Stanowisko Rady Dzielnicy Bemowo m st. Warszawy z dnia 11 czerwca 2014 r w sprawie upamiętnienia w nazewnictwie miejskim na terenie Dzielnicy Bemowo m st. Warszawy postaci płk Cedrica E. Fauntleroya



Pobieranie 18.79 Kb.
Data01.05.2016
Rozmiar18.79 Kb.
Stanowisko

Rady Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy

z dnia 11 czerwca 2014 r.

w sprawie upamiętnienia w nazewnictwie miejskim na terenie Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy postaci płk Cedrica E. Fauntleroya.

Działając na podstawie § 13 ust. 1 pkt 8 statutu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 13.02.2010 r. nr 32 poz. 453 ze zm.) Rada Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy zajmuje następujące stanowisko:


Rada Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy wyraża wolę, aby jednej z nowo powstających ulic na terenie Chrzanowa na Bemowie nadać nazwę płk Cedrica Eralda Fauntleroya oraz wnosi o wpisanie tej nazwy do „Banku Nazw” prowadzonego przez Biuro Kultury Urzędu m.st. Warszawy.
Dzielnica Bemowo jest związana z lotnictwem i nawiązuje do tradycji polskiego lotnictwa wojskowego, czego wyrazem jest m.in. nazywanie ulic imionami lotników i formacji polskiego lotnictwa. Od 2008 r. nazwę ul. gen. Meriana C. Coopera – polskiego bohatera amerykańskiego pochodzenia, zasłużonego podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 r., nosi jedna z ulic na Bemowie zlokalizowana na obszarze Chrzanowa. Wolą Rady Dzielnicy Bemowo jest aby w nazewnictwie ulic na Bemowie upamiętnić także towarzysza broni Meriana C. Coopera, bohatera wojny polsko-bolszewickiej i założyciela „Eskadry Kościuszkowskiej” płk Cedrica Eralda Fauntleroya.
Cedric Erald Fauntleroy (inna pisownia Cedric Errol Faunt-le-Roy) był Amerykaninem i pułkownikiem Wojska Polskiego. Urodził się 22 listopada 1891 r. w Fayette w okręgu Jefferson w stanie Missisipi w USA.
Do 14 roku życia uczęszczał do szkoły Catholic Brothers w Natchez po czym opuścił rodzinny dom i wyruszył w świat. Pracował jako wędrowny kowboj, maszynista na kolei Missouri Pacific i mechanik samochodowy w Chicago. Pod wpływem wydarzeń I Wojny Światowej na własny koszt wyjechał do Francji i zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej. Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny, przeniósł się do Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego (AEF) i zakwalifikował się na szkolenie w pilotażu w Issoudon we Francji. Tam pierwszy raz zetknął się z Merianem C. Cooperem. W AEF Fauntleroy pilotował głównie samoloty jako pilot testowy. W 1918 r. ukończył kurs dla mechaników i jako oficer mechanik piastował stanowisko przewodniczącego komisji ds. akceptacji sprzętu technicznego dla Armii Amerykańskiej. W tym czasie otrzymał od Polskich Sił Zbrojnych propozycję objęcia stanowiska szkoleniowca polskich pilotów jednakże po spotkaniu z Merianem C. Cooperem, Fauntleroy zmienił zdanie i postanowił wraz z przyjacielem utworzyć eskadrę złożoną z amerykańskich pilotów, która włączyła by się do walki o wolność Polski. Major Fauntleroy i kapitan Cooper zostali oficjalnie przyjęci w szeregi polskiego wojska przez Generała Tadeusza Rozwadowskiego, który był wówczas szefem Polskiej Misji Wojskowej we Francji.
Do Polski wyruszyło 21 Amerykanów – dwudziestu pilotów myśliwskich i jeden pilot-obserwator. We Lwowie otrzymali polskie mundury, niewielki żołd i zakwaterowanie. Jeden z nich – porucznik Elliott Chess zaprojektował godło przyszłej Eskadry Myśliwskiej im. Tadeusza Kościuszki – czapkę maciejówkę z dwoma skrzyżowanymi kosami na tle biało-czerwonych pasów i gwiazd symbolizujących Stany Zjednoczone.
W Wojsku Polskim mjr Cedric Erald Fauntleroy rozpoczął służbę od rekrutacji personelu i zdobywania niezbędnego sprzętu, przede wszystkim samolotów. 1 sierpnia 1919 przejął dowództwo 7 Eskadry Lotniczej z rąk porucznika Ludomiła Rayskiego, jego zastępcą został kpt. Cooper. W ten sposób działalność rozpoczęła 7 Eskadra im. Tadeusza Kościuszki. W późniejszym okresie Fauntleroy został mianowany dowódcą większych formacji lotniczych, 8 października 1920 r. został awansowany do stopnia podpułkownika a służbę w Wojsku Polskim zakończył w stopniu pułkownika 10 maja 1921, kiedy na własną prośbę został zwolniony ze służby.
Dowodzona przez Cedrica E. Fauntleroya 7 Eskadra początkowo prowadziła głównie działania rozpoznawcze i intensywnie się szkoliła. Do walki wyruszyła w kwietniu 1920 r. biorąc udział w polskiej ofensywie. Eskadra wzięła aktywny udział w wyprawie na Kijów gdzie namierzała i ostrzeliwała piechotę, radzieckie pociągi pancerne i żeglugę na Dnieprze, prowadziła też loty rozpoznawcze. Amerykanie intensywnie walczyli z 1 Armią Konną Siemiona Budionnego zadając jej duże straty i łamiąc morale bolszewików. Podczas walk pod koniec maja 1920 r. major Fauntleroy w trakcie lotu bojowego dostrzegł przygotowywaną przez bolszewików zasadzkę na zbliżający się pociąg wypełniony polskimi żołnierzami. Udało mu się wylądować obok pociągu i ostrzec żołnierzy. Za ten i inne bohaterskie czyny otrzymał później Order Virtuti Militari. Dowodzona przez Fauntleroya 7 Eskadra zasłużyła się znacznie także podczas osłaniania odwrotu polskich wojsk ustępujących przed bolszewicką ofensywą latem 1920 r. W kluczowym momencie wojny Eskadra Kościuszkowska dostała zadanie wsparcia polskich wojsk na froncie południowym, obrony Lwowa oraz takiego angażowania armii Budionnego, aby ten nie mógł dołączyć do wojsk biorących udział w bitwie o Warszawę. W tym czasie Fauntleroy został mianowany dowódcą polskich wojsk lotniczych frontu południowego. Po podpisaniu zawieszenia broni w październiku 1920 r., 7 Eskadra nadal prowadziła loty, przede wszystkim rozpoznawcze w obszarach nadgranicznych. Podczas walk 1920 r. Eskadra Kościuszkowska wykonała 462 loty bojowe, sam Cedric Fauntleroy podczas służby w Wojsku Polskim wykonał około 80 lotów bojowych. W czasie służby śmierć poniosło trzech amerykańskich lotników, którzy spoczęli na cmentarzu we Lwowie.
Za swoje zasługi dla Polski – pierwszy dowódca „Eskadry Kościuszkowskiej” - pułkownik Cedric E. Fauntleroy został odznaczony 10 maja 1921 r. Srebrnym Orderem Virtuti Militari (V Klasy), na uroczystości w Belwederze osobiście przez Marszałka Józefa Piłsudskiego. W kwietniu 1921 r. z rozkazu Ministra Obrony otrzymał czterokrotnie Krzyż Walecznych.
Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Stanów Zjednoczonych gdzie pracował w lotnictwie komercyjnym. W USA współpracował na rzecz Polski z Ignacym Paderewskim i środowiskami polonijnymi. Należał między innymi do założycieli Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. Zmarł w 1973 r.
Warto podkreślić, że nadanie 7 Eskadrze imienia Tadeusza Kościuszki przez amerykańskich lotników było czytelnym nawiązaniem do walki polskich patriotów takich jak Tadeusz Kościuszko i Kazimierz Pułaski w amerykańskiej wojnie o niepodległość. Udział amerykańskich ochotników w walce o niepodległość Polski był w tej sytuacji pewnego rodzaju spłaceniem „długu honorowego”, co podkreślali amerykańscy lotnicy.

Tradycje amerykańskiej eskadry im. Tadeusza Kościuszki kultywował w czasie II Wojny Światowej Dywizjon 303 wsławiony walkami w trakcie „Bitwy o Anglię”. Obecnie kontynuatorem tradycji „Eskadry Kościuszkowskiej” jest 23 Baza Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim. W ramach akcji upamiętniającej najbardziej zasłużonych dla jednostki pilotów na myśliwcach MiG-29 zamieszczane są ich portrety. Portret Cedrica E. Fauntleroya znalazł się na MiG-u 29 o numerze bocznym 42.


Przewodniczący

Rady Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy

Grzegorz Popielarz



Uzasadnienie

do stanowiska

Rady Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy

z dnia 11 czerwca 2014 r.

w sprawie upamiętnienia w nazewnictwie miejskim na terenie Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy postaci płk Cedrica E. Fauntleroya.

Podejmując niniejsze stanowisko Rada Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy pragnie podkreślić związki Bemowa z Wojskiem Polskim i lotnictwem. Rada pragnie także przybliżyć i przypomnieć społeczeństwu wspaniałą kartę przyjaźni i polsko-amerykańskiego braterstwa broni, zachować pamięć o bohaterach, którzy walczyli o wolność i niepodległość odrodzonej Rzeczypospolitej.

Przewodniczący

Rady Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy




Grzegorz Popielarz


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna