie Mastering, mogą zdarzać się krótkie przestoje, gdyż kolejne urządzenie nie będzie mogło transferować danych, dopóki pierwsze nie skończy swojej pracy. Warto włączyć tę opcję, gdyż w umożliwia kartom PCI zdolnym pracować w tym trybie najwyższej wydajności.

CPU to PCI Write Buffer, C2P Write Buffer - uaktywnia bufor między magistralą PCI a procesorem. Optymalizuje to sposób przesyłania danych do/z procesora, ponadto buforem tym opiekuje się chipset co pozwala procesorowi na odpoczynek.

PCI Bursting, Host-to-PCI Burst Write or PCI Burst Mode, PCI Burst Write Combine, PCI Dynamic Bursting - włączenie tej opcji każe chipsetowi przesyłać w /jednym rzucie/ dane z buforów w większych blokach (pakietach - burst). Dzięki temu, transfer przez złącze PCI powinien wzrosnąć, praktycznie jednak wzrost wydajności jest przeważnie znikomy.

PCI master 0 WS write - zezwala urządzeniom na szynie PCI na zapis danych do pamięci RAM bez opóźnienia w cyklach zegarowych (wait states) między każdą ich porcją. Domyślnie jest to jeden cykl zegarowy przerwy i jeżeli szyna nie jest przetaktowana, można tę opcję włączyć..

PCI#2 Access #1 Retry - opcja służąca do określenia zachowania się procesora i chipsetu podzczas transmisji danych do szyny PCI. Włączenie jej powoduje, iż chipset będzie próbował w wypadku wystąpienia błędu kilkukrotnie wysłać do szyny PCI dane z bufora, odciążając jednocześnie od tej pracy procesor. Wyłączenie jej spowoduje, że zajmie się tym procesor i bedzie dane wysyłał tylko raz, co niestety przy jednoczesnym zmiejszeniu ruchu na szynie PCI może jednak zmniejszyć nieco wydajność komputera

AGP Master 1 WS Write, AGP Master 1 WS Read - umożliwia zmniejszenie cykli przerwy między pakietami danych zapisywanych/odczytywanych z 2 (disable) do 1 (enable). Włączenie tej opcji powinno spowodować nieznaczny wzrost wydajności pracy magistrali AGP

AGP Driving Control, AGP Driving Value - umożliwia zmianę napięcia na szynie AGP. Dostępne są liczby od 0 do 255 - zwiększanie ponad domyślną (218) zwiększa wydajność szyny AGP oraz stabilność niektórych kart grafiki (GeForce 2), jednakże może powodować uszkodzenia i wcześniejsze zużycie podzespołów.

DRAM Drive Strength, DRAM Drive Value - j.w, z tym że daje możliwość regulacji napięć pamięci DRAM. W większośći wypadków lekkie podniesienie napięcia potrafi zwiększyć wydajność układów pamięci.

DRAM clock - ustawienie częstotliwości taktowania pamięci DRAM w stosunku do szyny systemowej (FSB). Do wyboru mamy: hostCLK/hCLK-33/hCLK+33, czyli taktowanie RAMu z częstotliwoscią FSB, obniżoną o 33MHz lub podwyższoną o tę wartość. Np. przy FSB 100MHz daje to wybór częstotliwości 66, 100 i 133MHz. Przydatne w przypadku przetaktowywaniu (overclockingu) systemu na wolniejszych pamięciach DRAM

Concurent PCI/Host - blokada CPU Bus podczas operacji związanych ze złączem PCI. Zalecane pozostawienie wyłączonej.

Fast R-W Turn Around - redukuje opóźnienie pomiędzy pierwszym, a kolejnymi odczytami danych między RAM a CPU. Dodatkowo zezwala szynie AGP na dostęp do procesora bez pośrednictwa pamięci. Włączenie tej opcji może objawić się wzrostem wydajności (szczególnie podsystemu grafiki), ale jednocześnie może prowadzić do destabilizacji.

Przerwania w BIOSie

Korzystając z sygnałów przerwań, podzespoły komputera zwracają na siebie uwagę procesora. Po otrzymaniu takiego sygnału układ przerywa wykonywane czynności, zezwalając danemu urządzeniu na dostęp - stąd nazwa Interrupt Request (w skrócie: IRQ), czyli żądanie przerwania. W celu odróżnienia od przerwań programowych nazywa się je czasem przerwaniami sprzętowymi.

Żądania przerwań są zgłaszane przez wiele urządzeń sprzętowych, a procesor dysponuje tylko jednym wejściem sygnałów tego typu. Z tego względu jest konieczny element pełniący funkcję pośrednika. Zadanie to przejmuje kontroler przerwań - PIC (Programmable Interrupt Controller). Zintegrowany jest on w tzw. mostku południowym i ma zaledwie 15 wejść przerwań.

Przeważnie w komputerze dla podzespołów PCI dostępne są tylko cztery z nich (IRQ 5, 9, 10, 11) - z tym, że i tu są pewne ograniczenia, np. na IRQ 10 lubi pracować kontroler USB. Pozostałe są zajęte przez nieodzowne elementy systemu, takie jak zegar czasu rzeczywistego i różne interfejsy: szeregowe to IRQ 3 i 4, równoległy to IRQ 7, stacja dyskietek to IRQ 6, a mysz PS/2 IRQ 12. Pierwszy kontroler dyskowy IDE to IRQ 14, a drugi to czasem IRQ15. Każdy z nich rezerwuje po jednym przerwaniu na swoje potrzeby. Wyłączając w BIOSie zbędne interfejsy (obsługę pewnych urządzeń), można zwalniać przerwania. Przerwanie IRQ 2 jest niedostępne, gdyż zarządza przerwaniami 8-15.

Wyjątek stanowią aktualne chipsety, których mostek południowy jest wyposażony w kontroler APIC (Advanced PIC). Kontrolery tego typu opracowano do systemów wieloprocesorowych, np. mostek południowy ICHo zintegrowany w chipsecie Intel 810 udostępnia aż 24 wejścia przerwań. Warunkiem jest stosowanie z systemu operacyjnego obsługującego zestawy wieloprocesorowe.

Wychodząc naprzeciw małej liczbie przerwań, wprowadzono ich współdzielenie (IRQSharing). Daje to możliwość współdzielenia jednego przerwania przez kilka urządzeń PCI. Jednak w praktyce urządzenia współdzielące przerwania mogą przestać działać poprawnie. Np. bardzo często konflikty wywołują karty dźwiękowe i telewizyjne - zwłaszcza gdy dzielą jedno przerwanie za sobą lub z kartą sieciową. Przyczyną są przeważnie złe steroaniki Oznaką konfliktu przerwań może być nawet drgający kursor myszy. Nowe chipsety, wyposażone w specjalne mostki południowe, oferują jednak już aż osiem przerwań do podziału na urządzenia PCI.
Szybsze uruchamianie

Gdy włączysz komputer, możesz iść na filiżankę kawy. Uruchamianie systemu zajmuje kilka dobrych minut. Jeśli zależy ci na czasie, przyspiesz wczytywanie systemu z poziomu BIOS-u.



1. Bez postu


Funkcja: Quick Power On Self Test
Nazwa alternatywna: Quick Boot
Lokalizacja: Advanced CMOS Features, Boot
Zalecane ustawienie: Enabled

Zanim BIOS zainicjuje sprzęt w komputerze, musi przeprowadzić obszerne testy. Jeśli jesteś pewien, że sprzęt działa bez zarzutu, możesz ograniczyć procedurę POST (Power On Self Test) do najbardziej istotnych czynności. Dzięki temu możesz zaoszczędzić nawet niespełna minutę czasu (największą różnicę zanotujesz w pececie z pamięcią RAM o pojemności powyżej 64 MB). Po wyłączeniu POST-u pamięć robocza jest testowana tylko raz (zamiast trzech razy po włączeniu procedury POST).

Jeżeli nie chcesz na stałe rezygnować z bezpieczeństwa, które zapewniają dogłębne testy POST, lecz mimo tego wolałbyś niekiedy pomijać czasochłonną procedurę, nie uaktywniaj opcji szybkiego uruchamiania (jw.). Gdy na ekranie pojawi się komunikat sygnalizujący diagnozowanie pamięci RAM, naciśnij klawisz [Esc]. W ten sposób przerwiesz testy. Tę prostą sztuczkę docenisz przede wszystkim, gdy będziesz musiał często restartować komputer.


INFORMACJA
Producenci płyt głównych używają takich narzędzi, jak Modbin, aby wybrać, które opcje BIOS-u mają być dostępne dla użytkownika

2. Właściwy dysk

Funkcja: First Boot Device
Nazwa alternatywna: Boot Sequence
Lokalizacja: Advanced BIOS Features, Advanced, Boot
Zalecane ustawienie: HDD:0 lub C:

Za pomocą tego parametru wybiera się napęd, na którym BIOS ma w pierwszej kolejności szukać systemu operacyjnego. Przeważnie system jest zainstalowany na dysku C:, podłączonym jako nadrzędny (master) do głównego kanału EIDE. Wybierz opcję HDD-0, C: lub zawierającą nazwę (etykietę) dysku. Inny napęd startowy wyznacza się tylko wtedy, gdy trzeba wczytać system z innego nośnika, np. dyskietki (opcja Floppy lub A:), napędu CD-ROM (opcja CDROM), zewnętrznego dysku podłączanego przez USB (opcja USB-HDD) lub napędu Zip (opcja ZIP).

Jeśli chcesz uruchomić system ze startowej wtyczki pamięciowej USB, możesz mieć kłopoty ze znalezieniem właściwej opcji w BIOS-ie. Wtyczki USB z kartami pamięciowymi są dość często identyfikowane jako napędy USB. Wówczas należy ustawić opcję USB-FDD, USB-ZIP lub USB-HDD. Szczegółowe informacje zaczerpnij z instrukcji obsługi wtyczki. Jeśli nie znajdziesz w niej stosownej informacji, wypróbuj po kolei wszystkie napędy USB wyszczególnione w BIOS-ie.


INFORMACJA
Napęd startowy powinien być zawsze ustawiony jako pierwszy

3. Dyskietka na spalonym

Funkcja: Boot Up Floppy Seek
Nazwy alternatywne: Seek Floppy, Floppy Drive Seek
Lokalizacja: Advanced BIOS Features, Boot
Zalecane ustawienie: Disabled

BIOS poświęca kilka sekund na sprawdzanie stacji dyskietek. Tymczasem po prawidłowym zainstalowaniu napęd ten nie powinien przysparzać kłopotów. Oszczędź kilka sekund, wyłączając procedurę testową.



4. Turbo Windows

Funkcja: IDE HDD Block Mode
Nazwa alternatywna: HDD Block Mode Sectors
Lokalizacja: Integrated Peripherals
Zalecane ustawienie: Enabled

Wczytywanie systemu w ogromnym stopniu obciąża twardy dysk. Nim dojdzie do uruchomienia Windows, dysk musi dostarczyć procesorowi i pamięci RAM wiele megabajtów danych. Możesz przyspieszyć tę operację, uaktywniając tryb transmisji, w którym dane nie są przenoszone pojedynczymi sektorami, lecz w blokach po kilkanaście lub kilkadziesiąt (zazwyczaj 32) sektorów. W ten sposób przyspieszysz tylko wczytywanie Windows. Po uruchomieniu systemu sięgnie on po swój własny sterownik trybu blokowego.


1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna