So ustawienia Biosu



Pobieranie 113.6 Kb.
Strona3/3
Data01.05.2016
Rozmiar113.6 Kb.
1   2   3

Maksymalne wykorzystanie procesora

Nowe procesory wymagają wciąż nowych ustawień w BIOS-ie. Dzięki nim można wykorzystać w praktyce nowe dobrodziejstwa oferowane przez AMD, Intela i innych producentów. Najlepszym przykładem jest technologia hiperwątkowości wprowadzona przez Intela. Dzięki niej system traktuje jeden procesor zainstalowany na płycie głównej jako dwa oddzielne (logiczne) procesory. W niektórych zastosowaniach przynosi to znaczny wzrost wydajności.



5. Szybciej równolegle

Funkcja: Hyper-Threading
Nazwy alternatywne: CPU Hyper-Threading, Hyper-Threading Technology, Hyper-Threading Function
Lokalizacja: Advanced Bios Features, Advanced | CPU Configuration
Zalecane ustawienie: Enabled

Opisywana opcja pozwala włączać hiperwątkowość w określonych modelach procesora Pentium 4 - taktowanych z częstotliwością 3,06 GHz przy częstotliwości FSB (Front Side Bus) 533 MHz i we wszystkich modelach z FSB 800 MHz. Dzięki tej funkcji procesor prezentuje się systemowi jako dwa układy logiczne. W ten sposób można uzyskać znaczny wzrost wydajności, korzystając z aplikacji, które pozwalają dzielić się na procesy (wątki), a także podczas użytkowania kilku czy kilkunastu programów jednocześnie.

Hiperwątkowość powinna być obsługiwana nie tylko przez procesor, lecz również przez chipset. Ma to miejsce w przypadku modeli Intel 875P, 865G, 865PE, 865E, a także 850E, 845GE, 845E, 845PE, 845G (tylko B-Stepping) i 845 GV.

Jeśli przed październikiem byłego roku kupiłeś płytę główną z chipsetem, który figuruje na powyższej liście, prawdopodobnie BIOS nie ma funkcji do włączania hiperwątkowości. Jednak chyba można temu zaradzić, aktualizując BIOS. To samo dotyczy chipsetów SiS 655 (B-Stepping), 648FX, R658 (B-Stepping), 648 (B-Stepping), 645DX (B-Stepping), 651 (B-Stepping) i M650 (B-Stepping), a także VIA P4X400. Dodatkowo hiperwątkowość wymaga systemu operacyjnego Windows XP Home Edition lub Professional. Wcześniejsze edycje Windows nie obsługują tej technologii.

Włączanie hiperwątkowości Jeżeli BIOS zawiera funkcję Hyper-Threading, wraz z systemem Windows zostały automatycznie zainstalowane odpowiednie sterowniki. Konieczne jest obsługiwanie przez system trybu ACPI (patrz rozdział "Energooszczędność") i kontrolera APIC (Advanced Programmable Interrupt Controller). Ten ostatni jest odpowiedzialny w systemie wieloprocesorowym za organizowanie żądań przerwań dla poszczególnych procesorów.

Aby sprawdzić, czy sterowniki zostały zainstalowane, przywołaj Menedżer urządzeń i wskaż menu Widok | Urządzenia według połączeń. W wierszu symbolizującym komputer PC z interfejsem ACPI powinna znaleźć się wzmianka o systemie jedno- lub wieloprocesorowym. Gdy włączysz hiperwątkowość z poziomu BIOS-u i wybierzesz w Menedżerze urządzeń menu Widok | Urządzenia według typów, w gałęzi Procesory powinny figurować dwa logiczne układy CPU.

Doinstalowanie hiperwątkowości W gorszej sytuacji znajdziesz się, jeżeli Windows jest już zainstalowany na dysku, lecz brakuje stosownej funkcji w BIOS-ie. Wówczas nie wystarczy jego aktualizacja. Włączenie hiperwątkowości okaże się możliwe tylko wtedy, gdy w Menedżerze urządzeń są wymienione powyżej wpisy. W przeciwnym razie Windows nie wykryje drugiego procesora logicznego. Jeżeli Menedżer urządzeń zamiast komputera jedno- czy wieloprocesorowego wskazuje komputer standardowy lub komputer z interfejsem ACPI, musisz (po zakończeniu czynności aktualizacyjnych) włączyć w BIOS-ie funkcje APIC i ACPI (w obu wypadkach należy ustawić opcję Enabled), a następnie ponownie zainstalować Windows.


INFORMACJA
Jeśli procesor, płyta i system obsługują hiperwątkowość, zaleca się uaktywnić tę opcję w BIOS-ie.
Niektóre układy Pentium 4 potrafią emulować dwa procesory.

6. Wieloprocesorowość do oporu

Funkcja: MPS Version Control for OS
Nazwy alternatywne: MPS Revision, MPS Table Version
Lokalizacja: Advanced Bios Features, Advanced | CPU Configuration
Zalecane ustawienie: 1.4

MPS (Multi-Processor Specification) to standard tworzony z myślą o systemach wieloprocesorowych. Informuje system operacyjny o bieżącej konfiguracji komputera. Spośród popularnych obecnie systemów operacyjnych wieloprocesorowość oferują Windows 2000 i XP, a także Linux. Wszystkie obsługują standard MPS w jego rozszerzonej wersji 1.4. Korzystając z któregoś z nich, powinieneś zatem wybrać ustawienie 1.4.

MPS 1.4 jest obsługiwany również przez Windows NT 4. Jeżeli jednak twój system będzie działać niestabilnie po ustawieniu powyższej opcji w BIOS-ie, wybierz MPS 1.1. Pozostałe edycje Windows nie potrafią działać w trybie wieloprocesorowym, więc zmiany przedstawionej funkcji nie mają wpływu na działanie systemu.

Opisywana funkcja jest oferowana nawet przez płyty główne, które dysponują wprawdzie tylko jednym procesorem, lecz obsługują hiperwątkowość (patrz porada 5). Po włączeniu tej technologii procesor udaje przed systemem operacyjnym dwa procesory, a pole MPS Version Control for OS przybiera zwykle domyślną wartość MPS 1.4.



7. Przetaktować Athlon

Funkcja: S2K Bus Driving Strength
Lokalizacja: Advanced | Chip Configuration
Zalecane ustawienie: Auto

Tę opcję możesz znaleźć w BIOS-ie płyt głównych z gniazdem Socket A. S2K oznacza magistralę Athlona. Przedstawiona funkcja służy do regulowania mocy sygnałów danych przesyłanych za pośrednictwem magistrali procesora, która zależy przede wszystkim od układu ścieżek drukowanych na płycie głównej.

Zmiana domyślnego parametru może się przydać tylko w przypadku podkręcenia systemu. Moc sygnałów tranzystora można wówczas ustawiać, podając go w postaci liczby szesnastkowej w polach S2K Strobe P Control i S2K Strobe N Control. W tym wypadku wyższa moc sygnału stabilizuje działanie systemu, bo w wyniku przetaktowania dochodzi do pogorszenia jakości sygnałów ze względu na krótsze cykle taktowania. Natomiast moc sygnału wyższa od nominalnej mocy podanej przez producenta stanowi większe obciążenie dla podzespołów i na dłuższą metę może doprowadzić do ich uszkodzenia.
Stabilizowanie pamięci RAM

Niewłaściwe ustawienia pamięci w BIOS-ie są częstą przyczyną niestabilnego działania systemu. Poprawiając je, powinieneś przywrócić właściwe działanie komputera.



8. Synchronizacja pamięci

Funkcja: DRAM Timing
Nazwy alternatywne: Configure SDRAM by SPD, DRAM Timing Selectable, Memory Detect By, Memory Timing, SDRAM Configuration, SDRAM Controlled By
Lokalizacja: Advanced | Advanced Chipset Features, Advanced | Chip Configuration, Advanced Chipset Features
Zalecane ustawienie: By SPD, Optimal, SPD, Yes

Jeśli zastosujesz się do powyższej wskazówki, BIOS automatycznie skonfiguruje czasy dostępu i czasy propagacji modułów pamięciowych, pobierając odpowiednie dane z układu scalonego SPD (Serial Presence Detect).



Informacja
Uaktywnij opcję SPD, aby komputer ustawił taktowanie pamięci zgodne z zaleceniami producenta

Parametry techniczne modułów pamięciowych są umieszczone w układzie SPD

9. Dostrajanie częstotliwości

Funkcja: w pamięciach (DDR) SDRAM CPU: DRAM Clock Ratio
Nazwy alternatywne: DDR: CPU Ratio, DRAM Frequency: FSB Ratio, System/DRAM Ratio
Funkcja w pamięciach Rambus: RDRAM Frequency: FSB Ratio
Nazwy alternatywne: System/Rambus Ratio
Lokalizacja: Advanced | Chip Configuration, Advanced Chipset Features, Advanced | Frequency/Voltage Control
Zalecane ustawienie: Auto, Default

Nieprawidłowy stosunek częstotliwości procesora do pamięci pogarsza stabilność działania systemu. Najlepiej pozostawić wartość domyślną proponowaną przez BIOS.



10. Szybka pamięć

Funkcja: w pamięciach (DDR) SDRAM DRAM Clock
Nazwy alternatywne: DRAM Frequency, Memory Frequency
Funkcja w pamięciach Rambus: Direct Rambus Clock
Nazwa alternatywna: Rambus Channel Frequency
Lokalizacja: Advanced | Chip Configuration, Advanced Chipset Features
Zalecane ustawienie: Auto, By SPD, SPD

Gdy ustawisz opcję wymienioną powyżej, BIOS przejmie częstotliwość taktowania przewidzianą przez producenta modułów pamięciowych. Jeśli używasz szybszych układów pamięci, niż dopuszcza płyta główna (sprawdź w instrukcji), musisz ręcznie ustawić maksymalną dopuszczalną częstotliwość pamięci.



Szybka partyjka

Karta graficzna zalicza się na pewno do podzespołów, które decydują o łącznej wydajności komputera. Jeśli uda ci się wydobyć z niej ostatnie poty, odczujesz to podczas pracy, lecz przede wszystkim podczas grania na komputerze.



11. Współpraca z procesorem

Funkcja: Video Memory Cache Mode
Lokalizacja: Advanced | Chip Configuration
Zalecane ustawienie: USWC

Stosując się do naszej rady, możesz liczyć na wzrost wydajności w zastosowaniach z przewagą grafiki - np. w grach 3D. Procesor przejmie gromadzenie danych, które powinny znaleźć się w pamięci karty graficznej. Dzięki temu dane są przesyłane szyną AGP do karty w większych pakietach (przeważnie w pakietach 64-bitowych). Wówczas procesor nie musi tak często odrywać się od innych obowiązków, aby realizować zapis danych w pamięci karty graficznej. Jednak przy rzadkich operacjach zapisu przedstawiona metoda prowadzi do zmniejszenia wydajności, bo dane muszą być długo zbierane, nim procesor może wysłać cały pakiet do karty graficznej. W programach generujących grafikę przetwarzane dane są umieszczone przeważnie blisko siebie, co wyklucza dłuższe oczekiwanie.

Opcję USWC (Uncacheable Speculative Write Combining) powinny obsługiwać nawet leciwe karty graficzne, bo standard VBE 2.0 (VESA Bios Extension), na którym się opiera, pochodzi sprzed około siedmiu lat. W razie ewentualnych problemów (np. zawieszania systemu lub czarnego ekranu) powinieneś zmienić wartość pola Video Memory Cache Mode z USWC na UC (Uncached).


INFORMACJA
Wydajny tryb USWC nie jest obsługiwany tylko przez najstarsze karty graficzne

Szybka grafika - nie trzeba mieć szybkiej karty, aby skorzystać z trybu USWC

12. Karta graficzna a RAM

Funkcja: AGP Aperture Size
Nazwa alternatywna: Graphics Windows Size
Lokalizacja: Advanced | Chip Configuration, Advanced | Advanced Chipset Features, Advanced Chipset Features
Zalecane ustawienie: 64, 64 MB lub 128, 128 MB

Rozmiar obszaru w pamięci roboczej (pamięci RAM), który jest bezpośrednio adresowany przez procesor karty graficznej, np. w celu buforowania tekstur, zależy od łącznej pojemności pamięci RAM i od zasobów pamięciowych karty graficznej. Zasadniczo nie należy przydzielać parametrowi AGP Aperture Size obszaru przekraczającego połowę zainstalowanej pamięci roboczej. Maksymalna zalecana wartość wynosi 128 MB. W wypadku starszych kart graficznych, które są wyposażone w pamięć o pojemności nieprzekraczającej 32 MB, przydział dodatkowych 128 MB powinien przynieść optymalne wyniki. Jeżeli masz kartę, która dysponuje pamięcią o pojemności ponad 32 MB, wystarczy wydzielić tylko 64 MB.



Podkręcanie dysku

Na rynku twardych dysków ciągle pojawiają się nowości. Standard Ultra-DMA/133 nie jest najlepszym rozwiązaniem. Coraz więcej producentów dysków stosuje nowatorski interfejs Serial ATA, pociągając za sobą producentów płyt głównych. Z kolei w przypadku dysków zewnętrznych godny polecenia jest interfejs FireWire.



13. Konfigurowanie dysku Serial ATA

Funkcja: On-Chip-SATA
Nazwa alternatywna: On-Chip Serial ATA Setting
Lokalizacja: Advanced | Onboard Device Configuration | Onchip IDE (Device), Integrated Peripherals, Integrated Peripherals | Onboard PCI Controller
Zalecane ustawienie: Enabled

Ten parametr BIOS-u służy do włączania i wyłączania kontrolera interfejsu Serial ATA (SATA). Wielu producentów wyposaża swoje płyty główne w kontrolery tego typu. SATA stanowi następcę wysłużonego równoległego interfejsu ATA (PATA), obsługującego twarde dyski i inne typy napędów. Kontroler SATA może występować na płycie jako element składowy chipsetu (w tym wypadku chipset obsługuje protokół Serial ATA; obecnie właściwość tę mają modele Intel 875P, 865G, 865P i865PE) lub jako oddzielny układ scalony (układy tego typu oferują Promise i Silicon Image).

Jeżeli chipset obsługuje protokół SATA, stosowna opcja BIOS-u powinna zawierać parametr podrzędny Serial ATA Port0/Port1 Mode, SATA Port0 Configure as lub podobny. Jeśli do komputera są podłączone zarówno napędy PATA, jak i SATA, powinieneś skonfigurować dyski SATA jako nadrzędne lub podrzędne. Wybierz w tym celu opcję Primary Master/Slave lub Secondary Master/Slave w obrębie wspomnianego pola. Jest to konieczne, bo standard SATA nie przewiduje konfiguracji dysków nadrzędnych/podrzędnych, której wymaga leciwy standard PATA. W napędach SATA nie ma nawet zworek konfiguracyjnych, jak w dotychczasowych dyskach. Za pomocą parametru ATA Configuration, SATA/PATA Keep Enabled lub podobnego możesz wybrać rodzaj interfejsu, z którego chcesz korzystać. Do wyboru są trzy możliwości - tylko SATA, tylko PATA lub oba interfejsy równolegle.


INFORMACJA
Interfejs Serial ATA zapewnia wyższą wydajność dyskową

Seagate Barracuda V jest narazie jednym z nielicznych dysków, które są wyposażone w interfejs Serial ATA

14. Uaktywnianie FireWire

Funkcja: Onboard 1394
Nazwa alternatywna: Onboard IEEE 1394 Controller
Lokalizacja: Integrated Peripherals, Integrated Peripherals | Onboard PCI Controller, Advanced | Onboard Device Configuration,
Zalecane ustawienie: Enabled

Coraz więcej modeli płyt głównych ma również szybkie łącze FireWire, zwane oficjalnie interfejsem IEEE 1394. Za pomocą powyższego parametru możesz wyłączać i wyłączać wewnętrzny kontroler FireWire na płycie głównej.


Opcje dodatkowe

Administratorzy sieci żyją w nieustannej obawie, że użytkownicy mogliby samowolnie rozkręcać swoje komputery i grzebać w nich. Niektóre wersje BIOS-u zawierają zabezpieczenie przed niedozwolonymi manipulacjami wewnątrz peceta. Inne z kolei potrafią zgłaszać błędy w formie "głosowej". Dzięki temu już nie będziesz się zastanawiać, co oznacza kombinacja kilku krótkich lub długich sygnałów akustycznych.



15. Zabezpieczenie obudowy

Funkcja Case Opening Warning
Nazwy alternatywne Case Opened, Chassis Intrusion
Lokalizacja HW Monitor, PC Health Status
Zalecane ustawienie Enabled

Jeżeli masz obudowę wyposażoną w sensory lub czujniki mechaniczne połączone z płytą główną (sprawdź w instrukcji obsługi płyty głównej lub komputera), ten parametr uaktywni nadzorowanie obudowy. Jeśli została otworzona, komputer poinformuje cię o tym specjalnym sygnałem lub komunikatem podczas kolejnego uruchamiania systemu. Alternatywnie w powyższym polu ustawień BIOS-u może się pojawić napis "Case Opened: Yes". Przedstawiona funkcja musi oferować możliwość resetowania. W przeciwnym razie pecet będzie zgłaszać otwarcie obudowy podczas każdego uruchamiania systemu.

Opisana metoda nadzorowania obudowy znajduje największe zastosowanie w serwerach. Korzystając z programów narzędziowych LAN, komputer może natychmiast sygnalizować administratorowi, że ktoś otworzył obudowę danego peceta.

16. Komunikaty głosowe

Funkcja Speech Post Reporter
Nazwa alternatywna Voice Genie
Lokalizacja Integrated Peripherals, Advanced Speech Configuration, Advanced I/O Configuration
Zalecane ustawienie Enabled

Niektórzy producenci (m.in. Albatron, Asus i Gigabyte) wyposażają płyty główne w układ syntezatora mowy. Dzięki niemu komputer nie sygnalizuje błędów startowych jednym czy kilkoma sygnałami akustycznymi, lecz werbalizuje je, przedstawiając w postaci głosowej. Dzięki temu znacznie szybciej ustalisz problem, który uniemożliwia uruchamianie systemu operacyjnego. Ustawień dokonuje się z poziomu oprogramowania lub przestawiając zworkę na płycie głównej. Asus dołącza nawet narzędzie, które pozwala zastępować predefiniowane komunikaty własnymi nagraniami w postaci plików WAV.



Energooszczędność

Oszczędzając energię elektryczną, zadbasz o środowisko naturalne, lecz również o swój portfel. Kilka następnych porad objaśnia stosowne parametry BIOS-u i ich ustawienia.



17. Uaktywnić oszczędzanie

Funkcja ACPI Function
Nazwa alternatywna ICPA Function
Lokalizacja Power Management Setup, Power Management Features, Power
Zalecane ustawienie Enabled

Standard ACPI (Advanced Configuration and Power Interface) stanowi najbardziej skuteczną metodę oszczędzania prądu w komputerze. Systemy operacyjne obsługujące ACPI (np. Windows 98 SE, Me, 2000 i XP) nadzorują wszystkie programy i podzespoły sprzętowe. W ten sposób wykrywa wszystkie działania w obrębie całego systemu. Gdy stwierdzi bezczynność jednego lub więcej urządzeń, przełącza je w tryb energooszczędny.

Aby Windows mógł korzystać z dobrodziejstw ACPI, komputer musi być wyposażony w płytę główną, która obsługuje ten standard. Jeżeli w BIOS-ie brakuje funkcji do włączania mechanizmu energooszczędnego ACPI, prawdopodobnie masz płytę główną sprzed połowy 1999 r.

Choć płyty wyprodukowane przed wprowadzeniem ACPI nie zapewniają zaawansowanych funkcji oszczędzania energii, niektórzy producenci komputerów lub płyt głównych oferują w swoich witrynach internetowych aktualizacje BIOS-u, które uzupełniają go o nowy standard. Na przykład na stronie http://www.asuscom.de/support/FAQ/faq009_acpi-support1.htm znajdziesz listę płyt głównych (obejmuje również leciwe modele) z wyszczególnieniem, które z nich można wyposażyć w energooszczędny tryb ACPI (lista jest dostępna, niestety, tylko w języku niemieckim).

Poszukaj wskazówek w witrynie producenta swojej płyty. Tryb ACPI uaktywnia się w BIOS-ie dopiero po zainstalowaniu Windows. Z tego względu musi być zaimplementowany również w obrębie systemu operacyjnego. Szczegółowe wskazówki znajdziesz w ramce "Oszczędzanie energii - przygotowania w Windows".


INFORMACJA
Jeśli płyta obsługuje tylko APM, sprawdź na witrynie producenta, czy nie oferuje aktualizacji BIOS-u

18. Oszczędzanie do oporu

Funkcja ACPI Suspend Type
Nazwy alternatywne Sleep State, ACPI Standby State
Lokalizacja Power Management Setup, Power Management Features, Power
Zalecane ustawienie S1 & S3

Producenci płyt głównych implementują w BIOS-ie zazwyczaj energooszczędne tryby ACPI S1 i S3. W bardzo nielicznych przypadkach BIOS dysponuje trybem S4. W pierwszym spośród wymienionych trybie S1 system operacyjny wyłącza jedynie procesor, twardy dysk i monitor. Wszystkie pozostałe podzespoły kontynuują pracę, więc powodują stosunkowo duże zużycie energii elektrycznej.

W trybie S3 znanym również pod nazwą STR (Suspend to RAM) Windows zapisuje informacje o otwartych aplikacjach i przetwarzanych w nich plikach w pamięci roboczej komputera. Dopiero później następuje wyłączenie wszystkich urządzeń. W wypadku trybu S4 (STD, Suspend to Disk) wszystkie dane zgromadzone w pamięci operacyjnej peceta zostają zapisane na twardym dysku przed wyłączeniem komputera. Zdecydowana większość producentów płyt głównych rezygnuje z implementowania tej opcji, bo jest identyczna w działaniu z Hibernacją - funkcją systemu Windows. Jest ona dostępna we wszystkich edycjach tego systemu począwszy od wersji 98 SE niezależnie od tego, czy BIOS i płyta główna obsługują standard ACPI.

Aby włączyć hibernację, przywołaj aplet Opcje zasilania w Panelu sterowania (menu Start | Ustawienia | Panel sterowania). Następnie zaznacz pole wyboru Włącz obsługę hibernacji na karcie Hibernacja. Dzięki temu będziesz mógł szybko zamykać system bez obawy przed utratą aktualnie edytowanych plików. Po ponownym uruchomieniu system automatycznie przywróci poprzedni stan pulpitu, uruchamiając aplikacje i otwierając stosowne pliki. Jeśli obawiasz się, że dane mogą być podejrzane przez osoby trzecie, wskaż kartę Zaawansowane i zaznacz pole wyboru Monituj o hasło przy wychodzeniu ze stanu wstrzymania i hibernacji. Zauważ, że hibernacja wymaga określony obszar wolnego miejsca na twardym dysku (zależy od pojemności pamięci operacyjnej komputera).



19. Oszczędny staruszek

Funkcja Power Management/APM
Nazwa alternatywna Power Management Option, PM Control by APM
Lokalizacja Power Management Setup, Power Management Features, Power
Zalecane ustawienie Disabled przy włączonym trybie ACPI, w przeciwnym razie Enabled lub Min Savings

Podczas gdy zaawansowany ACPI jest dostępny tylko w pecetach nie starszych niż trzyletnie, niemal każdy BIOS oferuje sędziwy tryb energooszczędny APM (Advanced Power Management). Jeżeli jednak masz do dyspozycji ACPI, powinieneś z niego korzystać, a w polu dotyczącym APM ustawić opcję Disabled. Zarządzanie energią jest w APM znacznie mniej funkcjonalne i nie działa tak niezawodnie jak ACPI.

W trybie APM BIOS przełącza w stan wstrzymania poszczególne podzespoły systemu. Ponieważ nie potrafi sprawować tak dobrego nadzoru, jak system operacyjny, może na przykład wyłączyć twardy dysk, mimo że nie zostały zapisane wszystkie dane z otwartych dokumentów. W następstwie może dojść do zawieszenia systemu, a nawet do utraty cennych danych.

Niektóre warianty dają jedynie możliwość włączania i wyłączania trybu APM, inne zaś pozwalają wybrać jeden z trzech poziomów oszczędzania energii - Min Saving, Max Saving i User define. Przy uaktywnionym poziomie Min Saving funkcje energooszczędne dochodzą do głosu przeważnie po około godzinnej bezczynności systemu. Poziom Max Saving wyłącza podzespoły sprzętowe niekiedy nawet po upływie minuty. Gdy wybierzesz opcję User define, będziesz mógł samodzielnie ustalić, po ilu minutach bezczynności BIOS ma przełączać w stan spoczynku elementy sprzętowe komputera. Godna polecenia okazuje się opcja Min Savings, bo podczas ciągłego użytkowania następuje najmniejsze zużycie urządzeń. Tymczasem notoryczne włączanie i wyłączanie prowadzi do zmniejszenia żywotności sprzętu, a straty wynikające z tego tytułu znacznie przerosną korzyści powstałe w wyniku oszczędzania energii.



20. Faksy w spoczynku

Funkcja IRQ/Event Activity Detect
Nazwa alternatywna Set WakeUp Events
Lokalizacja Power Management Setup, Power Management Features, Power
Zalecane ustawienie np. Power Up On LAN/Ring, Resume on Ring lub Ring Wake Up

Za pomocą tego parametru możesz ustawić, które urządzenia sprzętowe mają prawo budzić komputer ze stanu spoczynku. Jeśli odbierasz faksy za pośrednictwem komputera, wybierz opcję Power Up On LAN/Ring, Resume on Ring lub Ring Wake Up. Wówczas nadchodzące faksy będą wyprowadzać komputer ze stanu oczekiwania, co pozwoli je odbierać, a jednocześnie oszczędzać prąd w przerwach między poszczególnymi wiadomościami.


Porady końcowe

Nowy BIOS prosto z Windows
Aktualizowanie BIOS-u z poziomu systemu Windows ma dwie zalety. Po pierwsze, robi się to zadziwiająco łatwo. W odróżnieniu od klasycznego aktualizowania z poziomu DOS-u, gdzie można było wgrać do układu Flash-ROM niewłaściwy BIOS, program aktualizujący w Windows akceptuje tylko plik aktualizacyjny do właściwej płyty głównej. Jeśli więc pomylisz się i pobierzesz nieprawidłowy plik z witryny producenta, nie będziesz narażony na negatywne skutki. Obok dosowej aktualizacji z dyskietki startowej prawie wszyscy markowi producenci płyt głównych oferują możliwość wymiany BIOS-u bez opuszczania Windows. Rozwiązanie to jest o tyle dobre, że nie wszystkie komputery wyposaża się jeszcze w stację dysków.

Aktualizacja bez DOS-u
Jeżeli masz leciwą płytę główną, aktualizowanie z poziomu Windows może się okazać niemożliwe. Zależy to od producenta i modelu płyty. Na przykład A-Open udostępnia na prośbę użytkownika windowsowe programy aktualizacyjne do wielu starszych płyt. Jak informuje Fujitsu-Siemens, ma takie programy do większości płyt z gniazdami Socket A i Socket 370, a także do wszystkich modeli, które obsługują procesor Pentium 4. W wypadku płyt tego producenta możesz nawet dokonać aktualizacji BIOS-u z poziomu Linuksa w dystrybucji SuSe 7.3 (jądro systemu 2.2.14 lub nowsze). Natomiast Intel proponuje program Express Bios Update do niemal wszystkich płyt głównych, które opuściły fabrykę nie wcześniej niż w 2000 r.

Zagrożenia w Windows
Jeśli dojdzie do zawieszenia systemu podczas aktualizacji BIOS-u z poziomu Windows, nie uda ci się już więcej uruchomić peceta. Wówczas ujrzysz komunikat na niebieskim ekranie. Z tarapatów wybawi cię drugi układ BIOS-u, jeżeli płyta główna jest wyposażona w moduł tego typu (nosi nazwę Dual-BIOS i oferują ją takie firmy, jak A-Open, Asus, Gigabyte i in.). Płyty Fujitsu-Siemens są wyposażane od końca 1998 r. w funkcję przywracania poprzedniego BIOS-u. Jeśli nie masz Dual-BIOS-u ani funkcji do ratowania BIOS-u, wypróbuj wskazówki zamieszczone w materiale "BIOS bezboleśnie" (PCWK 9/2002, str. 110 - porada "Pierwsza pomoc" na str. 115). Alternatywnie musiałbyś wysłać płytę główną do producenta, który ponownie zaprogramuje układ z BIOS-em. Oprócz kosztów wysyłki poniesiesz wówczas opłatę manipulacyjną w wysokości 50-200 zł (zależnie od producenta).

Zmniejszy ryzyko
Aby zminimalizować ryzyko zawieszenia systemu, przed rozpoczęciem aktualizowania BIOS-u pozamykaj wszystkie aplikacje, łącznie z programami działającymi w tle (np. strażnik antywirusowy).

Oszczędzanie energii - przygotowania w Windows
Jeśli w twoim systemie jest uaktywniony standard ACPI (Advanced Configuration and Power Interface), powinieneś znaleźć stosowną wzmiankę w gałęzi Komputer Menedżera urządzeń Windows 2000 i XP. W Windows 98 SE i Me rozwiń gałąź Urządzenia systemowe. Powinieneś znaleźć wiersz Zaawansowana konfiguracja i interfejs energii (ACPI) BIOS. Jeśli zamiast tego znajdziesz napis sugerujący komputer standardowy lub Advanced Power Management, oznacza to, że masz włączony tryb APM.

BIOS musi obsługiwać ACPI
Instalator systemu Windows 98 SE, Me i 2000 nie zainstaluje trybu ACPI,
jeśli nie jest on włączony w BIOS-ie. Tymczasem program instalacyjny Windows XP sprawdza swą wewnętrzną listę kompatybilności i datę BIOS-u. Instaluje i uaktywnia tryb ACPI tylko w BIOS-ach, które zostały wypuszczone po 1.1.1999. W przypadku starszego BIOS-u sprawdza jego kompatybilność. Jeśli test zostaje zakończony z wynikiem negatywnym, nie instaluje trybu ACPI, lecz tylko APM.

Doinstalowanie ACPI
Jeżeli zdobyłeś i wgrałeś BIOS obsługujący ACPI dopiero po zainstalowaniu Windows Me, 2000 lub XP, nie minie cię ponowna instalacja systemu. Inaczej nie uda ci się uaktywnić trybu ACPI. Tylko w Windows 98 SE można doinstalować ACPI za pomocą określonego wpisu do Rejestru. Metoda ta niesie pewne ryzyko, bo spowoduje nowy podział zarządzania sprzętu na BIOS i Windows. Jeśli zawiedzie, musisz przeinstalować system poleceniem setup /p j.

Jeśli jednak zdecydujesz się pomajsterkować w Rejestrze, przejdź do klucza "HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Detect". Wskaż menu Edycja | Nowy | Wartość DWORD. Zastąp łańcuch "Nowa wartość #1" w prawym panelu Edytora Rejestru łańcuchem "ACPIOption". Kliknij dwukrotnie utworzoną w ten sposób wartość i przydziel jej cyfrę 1 w polu Dane wartości. Zamknij Edytor Rejestru, włóż płytę instalacyjną Windows do napędu i zrestartuj system. Windows samodzielnie zainstaluje wymagane sterowniki.



Uwaga - utrata danych!
Jeżeli korzystasz z Windows XP, masz dysk o pojemności przekraczającej 137 GB i włączony tryb ACPI, jesteś narażony na utratę danych. Polecenie flush cache, które inicjuje kopiowanie danych z buforu na twardy dysk, nie działa w połączeniu z dużymi dyskami stosującymi 48-bitowe adresowanie LBA (Logical Block Addressing). W wyniku tego przejście w stan wstrzymania lub hibernacji może spowodować nieodwracalną utratę danych. Aby temu zapobiec, pobierz i zainstaluj łatę dostępną pod adresem:




1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna