Synody warmińskie



Pobieranie 0.55 Mb.
Strona1/8
Data06.05.2016
Rozmiar0.55 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8


Synody warmińskie

Na przestrzeni przeszło 750-letnich swoich dziejów Kościół warmiński wielokrotnie odwoływał się do instrumentu prawnego, jakim jest synod diecezjalny. Początkowo czynił to, by stworzyć podstawy prawne funkcjonowania i określić model duszpasterstwa. W XVI wieku skupiono się na przypomnieniu doktryny i obronie przed reformacją, a w XX stuleciu doszły problemy związane z nową sytuacją społeczno-polityczną oraz rodzącym się totalitaryzmem w postaci narodowego socjalizmu.



Synody odprawione w średniowieczu

Pierwszy synod na Warmii zwołał w 1395 r. bp Henryk Sorbom. Poświęcony był przede wszystkim trosce o duchowieństwo i kult liturgiczny.

Drugi synod przeprowadził 12 maja 1449 r. bp Franciszek Kuhschmalz. Nawiązał w nim do uchwał swego poprzednika, a w szczególności określał obowiązki duchownych, warunki korzystania z sakramentów świętych (w tym obowiązek przyjmowania ich w macierzystej parafii). Mówił także o potrzebie posługiwania duszpasterskiego w języku pruskim.

Trzeci synod zwołał 20 lutego 1497 r. bp Łukasz Watzenrode. Poruszono wówczas problem sprawowania Mszy św. i pozostałych sakramentów św., odprawiania pogrzebów, głoszenia kazań, życia i godności kapłańskiej, testamentów duchownych i uposażenia parafii.



Synody potrydenckie

Pierwszy synod po Soborze Trydenckim zwołał w dniach 20–21 sierpnia 1565 r. kard. Stanisław Hozjusz. Uczestniczył w nim także nuncjusz apostolski Jan Franciszek Commendone. Przyjęto wówczas 23 statuty. Część z nich dotyczyła poszczególnych urzędów kościelnych, a pozostałe mówiły o sakramentach św. i innych czynnościach liturgicznych. Myślą przewodnią była troska o obronę wiary przed protestantyzmem. Synod ten ponadto zaaprobował wybór Braniewa na ośrodek jezuicki i szkolny na Warmii.

Kolejne trzy synody zwoływał koadiutor kard. Hozjusza Marcin Kromer. Pierwszy z nich odbył się w dniach 14–16 czerwca 1575 r. Zredagowano wówczas 51 statutów, dotyczących m.in. obrony wiary, sakramentów św., nauczania wiernych i spraw majątkowych.

Drugi synod przeprowadził Marcin Kromer w dniach 4 lipca – 15 sierpnia 1577 r. Skoncentrowano się wówczas na sprawach dotyczących karności kościelnej (zwłaszcza usunięcia gorszącego trybu życia duchownych – konkubinaty) i życia religijnego.

Ostatni synod bpa Marcina Kromera miał miejsce 28 czerwca 1582 r. Jego statuty dotyczyły m.in. księży konkubinariuszy, unikania heretyków, sprawowania sakramentów św., obowiązku uczestnictwa we Mszy św., śpiewania pieśni w języku narodowym, wygłaszania katechez i spraw finansowych.

Ósmy synod przeprowadził w dniach 17–19 listopada 1610 r. bp Szymon Rudnicki. Całość ustaw ujęto wówczas w 44 konstytucjach i 487 paragrafach, a obejmowały one bloki tematyczne: wiara, sakramenty św., duchowieństwo i kościoły.

Kolejny synod przypisywany jest Janowi Olbrachtowi Wazie, ale miał on wówczas tylko 9 lat, więc faktycznie za jego przygotowanie odpowiadał biskup pomocniczy Michał Działyński. Miejscem spotkania było Dobre Miasto (wszystkie poprzednie odbywały się w Lidzbarku Warmińskim), a termin wyznaczono na 17 maja 1623 r. Uchwały obejmują 14 statutów; są one stereotypowe i charakterystyczne dla okresu reformy katolickiej. Novum stanowił statut o urzędzie biskupa pomocniczego.

Okres reformy potrydenckiej kończy synod zwołany na 14 lipca 1726 r. przez bpa Krzysztofa Andrzeja Jana Szembeka. Przyjęto wówczas 125 paragrafów, które normowały życie i obowiązki duchownych, przypominały o poprawnym udzielaniu sakramentów św., o obowiązku głoszenia katechezy i kazań, zwalczały błędne nauki i piętnowały nadużycia.



Synody XX wieku

Kolejny synod po prawie dwustu latach odprawił w dniach 29–31 sierpnia 1922 r. bp Augustyn Bludau. Jego celem było podkreślenie jedności Kościoła warmińskiego z Kościołem powszechnym, omówienie spraw pastoralnych i kanonicznych oraz określenie kierunków pracy duszpasterskiej po I wojnie światowej.

W dniach 11–13 października 1932 r. miał miejsce synod bpa Maksymiliana Kallera. Skoncentrowano się wówczas na potrzebie pogłębienia świadomości religijnej wiernych i lepszym przygotowaniu kapłanów do pracy duszpasterskiej. Synod ten wypowiedział się także przeciwko systemowi wartości reprezentowanemu przez narodowy socjalizm. Duży nacisk położył na organizację nauczania kościelnego, rozwój organizacji i stowarzyszeń, zwłaszcza Caritas i Akcji Katolickiej.

Bp Kaller planował jeszcze synod diecezjalny w 1942 r., ale z powodu trwającej wojny i na mocy indultu Kongregacji Soboru z 18 maja 1942 r. nie doszło do jego zwołania.

Bezpośrednio po II wojnie światowej nie było realnych możliwości przeprowadzenia kolejnego synodu diecezjalnego, chociaż istniała taka potrzeba. Z inicjatywą wystąpił dopiero bp Józef Glemp w 1980 r. W marcu zainaugurował wstępne prace (dekret powołujący Komisję Przygotowawczą z 19 III 1980 r.), a w liście na Wielkanoc nakreślił główne jego cele: umocnić Kościół domowy, lepiej poznać zadania ludu Bożego na Świętej Warmii, Mazurach i Powiślu oraz ujednolicić „przepisy, według których mogliby sprawniej spełniać swą posługę kapłani i inne grupy osób lub instytucje związane z misją Kościoła Warmińskiego”. 9 czerwca ogłosił regulamin kół synodalnych. W „Warmińskich Wiadomościach Diecezjalnych” informowano o pracach Komisji Przygotowawczej. Zorganizowano też sesje przygotowawcze oraz sympozja dla kapłanów i świeckich na temat istoty synodu diecezjalnego (16–19 czerwca 1980 r. w Ełku, Olsztynie i Malborku). Parafialne koła synodalne w pierwszym okresie omówiły temat „Wiara”. 26 września 1980 r. bp Józef Glemp w kolejnym liście poświęconym synodowi zaproponował dalszą problematykę – „Nasz Kościół domowy – rodzina”. Przygotowano także zestaw zagadnień pomocniczych do pracy w parafialnych kołach synodalnych. Obejmowały one tematy: problem wzajemnych relacji Kościoła parafialnego, lokalnego i powszechnego, rola i zadania Kościoła w środowiskach pracy, ochrona środowiska naturalnego, osobiste uświęcenie współczesnego człowieka, kapłaństwo hierarchiczne i powszechne.

Po odejściu bpa Józefa Glempa na Stolicę Prymasowską prace nad synodem kontynuowano w kołach synodalnych, sekcjach i komisjach, a oficjalnie o ich kontynuacji (wznowieniu) wypowiedział się nowo mianowany ordynariusz bp Jan Obłąk w swym programowym przemówieniu 30 maja 1982 r. podczas ingresu do Bazyliki Katedralnej we Fromborku. Sesję Księży Przewodniczących Sekcji Synodalnych zwołano na 16 grudnia 1982 r. w budynku Biblioteki WSD „Hosianum”. W przypadku niektórych Komisji przygotowano nawet schematy dekretów synodalnych. Jednak 1 października 1984 r. bp Jan Obłąk podczas Konferencji Księży Dziekanów stwierdził, że „przygotowania synodalne przestarzałe, trzeba rozpocząć na nowo, aby te prace w najbliższym czasie się rozpoczęły i zakończyły”. Głównym motywem takiej decyzji było na pewno ogłoszenie w 1993 r. nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. 12 listopada 1994 r., uwzględniając sugestie ks. prof. Edmunda Przekopa, „w miejsce Komisji Przygotowawczej i jej konsultorów” ustanowił Komisję Główną Synodu Diecezji Warmińskiej. Pierwsze jej posiedzenie odbyło się 6 stycznia 1985 r. w Domu Biskupów Warmińskich we Fromborku i wówczas ks. prof. Przekop (jako zastępca przewodniczącego Komisji Głównej – ordynariusza) przedstawił projekt schematu synodalnego pt. „Struktury pastoralno-administracyjne Kościoła Warmińskiego” (maszynopis w Archiwum).

W liście pasterskim na Wielkanoc 1985 r. bp Jan Obłąk napisał: „Mocą władzy ustawodawczej, spływającej na Kościół od Chrystusa Króla, przeprowadzony zostanie pierwszy powojenny synod Diecezjalny Warmiński, porządkujący diecezjalne prawo kanoniczne”. Niestety, postępująca choroba uniemożliwiła mu realizację tego dzieła. 11 listopada 1985 r. nominację na administratora apostolskiego sede plena diecezji warmińskiej otrzymał bp Edmund Piszcz, który opowiedział się za koncepcją przeprowadzenia synodu diecezjalnego dopiero po II Synodzie Plenarnym.

Potrzeba nowego synodu

Po zmianach spowodowanych II wojną światową ziemie diecezji warmińskiej w większości powróciły do Polski. Nastąpiła wymiana ludności; w miejsce ewangelików oraz katolików niemieckich napłynęli katolicy z różnych terenów II Rzeczypospolitej, zwłaszcza z Kresów Wschodnich. Wraz z duszpasterzami przywieźli nowe zwyczaje i tradycje, także religijne. Obecnie na terenie Warmii i Mazur żyje już trzecie powojenne pokolenie, w większości utożsamiające się z tą ziemią i tą diecezją. Poprzez synod diecezjalny można więc z jednej strony dowartościować różnorodność zwyczajów i praktyk religijnych, a z drugiej strony ujednolicić to, co takiemu procesowi winno być poddane.

W 1965 r. zakończył się Sobór Watykański II, ale – mimo ciągłych prac nad wdrażaniem jego wskazań – nadal widać potrzebę odwoływania się do wielkiego bogactwa nauczania, zawartego w jego dokumentach. Wprawdzie czyniono to w ramach prac nad II Ogólnopolskim Synodem Plenarnym, ale synod diecezjalny też może stworzyć odpowiednią platformę do dalszych refleksji i próby przeniesienia soborowych wskazań pastoralnych na płaszczyznę diecezjalną.

Od 1983 r. mamy nowe prawo kanoniczne, a stąd wynika potrzeba (a poniekąd i obowiązek) dostosowania prawodawstwa lokalnego do powszechnego. Obecnie jest to tym łatwiejsze, że istnieją liczne publikacje na temat norm i przepisów w nim zawartych, a więc w pełniejszy i dojrzalszy sposób można akomodować zalecenia ogólne do warunków Kościoła lokalnego.

Nie sposób nie wspomnieć o pamiętnym 1989 r. i dokonanych wówczas zmianach społeczno-politycznych oraz przyznaniu Kościołowi rzymskokatolickiego osobowości prawnej. Wspomniał o nich Jan Paweł II w encyklice Centesimus annus. Polska po przeszło 40 latach uwolniła się spod panowania ideologii komunistycznej. To postawiło przed Kościołem (także lokalnym) nowe zadania i możliwości duszpasterskie (m.in. katechizacja w szkole, udział w życiu społecznym, działalność charytatywna i oświatowa, dialog ekumeniczny, wkład w dzieło pokojowe itd.).

W czerwcu 1991 r. Olsztyn odwiedził papież Jan Paweł II i pozostawił bogate orędzie, wynikające zarówno z kazania na stadionie na temat ósmego przykazania, jak również z przemówienia w konkatedrze św. Jakuba o apostolacie świeckich. Do tych słów i wskazań można odwołać się także w dyskusji (a może i postanowieniach) na temat roli laikatu w Kościele.

W 1992 r. nastąpiła reorganizacja Kościoła w Polsce. Diecezja warmińska została podniesiona do rangi archidiecezji oraz metropolii i określono jej nowe granice. W związku z tym zmieniły się zadania niektórych instytucji kościelnych.

Bardzo ważnym argumentem, przemawiającym za potrzebą przeprowadzenia synodu, jest fakt zakończenia nieodzownej rozbudowy sieci parafialnej i dekanalnej. Pod tym względem sytuacja w diecezji (od 1992 r. archidiecezji) warmińskiej była wyjątkowo niekorzystna. Wskutek zmiany struktury wyznaniowej po II wojnie światowej zapotrzebowanie na świątynie było ogromne, a władze państwowe aż do 1980 r. nie wydały żadnej zgody na budowę nowych kościołów i skutecznie utrudniały przejmowanie budynków sakralnych nieużytkowanych przez ewangelików. Powszechne tworzenie nowych parafii i budowa nowych świątyń nastąpiły dopiero po przemianach politycznych w 1989 r. Dzięki ofiarności wiernych i zaradności duchownych w ciągu niespełna piętnastu lat zaległości zostały nadrobione i obecnie można skupić się już na celach przede wszystkim duszpasterskich – ożywieniu i pogłębieniu religijności.

11 czerwca 1999 r. Jan Paweł II zamknął II Ogólnopolski Synod Plenarny, dlatego istnieje możliwość uwzględnienia nie tylko przepisów Kościoła powszechnego, ale także wskazań duszpasterskich Kościoła w Polsce. Archidiecezja warmińska poprzez czynne włączenie się w prowadzoną wówczas dyskusję nad tekstami synodalnymi zdobyła też doświadczenie, które można wykorzystać w pracach nad synodem diecezjalnym.

Za potrzebą nowego synodu warmińskiego przemawia także fakt, iż przeprowadziły go w ostatnim okresie diecezje sąsiednie m.in.: ełcka (1999), białostocka (2000), gdańska (2001), pelplińska (2001), warszawska (2003) i łomżyńska (2005).



Ks. Andrzej Kopiczko

Komisja ds. Duszpasterstwa
Specyfika posługi duszpasterskiej w Archidiecezji Warmińskiej

Statut 1

Pomimo niezwykle burzliwych dziejów i migracji ludności jakie dokonały się zwłaszcza po Drugiej Wojnie Światowej oraz na przestrzeni kolejnych lat wskutek polityki reżimu komunistycznego, współczesna ludność zamieszkująca teren Archidiecezji Warmińskiej jest w zdecydowanej większości wiary chrześcijańskiej wyznania rzymsko-katolickiego i wyznaje ją zgodnie z Credo tegoż Kościoła. Zamieszkujące w Archidiecezji mniejszości religijne, wyznaniowe, agnostyczne bądź ateistyczne stanowią wyzwanie dla Kościoła na poziomie otwartego i rzetelnego dialogu oraz ekumenizmu.



Statut 2

Wiara katolicka w Archidiecezji Warmińskiej wydaje się stosunkowo silna na poziomie jej „zewnętrznego” manifestowania w liturgii, zachowywaniu świąt, zwyczajów chrześcijańskich, itp. Głębsza analiza ukazuje jednak, że prowadzona przez lata ateizacja, powiązana współcześnie z nasilającymi się procesami laicyzacji, sekularyzacji, konformizmu i konsumpcjonizmu, powodują wiele niekorzystnych zmian w przeżywaniu samej wiary oraz w jej praktykowaniu przez wiernych.



Statut 3

Spośród uwarunkowań zewnętrznych mających wpływ na religijno-duchowy stan wiernych Archidiecezji należy wymienić: wysoki poziom bezrobocia, pauperyzacja dużej części społeczeństwa, wyludnianie i starzenie się mieszkańców wsi (szczególnie postpegeerowskich) i małych miast – a rozrastanie się dużych aglomeracji i okalających je miejscowości; z tym związane jest szybko postępujące zanikanie tradycji religijnych osób i rodzin migrujących z wiosek do miast. Szczególnej uwagi wymaga miasto Olsztyn – stolica Warmii i Mazur, ze względu na duży napływ ludności nie tylko z terenu Archidiecezji lecz również i całej Polski, na co ma znaczny wpływ szereg wyższych uczelni, szczególnie zaś działający tu prężnie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, sam jeden skupiający w sobie ok. 30 tys. studentów oraz istnienie niewielkiego przemysłu i małej przedsiębiorczości jak też szeroko rozbudowanej sieci handlowej.



Statut 4

Synod zauważa zmniejszanie się liczby wiernych systematycznie uczestniczących we Mszy św. i nabożeństwach. Szczególnie dotyczy to pokolenia średniego, młodzieży i dzieci. Do negatywnych zjawisk należy też zaliczyć zmniejszanie się liczby osób, z tych grup wiekowych, przystępujących do Komunii oraz korzystających z Sakramentu Pokuty i Pojednania. Słabnie też, szczególnie wśród młodzieży, akceptacja norm moralnych i rad ewangelicznych, wzrasta natomiast procent tych, którzy wybiórczo akceptują naukę Kościoła. Powyższe zjawiska sprzyjają zmniejszaniu się zaufania do duszpasterzy i Kościoła.



Statut 5

Synod stwierdza, że duży wpływ na pogłębianie się niekorzystnych zjawisk ma również migracja zarobkowa, która sprzyja przyswajaniu wzorców osobowych oraz postaw życiowych charakterystycznych dla społeczności Zachodniej Europy. Wyjazdy te wpływają nie tylko na zmianę jakości życia chrześcijańskiego osób migrujących, ale również i ich rodzin oraz osób na których mają wpływ gdy wracają do kraju czasowo lub na stałe; szczególnie zagrożona jest trwałość małżeństwa i rodziny oraz jakość wychowania dzieci.



Statut 6

Synod potwierdza, że wciąż aktualnym zagrożeniem dla Kościoła Katolickiego i duchowego życia jego wiernych są sekty i niektóre ruchy religijne oferujące tzw. atrakcyjne drogi zbawienia.



Statut 7

Synod, biorąc pod uwagę wyżej przedstawione uwarunkowania i zagrożenia, zaleca by duszpasterze zachowując dotychczasowe tradycyjne i wypróbowane formy duszpasterstwa, stale je jednak ubogacali i dostosowywali do współczesnych wymogów i warunków w duchu Soboru Watykańskiego II. Postuluje by duszpasterstwo parafialne coraz bardziej przyjmowało formę nowej ewangelizacji i inicjacji w tym celu, aby swym zasięgiem nie ograniczało się tylko do wiernych biorących aktywny udział w życiu sakramentalnym i eklezjalnym, ale by skierowane też było i do tych ochrzczonych katolików, którzy praktycznie żyją poza Kościołem.



Statut 8

Synod wyraża głęboką nadzieję, że zaproponowane w Statutach Synodalnych szczegółowe rozwiązania, postulaty i zalecenia, przyczynią się nie tylko do zatrzymania niekorzystnych zjawisk jakie pojawiły się w życiu wiernych Kościoła Warmińskiego, ale też i do znacznego pogłębienia ich życia wiarą, prowadzącego do ich aktywnego zaangażowania w życie i działania Kościoła, szczególnie zaś w jego misję ewangelizacyjną i apostolską.



Duszpasterstwo Ogólne

Statut 9

Archidiecezja Warmińska będąc częścią Kościoła – Ludu Bożego jest powierzona Arcybiskupowi Metropolicie Warmińskiemu, który jako następca Apostołów jest jedynym prawdziwym Pasterzem tej części Kościoła Jezusa.



Statut 10

W ścisłej łączności z Arcybiskupem Metropolitą Warmińskim działalność duszpasterską w Archidiecezji prowadzi również Biskup Pomocniczy, na powierzonym mu odcinku i w określonym zakresie.



Statut 11

W kierowaniu duszpasterstwem Arcybiskupowi pomagają również mianowani przez niego Wikariusze Generalni i Wikariusze Biskupi, Moderator Kurii, Dyrektorzy Wydziałów Kurii i ich współpracownicy, każdy w zakresie otrzymanych uprawnień. Duszpasterstwo ogólne i specjalistyczne koordynuje Arcybiskup we współpracy z Wydziałem Duszpasterskim.



Statut 12

Archidiecezjalna Rada Duszpasterska, powołana przez Arcybiskupa, służy mu swą radą i aktywną pomocą w działalności duszpasterskiej, przyczyniając się w ten sposób do ożywienia życia religijno-duchowego wiernych.



Statut 13

Program działalności duszpasterskiej przygotowuje Arcybiskup Metropolita Warmiński przy współpracy Biskupa Pomocniczego i pracowników Wydziału Duszpasterskiego. Uwzględnia w nim specyfikę i potrzeby duszpasterskie Archidiecezji i jej parafii; pomocą może mu służyć również Ogólnopolski Program Duszpasterski. Tak opracowany program zostaje przedstawiony na konferencji dziekanów i konferencjach rejonowych kapłanom diecezjalnym i zakonnym oraz katechetom pracującym w duszpasterstwie na terenie Archidiecezji. Jego założenia powinny być realizowane przez wszystkie parafie i placówki duszpasterskie. Duszpasterze powinni też podać wiernym w parafiach wiodące zadania i cele programu oraz zgodnie z jego założeniami ukierunkować działalność parafialnych grup i zespołów.



Statut 14

Synod zachęca by dla indywidualnego dobra duchowego oraz w celu ciągłego usprawniania i udoskonalania posługi duszpasterskiej wszyscy kapłani diecezjalni i zakonni oraz katecheci z terenu Archidiecezji uczestniczyli w konferencjach rejonowych i dekanalnych, w rekolekcjach i dniach skupienia, a także w uroczystościach i spotkaniach archidiecezjalnych organizowanych przez Kurię Metropolitalną i jej instytucje.



Statut 15

Najważniejszym miejscem realizacji duszpasterstwa w Kościele jest parafia, którą kieruje proboszcz we współpracy z księżmi wikariuszami, jeśli tacy są skierowani do parafii. Wszyscy członkowie lokalnego Kościoła powinni aktywnie włączać się w działalność duszpasterską zgodnie z przyjętym programem. Współpracę tę powinni traktować jako osobisty wkład w ubogacenie życia duchowego i organizacyjnego całej wspólnoty parafialnej.



Statut 16

Synod potwierdza aktualność wypracowanego przez wieki modelu duszpasterskiego Kościoła i uznaje, że podstawowym zadaniem jego działalności misyjnej i apostolskiej jest głoszenie Słowa Bożego i sprawowanie Sakramentów Świętych. Służy to pogłębieniu wiary w Trójcę Przenajświętszą u wiernych, ich ubogaceniu duchowemu i uświęcaniu oraz budowaniu prawdziwie ewangelicznej wspólnoty chrześcijańskiej. Tak ukształtowani wierni powinni włączać się aktywnie w misję ewangelizacyjną i apostolską Kościoła w swoich parafiach.



Statut 18

Synod przypomina i podkreśla, że bardzo istotne w posłudze duszpasterskiej jest świętowanie niedzieli przez sprawowanie Eucharystii i Sakramentu Pokuty, przygotowanie dzieci do Pierwszej Komunii i młodzieży gimnazjalnej do Sakramentu Bierzmowania, katecheza przedmałżeńska i przedchrzcielna, parafialne rekolekcje adwentowe i wielkopostne oraz katecheza dzieci, młodzieży i dorosłych.



Statut 19

Synod wymaga, aby wszystkie księgi służące sprawowaniu liturgii sakramentów, nabożeństw, sakramentaliów jak również wszelkie drukowane materiały służące indywidualnej pobożności wiernych miały zawsze imprimatur kościelny.



Statut 20

Synod zwraca uwagę, że coraz większą rolę w rozwoju życia religijno-duchowego wiernych powinny odgrywać media katolickie, zarówno na poziomie diecezjalnym jak i parafialnym: prasa, radio, telewizja, internet, wydawnictwa. Temu celowi powinny również służyć festyny, koncerty ewangelizacyjne, parafiady sportowe, itp.



Statut 21

Synod przypomina o potrzebie kontynuowania zwyczaju wizyty duszpasterskiej, zwanej kolędą, w domach parafian którzy sobie tego życzą. Powinna być ona przede wszystkim czasem modlitwy i błogosławieństwa oraz służyć lepszemu poznaniu parafian i ich problemów, trosk i niepokojów, również ich ewangelizacji i dobru duchowemu, jak również budowaniu coraz głębszych więzi integrujących wspólnotę parafialną. Z tych względów proboszczowie nie powinni korzystać z pomocy księży nie pracujących aktualnie w jego parafii, tzw. „księży gości”. Nikogo nie wolno pomijać w czasie kolędy, chyba że ktoś wyraźnie sobie jej nie życzy.



Statut 22

Każda parafia powinna dysponować odpowiednim pomieszczeniem przeznaczonym na kancelarię parafialną. Ma być ona nie tyle miejsce urzędowania, co przestrzenią i środkiem posługi duszpasterskiej.



Statut 23

Praca duszpasterska w parafii ma charakter ciągły i długofalowy, stąd też nie może być radykalnie zmieniana wraz ze zmianą posługujących tam duszpasterzy. Obowiązkiem nowych duszpasterzy jest kontynuowanie dobrej pracy duszpasterskiej swoich poprzedników przez jej podtrzymywanie, animację i inicjowanie nowych form aktywnego życia parafian i parafii.



Statut 24

Synod przypomina, iż w każdej parafii powinna funkcjonować Rada Duszpasterska. Jej cele i zadania są określone w Statucie (Aneks).



Duszpasterstwo Specjalistyczne
Statut 25

Wiernym, którzy pragną ubogacać swoje życie duchowe i religijne w jeszcze inny sposób i zakresie niż to proponuje duszpasterstwo ogólne, Kościół Archidiecezji Warmińskiej proponuje różne formy duszpasterstwa specjalistycznego, zwanego nadzwyczajnym, dostosowane do poziomu intelektualnego i duchowego osób zainteresowanych, przy uwzględnieniu wieku, wykształcenia i wykonywanego zawodu.



Statut 26

Duszpasterstwo specjalistyczne nie może mieć absolutnego priorytetu i stanowić celu w samym sobie. Powinno ono raczej pomagać duszpasterstwu ogólnemu i uzupełniać dobra duchowe często niedostrzegane w tym duszpasterstwie, aby w ten sposób głębiej zakorzeniać wszystkich wiernych we wspólnotowym życiu Kościoła i ubogacać Go w jeszcze większym stopniu swą wielobarwnością i różnorodnością form życia chrześcijańskiego.



Statut 27

Opiekę duszpasterską nad poszczególnymi grupami i środowiskami Arcybiskup powierza, na mocy dekretu, wybranym duszpasterzom, czyniąc ich odpowiedzialnymi na poziomie archidiecezjalnym. Ci natomiast powinni podjąć współpracę z duszpasterzami parafialnymi, koordynować i rozwijać ją dla dobra wszystkich zainteresowanych osób. Zaleca się większe zaangażowanie katechetów świeckich i siostry zakonne w parafialne duszpasterstwo specjalistyczne.



Statut 28

Duszpasterze archidiecezjalni zobowiązani są do składania corocznych sprawozdań z prowadzonej działalności duszpasterstwa specjalistycznego do Wydziału Duszpasterskiego Kurii Metropolitalnej. Wydział Duszpasterski powinien natomiast zorganizować spotkanie wszystkich duszpasterzy, przed rozpoczęciem nowego roku duszpasterskiego, w celu podsumowania dotychczasowego stanu działalności, wymiany doświadczeń i omówienia perspektyw i wyzwań na przyszłość.


  1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna