Sprawozdanie z 35. spotkania Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych Portoroż, Słowenia, 30. 05 06. 2012 r



Pobieranie 84 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar84 Kb.
Sprawozdanie z 35. spotkania Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych

Portoroż, Słowenia, 30.05-1.06.2012 r.

Skład delegacji KRRiT: Maria Borkowska, Halina Rostek, Krzysztof Zalewski

35. spotkanie Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych (EPRA) odbyło się na zaproszenie Agencji ds. Poczty i Komunikacji Elektronicznej Republiki Słowenii (APEK)
w miejscowości Portoroż. Wzięło w nim udział ok. 150 przedstawicieli organów regulacyjnych zrzeszonych w EPRA.

31 maja 2012 r.
Spotkanie otworzył Jean-Francois Furnemont, przewodniczący EPRA, witając gości
i obserwatorów. Następnie oddał głos Tanji Kerševan Smokvinie, Przewodniczącej APEK, która przedstawiła krajobraz medialny Słowenii.

W 2011 r. rynek reklamowy w tym kraju miał wartość szacowaną 180 – 220 mln Euro. Działa tu jeden publiczny nadawca radiowo-telewizyjny, nadający zarówno program ogólnonarodowy jak i programy lokalne. Ponadto w Słowenii funkcjonuje 1 silny telewizyjny nadawca komercyjny Voyo, 1 znacząca komercyjna sieć radiowa oraz liczni nadawcy lokalni.

Rynek telewizyjny:

700.000 gospodarstw domowych, większość scyfryzowana. Przełączenie na nadawanie cyfrowe zostało zakończone w 2010 r., oczekiwane jest dalsze kurczenie się


naziemnej telewizji cyfrowej. Działa 8 kanałów free-to-air na jednym multipleksie
(5 ogólnonarodowych, 3 regionalne). Rynek reklamy telewizyjnej zdominowany jest przez jeden podmiot.

Rynek telewizji płatnej i VOD:

VOD w Słowenii najpopularniejsza jest w sieciach kablowych i w Internecie (głównie Voyo) – z wykorzystaniem urządzeń marki Phillips i Samsung. Można zaobserwować niski udział PVR
i wzrost odbioru on-line.

Rynek radiowy:

W Słowenii działają 93 stacje radiowe, w tym 7 publicznych, 6 lokalnych, 10 regionalnych,
1 studencka. Od 2007 r. wzrasta słuchalność stacji radiowych w ogóle, a słuchalność radia publicznego maleje w niewielkim stopniu. 96% słuchaczy korzysta z odbiornika tradycyjnego lub samochodowego. Podobnie jak w innych krajach europejskich systematycznie wzrasta słuchanie radia za pośrednictwem Internetu i telefonów komórkowych.

Problemy: mniej środków z reklam, zwłaszcza z reklam lokalnych, niekontrolowane odsprzedawanie częstotliwości radiowych, martwy punkt w cyfryzacji radia.



Regulator rynku APEK od 2001 r. jest organem zintegrowanym regulującym:

- komunikację elektroniczną (zarządzanie częstotliwościami, rozpatrywanie skarg, bezpieczeństwo i integralność sieci, rozsądzanie sporów);

- audiowizualne usługi medialne: radio i TV (koncesjonowanie, monitoring);

- usługi pocztowe;

- ruch kolejowy (organ odwoławczy dla Agencji Kolejowej, monitorowanie konkurencji na tym rynku).

APEK zatrudnia 75 osób. Finansowana jest dzięki opłatom wnoszonym przez operatorów telekomunikacyjnych, podmioty koncesjonowane (opłaty za częstotliwości), operatorów pocztowych, operatorów telewizyjnych i VOD.

Główne obszary pracy APEK w ostatnim okresie to: implementacja dyrektywy AVMS (akty wykonawcze, adaptowanie systemu monitoringu), przygotowanie Narodowej Strategii Nadawczej, określenie sposobu wykorzystania dywidendy cyfrowej oraz wprowadzenie technologii LTE.

W dalszym ciągu spotkania:

Przyjęto protokół z 34 spotkania EPRA w Brukseli odbywającego się w dniach


6-8 października 2011 r.

Przewodniczący EPRA przedstawił raport z działań Zarządu EPRA, odbytych spotkaniach


i udziale poszczególnych członków Zarządu w konferencjach i seminariach.

Jean-Francois Furnemont poinformował zebranych o śmierci Bolesława Sulika, byłego Przewodniczącego KRRiT, współzałożyciela EPRA w 1995 r.

Poinformował też o planowanym 37. spotkaniu EPRA w Polsce w Krakowie w dniach
8-10 maja 2013 r.

W związku z kolejnym spotkaniem EPRA w Jerozolimie w listopadzie bieżącego roku do rozstrzygnięcia pozostaje wybranie tematu III grupy roboczej spomiędzy dwóch zgłoszonych propozycji: media publiczne lub dostępność mediów dla osób z dysfunkcją wzroku i/lub słuchu. Głosowanie w tej sprawie nie rozstrzygnęło kwestii, zatem Zarząd wkrótce sam podejmie decyzję w tej sprawie.

Emmanuelle Machet przedstawiła stan finansów EPRA (bilans dodatni) oraz koszty związane z działaniem EPRA, w tym stworzenia nowej strony internetowej (68.708,17 EUR w latach 2011-2012).

Islandic Media Commission oficjalnie złożyła wniosek o członkostwo w EPRA i w wyniku głosowania została przyjęta, jest 53 członkiem Organizacji.

Aviva Silver, kierująca Programem Media przedstawicielka Komisji Europejskiej, podkreśliła w swoim wystąpieniu strategiczne znaczenie produkcji i dystrybucji europejskich utworów audiowizualnych w usługach na żądanie. Zauważyła, że jak dotąd, coraz większa dostępność tych utworów nie pociąga za sobą wzrostu ich oglądalności. Konieczne wydają się jej zdaniem działania promocyjne. Zdaniem Komisji Europejskiej organy regulacyjne powinny rozważyć wspieranie tych platform dostępu, które promują treści europejskie.

Przedstawicielka Komisji przedstawiła ponadto działania podejmowane przez podległy jej Wydział. Poinformowała o planowanym programie pilotażowym „First window”, wspierającym projekty, których celem jest zwiększenie komplementarności różnych platform. Dofinansowywane mają być działania testujące symultaniczne lub quasi-symultaniczne wprowadzanie utworów na różne platformy, np. kina, VOD, kanały telewizyjne lub festiwale, prowadzone w różnych częściach Europy.



Sesja plenarna I: Regulacje nowych mediów: Nadchodzi zmiana paradygmatu ?

Sprawa różnych aspektów regulacji nowych mediów była przewodnim tematem sesji EPRA


w roku 2011. Sesja w Ochrydzie (Macedonia) poruszyła problem zacierania się granic między nowymi, a tradycyjnymi mediami skupiając się szczególnie na usługach na żądanie. Natomiast sesja w Brukseli ukierunkowana była na sprawy związane z jurysdykcją nad usługami na żądanie. Jak pokazał proces konsultacji w sprawie tematów na kolejne sesje, dyskusje nie wyczerpały problemów związanych z regulacją nowych mediów, zatem sesja
w Portoroż była poświęcona zakresowi regulacji nowych mediów, a podczas sesji jesiennej
w Jerozolimie dyskutowane będą problemy związane z oferowaną treścią (usługi OTT, telewizja hybrydowa, produkcja i ochrona treści, ochrona małoletnich).

Celem I sesji plenarnej w Portoroż było zapoznanie się z praktyką organów regulacyjnych


w kontekście sposobów definiowania nowych usług i rozpoznawania, które z nich podlegają regulacjom dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, a które nie są nią objęte.

Sesję otworzyło wystąpienie Thomas’a Schneider’a z Rady Europy, w którym opowiedział on, jak ta organizacja odnosi się do zmiany paradygmatu w regulacji mediów, szczególnie


w kontekście Zalecenia CM/Rec92011 nt. nowego pojęcia mediów (Recommendation on New Notion of Media).

Najważniejszym zadaniem „tradycyjnych” mediów w społeczeństwie demokratycznym jest tworzenie, gromadzenie i rozprowadzanie treści mających ułatwić interaktywną komunikację i zapewnić miejsce dla debaty publicznej i dialogu politycznego. Media te mają promować wartości, wypełniać funkcję edukacyjną, dostarczać rozrywki, zapewniać dostęp do kultury, tworzyć miejsca pracy i przynosić zysk. Media pełnią de facto rolę „czwartej władzy”


i publicznego obserwatora.

Najważniejszym celem uregulowań Rady Europy w zakresie „tradycyjnych” mediów jest zagwarantowanie fundamentalnego prawa do wolności wypowiedzi i informacji


w kontekście Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Jednakże wolność wypowiedzi nie jest wartością absolutną, związana jest z odpowiedzialnością i obowiązkami, podlega pewnym ograniczeniom określonym w art. 10 ww. Konwencji. Znalazło to potwierdzenie w wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Dynamiczny rozwój technologiczny spowodował zmiany w ekosystemie mediów, zmieniając metody rozpowszechniania treści na niespotykaną dotąd skalę, często po znacznie niższych kosztach i przy mniejszych wymogach technologicznych, oferując bezprecedensowe możliwości interakcji z odbiorcami, a także tworzenia przez nich własnych treści. Zacierają się granice między prywatną, a publiczną sferą komunikacji, do gry wchodzą nowi uczestnicy rynku (agregatorzy treści, twórcy aplikacji, itp.). Wszystkie zachodzące zmiany wymagają nowego spojrzenia na regulację, promowania nowych rozwiązań w niektórych obszarach, jak np. samo- lub współregulacji, a także działania w oparciu o kryteria pozwalające identyfikować usługę jako medium podlegające bądź nie, systemom regulacji. W Zaleceniu Rady Europy CM/Rec (2011)7 na temat nowego pojęcia mediów zawartych jest 6 kryteriów pomagających zdefiniować audiowizualną usługę medialną:



  1. zamiar działania jako medium (samookreślenie się jako medium, stosowanie metod pracy charakterystycznych dla mediów, działanie w zgodzie z profesjonalnymi standardami mediów, itp.);

  2. określenie celu działalności medialnej (tworzenie, gromadzenie i rozpowszechnianie treści, działanie na różnych platformach dostępu, interaktywność, stworzenie miejsca dla debaty publicznej, okresowe uaktualnianie oferty);

  3. kontrola redakcyjna (niezależna polityka i proces edytorski/redakcyjny, profesjonalny zespół redakcyjny);

  4. profesjonalne standardy (obowiązujące wewnętrzne kodeksy, zasady, normy etyczne, procedury odwoławcze, pewne przywileje np. zachowania tajemnicy źródeł pozyskiwania informacji przez dziennikarzy);

  5. zasięg i rozpowszechnianie (możliwości dotarcia);

  6. oczekiwania społeczne (łatwa dostępność, różnorodność i pluralizm, odpowiedzialność
    i przejrzystość, zaufanie, stosowanie wysokich profesjonalnych standardów etycznych).

Zawarte w Zaleceniu kryteria mają różną wagę, ale w całości tworzą wizerunek nowoczesnego medium.

Marc Janssen (belgijska [Walonia] CSA)

Przewodniczący belgijskiej Rady ds. Audiowizualnych (CSA), dr Marc Janssen mówił


o wspólnych dla wszystkich organów regulacyjnych problemach z klasyfikacją nowych usług medialnych, jeśli chodzi o objęcie ich zakresem dyrektywy AVMS. Podejmując próbę zapewnienia jasności w kwestiach prawnych dla wszystkich uczestników rynku, pod koniec marca br. belgijski regulator wydał rozporządzenie na temat definicji „audiowizualnej usługi medialnej”, by określić zakres swoich kompetencji wobec nowych usług, takich jak radio i telewizja internetowa czy usługi na żądanie. Wydanie rozporządzenia poprzedzone zostało publicznymi konsultacjami i seminarium otwartym dla wszystkich zainteresowanych stron. Głównym celem regulacji była interpretacja siedmiu kryteriów charakteryzujących usługę medialną, wymienionych w dyrektywie AVMS.

Jak głosi dyrektywa, usługą audiowizualną jest usługa rozumiana zgodnie z art. 56 i 57 traktatu o funkcjonowaniu UE, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usługi medialnej i której zasadniczym celem jest dostarczanie ogółowi odbiorców za pomocą sieci komunikacji elektronicznej programów mających na celu informowanie, rozrywkę lub edukację, czyli musi ona spełniać 7 kryteriów:



  1. mieć charakter ekonomiczny;

  2. zapewniać odpowiedzialność redakcyjną dostawcy;

  3. zasadniczy cel usługi – dostarczanie programów;

  4. być powszechnie dostępna;

  5. dostarczać programy (definicja);

  6. być dostarczana w sieciach komunikacji elektronicznej;

  7. mieć na celu informowanie, rozrywkę, edukację lub dostarczenie komunikatów handlowych.

Ad 1. Zgodnie z traktatem o funkcjonowaniu UE, usługa wymaga spełnienia dwóch warunków: świadczona jest za wynagrodzeniem, które nie musi być w postaci pieniężnej, nie musi też przynosić korzyści dostawcy i może pochodzić zarówno od odbiorcy jak reklamodawcy czy władz publicznych oraz musi mieć cel ekonomiczny będąc konkurencyjna wobec innych usług. Cel ten może ewoluować w czasie ale pozostaje decydującym elementem.

Ad 2. Odpowiedzialność redakcyjna musi oznaczać efektywną kontrolę nad wyborem programów (które obejmować będzie usługa) oraz nad organizacją tych programów (kiedy


i jak będą oferowane publiczności). W przypadku gdy wybór i organizacja programów sprawowane są przez różne osoby, zdaniem CSA odpowiedzialność redakcyjna spoczywa na tym, kto organizuje, ponieważ od niego technicznie zależy przestrzeganie najważniejszych przepisów w kwestii reklam, ochrony nieletnich i promocji utworów europejskich. Holenderski organ regulacyjny ma w tej sprawie przeciwne zdanie. Jego zdaniem to osoba kontrolująca dobór programów może najskuteczniej położyć kres nadużyciom.

Ad 3. Zasadniczym celem audiowizualnej usługi medialnej musi być dostarczanie programów audiowizualnych. Tu mogą pojawić się dwie sytuacje. Jeśli treści audiowizualne da się wyizolować jako niezależną usługę, wówczas mamy do czynienia z AVMS. Jeśli nie – mamy do czynienia z usługą hybrydową, której zasadniczy cel należy zidentyfikować. Do tego służą różne kryteria: określenie proporcji treści audiowizualnych, ergonomii usługi oraz jej modelu biznesowego (postrzeganie usługi przez odbiorców). W związku z tym, audiowizualną usługą medialną są strony internetowe gazet drukowanych, jeśli tylko są czymś więcej niż elektroniczną wersją klasycznej gazety. W przypadku usług hybrydowych CSA jest zdania, że dostawca usługi musi ponosić odpowiedzialność redakcyjną za wszelkie treści, które usługa obejmuje.

Ad 4. Jeśli chodzi o określenie masowego odbioru usługi, należy użyć kryterium intencji dostawcy, czyli dotarcie do potencjalnej publiczności. Nie należy natomiast stosować kryterium rzeczywistego odbioru. Jeśli intencją jest dotarcie usługi do szerokiego grona odbiorców, kryterium „masowego odbiorcy” jest spełnione, nawet jeśli bardzo niewiele osób korzysta z danej usługi. Kwestia masowego odbiorcy była żywo dyskutowana, jeśli chodzi o regulacje, jakim podlegają bardzo małe podmioty. W rezultacie CSA postanowiła objąć regulacją małe podmioty jedynie w przypadkach gdy: zgłoszą swoją działalność lub jeśli efektywnie konkurują z innymi (jeśli nie, wówczas nie wypełniają kryterium usługi o charakterze ekonomicznym).

Ad 5. Programem jest ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego albo ciąg dźwięków (w prawie belgijskim pojęcie audiowizualna usługa medialna odnosi się także do radia), tworzący odrębną jednostkę w ramówce lub katalogu stworzonym przez dostawcę lub też forma i treść porównywalna z tradycyjnym nadawaniem. W szerokiej interpretacji sprowadza się to do rozwiązania, że jedynie treści stworzone dla wąskiej grupy odbiorców powinny być wyłączone z zakresu dyrektywy (np. filmy wideo nakręcone w prywatnym kontekście i przeznaczone dla rodziny lub grupy współpracowników).

Ad 6. Kryterium to obejmuje sieci kablowe, nadawanie analogowe, satelitarne, Internet
i sieci komórkowe. Nie obejmuje natomiast kina i wypożyczalni DVD. Jednak jeśli jakaś usługa medialna oferowana jest odbiorcom za pośrednictwem różnych sieci komunikacyjnych, dostawca usługi powinien zgłosić je osobno jedynie w przypadku, gdy: podlegają one różnym przepisom (np. jedna jest linearna, a inna nie lub jedna jest na otwartej platformie, a druga nie) lub też podlegają tym samym przepisom, ale różnią się w sposób znaczący.

Ad 7. To kryterium jest tak szerokie, że obejmuje wszystkie usługi audiowizualne.

W zakończeniu swego wystąpienia Marc Jenssen rozważał przyszłość regulacji nowych mediów i jej celowość. Przyznał, że nadzieję należy pokładać w systemach samo- i współ-regulacyjnych i jednocześnie podkreślił dalszą konieczność działań nastawionych na ochronę dzieci i młodzieży i europejskich utworów audiowizualnych.

Marcel Betzel (Holandia, Rada ds. Mediów)

Marcel Betzel z holenderskiej Rady ds. Mediów przedstawił zasady i kryteria stosowane przez tego regulatora przy kwalifikowaniu audiowizualnych usług na żądanie.



Holandia implementowała dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych w roku 2009. W roku 2010 przeprowadzono konsultacje społeczne oraz konsultacje w gronie ekspertów,
w wyniku czego w 2011 r. powstały wytyczne mające ułatwić definiowanie usług na żądanie oraz określić zakres regulacji. Obecnie w Radzie ds. Mediów trwa proces rejestracji pierwszych zgłoszeń usług na żądanie. Dostawca usługi ma obowiązek zgłoszenia jej w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia działalności za pomocą kwestionariusza on-line znajdującego się na stronie Rady. Po zgłoszeniu Rada ds. Mediów decyduje o statusie i rejestracji usługi. Stworzone zostało specjalne logo informujące odbiorcę, że usługa ta jest pod kontrolą Rady
i gdzie może zgłaszać ewentualne uwagi czy skargi. Dostawca ma obowiązek umieścić logo na swej stronie internetowej. Rejestr zgłaszanych usług jest dostępny na stronie internetowej Rady ds. Mediów. Jak do tej pory notyfikowano 40 usług, z czego Rada zarejestrowała kilka. W Holandii obowiązują następujące podstawowe wymagania w stosunku do usług na żądanie:

  • jasny rozdział między reklamą, sponsoringiem, a lokowaniem produktu umożliwiający ich rozpoznanie;

  • wkrótce Rada ds. Mediów przyjmie nowe wytyczne w sprawie wymagań w stosunku do reklamy, sponsoringu i lokowania produktu w stosunku do usług komercyjnych, np. jak oznaczać lokowanie produktu;

  • dostęp do treści zagrażających małoletnim musi być ograniczony;

  • Rada stworzyła specjalny komitet, którego zadaniem jest badanie przypadków niebezpiecznych treści;

  • dzieła europejskie powinny być promowane w katalogach (Rada wyjaśni, w jaki sposób będzie to mierzone i sprawozdawane).

Obowiązują specjalne zasady w stosunku do usług oferowanych przez nadawców publicznych:

  • reklama w mediach publicznych musi być ograniczona ilościowo i nie może być dominująca;

  • nie może przekroczyć 10% strony przeglądarki, a czas trwania reklamy pre-roll (reklama w video, przed klipem) nie może być dłuższa nic 15 sekund;

  • nie dopuszczalne są: reklamy nakładki (overlay ads), wyskakujące okienka (pop-ups)
    i teksty sponsorowane (advertorials).

Rada ds. Mediów opracowała także kryteria stosowane przy identyfikacji usług na żądanie:

  1. videokatalogi (stworzona jest definicja tego rodzaju usług);

  2. zasadniczy cel usługi (video nie może mieć charakteru uzupełniającego w usłudze,
    a odbiorca musi mieć możliwość skorzystania z niego jako z odrębnej usługi. Rada bierze pod uwagę funkcjonalność i zaprezentowanie usługi oraz to, jak jest ona rozpoznawana przez użytkownika);

  3. odpowiedzialność redakcyjna (dostawca ponosi odpowiedzialność za wybór i prezentację usług w katalogu; w przypadku, gdy więcej niż jeden dostawca ma wpływ na wybór
    i układ oferty, Rada ustala jednego, który ma decydujący wpływ na oferowaną treść i on ponosi odpowiedzialność redakcyjną).

Rada ds. Mediów skategoryzowała usługi na żądanie, które mogą być potencjalnie uznane za podlegające regulacjom dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych: usługi typu catch up, on-line video sklepy, strony video gazet i magazynów, profesjonalne kanały na You Tube i innych tego rodzaju stronach.

Problematyczne kategorie to np:



  • strony generowane przez użytkowników (UGC). Zgodnie z dyrektywą (rec. 21) tego rodzaju strony są wyłączone z jej zakresu, jakkolwiek niektóre kanały profesjonalnych podmiotów w ramach np. You Tube mogą być kwalifikowane jako komercyjna usługa medialna na żądanie;

  • strony agregatorów gromadzące i oferujące usługę catch-up różnych kanałów lub użytkowników tworzących własną treść (UGC) głównie stosując systemy wbudowane (embedding techniques). Gdy wideo jest usuwane z oryginalnej usługi catch-up, jest również usuwane ze strony agregatora, zatem nie ma „pełnej” odpowiedzialności redakcyjnej przy selekcji treści i nie jest to usługa na żądanie w rozumieniu dyrektywy. Pozostaje do dyskusji, co należy zrobić w przypadku gdy katalog zawiera zarówno ofertę trzeciej strony jak i własną ofertę agregatora;

  • mali dostawcy tacy jak niekomercyjne podmioty działające na małą skalę, jak np. kościoły, szkoły, lokalne kluby sportowe, biblioteki. Podmioty takie nie zawsze spełniają kryterium usługi o charakterze masowym czy znaczeniu ekonomicznym.

Nowe media ze względu na swoją „zmienną” i konwergentną naturę stawiają przed regulatorem wiele wyzwań. Konieczne są stałe konsultacje z sektorem mediów a także konsumentami – jakie widzą problemy i jakiej ochrony oczekują. Wzrasta waga edukacji medialnej także w tym aspekcie. Przemyślenia wymaga także system współregulowania tego sektora rynku.



Julia Hörnle (ATVOD, Wielka Brytania)

W 2010 r. na mocy porozumienia, brytyjski regulator OFCOM delegował swe uprawnienia


w dziedzinie usług na żądanie na ATVOD, organizację zrzeszającą dostawców usług na żądanie, która początkowo powstała jako ciało samoregulacyjne dla tego segmentu rynku.

Zgodnie z postanowieniami porozumienia między OFCOM, a ATVOD istniejący dostawcy audiowizualnych usług medialnych zostali zobligowani do zgłoszenia swoich usług tej organizacji do dnia 30 kwietnia 2010 r. Dostawcy, którzy rozpoczęli swoją działalność po


18 marca 2010 r. również mają obowiązek notyfikacji usług zanim zaczną je świadczyć. Zgodnie z postanowieniami, dostawcy mają obowiązek uiszczania rocznej opłaty w celu pokrycia kosztów regulacji. Oprócz wymogów wynikających bezpośrednio z dyrektywy oraz obowiązku notyfikacji, dostawcy usług medialnych na żądanie zostali zobowiązani do przechowywania treści przez 42 dni od dnia, kiedy dana treść po raz ostatni została udostępniona konsumentom. OFCOM w ramach swoich kompetencji, w przypadku odwołania od decyzji ATVOD może: utrzymać decyzję w mocy, odrzucić decyzję w całości lub w części i skierować do ponownej analizy przez ATVOD lub zastąpić innym rozwiązaniem.

OFCOM i ATVOD przeprowadziły akcję szkoleniową dla rynku, informując dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie o ich przyszłych obowiązkach (broszury informacyjne). ATVOD przygotował dla podległych sobie podmiotów obszerny materiał, w którym szczegółowo została zdefiniowana audiowizualna usługa medialna na żądanie, omówiono najbardziej kontrowersyjne przypadki, jak również przykłady usług będących poza zakresem regulacji. Ponadto na stronie ATVOD został udostępniony formularz notyfikacyjny przeznaczony dla dostawców usług objętych regulacją wraz z wytycznymi opisującymi procedurę notyfikacji. Do 15 maja 2012 r. w ATVOD notyfikowano 189 usług na żądanie. Po ponad 2 latach istnienia ATVOD można stwierdzić, że ze względu na dynamicznie zmieniającą się naturę usług telewizyjnych, konwergencję usług linearnych i nielinearnych (prasa, radio, TV, Internet) definiowanie nowych usług i ich „zasadniczego celu” (principal purpose) jest coraz większym wyzwaniem. Jako przykład może posłużyć przypadek z 2010 r. dziennika „The Sun” i jego usługa „Sun Video” na stronie internetowej, która została uznana przez ATVOD za usługę na żądanie, podlegającą zakresowi dyrektywy, a zatem podlegającą rejestracji w ATVOD. News Group Newspapers Ltd odwołała się od tej decyzji, OFCOM rozpatrzył sprawę i uznał, że sekcja Video The Sun jednak nie spełnia kryteriów usługi, której zasadniczym celem jest dostarczanie materiałów audiowizualnych.



Claude Wolf (Krajowa Rada ds. Programów, Luksemburg)

Prezentacja Claude Wolf, wiceprzewodniczącej luksemburskiej Rady ds. Programów (CNP) również poświęcona była problemom związanym z kwalifikowaniem usług medialnych


w środowisku nowych mediów. W Luksemburgu funkcjonują dwa organy odpowiedzialne za audiowizualne usługi medialne - Rada ds. Programów (CNP) oraz Urząd ds. Mediów
i Komunikacji (SMC). Pierwszy z nich ma za zadanie doradzać rządowi w kwestii nadzoru nad programami posiadającymi koncesję luksemburską oraz czuwa nad przestrzeganiem prawa
i zapisów dotyczących treści. Drugi organ pomaga ministerstwu formułować i egzekwować politykę medialną, ustanawia prawo w dziedzinie mediów, pomaga CNP w realizowaniu jej misji oraz nadzoruje reklamy w aspektach nie odnoszących się do treści. W niektórych przypadkach media drukowane nadają na swoich stronach internetowych program telewizyjny, który jest rozpowszechniany również w ramach pakietu telekomunikacyjnego, często nie ubiegając się o koncesję na świadczenie takich usług. Powstaje pytanie, jaki organ powinien regulować tego typu działalność: czy ten, który nadzoruje media audiowizualne, czy też Rada ds. Prasy, złożona z przedstawicieli wydawców i dziennikarzy, do której trafiają skargi na informacje publikowane w mediach. Organ ten jest w właściwy w kwestii deontologii dziennikarskiej. Zdaniem SMC materiały audiowizualne zamieszczane na stronach internetowych prasy drukowanej nie podlegają zapisom dyrektywy
o audiowizualnych usługach medialnych, zaś Rada ds. Programów i Rada ds. Prasy są przeciwnego zdania.

Grupa robocza I: Jurysdykcja.

Spotkaniu nowej grupy roboczej WG 1 przewodniczyła p. Maria Donde (OFCOM).

Podczas spotkania dokonano prezentacji regionalnych porozumień regulatorów audiowizualnych służących m.in. ułatwieniu procedur związanych z ustalaniem jurysdykcji
i rozpatrywaniem skarg.

Prezentację na temat porozumienia regulatorów z Europy Centralnej i Wschodniej CERF (Central European Regulatory Forum) przedstawił dr György Ocskó z Węgier. Do grona członków porozumienia CERF obok regulatorów z Polski, Czech, Węgier, Rumunii, Serbii i Słowacji, podczas spotkania w Portoroż, przyjęto również Słowenię.

W kwietniu 2005 r. podobne porozumienie zawiązały kraje bałtyckie – Litwa, Łotwa i Estonia. Prezentacji porozumienia dokonał Paulius Subacius, przewodniczący litewskiego regulatora audiowizualnego (Radio and Television Commission of Lithuania). Sygnatariusze Porozumienia Bałtyckiego spotykają się 1-2 razy w roku w celu omówienia wspólnych doświadczeń i problemów związanych z nadawaniem przez zagranicznych nadawców programów skierowanych do widzów państw bałtyckich (w szczególności z terenu Rosji). Współpraca nie ogranicza się do corocznych spotkań – podobnie jak w przypadku CERF bezpośrednie kontakty i wymiana korespondencji w sposób mniej formalny pomaga
w rozwiązywaniu problemów. Podobna wielkość rynków audiowizualnych, a także podobny model regulacji medialnych oparty na dyrektywach Unii Europejskiej (w szczególności po wstąpieniu w maju 2004 r. do Unii Europejskiej) powodują, że problemy, z jakimi spotykają się te kraje, są bardzo podobne.

Jako pozytywny przykład rozwiązania problemów w wyniku współpracy regulatorów (w tym wypadku z Litwy i Łotwy) wskazano sprawę wyjaśnienia problemów jurysdykcyjnych dotyczących programu „First Balic Chanel” (program głównie rosyjski, skierowany na Litwę, otrzymał koncesję na Łotwie, zawiera reklamy skierowane na rynek litewski).

Przewodniczący Subacius podziękował przedstawicielom Szwecji za informacje dotyczące ubiegania się przez rosyjskiego nadawcę o koncesję w Szwecji, na rozpowszechnianie programu „RTR Planeta” skierowanego na rynki 3 państw bałtyckich (Litwy, Łotwy i Estonii). Nadawca planował nadawanie różnych reklam skierowanych na te rynki. Powstało pytanie, kto będzie ponosił odpowiedzialność edytorską za zmienioną zawartość programową
(w szczególności jeśli będzie ona naruszać prawo), jeśli program będzie koncesjonowany
w Szwecji, ale będzie nadawany przez nadawcę nieeuropejskiego. Ostatecznie regulator ze Szwecji zdecydował się na udzielenie koncesji, a co za tym idzie, kontrolę działalności programowej tego nadawcy. Przewodniczący Subacius pod koniec wystąpienia zaprosił regulatora ze Szwecji do współpracy w ramach Porozumienia Bałtyckiego.

W dalszej dyskusji wśród problemów jurysdykcyjnych wskazano działania niektórych nadawców polegające na częstym przenoszeniu siedziby firmy, miejsca uplinku, dołączanie reklam w innych krajach niż kraj nadania (często w krajach spoza Europy).

W szczególności bardzo trudne może okazać się wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za dostarczanie usług audiowizualnych z wykorzystaniem Internetu. Przykładem takiego działania, przedstawionym przez przedstawiciela Słowacji, była działalność operatora VOD zarejestrowanego w USA, który – jak twierdził - oferował programy po słowacku dla Słowaków mieszkających w USA. Do serwisu dołączano reklamy firm słowackich. Zablokowanie serwisu spowodowało przeniesienie go na inna stronę internetową – firma oferująca obecnie tą usługę zarejestrowana jest w Panamie (koszt rejestracji firmy wynosi tam 20$).

Większość działań związanych z problemami jurysdykcyjnymi prowadzona jest przez regulatorów audiowizualnych na drodze nieformalnej, co prowadzi przy różnicach uregulowań (np. w dziedzinie ochrony małoletnich) do stosowania przez kraj, w jurysdykcji którego jest dany program, własnych uregulowań (nie uregulowań bardziej restrykcyjnych kraju, do którego adresowany jest program) – przykładem może być zastosowanie przez OFCOM własnych uregulowań dotyczących „czasu chronionego”, w stosunku do kanału satelitarnego FilmBox skierowanego do mieszkańców Polski (film “Naked Weapon” zawierający sceny mogące zagrażać rozwojowi dzieci i młodzieży nadano o godz. 21.00).

W takim przypadku konieczne jest rozpoczęcie procedury oficjalnej, zgodnej z art. 4 Dyrektywy AVMS.

W bardzo niewielu przypadkach zdecydowano się na rozpoczęcie procedury oficjalnej, zgodnej z art. 4 Dyrektywy AVMS. M.in. procedurę taką rozpoczął OFCOM w stosunku do


3 programów „dla dorosłych” nadawanych z Holandii – nadawcy tych programów oświadczyli, że nie będą stosowali się do prawa obowiązującego w Wielkiej Brytanii.

Jednym z kroków procedury oficjalnej jest powiadomienie Komisji Europejskiej i państwa, na terenie którego nadawca ma siedzibę, o zamiarze podjęcia niezbędnych kroków przeciwko nadawcy. Podjęcie środków możliwe jest dopiero po stwierdzeniu przez Komisję Europejską, że środki jakie zamierza podjąć państwo, do którego kierowany jest program, są zgodne


z prawem unijnym.

W związku z brakiem przykładów zakończenia z wynikiem pozytywnym tej procedury, duża część uczestników wyraziła zainteresowanie tym tematem – przewodnicząca Grupy zaproponowała stworzenie podgrupy dla zainteresowanych tematem procedury oficjalnej.



Grupa II: Media lokalne i środowiskowe (społeczne/wspólnotowe/trzeciego sektora).

Obrady grupy roboczej poświęconej mediom lokalnym i środowiskowym były kontynuacją prac rozpoczętych w marcu tego roku, a odbywających się w trybie on-line pod kierunkiem Bernarda Dubuisson z Belgii.

Bernard Dubuisson, szef Departamentu ds. Radia belgijskiej Rady ds. Mediów (CSA), podsumował dotychczasową pracę grupy i przedstawił zadania, jakie stoją przed nią do końca roku, kiedy to sporządzony ma zostać dokument końcowy. Kamieniem milowym dla działań grupy ma być kolejne spotkanie, które odbędzie się w ramach najbliższego posiedzenia EPRA w Jerozolimie. W swojej prezentacji animator grupy roboczej zasygnalizował problemy, z jakimi borykają się organy regulacyjne jeśli chodzi o tzw. „media trzeciego sektora”. Na przykład nie istnieje jedna, wspólna dla wszystkich krajów definicja mediów środowiskowych. Innym problemem są kwestie finansowe – konieczne jest stosowanie specjalnych zasad wobec małych nadawców, których działalność nie jest nastawiona na zysk. Kolejną kwestią jest sprawa nowych mediów i obecności w nich mediów społecznych. Ten temat został jedynie zasygnalizowany i będzie omawiany w dalszym toku prac, podobnie jak problemy związane z kontrolą i ewentualnym sankcjonowaniem mniejszych nadawców.

Zaproszeni na obrady grupy roboczej przedstawiciele AMARC (Światowego Stowarzyszenia Środowiskowych Nadawców Radiowych) zaprezentowali zasady działania swojej organizacji uwypuklając jednocześnie szczególne cechy i zadania mediów tej kategorii. Przede wszystkim są to nadawcy bazujący na organizacjach pożytku publicznego i świadczący pożytek publiczny. Dzięki ich działalności z jednej strony zapewniona jest w większym stopniu różnorodność kulturowa i programowa, z drugiej zaś, dzięki swoim audycjom wpływają oni korzystnie na spójność społeczną, przeciwdziałając powstawaniu różnego rodzaju stereotypów dzięki promowaniu dialogu międzykulturowego. Przykładem działań twego rodzaju może być rola, jaką media środowiskowe odegrały na terenach byłej Jugosławii po wojnie w tym regionie. Media środowiskowe umożliwiają wspólnotom integrację – są tworzone przez członków danej wspólnoty. Organizacja AMARC zapewnia wsparcie i szkolenia osobom zaangażowanym w tworzenie mediów lokalnych i środowiskowych, a jednocześnie stara się wpływać na tworzenie ładu regulacyjnego, który byłby przyjazny dla nadawców tego sektora. Stąd też przedstawiciele Stowarzyszenia zapowiedzieli swój głos w konsultacjach KRRiT.

Podczas dyskusji, jaka miała miejsce w ostatniej części obrad grupy, przedstawiciele różnych krajów pokrótce prezentowali przyjęte u siebie rozwiązania jeśli chodzi o media lokalne
i środowiskowe. I tak na przykład w Szwajcarii zarówno media lokalne jak społeczne otrzymują finansowe wsparcie ze strony państwa. Na ten cel przeznaczane jest 4% wpływów abonamentowych, co w skali roku wynosi ok. 40 mln EUR. 15% tej kwoty trafia do
9 nadawców społecznościowych, którzy nie nadają reklam ani serwisów lokalnych, dzięki czemu nie mają też większych wydatków. Z kolei nadawcy lokalni mają prawo nadawać reklamy, ale wpływy z nich muszą przeznaczać na bieżące funkcjonowanie stacji, w tym również na profesjonalne przygotowywanie lokalnych serwisów informacyjnych, co generuje koszty. Ciekawe jest także rozwiązanie przyjęte w Austrii. W samym Wiedniu aż
6 częstotliwości radiowych zarezerwowanych jest dla mediów środowiskowych. Jeśli nawet nie pojawi się podmiot aplikujący, częstotliwość pozostaje w rezerwie, bo jak podkreślił przedstawiciel tego kraju, częstotliwości są dobrem publicznym, które służy realizacji podstawowych praw człowieka. Inną formą wspierania nadawców trzeciego sektora jest praktykowane w Wielkiej Brytanii tworzenie małych sieci cyfrowych korzystających ze specjalnie na ten cel przeznaczonego multipleksu. Organ regulacyjny dodatkowo wspiera tych nadawców w okresie simulcastu.

Przedstawiciele kilku krajów wykazali zainteresowanie informacją o konsultacjach przeprowadzanych przez KRRiT i wyrazili nadzieję na otrzymanie informacji na temat ich rezultatu.



Grupa III: Audycje informacyjne i dotyczące bieżących wydarzeń: Podejście regulacyjne.

Temat regulacji i praktyki wobec audycji informacyjnych i dotyczących bieżących wydarzeń jest po raz pierwszy szczegółowo omawiany podczas spotkań EPRA. Grupa skupiła się na kilku aspektach związanych z audycjami informacyjnymi:



  1. reklama i sponsorowanie audycji informacyjnych;

  2. pokazywanie przemocy i drastycznych scen;

  3. obiektywizm i bezstronność.

Ad 1. Art. 10 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych zakazuje sponsorowania audycji informacyjnych i dotyczących bieżących wydarzeń, co wynika z generalnej zasady
o zachowaniu niezależności redakcyjnej nadawcy i integralności programu. Lokowanie produktu jest również zabronione w tego rodzaju przekazach. W niektórych krajach (Francuska Wspólnota Belgii, Niemcy, Austria [nadawcy publiczni]) niedozwolone jest także lokowanie rekwizytów i nagród. W kilku krajach także prognoza pogody nie może być sponsorowana.

Maida Ćulahović z Bośni i Hercegowiny pokazała przypadki wstawiania nieoznakowanych reklam np. marek tekstylnych parę sekund przed wiadomościami lub bezpośrednio po nich. Damir Hajduk z Chorwacji przedstawił fragment audycji, w której w wiadomościach dziennikarz w ramach felietonu na temat komercyjnego Centrum Odnowy, przeprowadza wywiad z szefem tego Centrum, szczegółowo opisując jego działalność, a następnie stojąc na tle budynku, w którym się ono mieści, podaje szczegółowe informacje o nazwie, adresie, itp.

Ad 2. Art. 27 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych dotyczy pokazywania scen przemocy w kontekście ochrony małoletnich. Państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki, aby przekazy telewizyjne nie zawierały treści mogących mieć negatywny wpływ na małoletnich odbiorców.

Na poziomie Rady Europy uregulowania dotyczące przedstawiania nadmiernej przemocy odnoszą się nie tylko do ochrony małoletnich, ale generalnie do problemu wzrastającej ilości przekazów zawierających przemoc, co staje się ważnym problemem społecznym. Zalecenie R(97) Komitetu Ministrów nt. przedstawiania przemocy w mediach elektronicznych mówi


o znaczeniu kontekstu, w jakim sceny drastyczne są pokazywane, konieczności wzięcia pod uwagę środków przekazu i możliwości dotarcia do odbiorcy (przekaz ogólnie dostępny, kodowany, subskrypcja), a także natury poszczególnego medium (kanały ogólne, tematyczne, itp.).

Jak pokazuje badanie przeprowadzone przez szwajcarski organ regulacyjny, większość krajów nie ma specyficznych przepisów i reguł dotyczących pokazywania przemocy w audycjach informacyjnych i dotyczących spraw bieżących. Obowiązują ogólne zasady dotyczące ochrony małoletnich. W niektórych krajach (Szwecja, Portugalia) pokazywanie drastycznych scen musi mieć swoje uzasadnienie i być prezentowane z zachowaniem najwyższych standardów etyki dziennikarskiej. W systemie prawnym Niemiec istnieje tzw. przywilej relacjonowania, który nie dotyczy informowania o sprawach bieżących i wydarzeniach historycznych. Tylko w przypadku naruszania godności ludzkiej, rozpowszechnianie tego typu treści jest zabronione.

W kilku krajach (Bośnia i Hercegowina, Francuska Wspólnota Belgii, Chorwacja, Rumunia, Portugalia i Hiszpania [Katalonia]) pojawienie się drastycznych scen powinno być zapowiedziane odpowiednią informacją/oznakowaniem.

Tomaz Gorjanc ze Słowenii zaprezentował przypadek pokazywanej w wiadomościach


o godz. 19.00 sceny linczu na Kadafim w kanale telewizji publicznej i dwóch kanałach komercyjnych o dużej oglądalności (czas chroniony obowiązuje od 21.00). APEK, na podstawie skarg, które wpłynęły, wszczęła procedurę w stosunku to tych trzech nadawców. W Słowenii obowiązuje wymóg zapowiedzi oraz oznakowania drastycznych scen. Przekazy te nie tylko nie zawierały takich oznakowań, ale nadawca publiczny wręcz umieścił zapowiedź
o sensacyjnym charakterze programu: „Oglądajcie nasze wyjątkowe video o torturach
i zabójstwie Kadafiego” tuż po wieczornej bajce dla dzieci. Jednym z argumentów użytym
w wyjaśnieniach nadawcy był stwierdzenie, że ten materiał był pokazywany na całym świecie. APEK zastosował wobec nadawców najlżejszą sankcję – upomnienie.

Regula Bähler, przedstawicielka Szwajcarskiej Rady ds. Skarg na Programy Telewizyjne


i Radiowe zaprezentowała przypadek wiadomości o 19.30, w których pokazano w dużym zbliżeniu twarze zabitych synów Saddama Husajna. Komisja uznała (głosami 6:3), że nie było epatowania przemocą w pokazaniu wizerunku martwych synów Husajna.

Przedstawiciel Irlandzkiej Rady powiedział, że w irlandzkich mediach pokazywane były podobne sceny związane z Kadafim, ale Rada tego nie traktowała jako nadmiernej przemocy, ponieważ w jej opinii mówienie o przemocy bez pokazywania jej skutków jest przedstawianiem rzeczywistości, a nie gloryfikowaniem przemocy.

Ad 3. W Wytycznych do regulacji radiofonii i telewizji autorstwa Eve Salomon przygotowanych dla UNESCO i CBA (Commonwealth Broadcasting Association) zawierających m.in. standardy dobrego dziennikarstwa stwierdza się, że programy informacyjne i inne poruszające kontrowersyjne tematy powinny być bezstronne. Także Rada Europy w swych przepisach (Zalecenie CM Rec(2007)2) wymaga od państw członkowskich zapewnienia pluralizmu źródeł i prezentowania informacji w sposób bezstronny i odpowiedzialny. Podobnie Trybunał Praw Człowieka w swym orzecznictwie zawarł wymóg jasnego oddzielenia faktów od oceny i komentarza.

Przedstawiciel Maltańskiej Rady poinformował o opracowaniu przez nadawcę publicznego


w kwietniu 2012 r. Wytycznych w sprawie wymogów bezstronności w audycjach informacyjnych i dotyczących bieżących wydarzeń a także audycjach poruszających kontrowersyjne tematy. Wytyczne obowiązują wszystkich zatrudnionych przez nadawcę publicznego. Pracownicy nie mogą być członkami partii politycznych i nie mogą promować partii politycznych czy kandydatów określonych ugrupowań politycznych a także reklamować komercyjnych produktów. Zgodnie z Wytycznymi wybór tematów do dyskusji nie może podlegać żadnej presji i powinny być one przedstawiane w sposób obiektywny i prezentujący różne punkty widzenia. Nie oznacza to jednak, że prezenter/dziennikarz musi w każdych kontrowersyjnych sprawach zachować neutralność, ale należy zwrócić uwagę na przekazywanie opinii w sposób nie narzucający swoich racji.

Bob Collins z Irlandzkiej Rady poinformował o konsultacjach projektu Kodeksu uczciwości, obiektywności i bezstronności w audycjach informacyjnych i dotyczących bieżących wydarzeń. Projekt zawiera wiele potencjalnie kontrowersyjnych zapisów, jak np. sprawę wyrażania własnych poglądów przez prezentera, czy ustanowienia rejestru korzyści dla prezenterów wiadomości i audycji dotyczących bieżących wydarzeń. Bob Collins przedstawił przykład procedury wszczętej przez Radę w sprawie nadawcy publicznego RTE i jego audycji


z maja 2001 r. pt. „Prime Time Investigation – Mission to Prey”. W audycji tej przedstawiono historię księdza katolickiego, który będąc na misji w Afryce zgwałcił miejscową dziewczynę, która urodziła jego dziecko. Ksiądz oskarżył stację o zniesławienie i sprawę wygrał (test na ojcostwo miał negatywny wynik). W wyniku dochodzenia Rada stwierdziła, że poważnie naruszona została ustawa o radiofonii i telewizji i nałożyła na nadawcę karę w wysokości 200.000 Euro uzasadniając to naruszeniem zasady obiektywności i uczciwości, co szczególnie w przypadku nadawcy publicznego może spowodować utratę zaufania społecznego do tej instytucji.

Przedstawiciel włoskiego AGCOM w dyskusji poinformował, że jego Rada nie zajęłaby się tego rodzaju sprawą, ponieważ zniesławiony może dochodzić swoich praw z powództwa cywilnego. Ewentualnie Rada Etyki Mediów mogłaby w tej sprawie przedstawić swoje stanowisko.



1 czerwca 2012 r.
Sesja plenarna II: Przyszłość przekazów handlowych (Commercial Communications): Rynek i wyzwania regulacyjne
Adam Smith (dyrektor ds. przyszłości w oddziale brytyjskiego GroupM – światowej firmy działającej na rynku reklamy medialnej) stwierdził, że nowe techniki cyfrowe tj.:

  • możliwość adresowania i sprofilowanie przekazów handlowych;

  • możliwość wysyłania wiadomości za pomocą e-mail lub sms z informacją handlową,
    w zależności od miejsca, w którym się znajdujemy (geo-fencing – wyznaczanie wirtualnej granicy rzeczywistego obszaru geograficznego);

  • ponowne kierowanie na strony internetowe uprzednio odwiedzane przez internautę
    (i reklamowanie tych stron lub produktów na nich oferowanych) - retargeting;

  • reklama na urządzeniach mobilnych;

  • możliwość wysyłania przekazów handlowych po uzyskaniu zgody konsumenta (opt-ins);

  • nowe techniki reklamy odsłonowej RTB (Real-time Bidding), biddable media – na podstawie informacji o internaucie w momencie otwierania strony internetowej
    (w imieniu reklamodawcy) podejmowana jest decyzja czy dana powierzchnia reklamowa jest kupowana i co zostanie na niej pokazane;

  • Videology Addressable Audience Platform – technologia umożliwiająca reklamę wideo na różnych urządzeniach wideo, łącząca reklamodawców z najbardziej pożądanymi konsumentami, poprzez analizę matematyczną uwzględniającą dane demograficzne oraz preferencje i zachowania konsumentów

zmieniają sposoby prowadzenia kampanii reklamowych w mediach elektronicznych.


Telewizja hybrydowa (Smart TV, Connected TV) jest adresowalna, umożliwia dodatkowe formy reklamy i jest interaktywna. W Wielkiej Brytanii możliwość oglądania telewizji hybrydowej ma około 50 % odbiorców, ale przekłada się to na tylko 2-3% udział dochodów na rynku reklamy.

O wiele większe możliwości reklamowe firma GroupM widzi w przekazach handlowych wysyłanych na „drugi ekran”. Około 70 % posiadaczy tabletów (7 mln w UK) korzysta z nich


w czasie oglądania telewizji.

Ross Biggam (Dyrektor Generalny ACT – stowarzyszenia 37 europejskich nadawców telewizyjnych, którego jednym z członków jest Grupa TVN), na początku prezentacji postawił kilka pytań:

  • jakie nowe techniki reklamy pojawią się w najbliższym czasie ?

  • jakie nowe modele finansowania usług audiowizualnych pojawiły się w związku
    z konwergencją ?

  • czy przekazy handlowe staną się głównym modelem biznesowym w telewizji hybrydowej ?

  • jakie nowe formy reklamy pojawiły się/mogą się pojawić w telewizji hybrydowej ?

  • czy konwergencja serwisów online i tradycyjnej telewizji linearnej wprowadzi techniki reklamy internetowej do sfery konsumpcji treści ?

  • jakie będą konsekwencje regulacyjne pojawienia się nowych technik reklamowych ?

Rynek oglądalności programów telewizyjnych oraz reklamy telewizyjnej rośnie. Jednak konwergencja mediów i telekomunikacji wymusza na nadawcach linearnych dywersyfikację sposobów dotarcia do widza z treścią i reklamą. Produkcja i emisja programów linearnych pozostanie dominująca (przewiduje się, że większość wpływów będzie z reklam dołączanych do programów linearnych), jednak nadawcy powinni (i robią to) rozszerzać swoją działalność o inne formy dotarcia do widzów z programem i przekazami handlowymi oraz formy uzyskiwania wpływów (programy i serwisy na „drugim ekranie”, reklama i sprzedaż usług audiowizualnych online, handel elektroniczny (e-commerce), telesprzedaż, lokowanie produktu, sponsorowanie, sprzedaż praw do audycji, telewizja płatna, platformy satelitarne, obecność w multipleksach, opłaty za retransmisję, posiadanie klubów piłkarskich itp.).

Jako przykład zastosowania takiej strategii, polegającej na szerokiej działalności grupy medialnej, p. Ross podał przykład Grupy TVN (nadającej programy naziemnie analogowo


i cyfrowo, satelitarnie oraz w Internecie, posiadającej platformę satelitarną „n”, portal internetowy Onet, serwis VOD w Internecie, telewizji hybrydowej i na urządzeniach mobilnych).

Strategia taka stwarza dodatkowe możliwości oferowania skutecznej kampanii reklamowej prowadzonej równolegle w programach linearnych (dostępnych naziemnie, satelitarnie


i kablowo) i serwisach nielinearnych (w Internecie, telewizji hybrydowej i na urządzeniach mobilnych).

Tony Close (dyrektor departamentu ds. standardów OFCOM) wśród obecnych wyzwań regulacyjnych wskazał m.in. na następujące zagadnienia:

  • niektórzy właściciele znanych marek stają się jednocześnie producentami przekazów handlowych;

  • niektórzy fundatorzy nie sprzedają towarów i usług;

  • nadawcy dostarczają aplikacje (dla telewizji hybrydowej) i są obecni w sieciach społecznościowych (OFCOM zezwala na umieszczanie w programach odesłań do aplikacji);

  • możliwość głosowania poprzez Internet i poprzez aplikacje telewizyjne (przykładowo 50% głosów w Big Brother oddano poprzez Facebook).

Przyszłe wyzwania to:



  • telewizja hybrydowa (nakładki ekranowe; głosowanie i zakup jednym „kliknięciem”; reklama adresowana);

  • oglądanie z użyciem „drugiego ekranu” (aplikacje na laptopie, tablecie, smartphonie; ciągłe informacje na temat oglądanych programów; kupowanie i ściąganie produktów powiązanych; aplikacje dostarczające automatycznie powiązane treści).

Wyzwania te wymuszą nowe podejście do kwestii związanych z:



  • oddzielaniem treści i reklam;

  • ograniczeniami minutowymi czasu nadawania reklam;

  • przepisami dotyczącymi sponsoringu i lokowania produktów;

  • zasadami prowadzenia telesprzedaży.

Przy podejmowaniu decyzji w sprawie wprowadzenia nowych regulacji, należy wziąć pod uwagę, że:

  • telewizja linearna ciągle ma silną pozycję;

  • rynek reklamy telewizyjnej ma nadal bardzo wysoki udział w rynku reklamy;

  • telewizja hybrydowa i oglądanie z użyciem „drugiego ekranu” rozwija się powoli;

oraz zastanowić się czy i jakie regulacje są konieczne, a także jakie będą ewentualne skutki ich wprowadzenia.

Kolejnym wystąpieniem w drugim dniu obrad była prezentacja nowej strony internetowej EPRA i jej nowych funkcjonalności przedstawiona przez Emmanuelle Machet. Dzięki zastosowaniu różnych kolorów łatwiejsza jest w tej chwili nawigacja po różnych strefach. Bardzo przydatna i łatwa w obsłudze jest też część strony poświęcona pracy grup roboczych pracujących on-line.

Przedstawicielka Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego, Susanne Nikoltchev, przedstawiła w skrócie najnowsze publikacje opublikowane przez tę organizację – kolejne zeszyty IRIS i IRIS Special, którego kolejne edycje były poświęcona m.in. regulacji usług na żądanie, prawom wyłącznym i krótkim relacjom czy pomocy publicznej Europejskie Obserwatorium przedłuży kontrakt z Komisją Europejską na dalsze finansowanie i prowadzenie bazy dany MAVISE dotyczącej europejskiego rynku audiowizualnego. Przypomniała przy okazji o zbliżającym się jubileuszu 20-lecia Obserwatorium.

Przedstawiciel Cypru zapowiedział konferencję na temat telewizji hybrydowej, która odbędzie się w Limassol w dniach 25-26 października w ramach prezydencji tego kraju w Radzie Unii Europejskiej.

Delegacja Izraela, który będzie gospodarzem najbliższego spotkania EPRA w dniach 28 – 30 listopada br., przedstawiła krótką prezentację zapowiadającą to wydarzenie.

Organizatorami posiedzeń EPRA w maju i listopadzie 2013 roku będą Polska i Litwa a kolejne kandydatury zgłosiły Luksemburg, Gruzja i Czarnogóra.

Na tym zakończono 35 spotkanie Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych (EPRA).

Sprawozdanie sporządzili:

Maria Borkowska

Halina Rostek

Krzysztof Zalewski






©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna