Struktura pracy Praca licencjacka składa się z trzech, a praca magisterska z czterech rozdziałów. Najczęściej prace podzielone są na dwie części: Teoriopoznawczą



Pobieranie 33.26 Kb.
Data27.04.2016
Rozmiar33.26 Kb.
Struktura pracy

Praca licencjacka składa się z trzech, a praca magisterska z czterech rozdziałów. Najczęściej prace podzielone są na dwie części:



1. Teoriopoznawczą (jeden lub dwa rozdziały, w wyjątkowych przypadkach trzy),
w której Student wykazuje się znajomością aktualnej literatury przedmiotu, popierając to cytatami, definicjami, klasyfikacjami itp. W rozdziałach teoriopoznawczych warto przedstawić przegląd stanowisk różnych autorów w zakresie omawianych zagadnień. Szczególną uwagę należy zwrócić na omówienie najważniejszych (z punktu widzenia celów pracy) aspektów opisywanego zagadnienia, a także dogłębne wyjaśnienie wszystkich istotnych pojęć. Warto także podać zależności pomiędzy omawianym zagadnieniem a innymi istotnymi zagadnieniami mieszczącymi się w obszarze logistyki (lub dziedzin pokrewnych). W tej części pracy wykorzystuje się zatem głównie metodę studiów literaturowych.

  1. Empiryczną (dwa lub trzy rozdziały, w wyjątkowych przypadkach jeden), która zawiera ogólną charakterystykę obiektu badań, wszechstronny opis i analizę zjawisk zidentyfikowanych za pomocą odpowiednich metod badawczych, własne wnioski oraz, co jest bardzo wskazane, własne propozycje usprawnień, udoskonaleń itd. Najczęściej stosowanymi metodami badawczymi są tutaj obserwacje, wywiady, metody kwestionariuszowe i dokumentacyjne; rzadziej - eksperymenty oraz testy.

Praca licencjacka powinna liczyć od 60 do 80 stron, a magisterska od 80 do 100 stron znormalizowanego maszynopisu i zawierać bogatą ilustrację graficzną oraz tabelaryczną. Tekst powinien być podzielony na akapity, czyli ustępy tekstu zaczynające się od nowego wiersza. Akapit służy do wprowadzenia nowej kwestii, nowej myśli, nowego aspektu problemu i nie powinien być zbyt krótki (minimum cztery, pięć zdań). Pracę pisze się w stylu bezosobowym, unikając stwierdzeń lub komentarzy w pierwszej osobie (wyjątkiem są niektóre przypisy). Należy operować możliwie krótkimi zdaniami (maksimum 25-30 słów), w przeciwnym razie stają się one trudne do zrozumienia w trakcie czytania. W tekście należy unikać skrótów, poza ogólnie przyjętymi i nie budzącymi wątpliwości (przykładowo: itp., tzw., br., por., zob.). Przy pierwszym użyciu akronimu (na przykład nazwy przedsiębiorstwa) piszemy go również w pełnym brzmieniu.

Tytuły poszczególnych rozdziałów, a także „Wstęp”, „Zakończenie” oraz „Spis treści”, „Wykaz tabel”, „Wykaz rysunków” i „Wykaz literatury” (a także tytuły załączników) piszemy drukowanymi, pogrubionymi literami. Na końcu tytułu nie stawiamy kropki. Pisanie każdego rozdziału zaczynamy od nowej strony, a punkty piszemy jako tekst ciągły. Tytuły podrozdziałów (punktów) piszemy małymi pogrubionymi literami, wyodrębniając je podwójnym odstępem. Wielkości czcionek poniżej.


ROZDZIAŁ 1

TYTUŁ


    1. Tytuł punktu


1.1.1. Tytuł podpunktu
Przypisy

Przypisy umieszczamy pod tekstem, na dole strony (czcionka 10 pkt); numeracja przypisów jest ciągła w całej pracy. Numery przypisów w tekście umieszcza się:

a) bezpośrednio po wyrazie lub po części zdania złożonego, jeżeli przypis dotyczy tylko tego wyrazu lub części zdania (w przypadku ostatniego wyrazu w zdaniu przypis umieszczamy przed kropką),

b) za zdaniem, czyli po kropce - w przypadku, gdy przypis dotyczy całego zdania lub gdy numer przypisu przed kropką mógłby spowodować błędną interpretację tekstu, na przykład zamiast: „[…] szacuje się ich ilość na 1016 12 .”, napiszemy: „[…] szacuje się ich ilość na 1016.12”.




Praca bez przypisów źródłowych nie może zostać przyjęta;
brak przypisów świadczy o tym, że Autor nie przestudiował literatury przedmiotu.

W pracy można stosować kilka rodzajów przypisów. Pierwszym jest tzw. przypis źródłowy, który identyfikuje źródło literaturowe, z którego bezpośrednio korzystamy pisząc tekst. Inaczej mówiąc, jest to książka, artykuł lub inny materiał, który „mamy


w ręku”.

Jeśli z danego źródła korzystamy w pracy po raz pierwszy, stosujemy wersję pełną:
M. Christopher, Logistyka i zarządzanie łańcuchem podaży, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1998, s. 86 i dalsze.
Dla wygody czytelnika nazwisko można zapisać bądź rozstrzelonymi, bądź dużymi literami. W przypadku wydań zmienionych, przed numerem strony zapisujemy także numer wydania.
Jeśli w tekście po raz kolejny powołujemy się na to samo źródło, stosujemy formę skróconą:
M. Christopher, Logistyka i zarządzanie…, s. 212.
lub:
M. Christopher, Logistyka i zarządzanie…, op. cit., 212.
Jeżeli kolejne powołanie się na to samo źródło jest bezpośrednio po pierwszym stosujemy zapis jeszcze krótszy:
Tamże, s. 406 i dalsze.
lub:
Ibidem, s. 406 oraz 412-114.
W przypadku cytowania artykułu z czasopisma przypis źródłowy ma postać następującą:
J. Borowiak, Przygotowanie logistyczne do stanów zagrożenia, „Gospodarka Materiałowa i Logistyka”,
nr 5/2005, s. 9-14.
Gdy cytat pochodzi z pracy zbiorowej lub zbioru artykułów danego autora:
A. Baraniecka, Rola strategii ECR w doskonaleniu farmaceutycznych łańcuchów dostaw [w:] Logistyka przedsiębiorstw w warunkach przemian, red. J. Witkowski, Prace naukowe Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, Nr 944, Wrocław 2002, wielokrotnie.
K. R. Popper, Logika nauk społecznych [w:] tenże, W poszukiwaniu lepszego świata, Książka i Wiedza, Warszawa 1997, s. 83.
Jeśli źródłem jest akt normatywny, przypis ma postać:
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001, Nr 62, poz. 627).
lub:
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2001 r., w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska
(Dz. U. 2001.130.1453).
Przy cytowaniu źródeł zamieszczonych w Internecie, przypis wygląda następująco:
http://www.ue.katowice.pl/?catid=147 dostęp: 18 marca 2010 r..

Jeżeli korzystamy z danej pozycji literaturowej przy opisywaniu konkretnego wątku, który zajmuje dłuższy fragment tekstu lub który może powracać co kilka akapitów, możemy sformułować przypis następująco:
Rozważania na temat funkcjonowania centrów logistycznych za: I. Fechner, Centra logistyczne. Cel-Realizacja-Przyszłość, Biblioteka Logistyka, Instytut Logistyki i Magazynowania w Poznaniu, Poznań 2004, s. 55 i dalsze.

Za:” stosujemy także wówczas, gdy dany tekst nie jest cytowany z oryginalnego źródła, (które może być trudno dostępne), lecz za pośrednictwem innej publikacji.


W przypadku cytowania innych materiałów źródłowych (na przykład prac naukowych niepublikowanych, materiałów wewnętrznych przedsiębiorstw) –
w przypisie podajemy tytuł źródła informacji, nazwę organizacji, której dotyczy dany materiał oraz nazwę instytucji opracowującej wraz z miejscem i datą (jeśli są podane), na przykład:

Za: P. Hanus, Systemy informacji w logistycznym łańcuchu dostaw, Wydział Zarządzania AE w Katowicach, Katowice 2004, materiał powielony, s. 134.
Innym rodzajem przypisu, stosowanym w pracach dyplomowych, jest odsyłacz, stosowany wówczas, gdy Autor pracy chce zasygnalizować wątek mniej istotny (dlatego nie zamieszcza go w tekście głównym) i odsyła Czytelnika do konkretnych źródeł lub do innych części pracy, na przykład:
Porównaj: P. R. Murphy jun., D. F. Wood, Contemporary Logistics, Pearson Prentice Hall,
New York 2004, s. 37 i dalsze.
lub:
Więcej na temat wykorzystania teorii grafów w opisie sieci społecznych: M. Kilduff, W. Tsai, Social Networks and Organizations, SAGE Publications, London 2003, s. 42-53.
lub też:
Patrz wyżej, s. 56.
Składnia odsyłacza jest taka sama, jak w przypadku przypisów źródłowych; natomiast, gdy odwołujemy się ogólnie do jakiejś książki (nie artykułu), nie podajemy numerów stron:
Zobacz: M. Sołtysik, Zarządzanie logistyczne, wydanie III zmienione i rozszerzone, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Katowicach, Katowice 2003.
Oprócz przypisów źródłowych i odsyłaczy w pracy można zamieszczać jeszcze przypisy informacyjne lub rzadziej polemiczne (czyli dygresje Autora, bez których rozumowanie przedstawione w tekście głównym może się obejść), na przykład:
Podobnie twierdzi J. E. Stiglitz, rozpatrując zjawisko korporacji ponadnarodowych, patrz: tenże, Wizja sprawiedliwej globalizacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, s. 201 i następne.
Tabele

Każda tabela składa się z numeru (po prawej stronie nad tabelą), tytułu (w środku nad tabelą), zasadniczej tabeli, ewentualnie legendy i uwag objaśniających oraz źródła (pod tabelą). Tytuł tabeli powinien pokazywać zakres przedmiotowy, podmiotowy lub na przykład czasowy, zawartych w niej informacji. Każda kolumna i wiersz są objaśniane przez „główkę” (tytuł kolumny) i „boczek” (tytuł wiersza). Na końcu podajemy źródło informacji zawartych w tabeli. Najkorzystniej jest umieszczać całą tabelę na jednej stronie nie dzieląc jej (można umieścić ją w układzie poziomym).

W przypadku konieczności podziału tabeli, jej kolumny oznaczamy kolejnymi małymi literami alfabetu, powtarzając te oznaczenia na każdej kolejnej stronie z fragmentem tabeli. Każda tabela powinna być przywołana w treści pracy (najlepiej w bezpośrednim sąsiedztwie tabeli), z podaniem jej numeru. Dopuszcza się przywołanie tabeli na przykład określeniem
„w poniższej tabeli”, jednak należy pamiętać, że przy zmianie formatowania pracy, tabela może się przesunąć w stosunku do miejsca jej przywołania. Numeracja tabel jest ciągła w całej pracy (czyli nie zaczynamy numeracji od nowa w każdym kolejnym rozdziale). Przykład:

Tabela 4

Porównanie niektórych cech menedżera i lidera


Lider

Menedżer

Wizjoner

Decydent

Eksperymentator

Praktyk

Ma czas wolny

Jest bardzo zajęty

Lubi grę

Lubi dyscyplinę

Etyka tworzenia

Etyka konkurencji

Preferuje analizę jakościową

Preferuje analizę ilościową

Styl bycia ożywiony i spontaniczny

Styl bycia wyważony

Budzi zaufanie

Wyznacza zadania i kontroluje

Źródło: Opracowanie własne na podstawie: G. Nizard, Metamorfozy przedsiębiorstwa.
Zarządzanie w zmiennym otoczeniu organizacji
, PWN, Warszawa 1998, s. 162.
Rysunki

Wszystkie rysunki składają się z części graficznej, podpisu „Rysunek”, kolejnego numeru (numeracja jest ciągła, jak przy tabelach), tytułu, ewentualnej legendy czy dodatkowego objaśnienia oraz źródła. Wszystkie te elementy umieszczamy pod częścią graficzną. Każdy rysunek jest przywołany w tekście według tych samych zasad co tabele. Przykład poniżej.


Rysunek 21. Trzy poziomy funkcjonowania dynamicznej sieci obsługi klientów.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie: W. Saabeel, T.M. Verduijn, L. Hagdorn, K. Kumar, A Model of Virtual Organisation: A Structure and Process Perspective, Electronic Journal of Organizational Virtualness,
Vol. 4, Nr 1/2002, s. 9.

Literatura

Zestawienie wszystkich wykorzystanych w pracy pozycji literaturowych umieszcza się po „Zakończeniu” pracy. Zestawienie zawiera wyłącznie te pozycje, które były wcześniej przywoływane w przypisach (także w źródłach rysunków, tabel i ewentualnie


w załącznikach). Zestawienie sporządza się alfabetycznie, a w odniesieniu do aktów normatywnych tej samej rangi - chronologicznie. Ogół pozycji literaturowych dzielimy na:

- pozycje zwarte,

- pozycje artykułowe,

- akty normatywne,

- inne (w tym źródła typu Internet).
Bibliografia powinna liczyć co najmniej 25 (praca licencjacka) lub 30 (praca magisterska) pozycji, w tym dobrze widziane są pozycje obcojęzyczne.
Pożądany harmonogram pracy

W przypadku prac licencjackich dla studiów pierwszego stopnia:



IV semestr: Wybór obszaru zainteresowań, tematu pracy, sformułowanie celów, przygotowanie i zatwierdzenie planu pracy, uzgodnienie warunków i miejsca ewentualnej praktyki, zbieranie literatury, po wakacjach napisany jeden z rozdziałów.

V semestr: Poprawa oddanego rozdziału, pisanie kolejnego rozdziału, ewentualnie rozpoczęcie trzeciego oraz uzupełnienie literatury.

VI semestr: Poprawa drugiego rozdziału, napisanie trzeciego rozdziału, wstępu oraz zakończenia. Pod koniec semestru naniesienie ostatecznych poprawek, przygotowanie pracy od względem edycyjnym, uzupełnienie spisów, załączników itd., następnie wydrukowanie pracy i obrona.

W przypadku prac magisterskich dla studiów drugiego stopnia harmonogram jest podobny, jednak po III semestrze powinny być gotowe trzy z czterech rozdziałów pracy.



Strona formalna pracy jest również przedmiotem oceny. Praca powinna być poprawna pod względem językowym, gramatycznym, stylistycznym i interpunkcyjnym. Błędy tego rodzaju obniżają poziom pracy i negatywnie wpływają na jej ocenę.

Poszczególne części pracy oddajemy zawsze z planem całej pracy i poprzednią wersją z poprawkami naniesionymi przez promotora. Najmniejszą częścią oddawaną promotorowi jest rozdział








©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna