Sprawozdanie



Pobieranie 120.97 Kb.
Strona2/2
Data28.04.2016
Rozmiar120.97 Kb.
1   2

Związane z płcią aspekty nadawania statusu uchodźcy
Twierdzi się, że Parlament Europejski jest pierwszym organem międzynarodowym, który uznał potrzebę wykładni konwencji w sprawie uchodźców pod kątem płci – w rezolucji z dnia 13 kwietnia 1984 r.2, która następnie znalazła odbicie w konkluzjach i wytycznych UNHCR. Wiele państw członkowskich UE przyjęło własne wytyczne dotyczące kwestii płci, jednak nie mają one wiążącego charakteru, a ich skuteczność okazała się częściowa i nierówna.
Powszechnie wiadomo, że kobiety ubiegające się o azyl często doznały krzywd ze strony podmiotów niezwiązanych z państwem, w tym członków rodzin. Do prześladowania dochodzi, gdy państwo nie może lub nie chce zapewnić kobietom ochrony w takich przypadkach. Dlatego prześladowanie należy rozpatrywać zarówno w ujęciu wertykalnym, jak i horyzontalnym, szczególnie w kontekście wniosków o udzielenie azylu.
Wiele państw członkowskich nie podpisało i nie ratyfikowało jeszcze Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej („konwencji stambulskiej”). Konwencja ta wymaga, aby państwa-strony interpretowały podstawy określone w konwencji w sprawie uchodźców, uwzględniając aspekt płci, oraz zapewniały warunki przyjmowania, usługi wspierające i procedury azylowe uwzględniające tenże aspekt.

Jakość i forma podejmowania decyzji w procedurach azylowych różnie wpływa na kobiety i na mężczyzn. Kobiety rzadziej posiadają dowody na poparcie wniosku o udzielenie azylu. Wynika to z wielu czynników, w tym takich jak ich status ekonomiczny, społeczny i polityczny w kraju pochodzenia oraz charakter prześladowania, którego doświadczyły lub którego się obawiają. Z tego względu zeznania ustne na ogół odgrywają większą rolę we wnioskach o udzielenie azylu składanych przez kobiety, szczególnie przy ocenie wiarygodności.


Kobiety, które przeżyły traumatyzujące zdarzenia, mogą niechętnie lub powoli ujawniać związane z tym informacje. Niektóre organizacje pozarządowe donoszą, iż panuje kultura niedowierzania, charakteryzująca się tym, że osoby podejmujące decyzje nie biorą pod uwagę, jak skomplikowane jest przywoływanie wspomnień dotyczących krzywd i traumatyzujących zdarzeń, oraz nakładają zbyt wielkie obciążenia na osoby ubiegające się o status uchodźcy dysponujące ograniczoną dokumentacją.
Proponowane rozporządzenie ustanawiające wspólny unijny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia1 nasuwa istotne pytania dotyczące sytuacji kobiet ubiegających się o azyl w UE. Jeżeli zostanie przyjęte, Komisja będzie musiała zapewnić pełne uwzględnianie sytuacji kobiet, osób LGBTI i innych grup wymagających szczególnej troski, zapewniając szczegółowe odstępstwa w razie konieczności. W sytuacji, gdy przemoc uwarunkowana płcią stanowi problemem światowy i endemiczny, żadnego kraju nie można uznać za rzeczywiście „bezpieczny” dla kobiet i dziewcząt. Należy wyraźnie uznać to we wszelkich nowych przepisach, a także stosować zróżnicowanie ze względu na płeć.
Nowy, kompleksowy zbiór ogólnounijnych wytycznych dotyczących kwestii związanych z płcią powinien zostać przyjęty w ramach szerszych reform polityki migracyjnej i azylowej.
Potrzeby kobiet związane z procedurami azylowymi
Kobiety ubiegające się o azyl powinny mieć dostęp do doradztwa prawnego wysokiej jakości najwcześniej jak to możliwe. Trauma psychiczna, wstyd i stygmatyzacja, których doświadcza wiele kobiet w wyniku przemocy, mogą utrudniać przedstawicielom prawnym zdobycie zaufania. Konieczne jest, aby kobiety miały zaufanie pozwalające im na ujawnienie szczegółowych informacji osobistych dotyczących traumatycznych przeżyć.
Wnioski o udzielenie azylu uzasadnione względami związanymi z płcią są często skomplikowane i w efekcie wymagają dodatkowej pracy prawniczej. W wielu państwach członkowskich wydatki na pomoc prawną znacznie ograniczono w ubiegłych latach w ramach programów oszczędnościowych. Niedofinansowanie może zniechęcać przedstawicieli prawnych do podejmowania się prowadzenia odwołań w skomplikowanych sprawach związanych z płcią, stąd wiele kobiet ubiegających się o azyl nie ma innego wyboru niż złożyć odwołanie bez pomocy przedstawiciela prawnego.

Niewłaściwe decyzje mogą prowadzić do nieodwracalnych tragedii. Pomoc prawna stanowi zatem niezwykle istotne zabezpieczenie przed błędnymi decyzjami. Agencja Praw Podstawowych zwróciła też uwagę na utrudnienia w dostępie do środków odwoławczych piętrzące się przed osobami ubiegającymi się o azyl1. Brak pomocy prawnej oznacza też, że osoby, którym nadano status uchodźcy, nie są w stanie skorzystać z prawa do połączenia z rodziną.


Kobiety mają szczególne potrzeby związane z procedurami badań medycznych i przesłuchań, a standardy nadal znacznie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich. Aby rozwiązać wyżej opisane problemy, państwa członkowskie powinny co najmniej:
 zagwarantować prawo do zażądania, by przesłuchania prowadziła kobieta i by tłumaczenie było zapewniane również przez kobietę, oraz szeroko informować o istnieniu takiego prawa;

 zapewnić kompleksowe i obowiązkowe szkolenia dla osób prowadzących przesłuchania i dla tłumaczy dotyczące przemocy seksualnej, traumy i pamięci;

 zapewnić doradztwo kobietom, które doświadczyły przemocy uwarunkowanej płcią;

 zapewnić informacje o procedurze azylowej, prawach oraz szczególnych uprawnieniach kobiet ubiegających się o azyl;

 zapewnić opiekę nad dziećmi podczas badań medycznych i przesłuchań związanych z wnioskiem o udzielenie azylu;

 informować kobiety o przysługującym im prawie do złożenia niezależnego wniosku o udzielenie azylu.
Potrzebne są lepiej skoordynowane szkolenia dla przedstawicieli wszystkich grup zawodowych, którzy mogą mieć kontakt z kobietami poddanymi okaleczeniu narządów płciowych, w tym szkolenia dotyczące już istniejących inicjatyw takich jak sieciowa platforma wiedzy na temat kompleksowych szkoleń dla specjalistów2.
Handel ludźmi, przemyt ludzi i przemoc seksualna
Przymusowym przesiedleniom towarzyszą liczne uwarunkowane płcią formy wykorzystywania i prześladowania, w tym handel ludźmi do celów ich wykorzystywania seksualnego lub wyzyskiwania jako pracowników. Kobiety i dziewczęta uciekające przed konfliktami w większym stopniu zagrożone są zawarciem małżeństwa w okresie małoletniości, małżeństwa przedwczesnego lub wymuszonego. Z udokumentowanych informacji wynika też, że stosunki seksualne podejmowane, aby przeżyć, stały się walutą, którą opłacani są bezwzględni przemytnicy w niektórych regionach.
Przemoc seksualna jest często wykorzystywana jako strategia służąca pozbawieniu kobiet i dziewcząt podstawowych praw człowieka i może prowadzić do wymuszonych i niechcianych ciąż oraz ciąż u osób małoletnich. Do ponad jednej trzeciej zgonów w okresie okołoporodowym dochodzi w warunkach kryzysowych, np. w obozach dla uchodźców. Wynika to przede wszystkim z braku dostępu do podstawowej opieki położniczej i z braku wykwalifikowanego personelu medycznego. Niewystarczający poziom opieki w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego lub jej całkowity brak naraża miliony kobiet i dzieci na zbędne ryzyko choroby i śmierci.
Komisja i państwa członkowskie powinny zagwarantować pełny dostęp do opieki w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz do praw seksualnych i reprodukcyjnych, w tym dostęp do bezpiecznej aborcji. Należy pilnie przydzielić dodatkowe środki.
Problemy handlu ludźmi i przemytu ludzi są często powiązane i wzajemnie od siebie zależne. Stanowią one jednak odrębne kategorie i wiążą się z nimi odmienne obowiązki prawne. Handel ludźmi zawsze wiąże się z przymusem i wyzyskiem, nie musi natomiast obejmować nielegalnego przekraczania granic. Aby zapewnić właściwą i ukierunkowaną politykę oraz reakcje w ramach prawa karnego, te dwa zjawiska należy rozpatrywać oddzielnie.
Coraz powszechniejsze korzystanie z usług przemytników oraz brak bezpieczeństwa na szlakach migracyjnych stwarzają szczególne problemy dla kobiet. Gdy jedynym wyjściem, jakie pozostaje kobietom i ich rodzino, jest wybór bardziej ryzykownej drogi podróży, wzrasta zagrożenie przemocą i zależność od przemytników, którzy prowadzą działalność przestępczą. Ostatecznie, aby poprawić bezpieczeństwo i ochronę uchodźczyń, należy udostępnić osobom uciekającym przed konfliktami i prześladowaniem bezpieczne i legalne drogi do UE.

Bezpieczeństwo i poszanowanie praw kobiet nie mogą być wzajemnie sprzecznymi celami politycznymi.


Przyjmowanie i umieszczanie w ośrodkach detencyjnych
Kobiety mają szczególne potrzeby w odniesieniu do warunków przyjmowania, co uznano w art. 60 ust. 2 konwencji stambulskiej, zgodnie z którą jej strony
przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające procedury przyjmowania i usługi wsparcia cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, uwzględniające aspekt płci [...].
Jednakże w ramach dyrektywy w sprawie warunków przyjmowania kobiety nie są systematycznie uznawane za grupę „osób wymagających szczególnej troski” ani uprawnione do zakwaterowania dostosowanego do potrzeb.
Presja, pod jaką znajdują się systemy przyjmowania osób ubiegających się o azyl, nigdy nie powinna stanowić usprawiedliwienia dla zaniedbywania ochrony kobiet przed przemocą, ani też kobiety ubiegające się o azyl nie powinny doświadczać podwójnych standardów; powinny one mieć te same prawa co inne ofiary przemocy uwarunkowanej płcią. Dyrektywa w sprawie ochrony ofiar przestępstw stanowi też, że stosowanie przewidzianych w niej praw nie może być uzależnione od prawa ofiary do pobytu ani od jej obywatelstwa czy narodowości.
Należy zająć się szeregiem innych kwestii związanych z warunkami przyjmowania, takich jak:
 szkolenia dla personelu dotyczące aspektu płci, w tym kompleksowe szkolenia na temat przemocy seksualnej, handlu ludźmi i okaleczania żeńskich narządów płciowych;

oddzielne noclegownie i pomieszczenia sanitarne dla kobiet i mężczyzn;



dostęp do usług zdrowotnych uwzględniających aspekt płci, w tym do opieki prenatalnej i postnatalnej;

dostęp do doradztwa;

opieka nad dziećmi.
Umieszczanie w ośrodkach detencyjnych należy stosować tylko w ostateczności, a osoby wymagające szczególnej troski nie powinny w nich przebywać. Potrzebom kobiet ciężarnych, kobiet z małymi dziećmi oraz osób, które doświadczyły przemocy seksualnej, lepiej odpowiadają rozwiązania alternatywne wobec umieszczenia w ośrodku detencyjnym, takie jak zdanie dokumentów podróży lub obowiązek zgłaszania się.

Włączenie społeczne i integracja społeczna

Uchodźczynie spotykają się z szeregiem szczególnych wyzwań związanych z integracją oraz doświadczają dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminacji krzyżowej ze względu na cechy obejmujące płeć oraz przynależność do mniejszościowej grupy etnicznej. Naraża je to na jeszcze większe ryzyko wykluczenia społecznego, przemocy i ubóstwa.


W dzisiejszej Europie osoby ubiegające się o azyl utrzymują się z dochodów o wiele poniżej granicy ubóstwa, a niektóre zmuszone są polegać na dobroczynności, by zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe. Głęboko niepokoi fakt, że kobiety ciężarne i młode matki nie otrzymują wystarczającej pomocy finansowej. Nawet po nadaniu statusu uchodźcy kobiety natrafiają na poważne przeszkody w zatrudnieniu i pomocy socjalnej, w tym brak dostępu do usług w zakresie opieki na dziećmi.
Państwa członkowskie powinny w większym stopniu wykorzystywać fundusz spójności, obok Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, aby wspierać wchodzenie na rynek pracy. Opieka na dziećmi ma podstawowe znaczenie dla umożliwienia udziału uchodźczyń w życiu społecznym i powinna stanowić priorytet.

Nasilenie się skrajnie prawicowego populizmu i ekstremizmu w Europie naraża uchodźczynie i kobiety ubiegające się o azyl na ryzyko rasistowskich ataków, dyskryminacji i przemocy. Państwa członkowskie mają obowiązek działać na rzecz zapewnienia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową bezpiecznego i przyjaznego otoczenia oraz zwalczać wszelkie formy dyskryminacji. Decydenci polityczni na wszystkich szczeblach muszą głośno mówić o pozytywnym wkładzie gospodarczym, społecznym i kulturalnym, jaki mogą wnieść uchodźcy.


Podsumowanie
Główne akty ustanawiające wspólny europejski system azylowy dotychczas nie zagwarantowały spójnego i uwzględniającego kwestię płci traktowania kobiet ubiegających się o ochronę w Europie. Pomimo istnienia prawodawstwa i polityki, które mają zapewniać działanie uwzględniające aspekt płci, nadal istnieją bardzo poważne niedoskonałości. Nawet w przypadkach, gdy polityka uwzględnia aspekt płci, nie zawsze oznacza to, że jest ona skutecznie wdrażana w praktyce.
Polityka azylowa Unii Europejskiej musi uwzględniać doświadczenia kobiet na każdym etapie. Aby decydenci polityczni w pełni zrozumieli, jak proporcja sił między płciami skutkuje przymusowymi przesiedleniami i prowadzi do powstawania szczególnych doświadczeń i potrzeb uwarunkowanych płcią, kobiety ubiegające się o azyl i uchodźczynie muszą stać się bardziej słyszalne.
Ogrom kryzysu humanitarnego, z którym obecnie zmaga się Europa, budzi poważne zaniepokojenie. W takich kryzysowych czasach powiększają się nierówności między płciami. Ten czas niepewności i zamętu stanowi też jednak szansę na harmonizację najlepszych praktyk w zakresie traktowania kobiet ubiegających się o azyl i uchodźczyń w Europie.
OPINIA MNIEJSZOŚCI

w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE (2015/2325(INI))
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia, sprawozdawczyni: Mary Honeyball
Opinia mniejszości złożona przez posłankę ECR Beatrix von Storch
Angela Merkel (CDU/EVP) niszczy UE jak nikt w okresie po 1945 r. Decyzją, którą podjęła samodzielnie jako kanclerz, złamała konstytucję i prawo europejskie oraz wywołała kryzys uchodźczy.
Przygotowana przez Was lista życzeń narusza przedmiotowe kompetencje Komisji Spraw Wewnętrznych, oznacza znaczne dodatkowe obciążenie dla wolontariuszy udzielających pomocy, rad krajowych i administracji regionalnej, lekceważy zasadę równości wobec prawa. Zażądano specjalnej procedury przyjmowania dla dziewcząt, ale nie dla chłopców. Uchodźcy o orientacji homoseksualnej mają otrzymywać specjalne pomieszczenia mieszkalne (jak mają one być wyposażone?). Wyraźnie pominięto jednak niezbędną ochronę prześladowanych chrześcijan, którzy, na co istnieją dowody, są narażeni na nadużycia ze strony muzułmanów w ośrodkach dla osób ubiegających się o azyl. Postulowane środki dotyczące aborcji stanowią szczyt hipokryzji: nienarodzone dzieci uchodźców to oczywiście za wiele dla lewicowych liberałów.

Nie odróżnia się uchodźców wojennych od uchodźców ekonomicznych. Państwa członkowskie mają zostać pozbawione możliwości kontrolowania własnych granic państwowych. Nie chcę być za to współodpowiedzialna.


We wszystkich państwach członkowskich infrastruktura jest obciążona do granic wytrzymałości. Przygotowuje się nawet ustawy dotyczące wywłaszczania z własności prywatnej celem przekształcenia jej w schronienie dla uchodźców. PE mógłby udzielić konkretnej pomocy, tymczasowo przeznaczając na schronienie nieużywane budynki w Strasburgu: 750 jednoosobowych pokojów z łóżkiem, prysznicem i WC, gotowe do użytku stołówki oraz sale posiedzeń do celów doskonalenia zawodowego.
WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO
W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ


Data przyjęcia

28.1.2016










Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:



18

10

0



Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Maria Arena, Catherine Bearder, Malin Björk, Anna Maria Corazza Bildt, Iratxe García Pérez, Mary Honeyball, Vicky Maeijer, Angelika Mlinar, Angelika Niebler, Maria Noichl, Marijana Petir, Terry Reintke, Jordi Sebastià, Ernest Urtasun, Beatrix von Storch, Jadwiga Wiśniewska, Jana Žitňanská

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Izaskun Bilbao Barandica, Stefan Eck, Eleonora Forenza, Ildikó Gáll-Pelcz, Constance Le Grip, Clare Moody, Julie Ward

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Pedro Silva Pereira, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Kristina Winberg


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

18

+

S&D

Maria Arena, Iratxe García Pérez, Mary Honeyball, Clare Moody, Maria Noichl, Pedro Silva Pereira, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Julie Ward

ALDE

Catherine Bearder, Izaskun Bilbao Barandica, Angelika Mlinar

GUE/NGL

Malin Björk, Stefan Eck, Eleonora Forenza

VERTS/ALE

Terry Reintke, Jordi Sebastià, Ernest Urtasun,

EFDD

Daniela Aiuto




10

-

EPP

Anna Maria Corazza Bildt, Ildikó Gáll-Pelcz, Constance Le Grip, Angelika Niebler, Marijana Petir

ECR

Jadwiga Wiśniewska, Jana Žitňanská, Beatrix von Storch

EFDD

Kristina Winberg

ENF

Vicky Maeijer




0

0







Objaśnienie używanych znaków:

+ : za


- : przeciw

0 : wstrzymali się



1 Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0422.

1 “World at war. UNHCR Global Trends. Forced displacements in 2014”, http://unhcr.org/556725e69.html

2 Rezolucja PE z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie stosowania Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, Dz.U. C 127 z 14.5.1984, s. 137.


1 COM(2015) 452 final z dnia 9 września 2015 r.

1 Agencja Praw Podstawowych, „Access to effective remedies: The asylum-seeker perspective” („Dostęp do skutecznych środków odwoławczych: perspektywa osób ubiegających się o azyl”), sprawozdanie tematyczne, 2011 r.

2 www.uefgm.org


RR\1086314PL.doc
PE571.702v03-00

PL Zjednoczona w różnorodności PL
1   2


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna