Spotkanie z rodzicami wychowanków sosw dla Niesłyszących I Słabosłyszących w ramach wywiadówki semestralnej



Pobieranie 15.6 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar15.6 Kb.
Spotkanie z rodzicami wychowanków SOSW

dla Niesłyszących i Słabosłyszących

w ramach wywiadówki semestralnej

Skąd bierze się przemoc i agresja oraz jak jej zapobiegać?

Z agresją spotykamy się na co dzień. Często obwiniamy za nią telewizję, "podwórko", szkołę, rodzinę. Warto się zatem zastanowić, czym jest agresja, co ją wywołuje. W oparciu o istniejące teorie i definicje można przyjąć, że:



  • Agresja jest naturalnym, fizycznym wyładowaniem nagromadzonych negatywnych bodźców i napięć emocjonalnych.

  • Agresja może być skierowana przeciwko komuś lub czemuś, ukierunkowana na zewnątrz lub przeciw sobie samemu.

Psychologowie z Yale sformułowali tezę, iż "każda frustracja zawsze prowadzi do wystąpienia jednej z form agresji". Agresywne zachowania uznawane są powszechnie, jako społecznie szkodliwe i niebezpieczne.

Dziecko - agresor zawsze będzie miało usprawiedliwienie dla swojego działania. Zazwyczaj jest to obrona przed czymś lub przed kimś. Reaguje ono na bodziec instynktownie bądź w jedyny znany mu sposób.

Agresja i przemoc w rodzinie, szkole, na ulicy to obecnie coraz powszechniejsze zjawiska w naszym społeczeństwie.

W obecnych czasach człowiek najczęściej nie uzewnętrznia swoich emocji, z trudem okazujemy radość, zadowolenie, akceptację. Znacznie łatwiej przychodzi nam skarcić dziecko niż pochwalić, okazać szacunek, dumę.

Jako rodzice, nauczyciele chcemy aby dziecko było spokojne, dobrze się uczyło, nie kręciło się, nie biegało, nie krzyczało. Niestety brak ujścia energii i emocji powoduje ich kumulację, co może wywoływać zachowania agresywne.

We współczesnym świecie stale nasila się zjawisko agresji wśród dzieci. Przyczyn takiego stanu można szukać w wielu czynnikach, między innymi w tym, iż znaczącą rolę w wychowaniu dziecka odgrywają obecnie telewizor i komputer. Pozwalając dziecku często dla „świętego spokoju” na wielogodzinne przesiadywanie przed telewizorem, czy komputerem absolutnie nie zmniejszymy naszych problemów wychowawczych, a wręcz przeciwnie sytuacja taka rozbudzi agresję dziecka, nasili pobudliwość, impulsywność, zaburzy koncentrację uwagi, a może również spowodować problemy ze snem.

Dlatego też zwracajmy, jako rodzice szczególną uwagę na to jak długo i co ogląda nasze dziecko w telewizji, czy komputerze.

To jak dziecko zachowuje się w sytuacji trudnej, konfliktowej w dużej mierze jest odzwierciedleniem tego w jaki sposób odnoszą się do niego dorośli, a szczególnie rodzice.

Wzory dobre i złe zachowania wyniesione z domu rodzinnego działają bardzo długo, a czasem nawet przez całe życie.

Możemy z własnego doświadczenia przytoczyć wiele przykładów złego traktowania nas przez znajomych, rodziców, może przełożonych w pracy? Dobrze wiemy jak takie złe traktowanie nas denerwuje, upokarza, wywołuje cierpienie, złość i chęć odwetu.

Takie same emocje rodzą się w sercu dziecka, kiedy czuje się odrzucone, nie szanowane, nie rozumiane, kiedy to właśnie na nim rozładowujemy naszą „dorosłą złość”.

Jako rodzice musimy pamiętać, że agresja jest najczęściej drugą stroną lęku. Czyli im więcej wywołujemy w naszych dzieciach takich uczyć jak lęk, frustracja to jednocześnie tym większe mamy szanse na wywołanie zachowań agresywnych.




Co w takiej sytuacji mogą zrobić rodzice?


  • Staraj się naprawdę słuchać swojego dziecka.

Dialog rodzica z dzieckiem to nie monolog rodzica, to faktyczne słuchanie tego co mówi dziecko, nie przerywanie, a rozumienie i wspieranie. Zadawanie pytań otwartych np.”Co myślisz o..?”.

  • Pomóż dziecku dobrze czuć się ze sobą.

Dzieci są niepewne swej wartości, problem ten pogłębia jeszcze brak zaufania ze strony rodziców. Ważne jest okazywanie dzieciom podziwu, aprobaty, uwzględnianie ich opinii i pomysłów. Wysoka samoocena pozwoli dziecku przeciwstawić się presji środowiska i pomoże w dokonaniu właściwego wyboru drogi życiowej.

  • Pomóż dziecku zbudować sobie jasny system wartości.

Ważna jest świadomość tego co jest dobre, a co złe i konsekwentne promowanie w życiu pozytywnych zachowań.

  • Bądź dobrym modelem i przykładem.

Dzieci są dobrymi obserwatorami, bardziej niż słowo oddziałuje czyn. To co rodzic mówi i czego wymaga od dziecka musi być skorelowane z tym co sam robi i czego wymaga od siebie.

  • Pomóż dziecku radzić sobie w sytuacji nacisku ze strony kolegów.

Silna potrzeba akceptacji, charakterystyczna dla nastolatków, czyni ich szczególnie podatnymi na wpływy rówieśników. Dlatego rodzic musi poświęcić swój czas na rozmowy z dorastającym dzieckiem.

  • Zachęcaj dzieci do tego, co zdrowe i twórcze.

Zadbaj o to aby twoje dziecko mogło ciekawie spędzać czas wolny.

  • Porozmawiaj z rodzicami innych dzieci.

Ważne są rozmowy z innymi rodzicami, aby móc poznać inne sposoby radzenia sobie w trudnych wychowawczo sytuacjach.

W swej dotychczasowej pracy często spotykałam się z podobnymi sytuacjami. Dziecko wie, że postępuje niewłaściwie, ale nie potrafi inaczej. Nagromadzone negatywne uczucia muszą mieć swoje ujście. Być może gdyby dziecko znało inne możliwości skorzystałoby z nich, rozwiązując problem bez uciekania się do agresji. Dlatego tak ważne jest podejmowanie wszelkiego rodzaju działań profilaktycznych, informacyjnych i terapeutycznych. Całkowite usunięcie zachowań agresywnych w szkole raczej jest niemożliwe, warto jednak dążyć do sytuacji, w której interwencja wobec zachowań agresywnych będzie szybka i skuteczna, co powoduje znaczne zmniejszenie się ich liczby i zapobieganie przeradzaniu się agresji w przemoc.

Dlatego też nasza szkoła przystąpiła do realizowanej w Polsce już od 2006roku kampanii „Szkoła bez Przemocy”. Konsekwencją udziału w kampanii oraz korzystania z doradztwa i materiałów metodycznych jest przestrzeganie przez szkołę zasad Kodeksu „Szkoły bez przemocy” i podejmowanie konkretnych działań zapobiegających agresji.

Najciekawsze przykłady działań przeciwdziałających przemocy i agresji w szkołach można znaleźć w dziennikach regionalnych i na stronie www.szkolabezprzemocy.pl .



Nie wrzeszcz, chociaż masz rację. Krzyk jest nieludzki, nieczłowieczy.

Nie krzycz na ludzi, nie masz takiego prawa. To jest znęcanie się.

Nawet, gdy Cię słuchają, to z nienawiścią, za to, żeś podeptał ich człowieczeństwo-żeś ich skrzywdził.

Nie krzycz na ludzi. Chyba, że z miłości, bo w miłości zawsze jest radość”.

Ks.M.Maliński
Opracowała Anna Bogus





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna