Sprawozdanie z sesji eurodig „who sets the rules for the internet?”, Sztokholm, 14 – 15 czerwca 2012 R



Pobieranie 34.18 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar34.18 Kb.
Warszawa, 29 sierpnia 2012 r.

SPRAWOZDANIE

Z SESJI EURODIG „WHO SETS THE RULES FOR THE INTERNET?”, SZTOKHOLM, 14 – 15 CZERWCA 2012 R.

W dniach 14 – 15 czerwca br. odbyło się coroczne spotkanie EuroDIG - Paneuropejskiego dialogu w sprawach zarządzania internetem.

EuroDIG to otwarta dla wszystkich zainteresowanych z obszaru Europy platforma publicznej debaty w sprawach zarzadzania internetem, powstała w 2008 r. Wśród podmiotów uczestniczących w EuroDIG znajdują się przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego, sektora przedsiębiorstw, społeczności technicznych i naukowych, a także niektóre europejskie rządy, instytucje i organizacje, Komisja Europejską, Parlament Europejski, Rada Europy oraz organizacje zrzeszające przedsiębiorców np. Europejska Unia Nadawców - EBU.

Celem EuroDIG jest umożliwienie wymiany poglądów i najlepszych praktyk


w zakresie zagadnień związanych z problematyką zarzadzania internetem oraz przybliżenie stanowisk w omawianych kwestiach, a także podniesienie świadomości w Europie i wśród europejskich zainteresowanych stron na temat znaczenia zagadnień omawianych
na światowym Internet Governance Forum.

Stosownie do ustaleń przyjętych podczas zorganizowanego pod egidą ONZ Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego (WSIS) w 2005 r. w Tunisie głowy państw zwróciły się do Sekretarza Generalnego ONZ o zwołanie Internet Governance Forum (IGF) dla wielostronnego dialogu politycznego w kwestiach internetowych.


Cele stawiane przed IGF obejmują między innymi: podejmowanie debaty w sprawie kluczowych elementów zarządzania internetem w celu wzmocnienia stabilności, bezpieczeństwa i rozwoju internetu, ułatwienie wymiany informacji i najlepszych praktyk z udziałem środowisk akademickich, naukowych i technicznych, doradzanie zainteresowanym stronom jak przyspieszyć dostępność z Internetu w krajach rozwijających się, identyfikowanie pojawiających się problemów, przyczynianie się do budowania zdolności dla zarządzania internetem w krajach rozwijających się, promowanie zasad Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego w procesach zarządzania internetem, pomoc w znajdowaniu rozwiązań problemów wynikających z korzystania z zasobów internetu, w szczególności tych które dotyczą zwykłych użytkowników.

Dotąd odbyło się sześć konferencji IGF; w Atenach w 2006 r., Rio de Janeiro w 2007 r., Hyderabat w 2008 r., Sharm el Sheikh w 2009 r., Wilnie w 2010 r. i w Nairobi w 2011 r. Pięć głównych tematów agendy IGF obejmuje kwestie dostępu, otwartości, różnorodności, bezpieczeństwa i krytycznych zasobów internetowych. Siódma konferencja IGF odbędzie się w Baku w Azerbejdżanie (6 - 9 listopada 2012 r.).1



Europejskie zainteresowane strony zaproponowały powołanie regionalnej, europejskiej platformy dialogu w sprawach zarządzania internetem. EuroDIG nawiązuje
w ramach debaty regionalnej do problemów dyskutowanych na poziomie globalnym w IGF.

Koordynatorami EuroDIG są p. Lee Hibbard z Rady Europy i p. Thomas Schneider
ze szwajcarskiego OFCOM-u. Działania EuroDIG wspiera sieć ekspertów (
programme network) z wielu europejskich instytucji i przedsiębiorstw. Działania EuroDIG są także wspierane i ułatwiane przez wiele instytucji (support network).

Warto odnotować, że krajowe platformy IGF istnieją w wielu państwach europejskich: Danii, Finlandii, Francji, Holandii, Hiszpanii, Islandii, Niemczech, Portugalii, Rosji, Serbii, Szwecji, Ukrainie, Włoszech i Wielkiej Brytanii.2
W ramach sztokholmskiego spotkania EuroDIG dyskutowano kwestie właściwego podejścia do uregulowania różnych obszarów problemowych, między innymi rolę prawa unijnego; jaki poziom regulacji chroniących konsumentów, w tym ich godność osobistą
i prywatność, a także chroniących dzieci i młodzież jest potrzebny. Przedstawiciele instytucji publicznych, w tym komisarz Neelie Kroes, wskazywali na potrzeby wzmocnienia systemu ochrony, z kolei przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego opowiadali się
za niepodejmowaniem dalszych kroków regulacyjnych, wskazując że internauci
nie potrzebują dodatkowej ochrony prawnej, ani pełniejszej ochrony przez instytucje publiczne; w ich opinii internet powinien pozostać wolny, nie są potrzebne nowe regulacje prawne, użytkownicy internetu są w pełni świadomi swoich praw i wiedzą jak ich dochodzić.
Innym podejmowanym obszarem problemowym była kwestia ochrony praw własności intelektualnej w internecie. Dyskusja była zdominowana przez przedstawicieli nurtu ochrony domeny publicznej, między innymi dlatego, że jak stwierdzili organizatorzy, organizacje zrzeszające uprawnionych z tytułu praw własności intelektualnej odmówiły udziału
w tej debacie. Wskazywano na potrzebę bardziej elastycznego stosowania zasad ochrony praw autorskich i pokrewnych. Jak zauważyli dyskutanci, prawo autorskie powinno dostosowywać się do potrzeb społecznych, a nie na odwrót. Przedstawiciele organizacji zrzeszających dostawców internetu wskazywali że są jedynie pośrednikami
w komunikowaniu określonych treści, nie mogą być strażnikami ochrony praw autorskich. Takie oczekiwania wyrażane przez uprawnionych i niektórych regulatorów są nieuzasadnione rolą jaką pełnią przedsiębiorcy oferujący dostęp do sieci internetowych w procesie komunikowania treści chronionych. Takie rozwiązania przekładałyby się też na znaczące zwiększenie kosztów administracyjnych dostawców ISP wpływając w konsekwencji
na poziom cen detalicznych. Wskazywano na potrzebę rozwijania przez twórców
i na ich rzecz nowych, bardziej społecznie zasadnych modeli biznesowych. Zwracano uwagę, że obecnie beneficjentami ochrony prawno-autorskiej są przede wszystkim wielkie przedsiębiorstwa a nie pierwotni twórcy lub artyści wykonawcy. Niektórzy dyskutanci twierdzili też, że obecny system praw autorskich został oparty o koncepcje ze świata dóbr materialnych i nie pasuje do realiów rzeczywistości wirtualnej.
W panelu poświęconym problematyce przechowywania danych przez dostawców usług internetowych oraz innych przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne, wskazywano na potrzebę wyważenia ochrony praw użytkowników, w tym ich prawa
do prywatności oraz potrzeby zabezpieczenia ważnych celów interesu ogólnego.
W dyskusji dominowały glosy że obecne wymagania dotyczące przechowywania danych
są zbyt obciążające dla przedsiębiorców, zbytnio wkraczają w sferę prywatności użytkowników i są nieproporcjonalne do zakładanych celów prawa unijnego [zwiększenie bezpieczeństwa publicznego, zwalczanie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu]. Rozwiązania przyjęte w dyrektywie 2006/24/WE w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE – zostały poddane krytyce. Między innymi zwracano uwagę, iż zakres zatrzymywanych danych [zob. art. 5 – kategorie danych przeznaczonych do zatrzymywania3] jest zbyt duży, postanowienia dotyczące okresu ich zatrzymywania zbyt ogólne; stosownie do art. 6 tej dyrektywy okres ten nie może być krótszy niż 6 miesięcy oraz nie dłuższy niż 2 lata od daty połączenia; przez co walor harmonizacyjny tych postanowień jest znikomy. Natomiast potencjalny okres przetrzymywania danych; do 2 lat - jest zbyt długi.

Wobec licznych wątpliwości jakie wzbudza dyrektywa, po ogłoszeniu w kwietniu 2011 r. raportu w sprawie oceny dyrektywy 2006/24/WE (COM(2011) 225 final), Komisja podjęła prace nad jej rewizją. Efekt tych prac miał zostać przedstawiony w pierwszej połowie 2012 r.; rozważano między innymi uchylenie dyrektywy lub jej zmianę. Przegląd ten wciąż trwa. Komisja Europejska korzysta w tym zakresie z pomocy grupy ekspertów. Odbyły się też konsultacje z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego. W świetle ostatnich wypowiedzi komisarz Cecilii Malmströmm można spodziewać się, że propozycja zmiany dyrektywy 2006/24 zostanie przedstawiona dopiero w 2013 r.


W panelu poświęconym problematyce ochrony danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej dyskutowano między innymi o rozwiązaniach przyjętych w dyrektywie
o prywatności i łączności elektronicznej [dyrektywa 2002/58/WE z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), zmieniona dyrektywami 2006/24/WE i 2009/136/WE] oraz o zapowiedzianych przez komisarz Viviane Reding
na początku 2012 r. nowych propozycjach kompleksowej reformy unijnych przepisów
o ochronie danych z 1995 r. w celu wzmocnienia prawa do prywatności w internecie i dania nowego impuls do rozwoju gospodarki cyfrowej w Europie. Projekt Komisji zakłada modernizację zasad zapisanych w dyrektywie 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

Komisja ogłosiła 25 stycznia 2012 r. komunikat polityczny określający cele Komisji (COM(2012) 9 final) – Ochrona prywatności w połączonym świecie – europejskie ramy ochrony w XXI wieku oraz dwa wnioski ustawodawcze: projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych (COM(2012) 11 final) określającego ogólne unijne ramy ochrony danych oraz projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych na potrzeby zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania oraz powiązanych działań wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych (COM(2012) 10 final).

Proponowane przez Komisję rozwiązania prawne w istotny sposób podnoszą poziom ochrony danych osobowych, postulując rozwiązania umożliwiające osobom fizycznym sprawowanie kontroli nad swoimi danymi osobowymi; w tym prawo do bycia zapomnianym, procedurę zgłaszania naruszeń ochrony danych, zagwarantowanie łatwego dostępu do swoich danych i prawa do przenoszenia danych, postanowienia dotyczące możliwości przetwarzania danych osobowych dziecka w wieku poniżej 13 lat, postanowienia dotyczące możliwości przetwarzania szczególnych kategorii danych osobowych jak. rasa, pochodzenie etniczne, religia czy poglądy polityczne, przepisy regulujące możliwość profilowania, a także rozwiązania wzmacniające bezpieczeństwo danych i zwiększające odpowiedzialność podmiotów przetwarzających dane oraz rozwiązania zapewniające spójne egzekwowanie przepisów o ochronie danych w całej Unii.

Proponowane nowe rozwiązania określone zostały mianem privacy-by-design,


a więc ochrona prywatności na poziomie indywidualnie wybranym przez poszczególnych użytkowników. Nowy system daje użytkownikom wiele praw, ale to od nich zależy
czy z nich skorzystają; np. czy będą dochodzić prawa do bycia zapomnianym, czy w trakcie zawierania umowy wyrażą zgodę na profilowanie, etc.
W panelu poświęconym konwergencji cyfrowego rozpowszechniania z usługami internetowymi przedstawiciele tradycyjnych mediów podkreślali znaczenie nowych sposobów komunikacji dla pozyskiwania informacji, zdjęć i innych materiałów redakcyjnych. Podkreślano też znaczenie nowych mediów dla podtrzymywania kontaktów z odbiorcami oraz pozyskiwania nowych odbiorców, którzy wiadomości i analizy poszukują już tylko
lub głównie w nowych mediach. Przedmiotem rozważań był także nowy model dziennikarstwa - collaborative journalism zakładającego stałą współpracę z audytorium,
które dostarcza wiadomości, zdjęć, dokumentów oraz komentarzy. Zastanawiano się
także nad znaczeniem mediów społecznościowych w dostarczaniu najnowszych informacji
i nad formami współpracy mediów tradycyjnych z nowymi. Podkreślano, że nowe media nadal potrzebują redaktora, taką rolę może pełnić moderator tweet’ów.
Jak zauważono w debacie, nowe media także potrzebują zmiany, celem zwiększenia obiektywności i wiarygodności przekazywanych przez nie informacji.

Odnosząc się do zmian przyzwyczajeń konsumenckich związanych z nadawaniem, zwracano uwagę na odchodzenie odbioru treści dostarczanych linearnie, na rzecz usług dostarczanych na żądanie. Ten trend jest wzmacniany przez znaczący przyrost mediów audiowizualnych pojawiających się w systemach teleinformatycznych. Zdaniem dyskutantów ta tendencja będzie utrzymywać, obecnie użytkownik chce sam decydować


o czasie i sposobie odbioru wyprodukowanych treści redakcyjnych, dlatego odchodzenie
od tradycyjnej telewizji do usług wideo na żądanie jest znaczącym trendem. W istocie VOD staje się nową formą telewizji.

Nie tylko tradycyjni dostawcy audiowizualnych usług medialnych starają się uwzględnić ten trend w swoich strategiach działania; rozważając powstawanie nowych usług stawiają coraz częściej na usługi żądanie, ale i dostawcy usług dostępu do internetu coraz częściej oferują w pakietach różne usługi do pobrania w czasie wybranym indywidualnie przez użytkownika. Taka forma przekazu i nowe rodzaje usług w rodzaju iPlayer BBC wydają się być przyszłością mediów audiowizualnych. Zdaniem niektórych dyskutantów, tradycyjne media powinny uczynić krok wstecz i skupić się tylko na produkcji treści, lecz nie zajmować się samodzielnie ich dystrybucją. Znalezienie właściwej, efektywnej formy dystrybucji treści jest prawdziwym wyzwaniem. W dalszej dyskusji zwracano też uwagę na potencjał mediów mobilnych.


Podczas kolejnego panelu przedstawiciele: organizacji społeczeństwa obywatelskiego, Komisji Europejskiej i środowisk akademickich dyskutowali na temat podejmowanych na przestrzeni ostatnich lat prób wypracowania zasad zarzadzania internetem. Zwracano uwagę na trudności związane z potrzebą wyważenia różnych interesów, racji i różnych praw. Zdania co do potrzeby wypracowania bardziej szczegółowych, horyzontalnych kodeksów postępowania lub zasad zarzadzania internetem (principles for Internet governance) były podzielone. Przedstawiciel Komisji p. Maciej Tomaszewski uznał, że określenie takich niewiążących zasad, wypracowanych w efekcie prac podjętych na wielostronnym forum zarzadzania internetem mogłoby być użyteczne i stanowić wskazówkę dla podmiotów kształtujących politykę zarządzania internetem. P. Markus Kummer z Uniwersytetu Aarhus zwrócił uwagę, iż należy w procesie wypracowywania takich zasad zachować szczególną ostrożność; już obecnie istnieją różnego rodzaju kodeksy postępowania; byłoby pomyłką jeśliby ten dorobek nie został doceniony. Ważne jest, aby w ramach procesu negocjowania takich zasad zadbać o zachowanie otwartego, wielostronnego charakteru tych starań.
P. Vladimir Radunovic z Diplo Foundation zgodził się z tym poglądem, podkreślając znaczenie społecznego czynnika w zarządzaniu internetem, wykraczającego poza kwestie dyskusji o sprawach technicznych. Inni dyskutanci zwracali uwagę na znaczenie wyprawowania takich zasad w celu wzmocnienia ochrony praw człowieka w środowisku sieci łączności elektronicznej. Zauważono też, że debatę w sprawie różnych zbiorów zasad zwarto podejmować na krajowych i regionalnych platformach dyskusji nawiązujących do modelu IGF. Bertrand de La Chapelle z International Diplomatic Academy wskazał na rozróżnienie pomiędzy zarzadzaniem infrastrukturą a zarzadzaniem sposobem korzystania z usług udostępnianych przy użyciu tej infrastruktury. Istnieje wyraźna potrzeba debaty, a być może nowych instytucji dotyczących tego drugiego aspektu zarzadzania internetem. Celowe jest
w tym zakresie przyjęcie bardziej rozproszonych modeli zarządzania.
Kolejna sesja EuroDIG odbedzie się w 2013 r. w Lizbonie.

Małgorzata Pęk



1 http://www.intgovforum.org/cms/component/content/article/114-preparatory-process/927-igf-2012

2 zob. m.in. UK Internet Governance Forum http://ukigf.org.uk/, IGF Deutschland (IGF-D) http://igf-d.de/, Le Forum des droits sur l’internet http://www.foruminternet.org/, Internetdagarna www.internetdagarna.se i Referensgrupp Internet Governance www.pts.se/rgig.

3 Artykuł 5 Kategorie danych przeznaczonych do zatrzymywania

„1. Państwa członkowskie zapewniają zatrzymywanie następujących kategorii danych zgodnie z niniejszą dyrektywą:



a) dane niezbędne do ustalenia źródła połączenia:

1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej:

i) numer nadawcy połączenia;

ii) nazwisko i adres abonenta lub zarejestrowanego użytkownika;

2) w przypadku dostępu internetowego, elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:

i) przyznany identyfikator użytkownika;

ii) identyfikator użytkownika i numer telefonu przydzielony każdemu przychodzącemu połączeniu w sieci telefonii publicznej;

iii) nazwisko i adres abonenta lub zarejestrowanego użytkownika, do którego w momencie połączenia należał adres IP, identyfikator użytkownika lub numer telefonu;



b) dane niezbędne do ustalenia odbiorcy połączenia:

1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej:

i) wybierany numer (numer (numery) odbiorcy (odbiorców) połączenia), a w przypadku dodatkowych usług, takich jak przekierowywanie lub przełączanie połączeń, numer (numery) na który(-e) połączenie jest przekierowywane;

ii) nazwisko (nazwiska) i adres (adresy) abonenta (abonentów) lub zarejestrowanego (zarejestrowanych) użytkownika (użytkowników);

2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:

i) identyfikator użytkownika lub numer (numery) odbiorcy (odbiorców) połączenia w telefonii internetowej;

ii) nazwisko (nazwiska) i adres (adresy) abonenta (abonentów) lub zarejestrowanego (zarejestrowanych) użytkownika (użytkowników) i identyfikator użytkownika docelowego odbiorcy połączenia;

c) dane niezbędne do określenia daty, godziny i czasu trwania połączenia:

1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: data i dokładny czas rozpoczęcia i zakończenia połączenia;

2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:

i) data i godzina zalogowania i wylogowania sesji internetowej na podstawie danej strefy czasowej włącznie z adresem protokołu komunikacyjnego dynamicznego lub statycznego (IP) przydzielonym przez dostawcę usług internetowych dla danej komunikacji oraz identyfikatorem użytkownika abonenta lub zarejestrowanego użytkownika;

ii) data i godzina zalogowania i wylogowania z elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej na podstawie danej strefy czasowej;

d) dane niezbędne do określenia rodzaju połączenia:

1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: wykorzystana usługa telefoniczna;

2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej: wykorzystana usługa internetowa;

e) dane niezbędne do określenia narzędzia komunikacji lub tego, co może służyć za narzędzie komunikacji:

1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: numery nadawcy i odbiorcy połączenia;

2) w przypadku telefonii komórkowej:

i) numery nadawcy i odbiorcy połączenia;

ii) międzynarodowy numer tożsamości telefonicznej abonenta mobilnego (IMSI) nadawcy połączenia;

iii) międzynarodowy numer fabryczny mobilnego aparatu telefonicznego (IMEI) nadawcy połączenia;

iv) IMSI odbiorcy połączenia;

v) IMEI odbiorcy połączenia;

vi) w przypadku anonimowych usług opłaconych z góry (pre-paid) data i dokładny czas początkowej aktywacji usługi oraz etykieta lokalizacji (identyfikator komórki), z której dokonano aktywacji;

3) w przypadku dostępu do Internetu, elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:

i) numer telefonu przy dostępie za pośrednictwem dial-up;

ii) identyfikator DSL lub inny identyfikator końcowy inicjatora połączenia;



f) dane niezbędne do identyfikacji lokalizacji urządzenia komunikacji ruchomej:

1) etykieta lokalizacji (identyfikator komórki) na początku połączenia;

2) dane pozwalające ustalić położenie geograficzne komórek przez odniesienie się do ich etykiet lokalizacji (identyfikatorów komórki) w czasie, przez który zatrzymywane są dane odnośnie połączenia.

2. Zgodnie z niniejszą dyrektywą nie można zatrzymywać danych, które ujawniają treść komunikatu.”





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna