Streszczenie



Pobieranie 17.52 Kb.
Data27.04.2016
Rozmiar17.52 Kb.
Lek. Paweł Zatorski

Czynniki warunkujące rzucenie palenia po pierwszym w życiu udarze niedokrwiennym mózgu

Promotor: doc. dr hab. n. med. Halina Sienkiewicz-Jarosz



STRESZCZENIE

Wprowadzenie i cel pracy: Ocena gotowości do zmiany (ang. readiness to change) będąca składową modelu transteoretycznego (TTM) wg Prochaska'i i DiClemente jest elementem wielu badań nad predyktorami rzucenia palenia w populacji ogólnej. Jak dotąd wśród pacjentów po wystąpieniu udaru mózgu tylko raz wykorzystano wspomniany model teoretyczny dla predykcji zaprzestania palenia; ocena ta miała jednak charakter retrospektywny.

Zasadniczym celem pracy była weryfikacja hipotezy, iż wysoka wyjściowa gotowość do rzucenia palenia oceniana przy pomocy Kwestionariusza Gotowości do Zmiany (RTCQ) i 100-mm skali analogii wzrokowej (VAS) w czasie hospitalizacji (T0) jest predyktorem rzucenia palenia w obserwacji 3- (T1) i 12-miesięcznej (T2) po zachorowaniu na udar mózgu. Dodatkowym celem pracy była wstępna walidacja RTCQ i ocena przydatności klinicznej obydwu skal w warunkach oddziału udarowego. Podczas badania własności psychometrycznych kwestionariusza RTCQ przeprowadzono analizę czynnikową, analizę spójności wewnętrznej i analizę typu test-retest (tę ostatnią na osobnej grupie pacjentów).



Metodyka: Przeprowadzone badanie, do którego włączono kohortę pacjentów palących tytoń, przyjętych do I Kliniki Neurologii IPiN z powodu pierwszego w życiu udaru niedokrwiennego mózgu, miało charakter prospektywny. Podczas hospitalizacji dokonywano oceny gotowości do rzucenia palenia przy pomocy skali RTCQ (kwalifikacja do fazy prekontemplacji, kontemplacji lub działania) i VAS (ocena ilościowa od 0 do 100 mm). Zbierano ponadto typowe dane socjodemgraficzne i kliniczne, w tym te opisujące stan neurologiczny po udarze oraz informujące o głębokości uzależnienia od nikotyny. Każdy pacjent został poddany minimalnej interwencji antynikotynowej wg schematu „5'A”. Badanie kontrolne, podczas którego podawane przez pacjenta informacje na temat statusu palenia (nadal pali, zaprzestał) były weryfikowane przy pomocy pomiaru tlenku węgla w wydychanym powietrzu, przeprowadzono po 3 miesiącach od wystąpienia udaru. Dodatkowo, po roku od wystąpienia udaru, ponownie oceniano status palenia podczas rozmowy telefonicznej.

Wyniki: W przypadku RTCQ, jedynie parametry opisujące rzetelność z testu na test można uznać za zadowalające. Wartość współczynnika alfa Cronbacha dla całego kwestionariusza wynosiła 0,47. Po wykluczeniu z analizy pytań dotyczących fazy prekontemplacji, współczynnik alfa Cronbacha dla faz kontemplacji i działania osiągnął 0,67. W analizie czynnikowej zidentyfikowano 5 czynników zamiast oczekiwanych trzech.

W badaniu T0 (hospitalizacja), żaden z pacjentów nie został zakwalifikowany do fazy prekontemplacji przy pomocy skali RTCQ, a 57% pacjentów zakwalifikowano do fazy działania. W zgodzie z powyższą obserwacją, średnie wyjściowe wartości gotowości ocenianej za pomocą skali VAS przekraczały 50 mm, nawet dla pacjentów, którzy nie zaprzestali palenia po udarze.

Po 3 i 12 miesiącach od wystąpienia udaru mózgu współczynnik abstynencji wyniósł około 35%.

Ostateczna kwalifikacja pacjenta do fazy działania przy pomocy RTCQ wiązała się z ponad 3-krotnie większą szansą na zaprzestanie palenia po 3 miesiącach od zachorowania na udar (OR 3,25; 95% CI: 1,31 - 8,05, p<0,01). Dla obserwacji po 12 miesiącach, nie uzyskano znamiennego statystycznie wzrostu szansy na zaprzestanie palenia u pacjentów zakwalifikowanych wyjściowo do fazy działania (OR 1,92; 95% CI: 0,79 - 4,68, p=0,15). Wyjściowe wartości gotowości powyżej 50 mm na skali VAS wiązały się z ponad 7-krotnie większą szansą na zaprzestanie palenia po 3 miesiącach (OR 7,3; 95% CI: 2,0 - 26,8, p<0,01). Dla obserwacji po 12 miesiącach, wyjściowe wartości gotowości powyżej 50 mm na skali VAS wiązały się z prawie 5-krotnie wyższą szansą na zaprzestanie palenia (OR 4,9; 95% CI: 1,5 - 15,9; p<0,01). Również inne, pragmatycznie dobrane punkty odcięcia wartości gotowości na skali VAS (np. 70 mm) pozwalały na skuteczne przewidywanie abstynencji po 3 lub 12 miesiącach.



Wnioski: Wyniki przeprowadzonych przez doktoranta badań oraz ich dyskusja pozwalają na sformułowanie następujących wniosków:

1. Spójność wewnętrzna skali RTCQ oceniana w grupie pacjentów palących przed wystąpieniem pierwszego w życiu udaru niedokrwiennego mózgu jest mało zadowalająca, a struktura czynnikowa odpowiedzi odbiega od przewidywanego modelu 3-czynnikowego.

2. Niezależnie od sposobu pomiaru, gotowość do rzucenia palenia w grupie pacjentów palących przed wystąpieniem pierwszego w życiu udaru niedokrwiennego mózgu wydaje się być wysoka.

3. Ostateczna kwalifikacja pacjenta do fazy działania na podstawie skali RTCQ wiązała się z ponad 3-krotnie większą szansą na zaprzestanie palenia po 3 miesiącach od zachorowania na udar. Podobnej korelacji nie uzyskano dla obserwacji 12-miesięcznej.

4. Deklarowana gotowość do zaprzestania palenia powyżej 50 mm na skali VAS wiązała się z ponad 7-krotnie większą szansą na zaprzestanie palenia po 3 miesiącach i prawie 5-krotnie większą szansą na zaprzestanie palenia w obserwacji 12-miesięcznej.

5. Dobre własności predykcyjne uzyskane dla dłuższego okresu obserwacji klinicznej, a także prostota i łatwość użycia skali VAS w porównaniu z dość skomplikowaną i wykazującą mało satysfakcjonujące własności psychometryczne skalą RTCQ, pozwalają na stwierdzenie, iż ilościowa ocena gotowości do zaprzestania palenia przy pomocy VAS jest lepszym narzędziem do oceny klinicznej pacjentów z udarem niedokrwiennym mózgu.

6. Uzyskane wyniki wymagają potwierdzenia na większej grupie palących pacjentów z udarem o zróżnicowanej etiologii.
Paweł Zatorski, MD

Predictors of smoking cessation after first-ever ischemic stroke

Supervisor: doc. dr hab. n. med. Halina Sienkiewicz-Jarosz


SUMMARY

Background & Objective: Assessment of readiness to change which is a component of Prochaska and DiClemente transtheoretical model (TTM) is featured in multiple studies on smoking cessation predictors in general population. So far, the abovementioned model was applied only once in a group of stroke survivors to predict smoking cessation; and it was a retrospective analysis.

Then main objective of this study was to verify the assumption that high initial readiness to quit smoking as assessed by RTCQ (Readiness To Change Questionnaire) and VAS (100- mm Visual Analogue Scale) during hospitalization (T0) is predictive of smoking cessation at three- (T1) and twelve month (T2) observation period after first-ever stroke. The additional goal of the study was to primary validate RTCQ and assess the two scales’ utility in stroke unit environment. During verification of psychometric properties of RTCQ a factor analysis, internal consistency reliability analysis, as well as test-retest analysis were performed (the latter conducted on a distinctive patient cohort).



Methods: Active smokers with the first-ever ischemic stroke consecutively admitted to the I Department of Neurology, Institute of Psychiatry and Neurology, were prospectively enrolled. During hospitalization their readiness to quit smoking was assed using RTCQ scale (and allow to allocate them to pre-contemplation, contemplation or action stage) and VAS (quantitative value from 0 to 100 mm). Additionally, standard socio-demographic and clinical data was collected - including neurological state following the stroke and severity of nicotine dependence. All patients received a minimal smoking cessation intervention in accordance with the “5 A’s” model. At 3-month follow-up assessment, their self-reported smoking status was validated by measurement of expired-air carbon monoxide concentration. Smoking status was verified again in all the patients 12 months after stroke through a telephone interview.

Results: Regarding RTCQ, only the parameters describing the test-retest reliability can be considered as satisfactory. Cronbach’s alpha coefficient value for the questionnaire was 0.47. After exclusion of items concerning pre-contemplation stage, Cronbach’s alpha coefficient for contemplation and action stages reached 0.67. Factor analysis has identified five components instead of the expected three.

No patient was allocated to pre-contemplation stage using RTCQ in T0 visit (hospitalization) - while 57% were allocated to action stage. In accordance with this observation, median initial readiness values on VAS scale exceeded 50 mm, even so for the patients who did not cease smoking following the stroke.

At three- and twelve-month follow-up the rate of nicotine abstinence was about 35%.

The final allocation to action stage with RTCQ was associated with triple increase in chance for tobacco smoking cessation following stroke (OR 3.25; 95% CI: 1.31 – 8.05, p<0.01). After twelve months there was no statistically significant increase in likelihood for smoking cessation for patients initially classified to action stage (OR 1.92; 95% CI: 0.79 – 4.68, p=0.15). Initial value exceeding 50 mm on VAS scale was associated with above seven-fold increase in likelihood of smoking cessation at a three-month interval (OR 7.3; 95% CI: 2.0 – 26.8, p<0.01). Follow-up after twelve months demonstrated almost five-fold increase in likelihood for smoking cessation for initial values of above 50 mm on VAS scale (OR 4.9; 95% CI: 1.5 – 15.9; p<0.01). In addition, analysis for other practical cut-off points on VAS scale [e.g.70 mm] allowed for an accurate prediction of nicotine abstinence after three and twelve months.



Conclusions: Results and discussion of study undertaken by PhD candidate allow for formulating the following conclusions:

1. Internal consistency of RTCQ scale when used for the population of patients smoking before onset of the first-ever ischemic stroke is not satisfactory. Moreover, principal component analysis of an answers differs from the predicted three- components model.

2. Regardless of the method of measurement, readiness to smoking cessation in patients who smoked before first-ever stroke onset, appears to be high.

3. Final allocation of patient to action stage using RTCQ scale was associated with a three-fold increase in likelihood of ‘non-smoker’ status at three month follow-up. No such correlation was observed at twelve-month follow-up.

4. Declared readiness to change on VAS scale exceeding 50 mm was associated with above seven-fold increase in likelihood for smoking cessation at three months and almost five-fold increase at twelve-month follow-up.

5. Good predictive values for longer follow-up periods, as well as simplicity and easiness to use of VAS scale, as compared to relatively complicated and having less than optimal psychometric characteristics of RTCQ scale, allow for concluding that quantitative measurement of readiness for smoking cessation with VAS scale is a good tool for assessment of likelihood of smoking cessation in patients with ischemic stroke.



6. The results obtained need to be validated in a larger cohort of smoking patients with stroke of various etiology.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna